Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιατρικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιατρικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

O Ιπποκράτης (π. 460 π.Χ.-360 π.Χ.) ήταν περίδοξος Έλληνας γιατρός, ο πρώτος που ταξινόμησε συστηματικά την ιατρική και επιχείρησε μια μεθοδευμένη θεραπεία των νοσημάτων.
Ήταν Κώος, Ασκληπιάδης κατά το γένος και γιος τον Ηρακλείδη και της Φαιναρέτης ή της Πραξιθέας κόρης της Φαιναρέτης κατ' άλλους. Από τη μητέρα του ήταν 20ος έκγονος του Ηρακλή και από τον πατέρα τον 18ος έκγονος του Ασκληπιού. Αρχικά υπήρξε μαθητής του ίδιου τον πατέρα του, κατόπιν του Ηρόδικου, του Γοργiα, του ρήτορα Λεοντίνου και του Δημόκριτου του Αβδηρίτη, αν και αρκετοί ερευνητές ισχυρίζονται πως η σχέση του με τον Γοργία και τον Δημόκριτο ήταν μια πνευματική επικοινωνία και όχι σχέση μαθητείας.
Αφού εκπαιδεύτηκε στην ιατρική αναχώρησε απ’ την Κω και επισκέφθηκε διαδοχικά τη Θεσσαλία, τη Θάσο και τη Θράκη.
Η φήμη του απλώθηκε γοργά σε όλη την Ελλάδα και πέρα από τα όριά της στην κραταιά Περσία. Ο Αρταξέρξης τον κάλεσε στην αυλή του στέλνοντας πρέσβεις με πολύτιμα δώρα αλλά εκείνος αρνήθηκε να φύγει απ' την πατρίδα του. Λέγεται πως θεράπευσε τον βασιλιά των Μακεδόνων Περδίκα και λύτρωσε τα Άβδηρα από λοιμό. Ορισμένοι ισχυρίζονται πως εκεί θεράπευσε τον «μανιακό», όπως τον αποκαλούσαν Δημόκριτο, αν και από μεταγενέστερους συγγραφείς έχει καταγραφεί ο θαυμασμός που ένιωθε ο Ιπποκράτης για το σοφό άνδρα. Όπως φαίνεται, αυτός ο ισχυρισμός είναι ανυπόστατος. Βοήθησε πολύ τους Αργείους και τους Αθηναίους, λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα για την εξάπλωση λοιμωδών νοσημάτων.
Οι τελευταίοι, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης τον μύησαν στα ελευσίνια μυστήρια και τον ανακήρυξαν πολίτη των Αθηνών. Επίσης, παραχώρησαν δωρεάν σίτιση στο Πρυτανείο για αυτόν και τους απογόνους του, αν και οι σύγχρονοι ερευνητές αμφισβητούν την ανάμειξη του σε γεγονότα της αττικής γης.
Πέθανε περίπου στην ηλικία των ενενήντα χρόνων στη Λάρισα και τάφηκε κάπου μεταξύ Γυρτώνος, Τιρνάβου και Λαρίσης. Σύμφωνα με τον Άνθιμο Γαζή το μνήμα του διατηρήθηκε μέχρι και το δεύτερο μ.Χ. αιώνα.
Ο Ιπποκράτης έζησε στην Ελλάδα κατά τον χρυσό αιώνα, ο οποίος ανέδειξε μεγάλος άνδρες, όπως ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης και ο Θουκυδίδης. Περιόδευσε, όπως λέγεται, στη Θεσσαλία, τη Θράκη, τη Θάσο, τη Σκυθία, πιθανώς δε και στη Μέση Αίγυπτο. Είναι ο πρώτος που Θεμελίωσε την επιστημονική ιατρική όπως βεβαιώνει και ο Γαληνός, (πρώτος εξήνεγκε την τελείαν παρ' Έλλησι ιατρικήν. xiv, 676). Τα έργα του είναι προϊόντα έξοχης παρατήρησης, εμπειρίας και σπάνιου ορθολογισμού. Ουσιαστικά αποτελούν το μεγαλύτερο σταθμό στην πορεία της ελληνικής ιατρικής.
Τα έργα που αποτελούν την Ιπποκράτειο Συλλογή είναι 59 στον αριθμό, γράφτηκαν στην ιωνική διάλεκτο μεταξύ του 440-340 π.Χ. και είναι τα αρχαιότερα μνημεία ακριβούς επιστημονικής ιατρικής. Χωρίζονται σε τομείς. Γενικής φύσης είναι: ο Όρκος, ο Νόμος, Περί Αρχαίας Ιατρικής, Περί Ιατρού, Περί Τέχνης, Περί Ευσχημοσύνης, Παραγγελίαι και Αφορισμοί. Ανατομικά και φυσιολογικά είναι τα: Περί Ανατομής, Περί Καρδίας, Περί Σαρκών, Περί Αδένων, Περί Οστέων Φύσεως, Περί Γονής, Περί Φύσεως Παιδίου, Διαιτητικά, Περί Τροφής, Περί Διαίτης, Περί Διαίτης Υγιεινής. Γενικής παθολογίας είναι τα: Περί Αέρων, Υδάτων και Τόπων, Περί Χυμών, Περί Κρίσεων, Περί Κρισίμων, Περί Εβδομάδων, Περί Φυσών. Στην προγνωστική ιατρική ανήκουν τα: Προγνωστικόν, Προρρητικόν και Κωακαί Προγνώσεις. Στην ειδική νοσολογία τα: Περί Επιδημιών, Περί Παθών, Περί Νόσων, Περί των Εντός Παθών, Περί της Ιερής Νόσου και Περί Τύπων των κατ' άνθρωπον. Στη Θεραπευτική ανήκουν τα: Περί Διαίτης Οξέων και Περί Υγρών Χρήσιος. Στη χειρουργική ανήκουν τα: Κατ' Ιατρείον, Περί Ελκών, Περί Αιμοροϊδων, Περί Συρίγγων, Περί των εν τη Κεφαλή Τραυμάτων, Περί Αγμών, Περί Άρθρων. Μολχικός. Στην οφθαλμολογία ανήκει το Περί Όψεως, ενώ στη μαιευτική και τη γυναικολογία τα: Περί Παρθενίων, Περί Γυναικείας Φύσεως, Περί Γυναικείων Α', Β', Περί Αφόρων, Περί Επικυήσεως, Περί Επταμήνου και Οκταμήνου, Περί Εγκατατομής Εμβρύου. Τέλος στην Παιδιατρική ανήκει το Περί Οδοντοφυίης.

Ιπποκράτης.

O Ιπποκράτης (π. 460 π.Χ.-360 π.Χ.) ήταν περίδοξος Έλληνας γιατρός, ο πρώτος που ταξινόμησε συστηματικά την ιατρική και επιχείρησε μια μεθοδευμένη θεραπεία των νοσημάτων.
Ήταν Κώος, Ασκληπιάδης κατά το γένος και γιος τον Ηρακλείδη και της Φαιναρέτης ή της Πραξιθέας κόρης της Φαιναρέτης κατ' άλλους. Από τη μητέρα του ήταν 20ος έκγονος του Ηρακλή και από τον πατέρα τον 18ος έκγονος του Ασκληπιού. Αρχικά υπήρξε μαθητής του ίδιου τον πατέρα του, κατόπιν του Ηρόδικου, του Γοργiα, του ρήτορα Λεοντίνου και του Δημόκριτου του Αβδηρίτη, αν και αρκετοί ερευνητές ισχυρίζονται πως η σχέση του με τον Γοργία και τον Δημόκριτο ήταν μια πνευματική επικοινωνία και όχι σχέση μαθητείας.
Αφού εκπαιδεύτηκε στην ιατρική αναχώρησε απ’ την Κω και επισκέφθηκε διαδοχικά τη Θεσσαλία, τη Θάσο και τη Θράκη.
Η φήμη του απλώθηκε γοργά σε όλη την Ελλάδα και πέρα από τα όριά της στην κραταιά Περσία. Ο Αρταξέρξης τον κάλεσε στην αυλή του στέλνοντας πρέσβεις με πολύτιμα δώρα αλλά εκείνος αρνήθηκε να φύγει απ' την πατρίδα του. Λέγεται πως θεράπευσε τον βασιλιά των Μακεδόνων Περδίκα και λύτρωσε τα Άβδηρα από λοιμό. Ορισμένοι ισχυρίζονται πως εκεί θεράπευσε τον «μανιακό», όπως τον αποκαλούσαν Δημόκριτο, αν και από μεταγενέστερους συγγραφείς έχει καταγραφεί ο θαυμασμός που ένιωθε ο Ιπποκράτης για το σοφό άνδρα. Όπως φαίνεται, αυτός ο ισχυρισμός είναι ανυπόστατος. Βοήθησε πολύ τους Αργείους και τους Αθηναίους, λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα για την εξάπλωση λοιμωδών νοσημάτων.
Οι τελευταίοι, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης τον μύησαν στα ελευσίνια μυστήρια και τον ανακήρυξαν πολίτη των Αθηνών. Επίσης, παραχώρησαν δωρεάν σίτιση στο Πρυτανείο για αυτόν και τους απογόνους του, αν και οι σύγχρονοι ερευνητές αμφισβητούν την ανάμειξη του σε γεγονότα της αττικής γης.
Πέθανε περίπου στην ηλικία των ενενήντα χρόνων στη Λάρισα και τάφηκε κάπου μεταξύ Γυρτώνος, Τιρνάβου και Λαρίσης. Σύμφωνα με τον Άνθιμο Γαζή το μνήμα του διατηρήθηκε μέχρι και το δεύτερο μ.Χ. αιώνα.
Ο Ιπποκράτης έζησε στην Ελλάδα κατά τον χρυσό αιώνα, ο οποίος ανέδειξε μεγάλος άνδρες, όπως ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης και ο Θουκυδίδης. Περιόδευσε, όπως λέγεται, στη Θεσσαλία, τη Θράκη, τη Θάσο, τη Σκυθία, πιθανώς δε και στη Μέση Αίγυπτο. Είναι ο πρώτος που Θεμελίωσε την επιστημονική ιατρική όπως βεβαιώνει και ο Γαληνός, (πρώτος εξήνεγκε την τελείαν παρ' Έλλησι ιατρικήν. xiv, 676). Τα έργα του είναι προϊόντα έξοχης παρατήρησης, εμπειρίας και σπάνιου ορθολογισμού. Ουσιαστικά αποτελούν το μεγαλύτερο σταθμό στην πορεία της ελληνικής ιατρικής.
Τα έργα που αποτελούν την Ιπποκράτειο Συλλογή είναι 59 στον αριθμό, γράφτηκαν στην ιωνική διάλεκτο μεταξύ του 440-340 π.Χ. και είναι τα αρχαιότερα μνημεία ακριβούς επιστημονικής ιατρικής. Χωρίζονται σε τομείς. Γενικής φύσης είναι: ο Όρκος, ο Νόμος, Περί Αρχαίας Ιατρικής, Περί Ιατρού, Περί Τέχνης, Περί Ευσχημοσύνης, Παραγγελίαι και Αφορισμοί. Ανατομικά και φυσιολογικά είναι τα: Περί Ανατομής, Περί Καρδίας, Περί Σαρκών, Περί Αδένων, Περί Οστέων Φύσεως, Περί Γονής, Περί Φύσεως Παιδίου, Διαιτητικά, Περί Τροφής, Περί Διαίτης, Περί Διαίτης Υγιεινής. Γενικής παθολογίας είναι τα: Περί Αέρων, Υδάτων και Τόπων, Περί Χυμών, Περί Κρίσεων, Περί Κρισίμων, Περί Εβδομάδων, Περί Φυσών. Στην προγνωστική ιατρική ανήκουν τα: Προγνωστικόν, Προρρητικόν και Κωακαί Προγνώσεις. Στην ειδική νοσολογία τα: Περί Επιδημιών, Περί Παθών, Περί Νόσων, Περί των Εντός Παθών, Περί της Ιερής Νόσου και Περί Τύπων των κατ' άνθρωπον. Στη Θεραπευτική ανήκουν τα: Περί Διαίτης Οξέων και Περί Υγρών Χρήσιος. Στη χειρουργική ανήκουν τα: Κατ' Ιατρείον, Περί Ελκών, Περί Αιμοροϊδων, Περί Συρίγγων, Περί των εν τη Κεφαλή Τραυμάτων, Περί Αγμών, Περί Άρθρων. Μολχικός. Στην οφθαλμολογία ανήκει το Περί Όψεως, ενώ στη μαιευτική και τη γυναικολογία τα: Περί Παρθενίων, Περί Γυναικείας Φύσεως, Περί Γυναικείων Α', Β', Περί Αφόρων, Περί Επικυήσεως, Περί Επταμήνου και Οκταμήνου, Περί Εγκατατομής Εμβρύου. Τέλος στην Παιδιατρική ανήκει το Περί Οδοντοφυίης.

Το ανθρώπινο σύστημα λήψης αποφάσεων κυβερνάται βασικά από δύο μηχανισμούς. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες υπάρχουν στον εγκέφαλο δύο νευρικά κέντρα που εμπλέκονται στη λήψη αποφάσεων, το διαβουλευτικό (συζητικό, που μελετά, εξετάζει, αναλύει) και το συναισθηματικό.
Το συναισθηματικό κέντρο λήψης αποφάσεων, είναι πολύ αρχαιότερο στους ανθρώπους. Τους εξυπηρέτησε στην προσαρμογή τους για επιβίωση μπροστά στις πολλαπλές απειλές που είχαν να αντιμετωπίσουν. Τους βοήθησε να καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες, να αναγνωρίζουν και να αντιμετωπίζουν ταχύτατα τους κινδύνους.
Όμως με την εξέλιξη τους οι άνθρωποι, ανάπτυξαν την ικανότητα να αναλύουν τις μακροχρόνιες συνέπειες της συμπεριφοράς τους που βασίζεται στο συναισθηματικό κέντρο λήψης αποφάσεων. Άρχισαν να υπολογίζουν τα υπέρ και τα κατά, το όφελος και το κόστος των επιλογών τους. Το διαβουλευτικό κέντρο λήψης αποφάσεων εντοπίζεται στον προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου.
Το μέρος αυτό του εγκεφάλου των ανθρώπων αναπτύχθηκε αργότερα στην εξέλιξη τους αλλά δεν αντικατέστησε τα παλαιότερα εγκεφαλικά συστήματα.
Πρέπει να τονίσουμε ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν βρίσκεται μόνο κάτω από τον έλεγχο του συναισθηματικού ή του διαβουλευτικού κέντρου λήψης αποφάσεων. Είναι αποτέλεσμα των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των δύο συστημάτων. Ο συναισθηματικός έλεγχος λήψης αποφάσεων είναι γρήγορος. Όμως έχει τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται μόνο σε περιορισμένο αριθμό καταστάσεων. Ο διαβουλευτικός μηχανισμός, είναι πολύ πιο ευπροσάρμοστος, αλλά κοπιαστικός και σχετικά αργός. Ο συναισθηματικός είναι ο προκαθορισμένος και προεπιλεγμένος μηχανισμός λήψης αποφάσεων στον άνθρωπο. Το διαβουλευτικό κέντρο επεμβαίνει όταν οι άνθρωποι συναντούν νέες καταστάσεις ή όταν η ορθή απόφαση δεν είναι ευδιάκριτη.
Ο συναισθηματικός έλεγχος επηρεάζεται από έντονες, ζωντανές εικόνες, από την αμεσότητα και τις ειδήσεις. Αυτό σημαίνει ότι επηρεάζεται και ανταποκρίνεται σε γεγονότα που συνοδεύονται από εντυπωσιακές οπτικές παραστάσεις (φωτογραφίες, προβολές βίντεο στις ειδήσεις) ιδιαίτερα όταν αυτά συνέβηκαν πρόσφατα και όταν οι άνθρωποι δεν είναι εξοικειωμένοι ή δεν είχαν το χρόνο να προσαρμοστούν.
Επίσης πολύ σημαντικό είναι ότι το συναισθηματικό κέντρο λήψης αποφάσεων, επηρεάζεται σοβαρά από τις ομάδες, τάξεις ή άλλες κατηγοριοποιήσεις στις οποίες εντάσσουν οι άνθρωποι τους άλλους ανθρώπους που συναντούν. Δηλαδή το "εμείς" και "εκείνοι" είναι μια εξαιρετικά σημαντική διάκριση στους μηχανισμούς της συναισθηματικής λήψης αποφάσεων.
Πρέπει να προσθέσουμε ότι το συναισθηματικό κέντρο είναι σε θέση να ενεργοποιεί το διαβουλευτικό κέντρο λήψης αποφάσεων. Τα μέτρια επίπεδα φόβου, θυμού, ή οποιασδήποτε άλλης αρνητικής συναισθηματικής κατάστασης, προειδοποιούν το διαβουλευτικό κέντρο ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι οι υπηρεσίες του απαιτούνται.

Όμως με ένα περίεργο τρόπο, παρά το γεγονός ότι το συναισθηματικό ενεργοποιεί το διαβουλευτικό, όσο πιο έντονα γίνονται τα συναισθήματα τόσο πιο πολύ το συναισθηματικό κέντρο τείνει να αντικαταστήσει το διαβουλευτικό κέντρο στη λήψη αποφάσεων και στη συμπεριφορά.
Έτσι βρισκόμαστε σε καταστάσεις που ενώ οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ποια είναι η πιο ορθή πορεία που πρέπει να ακολουθήσουν, εντούτοις βρίσκουν τους εαυτούς τους να κάνουν ακριβώς το αντίθετο.
Αυτό σημαίνει ότι οι καταστάσεις που απαιτούν το περισσότερο μια προσεκτική καλά ζυγισμένη και ορθολογιστική απάντηση και συμπεριφορά, είναι εκείνες στις οποίες τα συναισθήματα μας μπορούν να υπονομεύσουν τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα μας.

Θα συγκρατήσουμε λοιπόν ότι τα έντονα συναισθήματα και τα πάθη μπορεί να υπερισχύουν της λογικής και των αρχών.
Για αυτό απαιτούνται μηχανισμοί προσεκτικού και σχολαστικού ελέγχου στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κρατών, κυβερνήσεων και πολιτικών. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα συναισθήματα είναι πάντοτε κακός σύμβουλος και ότι οδηγούν σε ζημιογόνες αποφάσεις και ενέργειες. Αντίθετα υπάρχουν πολλά παραδείγματα στην ιστορία που ο προσεκτικός χειρισμός των έντονων συναισθημάτων, η στρατολόγηση της λογικής, της διαβούλευσης και η ορθολογιστική λήψη αποφάσεων, κατάφεραν να πετύχουν συνεργαζόμενα όλα μαζί, τεράστια επιτεύγματα.
Στους επικίνδυνους καιρούς που ζούμε, χρειάζεται ακόμη περισσότερη προσοχή. Οι πολιτικοί, οι επικοινωνιολόγοι και οι σύμβουλοι τους για δημόσιες σχέσεις, γνωρίζουν καλά να χρησιμοποιούν τα συναισθήματα για να πετυχαίνουν τους στόχους τους. Εμείς ως κοινωνία πρέπει να είμαστε πληροφορημένοι για τους μηχανισμούς που εμπλέκονται και επηρεάζονται στο εγκέφαλο μας για τη λήψη αποφάσεων. Οφείλουμε να αναγνωρίζουμε το ρόλο των συναισθημάτων και να απαιτούμε από τις κυβερνήσεις και τους νομοθέτες να θέτουν σε εφαρμογή μηχανισμούς που να προστατεύουν από τη λήψη αποφάσεων που βασίζονται κυρίως στο συναισθηματικό παρά στο διαβουλευτικό κέντρο λήψης αποφάσεων του ανθρώπινου εγκέφαλου.


Πώς κυβερνάται το ανθρώπινο σύστημα λήψης αποφάσεων;

Το ανθρώπινο σύστημα λήψης αποφάσεων κυβερνάται βασικά από δύο μηχανισμούς. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες υπάρχουν στον εγκέφαλο δύο νευρικά κέντρα που εμπλέκονται στη λήψη αποφάσεων, το διαβουλευτικό (συζητικό, που μελετά, εξετάζει, αναλύει) και το συναισθηματικό.
Το συναισθηματικό κέντρο λήψης αποφάσεων, είναι πολύ αρχαιότερο στους ανθρώπους. Τους εξυπηρέτησε στην προσαρμογή τους για επιβίωση μπροστά στις πολλαπλές απειλές που είχαν να αντιμετωπίσουν. Τους βοήθησε να καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες, να αναγνωρίζουν και να αντιμετωπίζουν ταχύτατα τους κινδύνους.
Όμως με την εξέλιξη τους οι άνθρωποι, ανάπτυξαν την ικανότητα να αναλύουν τις μακροχρόνιες συνέπειες της συμπεριφοράς τους που βασίζεται στο συναισθηματικό κέντρο λήψης αποφάσεων. Άρχισαν να υπολογίζουν τα υπέρ και τα κατά, το όφελος και το κόστος των επιλογών τους. Το διαβουλευτικό κέντρο λήψης αποφάσεων εντοπίζεται στον προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου.
Το μέρος αυτό του εγκεφάλου των ανθρώπων αναπτύχθηκε αργότερα στην εξέλιξη τους αλλά δεν αντικατέστησε τα παλαιότερα εγκεφαλικά συστήματα.
Πρέπει να τονίσουμε ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν βρίσκεται μόνο κάτω από τον έλεγχο του συναισθηματικού ή του διαβουλευτικού κέντρου λήψης αποφάσεων. Είναι αποτέλεσμα των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των δύο συστημάτων. Ο συναισθηματικός έλεγχος λήψης αποφάσεων είναι γρήγορος. Όμως έχει τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται μόνο σε περιορισμένο αριθμό καταστάσεων. Ο διαβουλευτικός μηχανισμός, είναι πολύ πιο ευπροσάρμοστος, αλλά κοπιαστικός και σχετικά αργός. Ο συναισθηματικός είναι ο προκαθορισμένος και προεπιλεγμένος μηχανισμός λήψης αποφάσεων στον άνθρωπο. Το διαβουλευτικό κέντρο επεμβαίνει όταν οι άνθρωποι συναντούν νέες καταστάσεις ή όταν η ορθή απόφαση δεν είναι ευδιάκριτη.
Ο συναισθηματικός έλεγχος επηρεάζεται από έντονες, ζωντανές εικόνες, από την αμεσότητα και τις ειδήσεις. Αυτό σημαίνει ότι επηρεάζεται και ανταποκρίνεται σε γεγονότα που συνοδεύονται από εντυπωσιακές οπτικές παραστάσεις (φωτογραφίες, προβολές βίντεο στις ειδήσεις) ιδιαίτερα όταν αυτά συνέβηκαν πρόσφατα και όταν οι άνθρωποι δεν είναι εξοικειωμένοι ή δεν είχαν το χρόνο να προσαρμοστούν.
Επίσης πολύ σημαντικό είναι ότι το συναισθηματικό κέντρο λήψης αποφάσεων, επηρεάζεται σοβαρά από τις ομάδες, τάξεις ή άλλες κατηγοριοποιήσεις στις οποίες εντάσσουν οι άνθρωποι τους άλλους ανθρώπους που συναντούν. Δηλαδή το "εμείς" και "εκείνοι" είναι μια εξαιρετικά σημαντική διάκριση στους μηχανισμούς της συναισθηματικής λήψης αποφάσεων.
Πρέπει να προσθέσουμε ότι το συναισθηματικό κέντρο είναι σε θέση να ενεργοποιεί το διαβουλευτικό κέντρο λήψης αποφάσεων. Τα μέτρια επίπεδα φόβου, θυμού, ή οποιασδήποτε άλλης αρνητικής συναισθηματικής κατάστασης, προειδοποιούν το διαβουλευτικό κέντρο ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι οι υπηρεσίες του απαιτούνται.

Όμως με ένα περίεργο τρόπο, παρά το γεγονός ότι το συναισθηματικό ενεργοποιεί το διαβουλευτικό, όσο πιο έντονα γίνονται τα συναισθήματα τόσο πιο πολύ το συναισθηματικό κέντρο τείνει να αντικαταστήσει το διαβουλευτικό κέντρο στη λήψη αποφάσεων και στη συμπεριφορά.
Έτσι βρισκόμαστε σε καταστάσεις που ενώ οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ποια είναι η πιο ορθή πορεία που πρέπει να ακολουθήσουν, εντούτοις βρίσκουν τους εαυτούς τους να κάνουν ακριβώς το αντίθετο.
Αυτό σημαίνει ότι οι καταστάσεις που απαιτούν το περισσότερο μια προσεκτική καλά ζυγισμένη και ορθολογιστική απάντηση και συμπεριφορά, είναι εκείνες στις οποίες τα συναισθήματα μας μπορούν να υπονομεύσουν τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα μας.

Θα συγκρατήσουμε λοιπόν ότι τα έντονα συναισθήματα και τα πάθη μπορεί να υπερισχύουν της λογικής και των αρχών.
Για αυτό απαιτούνται μηχανισμοί προσεκτικού και σχολαστικού ελέγχου στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κρατών, κυβερνήσεων και πολιτικών. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα συναισθήματα είναι πάντοτε κακός σύμβουλος και ότι οδηγούν σε ζημιογόνες αποφάσεις και ενέργειες. Αντίθετα υπάρχουν πολλά παραδείγματα στην ιστορία που ο προσεκτικός χειρισμός των έντονων συναισθημάτων, η στρατολόγηση της λογικής, της διαβούλευσης και η ορθολογιστική λήψη αποφάσεων, κατάφεραν να πετύχουν συνεργαζόμενα όλα μαζί, τεράστια επιτεύγματα.
Στους επικίνδυνους καιρούς που ζούμε, χρειάζεται ακόμη περισσότερη προσοχή. Οι πολιτικοί, οι επικοινωνιολόγοι και οι σύμβουλοι τους για δημόσιες σχέσεις, γνωρίζουν καλά να χρησιμοποιούν τα συναισθήματα για να πετυχαίνουν τους στόχους τους. Εμείς ως κοινωνία πρέπει να είμαστε πληροφορημένοι για τους μηχανισμούς που εμπλέκονται και επηρεάζονται στο εγκέφαλο μας για τη λήψη αποφάσεων. Οφείλουμε να αναγνωρίζουμε το ρόλο των συναισθημάτων και να απαιτούμε από τις κυβερνήσεις και τους νομοθέτες να θέτουν σε εφαρμογή μηχανισμούς που να προστατεύουν από τη λήψη αποφάσεων που βασίζονται κυρίως στο συναισθηματικό παρά στο διαβουλευτικό κέντρο λήψης αποφάσεων του ανθρώπινου εγκέφαλου.


Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Τα άτομα τα οποία εσωτερικεύουν και συγκροτούν το θυμό τους, κινδυνεύουν να υποφέρουν περισσότερο από πονοκέφαλους.
Η συγκράτηση του θυμού προκαλεί μάλιστα περισσότερους πονοκέφαλους σε σύγκριση με άλλες ψυχικές καταστάσεις που είναι αιτία πονοκεφάλων όπως η κατάθλιψη και το άγχος. Όμως τα ξεσπάσματα θυμού δεν είναι η λύση για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού. Οι εκρήξεις θυμού εναντίον συναδέλφων στη δουλειά ή εναντίον του προϊσταμένου μπορεί να έχουν πολύ σοβαρές αρνητικές συνέπειες. Επίσης ο θυμός στο δρόμο κατά τη διάρκεια της οδήγησης, μπορεί να έχει μια σειρά από δυσάρεστες και ίσως επικίνδυνες εξελίξεις. Οι πιο πάνω σημαντικές σχέσεις μεταξύ πονοκεφάλων και θυμού προκύπτουν από έρευνα που έγινε σε 422 ενήλικες εκ των οποίων οι 171 υπέφεραν από πονοκέφαλο. Οι συμμετέχοντες στην έρευνα αξιολογήθηκαν για τα επίπεδα θυμού τους, πόσο μπορούσαν να εσωτερικεύουν και να συγκρατούν το θυμό τους και τέλος πόσο σοβαροί και συχνοί ήταν οι πονοκέφαλοι που παρουσίαζαν. Οι γιατροί στο πανεπιστήμιο Saint Louis, των Ηνωμένων Πολιτειών που έκαναν την έρευνα, σημειώνουν ότι είναι σημαντικό για τον κάθε άνθρωπο να προσπαθήσει να ψηλώσει την αντίστασή του σε γεγονότα που του προκαλούν θυμό για να μην θυμώνει και να εξάπτεται εύκολα.

Συστήνουν διάφορους τρόπους που μπορούν να βοηθήσουν:
Εάν νιώθετε ότι θυμώνετε πάρτε τρεις βαθιές αναπνοές. Αυτό μειώνει τα επίπεδα εσωτερικής νευρικότητας και μειώνει το κίνδυνο να εκφράσετε προς τα έξω το θυμό σας
 
Προσπαθήστε να ανιχνεύετε και να αναγνωρίζετε ανθρώπους και καταστάσεις που πιθανόν να σας δημιουργούν νευρικότητα και αυξάνουν τον κίνδυνο θυμού σας
 
Εάν νιώθετε θυμωμένοι προτιμήστε να αλλάξετε περιβάλλον, πηγαίνετε για ένα περίπατο μερικών λεπτών, βάλτε το ραδιόφωνο εάν είστε στο αυτοκίνητο, ακούστε μουσική. Αυτά μπορούν να σας κατευνάσουν και έτσι να αποφύγετε μια έκρηξη θυμού με πιθανές αρνητικές συνέπειες
 
Μιλήστε με τους άλλους και πέστε τους με θετικό τρόπο χωρίς πνεύμα αντιπαράθεσης αυτό που έχουν κάνει και σας έχει ενοχλήσει. Αυτό μπορεί να σας κάνει να νιώσετε καλύτερα.

Εάν όμως το να μιλήσετε με τους άλλους εμπεριέχει κάποιους κινδύνους να ξεσπάσετε με θυμό, κερδίστε χρόνο και προτιμήστε να μιλήσετε το θέμα με κάποιο στενό σας φίλο προτού προχωρήσετε σε κάποια κίνηση
 
Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι δεν μπορείτε να τα ελέγχετε όλα. Κάποια πράγματα πρέπει να τα αφήνετε όπως έρχονται.

Εκείνο που μπορείτε να ελέγξετε και μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά την κατάσταση είναι το πως εσείς συμπεριφέρεστε και ανταποκρίνεστε προς τους άλλους. Με το να θυμώνετε δεν διορθώνετε τίποτα απλά θα νιώθετε πιο άσχημα μετά
 
Η συγχώρεση είναι μια από τις πιο χρήσιμες και ωφέλιμες στρατηγικές. Είναι όμως για πολλούς δύσκολο να μάθουν και να εφαρμόζουν τη μέθοδο αυτή.

Εάν κάποιος σας έχει κάμει κακό ή εάν εσείς οι ίδιοι με τη συμπεριφορά σας κάνατε κακό στο εαυτό σας, τότε πρέπει να μπορείτε να συγχωρείτε τους άλλους όπως και τον εαυτό σας. Φυσικά αυτό δεν θα αλλάξει το τι έχει γίνει αλλά ούτε το να είστε θυμωμένοι το αλλάζει.

Συμπερασματικά θα τονίσουμε το γεγονός ότι ο θυμός είναι αιτία πονοκεφάλων. Ο θυμός και οι εκνευρισμοί δεν βοηθούν τουναντίον είναι λόγοι για πολλές αρνητικές εξελίξεις σε πολλά επίπεδα. Ας τονίσουμε και να θυμόμαστε το γεγονός ότι ο θυμός είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι πολύ σημαντικό ο καθένας μας, να βρει τρόπους που να μην επιτρέπουν στο θυμό να μας κυριεύει. Σίγουρα μια τέτοια στρατηγική έχει πολλά να μας προσφέρει και μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μας.

Ο πονοκέφαλος και ο θυμός.

Τα άτομα τα οποία εσωτερικεύουν και συγκροτούν το θυμό τους, κινδυνεύουν να υποφέρουν περισσότερο από πονοκέφαλους.
Η συγκράτηση του θυμού προκαλεί μάλιστα περισσότερους πονοκέφαλους σε σύγκριση με άλλες ψυχικές καταστάσεις που είναι αιτία πονοκεφάλων όπως η κατάθλιψη και το άγχος. Όμως τα ξεσπάσματα θυμού δεν είναι η λύση για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού. Οι εκρήξεις θυμού εναντίον συναδέλφων στη δουλειά ή εναντίον του προϊσταμένου μπορεί να έχουν πολύ σοβαρές αρνητικές συνέπειες. Επίσης ο θυμός στο δρόμο κατά τη διάρκεια της οδήγησης, μπορεί να έχει μια σειρά από δυσάρεστες και ίσως επικίνδυνες εξελίξεις. Οι πιο πάνω σημαντικές σχέσεις μεταξύ πονοκεφάλων και θυμού προκύπτουν από έρευνα που έγινε σε 422 ενήλικες εκ των οποίων οι 171 υπέφεραν από πονοκέφαλο. Οι συμμετέχοντες στην έρευνα αξιολογήθηκαν για τα επίπεδα θυμού τους, πόσο μπορούσαν να εσωτερικεύουν και να συγκρατούν το θυμό τους και τέλος πόσο σοβαροί και συχνοί ήταν οι πονοκέφαλοι που παρουσίαζαν. Οι γιατροί στο πανεπιστήμιο Saint Louis, των Ηνωμένων Πολιτειών που έκαναν την έρευνα, σημειώνουν ότι είναι σημαντικό για τον κάθε άνθρωπο να προσπαθήσει να ψηλώσει την αντίστασή του σε γεγονότα που του προκαλούν θυμό για να μην θυμώνει και να εξάπτεται εύκολα.

Συστήνουν διάφορους τρόπους που μπορούν να βοηθήσουν:
Εάν νιώθετε ότι θυμώνετε πάρτε τρεις βαθιές αναπνοές. Αυτό μειώνει τα επίπεδα εσωτερικής νευρικότητας και μειώνει το κίνδυνο να εκφράσετε προς τα έξω το θυμό σας
 
Προσπαθήστε να ανιχνεύετε και να αναγνωρίζετε ανθρώπους και καταστάσεις που πιθανόν να σας δημιουργούν νευρικότητα και αυξάνουν τον κίνδυνο θυμού σας
 
Εάν νιώθετε θυμωμένοι προτιμήστε να αλλάξετε περιβάλλον, πηγαίνετε για ένα περίπατο μερικών λεπτών, βάλτε το ραδιόφωνο εάν είστε στο αυτοκίνητο, ακούστε μουσική. Αυτά μπορούν να σας κατευνάσουν και έτσι να αποφύγετε μια έκρηξη θυμού με πιθανές αρνητικές συνέπειες
 
Μιλήστε με τους άλλους και πέστε τους με θετικό τρόπο χωρίς πνεύμα αντιπαράθεσης αυτό που έχουν κάνει και σας έχει ενοχλήσει. Αυτό μπορεί να σας κάνει να νιώσετε καλύτερα.

Εάν όμως το να μιλήσετε με τους άλλους εμπεριέχει κάποιους κινδύνους να ξεσπάσετε με θυμό, κερδίστε χρόνο και προτιμήστε να μιλήσετε το θέμα με κάποιο στενό σας φίλο προτού προχωρήσετε σε κάποια κίνηση
 
Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι δεν μπορείτε να τα ελέγχετε όλα. Κάποια πράγματα πρέπει να τα αφήνετε όπως έρχονται.

Εκείνο που μπορείτε να ελέγξετε και μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά την κατάσταση είναι το πως εσείς συμπεριφέρεστε και ανταποκρίνεστε προς τους άλλους. Με το να θυμώνετε δεν διορθώνετε τίποτα απλά θα νιώθετε πιο άσχημα μετά
 
Η συγχώρεση είναι μια από τις πιο χρήσιμες και ωφέλιμες στρατηγικές. Είναι όμως για πολλούς δύσκολο να μάθουν και να εφαρμόζουν τη μέθοδο αυτή.

Εάν κάποιος σας έχει κάμει κακό ή εάν εσείς οι ίδιοι με τη συμπεριφορά σας κάνατε κακό στο εαυτό σας, τότε πρέπει να μπορείτε να συγχωρείτε τους άλλους όπως και τον εαυτό σας. Φυσικά αυτό δεν θα αλλάξει το τι έχει γίνει αλλά ούτε το να είστε θυμωμένοι το αλλάζει.

Συμπερασματικά θα τονίσουμε το γεγονός ότι ο θυμός είναι αιτία πονοκεφάλων. Ο θυμός και οι εκνευρισμοί δεν βοηθούν τουναντίον είναι λόγοι για πολλές αρνητικές εξελίξεις σε πολλά επίπεδα. Ας τονίσουμε και να θυμόμαστε το γεγονός ότι ο θυμός είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι πολύ σημαντικό ο καθένας μας, να βρει τρόπους που να μην επιτρέπουν στο θυμό να μας κυριεύει. Σίγουρα μια τέτοια στρατηγική έχει πολλά να μας προσφέρει και μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μας.

Η θεραπεία με τη χρήση λέιζερ για τις διαθλαστικές ανωμαλίες της όρασης όπως για παράδειγμα η μυωπία, γίνεται όλο και περισσότερο δημοφιλής.
Το γεγονός ότι ο ασθενής μετά από μια επέμβαση με λέιζερ, μπορεί να μη χρειάζεται τα ματογυάλια ή τους φακούς επαφής του, είναι ένα σοβαρό πλεονέκτημα.
Η πιο πρόσφατη μέθοδος θεραπείας με λέιζερ, είναι η μέθοδος LASIK. Στη μέθοδο αυτή, με τη χρήση των ακτινών λέιζερ, αποκόπτεται αρχικά ένα λεπτό στρώμα από τον κερατοειδή χιτώνα του ματιού.
 Το στρώμα αυτό δεν αποκόπτεται πλήρως αλλά αφήνετε συνδεμένο σε ένα μικρό σημείο για να επικαλύψει την περιοχή της επέμβασης στο τέλος. Μετά το άνοιγμα, οι ακτίνες λέιζερ χρησιμοποιούνται για τη σμίλευση και λέπτυνση του στρώματος του κερατοειδούς. Η διάρκεια της επέμβασης αυτής είναι πολύ σύντομη και η όραση επανέρχεται σχεδόν αμέσως.
Υπάρχουν και άλλες θεραπευτικές τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν παλαιότερα και είναι σήμερα λιγότερο δημοφιλείς όπως η μέθοδος LASEK (ή EPIFLAP) και η μέθοδος PRK.
Οι θεραπείες με λέιζερ είναι κατά γενικό κανόνα ασφαλείς. Υπάρχουν όμως ορισμένες επιπλοκές που πιθανόν να παρουσιαστούν. Είναι σημαντικό οι ασθενείς που πρόκειται να υποβληθούν σε μια τέτοια θεραπεία να είναι πλήρως ενήμεροι για τους πιθανούς κινδύνους.

Επιπρόσθετα αποδεικνύεται ότι ένα από τα κυριότερα προβλήματα που συνοδεύει τις θεραπείες αυτές, είναι το γεγονός ότι οι ασθενείς αναμένουν πολύ καλύτερα αποτελέσματα από αυτά που τελικά στην πραγματικότητα συμβαίνουν.
Σύμφωνα με πρόσφατα επιστημονικά στοιχεία, το ποσοστό αποτυχίας διόρθωσης της βλάβης της όρασης, μπορεί να ανέρχεται και μέχρι το 10% των επεμβάσεων με λέιζερ. Το ποσοστό αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που ήταν αποδεκτό παλαιότερα.

Η μη πλήρωση των προσδοκιών των ασθενών μετά από μια επέμβαση με λέιζερ, είναι πηγή απογοήτευσης όπως επίσης και προβλημάτων ή έντασης με το γιατρό τους.
Σύμφωνα με δεδομένα από ασφαλιστικούς οργανισμούς, τα παράπονα των  ασθενών στην οφθαλμολογία που έχουν σχέση με τις επεμβάσεις τύπου λέιζερ έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό κατά τα τελευταία χρόνια.
 Ένα μεγάλο μέρος των υποθέσεων αυτών οφείλονται στο ότι δεν επιτυγχάνονται τα αποτελέσματα τα οποία οι ασθενείς αναμένουν.
Για τους λόγους αυτούς, είναι απαραίτητο ο γιατρός προτού προχωρήσει σε μια θεραπεία με λέιζερ, να αφιερώσει αρκετό χρόνο για να ενημερώσει λεπτομερώς και διεξοδικά τον ασθενή για τους κινδύνους και τις προσδοκίες που μπορεί να έχει από τη συγκεκριμένη θεραπεία.
Οι συχνότερες επιπλοκές σε οργανικό επίπεδο που παρατηρούνται μετά από μια θεραπεία με λέιζερ είναι:
Η ξηροφθαλμία
Προβλήματα της νυκτερινής όρασης (νυκταλωπία). Τα προβλήματα της νυκτερινής όρασης μπορούν να επηρεάσουν ορισμένους στο επάγγελμά τους εάν πρέπει να εργάζονται τη νύκτα ή κάτω από συνθήκες χαμηλού φωτισμού
Αύξηση της πίεσης μέσα στο μάτι. Η επιπλοκή αυτή μπορεί να οδηγήσει σε γλαύκωμα
Πρόκληση βλάβης στον κερατοειδή χιτώνα του ματιού. Στη σπάνια αυτή επιπλοκή, πιθανόν να χρειαστεί μεταμόσχευση κερατοειδούς χιτώνα για να διορθωθεί το πρόβλημα
Ανεπαρκής διόρθωση του προβλήματος της όρασης για το οποίο έγινε η επέμβαση
Ο γιατρός στη διεξοδική ανάλυση που θα κάνει για το συγκεκριμένο περιστατικό, θα εξετάσει κατά πόσο υπάρχουν αντενδείξεις για τη θεραπεία αυτή. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες δεν είναι ορθό να γίνεται μια τέτοια θεραπεία.
Οι ασθενείς με καταρράκτη, γλαύκωμα, σοβαρές ανωμαλίες του κερατοειδούς χιτώνα, διαβήτη ή με προβλήματα άμυνας του οργανισμού δεν είναι καλοί υποψήφιοι για επέμβαση με λέιζερ. Ασθενείς που παίρνουν φάρμακα όπως τα κορτικοειδή ή άλλα ανοσοκατασταλτικά, ασθενείς με χρόνιες ασθένειες όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, οι γυναίκες που εγκυμονούν ή θηλάζουν είναι προτιμότερο να μην υποβάλλονται στις θεραπείες αυτές.
Δεν είναι ορθό να γίνεται επέμβαση με λέιζερ σε έφηβους κάτω των 18 ετών διότι το πρόβλημα όρασής τους όπως για παράδειγμα η μυωπία τους, πιθανόν ακόμη να μην έχει σταθεροποιηθεί.Βλέπουμε λοιπόν ότι προτού ο ασθενής πάρει την τελική του απόφαση, θα πρέπει να ζυγίσει προσεκτικά τα αναμενόμενα θετικά αποτελέσματα στα οποία μπορεί να ελπίζει μαζί με τους κινδύνους που συνοδεύουν τη θεραπεία με λέιζερ.
Την τελική απόφαση θα την πάρει μαζί με τον γιατρό του ο οποίος πρέπει να του προσφέρει όλη την αναγκαία πληροφόρηση και τη δική του εμπειρία.

Θεραπεία με λέιζερ για τα μάτια: Ποια είναι τα προβλήματα;

Η θεραπεία με τη χρήση λέιζερ για τις διαθλαστικές ανωμαλίες της όρασης όπως για παράδειγμα η μυωπία, γίνεται όλο και περισσότερο δημοφιλής.
Το γεγονός ότι ο ασθενής μετά από μια επέμβαση με λέιζερ, μπορεί να μη χρειάζεται τα ματογυάλια ή τους φακούς επαφής του, είναι ένα σοβαρό πλεονέκτημα.
Η πιο πρόσφατη μέθοδος θεραπείας με λέιζερ, είναι η μέθοδος LASIK. Στη μέθοδο αυτή, με τη χρήση των ακτινών λέιζερ, αποκόπτεται αρχικά ένα λεπτό στρώμα από τον κερατοειδή χιτώνα του ματιού.
 Το στρώμα αυτό δεν αποκόπτεται πλήρως αλλά αφήνετε συνδεμένο σε ένα μικρό σημείο για να επικαλύψει την περιοχή της επέμβασης στο τέλος. Μετά το άνοιγμα, οι ακτίνες λέιζερ χρησιμοποιούνται για τη σμίλευση και λέπτυνση του στρώματος του κερατοειδούς. Η διάρκεια της επέμβασης αυτής είναι πολύ σύντομη και η όραση επανέρχεται σχεδόν αμέσως.
Υπάρχουν και άλλες θεραπευτικές τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν παλαιότερα και είναι σήμερα λιγότερο δημοφιλείς όπως η μέθοδος LASEK (ή EPIFLAP) και η μέθοδος PRK.
Οι θεραπείες με λέιζερ είναι κατά γενικό κανόνα ασφαλείς. Υπάρχουν όμως ορισμένες επιπλοκές που πιθανόν να παρουσιαστούν. Είναι σημαντικό οι ασθενείς που πρόκειται να υποβληθούν σε μια τέτοια θεραπεία να είναι πλήρως ενήμεροι για τους πιθανούς κινδύνους.

Επιπρόσθετα αποδεικνύεται ότι ένα από τα κυριότερα προβλήματα που συνοδεύει τις θεραπείες αυτές, είναι το γεγονός ότι οι ασθενείς αναμένουν πολύ καλύτερα αποτελέσματα από αυτά που τελικά στην πραγματικότητα συμβαίνουν.
Σύμφωνα με πρόσφατα επιστημονικά στοιχεία, το ποσοστό αποτυχίας διόρθωσης της βλάβης της όρασης, μπορεί να ανέρχεται και μέχρι το 10% των επεμβάσεων με λέιζερ. Το ποσοστό αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που ήταν αποδεκτό παλαιότερα.

Η μη πλήρωση των προσδοκιών των ασθενών μετά από μια επέμβαση με λέιζερ, είναι πηγή απογοήτευσης όπως επίσης και προβλημάτων ή έντασης με το γιατρό τους.
Σύμφωνα με δεδομένα από ασφαλιστικούς οργανισμούς, τα παράπονα των  ασθενών στην οφθαλμολογία που έχουν σχέση με τις επεμβάσεις τύπου λέιζερ έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό κατά τα τελευταία χρόνια.
 Ένα μεγάλο μέρος των υποθέσεων αυτών οφείλονται στο ότι δεν επιτυγχάνονται τα αποτελέσματα τα οποία οι ασθενείς αναμένουν.
Για τους λόγους αυτούς, είναι απαραίτητο ο γιατρός προτού προχωρήσει σε μια θεραπεία με λέιζερ, να αφιερώσει αρκετό χρόνο για να ενημερώσει λεπτομερώς και διεξοδικά τον ασθενή για τους κινδύνους και τις προσδοκίες που μπορεί να έχει από τη συγκεκριμένη θεραπεία.
Οι συχνότερες επιπλοκές σε οργανικό επίπεδο που παρατηρούνται μετά από μια θεραπεία με λέιζερ είναι:
Η ξηροφθαλμία
Προβλήματα της νυκτερινής όρασης (νυκταλωπία). Τα προβλήματα της νυκτερινής όρασης μπορούν να επηρεάσουν ορισμένους στο επάγγελμά τους εάν πρέπει να εργάζονται τη νύκτα ή κάτω από συνθήκες χαμηλού φωτισμού
Αύξηση της πίεσης μέσα στο μάτι. Η επιπλοκή αυτή μπορεί να οδηγήσει σε γλαύκωμα
Πρόκληση βλάβης στον κερατοειδή χιτώνα του ματιού. Στη σπάνια αυτή επιπλοκή, πιθανόν να χρειαστεί μεταμόσχευση κερατοειδούς χιτώνα για να διορθωθεί το πρόβλημα
Ανεπαρκής διόρθωση του προβλήματος της όρασης για το οποίο έγινε η επέμβαση
Ο γιατρός στη διεξοδική ανάλυση που θα κάνει για το συγκεκριμένο περιστατικό, θα εξετάσει κατά πόσο υπάρχουν αντενδείξεις για τη θεραπεία αυτή. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες δεν είναι ορθό να γίνεται μια τέτοια θεραπεία.
Οι ασθενείς με καταρράκτη, γλαύκωμα, σοβαρές ανωμαλίες του κερατοειδούς χιτώνα, διαβήτη ή με προβλήματα άμυνας του οργανισμού δεν είναι καλοί υποψήφιοι για επέμβαση με λέιζερ. Ασθενείς που παίρνουν φάρμακα όπως τα κορτικοειδή ή άλλα ανοσοκατασταλτικά, ασθενείς με χρόνιες ασθένειες όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, οι γυναίκες που εγκυμονούν ή θηλάζουν είναι προτιμότερο να μην υποβάλλονται στις θεραπείες αυτές.
Δεν είναι ορθό να γίνεται επέμβαση με λέιζερ σε έφηβους κάτω των 18 ετών διότι το πρόβλημα όρασής τους όπως για παράδειγμα η μυωπία τους, πιθανόν ακόμη να μην έχει σταθεροποιηθεί.Βλέπουμε λοιπόν ότι προτού ο ασθενής πάρει την τελική του απόφαση, θα πρέπει να ζυγίσει προσεκτικά τα αναμενόμενα θετικά αποτελέσματα στα οποία μπορεί να ελπίζει μαζί με τους κινδύνους που συνοδεύουν τη θεραπεία με λέιζερ.
Την τελική απόφαση θα την πάρει μαζί με τον γιατρό του ο οποίος πρέπει να του προσφέρει όλη την αναγκαία πληροφόρηση και τη δική του εμπειρία.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Ο μέσος όρος ηλικίας στην οποία εκδηλώνεται η νόσος Πάρκινσον είναι 57 ετών. Έχει υπολογιστεί ότι μεταξύ των ανθρώπων ηλικίας 65 ετών, το 1% πάσχει από τη νόσο.
Υπάρχουν μορφές της ασθένειας που προσβάλλουν άτομα νεαρότερης ηλικίας ακόμη παιδιά και έφηβους. Ένας άνθρωπος στους 200, θα προσβληθεί από τη νόσο Πάρκινσον σε ηλικία κάτω των 40 ετών.Πολύ λίγα είναι γνωστά για τους παράγοντες που ευθύνονται για την πρόκληση της νόσου. Έχουν ενοχοποιηθεί πολλοί παράγοντες αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι αιτίες της νόσου Πάρκινσον είναι άγνωστες και απαιτείται περισσότερη έρευνα για την αναγνώριση τους.Συνήθως, η ασθένεια Πάρκινσον δεν μειώνει τη διάρκεια ζωής. Όμως είναι σε θέση να προκαλεί σοβαρά προβλήματα στον ασθενή και στην οικογένεια του.Τα αρχικά σημεία της νόσου Πάρκινσον μπορούν να είναι δύσκολο να αναγνωριστούν και να δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις ή και σύγχυση ακόμη και σε γιατρούς. Το πιο συχνό αρχικό σημείο εκδήλωσης της νόσου είναι ένα χαρακτηριστικό αργό αλλά έκδηλο τρεμούλιασμα το οποίο χειροτερεύει όταν ο ασθενής είναι ακίνητος και εξαφανίζεται όταν κοιμάται. Συνήθως το τρέμουλο αρχίζει στη μια μεριά του σώματος, στο ένα χέρι. Κάποτε όμως ο ασθενής αντιλαμβάνεται στα πρώτα στάδια, αλλαγές στους μυς και στις αρθρώσεις του. Παρατηρείται ακαμψία ή δυσκαμψία και βραδύτητα στις κινήσεις. Εάν οι πρώτοι μυς που θα προσβληθούν είναι αυτοί του προσώπου, των βλεφάρων, του μετώπου, της γλώσσας και της γνάθου, τότε οι εκφράσεις του προσώπου χάνονται. Η κατάσταση αυτή δίνει τη χαρακτηριστική έκφραση όπως μια ακίνητη μάσκα προσώπου που έχουν οι ασθενείς με Πάρκινσον. Δυσκολεύονται και αργούν να χαμογελάσουν. Η ακινησία, η απουσία έκφρασης και συμμετοχής σε συζητήσεις όπως συνήθιζαν παλαιότερα, μπορεί να εκλαμβάνεται ως αποστασιοποίηση ή μείωση της κοινωνικότητας.Η σταδιακή μείωση σε μέγεθος της γραφής με το χέρι του ασθενούς με Πάρκινσον (μικρογραφία), είναι ένα από τα αρχικά σημεία της νόσου που διαλάθει συχνά της προσοχής των γιατρών. Άλλα τέτοια σημεία είναι η σοβαρή, επίμονη δυσκοιλιότητα λόγω της απώλειας του μυϊκού τόνου και περισταλτικότητας του εντέρου, η δυσκολία κατάποσης λόγω της αργής κένωσης του στομαχιού που δίνει έτσι ένα αίσθημα πληρότητας που κάνει τον ασθενή να σταματά να τρώει. Επίσης η αϋπνία εντάσσεται στα αρχικά σημεία της νόσου. Μπορεί να προηγηθεί των μυϊκών προβλημάτων και δεν έχει σχέση με την κατάσταση κατάθλιψης που παρουσιάζουν πολλοί ασθενείς με Πάρκινσον.Τελειώνοντας θα επαναλάβουμε ότι η νόσος Πάρκινσον χαρακτηρίζεται από τρέμουλο, μυϊκή δυσκαμψία, βραδύτητα, απώλεια του μυϊκού τόνου και ανταπόκρισης (ακινησία). Όμως είναι σημαντικό τα σπανιότερα αρχικά σημεία να είναι γνωστά και να εντοπίζονται έγκαιρα διότι όσο πιο γρήγορα αρχίζει η θεραπεία τόσο πιο καλά θα είναι τα αποτελέσματα.

Νόσος Πάρκινσον: Αρχικά σημεία

Ο μέσος όρος ηλικίας στην οποία εκδηλώνεται η νόσος Πάρκινσον είναι 57 ετών. Έχει υπολογιστεί ότι μεταξύ των ανθρώπων ηλικίας 65 ετών, το 1% πάσχει από τη νόσο.
Υπάρχουν μορφές της ασθένειας που προσβάλλουν άτομα νεαρότερης ηλικίας ακόμη παιδιά και έφηβους. Ένας άνθρωπος στους 200, θα προσβληθεί από τη νόσο Πάρκινσον σε ηλικία κάτω των 40 ετών.Πολύ λίγα είναι γνωστά για τους παράγοντες που ευθύνονται για την πρόκληση της νόσου. Έχουν ενοχοποιηθεί πολλοί παράγοντες αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι αιτίες της νόσου Πάρκινσον είναι άγνωστες και απαιτείται περισσότερη έρευνα για την αναγνώριση τους.Συνήθως, η ασθένεια Πάρκινσον δεν μειώνει τη διάρκεια ζωής. Όμως είναι σε θέση να προκαλεί σοβαρά προβλήματα στον ασθενή και στην οικογένεια του.Τα αρχικά σημεία της νόσου Πάρκινσον μπορούν να είναι δύσκολο να αναγνωριστούν και να δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις ή και σύγχυση ακόμη και σε γιατρούς. Το πιο συχνό αρχικό σημείο εκδήλωσης της νόσου είναι ένα χαρακτηριστικό αργό αλλά έκδηλο τρεμούλιασμα το οποίο χειροτερεύει όταν ο ασθενής είναι ακίνητος και εξαφανίζεται όταν κοιμάται. Συνήθως το τρέμουλο αρχίζει στη μια μεριά του σώματος, στο ένα χέρι. Κάποτε όμως ο ασθενής αντιλαμβάνεται στα πρώτα στάδια, αλλαγές στους μυς και στις αρθρώσεις του. Παρατηρείται ακαμψία ή δυσκαμψία και βραδύτητα στις κινήσεις. Εάν οι πρώτοι μυς που θα προσβληθούν είναι αυτοί του προσώπου, των βλεφάρων, του μετώπου, της γλώσσας και της γνάθου, τότε οι εκφράσεις του προσώπου χάνονται. Η κατάσταση αυτή δίνει τη χαρακτηριστική έκφραση όπως μια ακίνητη μάσκα προσώπου που έχουν οι ασθενείς με Πάρκινσον. Δυσκολεύονται και αργούν να χαμογελάσουν. Η ακινησία, η απουσία έκφρασης και συμμετοχής σε συζητήσεις όπως συνήθιζαν παλαιότερα, μπορεί να εκλαμβάνεται ως αποστασιοποίηση ή μείωση της κοινωνικότητας.Η σταδιακή μείωση σε μέγεθος της γραφής με το χέρι του ασθενούς με Πάρκινσον (μικρογραφία), είναι ένα από τα αρχικά σημεία της νόσου που διαλάθει συχνά της προσοχής των γιατρών. Άλλα τέτοια σημεία είναι η σοβαρή, επίμονη δυσκοιλιότητα λόγω της απώλειας του μυϊκού τόνου και περισταλτικότητας του εντέρου, η δυσκολία κατάποσης λόγω της αργής κένωσης του στομαχιού που δίνει έτσι ένα αίσθημα πληρότητας που κάνει τον ασθενή να σταματά να τρώει. Επίσης η αϋπνία εντάσσεται στα αρχικά σημεία της νόσου. Μπορεί να προηγηθεί των μυϊκών προβλημάτων και δεν έχει σχέση με την κατάσταση κατάθλιψης που παρουσιάζουν πολλοί ασθενείς με Πάρκινσον.Τελειώνοντας θα επαναλάβουμε ότι η νόσος Πάρκινσον χαρακτηρίζεται από τρέμουλο, μυϊκή δυσκαμψία, βραδύτητα, απώλεια του μυϊκού τόνου και ανταπόκρισης (ακινησία). Όμως είναι σημαντικό τα σπανιότερα αρχικά σημεία να είναι γνωστά και να εντοπίζονται έγκαιρα διότι όσο πιο γρήγορα αρχίζει η θεραπεία τόσο πιο καλά θα είναι τα αποτελέσματα.

Η σχιζοφρένεια είναι μια χρόνια, σοβαρή διαταραχή της εγκεφαλικής λειτουργίας που καθιστά ανίκανο το άτομο να λειτουργεί κανονικά.
Υπολογίζεται ότι 1% του πληθυσμού επηρεάζεται από την πάθηση.
Οι άνθρωποι που πάσχουν από σχιζοφρένεια πιθανόν να αναφέρουν ότι ακούουν εσωτερικές φωνές που δεν είναι αντιληπτές από άλλους. Πιστεύουν ότι άλλοι άνθρωποι διαβάζουν ή και ελέγχουν τις σκέψεις τους ή ακόμη ότι σχεδιάζουν να τους κάνουν κακό. Οι σκέψεις αυτές τους τρομοκρατούν, τους προκαλούν φόβο, απομόνωση ή αντίθετα υπερβολική ταραχή.
Κάποτε, όταν μιλούν οι άνθρωποι με σχιζοφρένεια, αυτά που λένε δεν έχουν έννοια. Μπορεί να κάθονται για ώρες χωρίς να κινούνται ή να λένε πολλά πράγματα. Επίσης μπορεί να φαίνονται ολωσδιόλου φυσιολογικοί μέχρι που να αρχίσουν να μιλούν για αυτά που πραγματικά σκέφτονται.
Επειδή πολλοί σχιζοφρενείς, δυσκολεύονται να κρατήσουν μια δουλειά ή να φροντίζουν για τους εαυτούς τους, το βάρος για την οικογένεια τους και την κοινωνία γενικότερα, είναι σημαντικό.
Οι θεραπείες που προσφέρονται για τη σχιζοφρένεια, είναι σε θέση να εξουδετερώνουν πολλά από τα συμπτώματα της πάθησης. Όμως στους πλείστους ασθενείς παραμένουν κάποια υπολειπόμενα προβλήματα για όλη τους τη ζωή. Έτσι, τόσο οι ίδιοι όσο και τα άτομα του περιβάλλοντος τους, πρέπει να μάθουν να αντεπεξέρχονται και να ζουν με την εν λόγω κατάσταση.
Έναρξη της σχιζοφρένειας
Τα ψυχωτικά συμπτώματα όπως οι ψευδαισθήσεις και οι αυταπάτες, εκδηλώνονται συνήθως στους άνδρες στα τελευταία εφηβικά χρόνια και στην αρχή της τρίτης δεκαετίας της ζωής τους. Στις γυναίκες τα πρώτα συμπτώματα παρουσιάζονται στα μέσα της τρίτης ή στις αρχές της τέταρτης δεκαετίας της ζωής τους.
Η νόσος σπάνια εκδηλώνεται μετά την ηλικία των 45 ετών. Παρουσιάζεται επίσης σπανιότερα πριν από την εφηβική ηλικία. Παρόλα αυτά όμως έχουν περιγραφεί περιπτώσεις σε παιδιά γύρω στην ηλικία των 5 ετών.
Γενικά μπορούμε να πούμε ότι η σχιζοφρένεια εκδηλώνεται συνήθως μεταξύ 13 και 25 ετών και αρχίζει σε πιο νεαρή ηλικία στους άνδρες από ότι στις γυναίκες.
Στους έφηβους τα πρώτα σημεία περιλαμβάνουν αλλαγές φίλων, πτώση των βαθμών τους, προβλήματα του ύπνου και ευερεθιστικότητα. Επειδή τα εν λόγω προβλήματα παρουσιάζονται και σε πολλούς φυσιολογικούς έφηβους, η διάγνωση σε αυτό το στάδιο της ζωής, είναι δύσκολη. Σε νέους ανθρώπους που αναπτύσσουν τη νόσο, η αρχική αυτή εφηβική φάση, αποκαλείται το πρόδρομο στάδιο.
Η σχιζοφρένεια επηρεάζει εξίσου άνδρες και γυναίκες και με την ίδια συχνότητα σε όλες τις εθνικές ομάδες παγκοσμίως.
Τα πρώτα προειδοποιητικά σημεία
Σύμφωνα με μαρτυρίες από οικογένειες σχιζοφρενών, μια σειρά από σημεία και συμπτώματα, μπορεί να συσχετίζονται με την έναρξη της σχιζοφρένειας. Βέβαια μερικά από τα σημεία αυτά, εμπίπτουν στη σφαίρα της φυσιολογικής συμπεριφοράς. Όμως πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το σύνολο της συμπεριφοράς του ατόμου και η διαχρονική εικόνα που παρουσιάζει η οποία χαρακτηρίζεται από τις οικογένειες των πασχόντων ως ασυνήθιστη.
Ας δούμε μερικά από τα πρώτα προειδοποιητικά σημεία που αναφέρουν οι οικογένειες, λαμβάνοντας όμως πάντοτε υπόψη τις πιο πάνω παρατηρήσεις:
Κοινωνική απομόνωση, το άτομο αποτραβιέται από τους άλλους, επιλέγει τη μοναξιά
Επιδείνωση των κοινωνικών σχέσεων
Διακοπή των δραστηριοτήτων, παράλειψη παρακολούθησης των τάξεων στο σχολείο
Μείωση των ακαδημαϊκών, σχολικών και αθλητικών επιδόσεων
Δυσκολίες συγκέντρωσης και ικανότητας επίλυσης ακόμη και μικρών προβλημάτων
Εμφανής αδιαφορία, ακόμη και όταν πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντικά πράγματα ή καταστάσεις
Επιδείνωση της προσωπικής υγιεινής, εκκεντρικές ενδυμασίες
Υπερβολική κούραση και υπνηλία ή αντίθετα αϋπνία
Άσκοπες συχνές κινήσεις, ταξίδια ή μακρινοί περίπατοι που δεν οδηγούν οπουδήποτε
Κατάχρηση αλκοόλ και χρήση ναρκωτικών
Υπερβολική ενασχόληση με θέματα πνευματικά ή θρησκευτικά
Περίεργη συμπεριφορά
Ανάρμοστο γέλιο
Λήψη περίεργων στάσεων
Χαμηλή ανεκτικότητα σε διάφορους ερεθισμούς
Ανικανότητα έκφρασης συναισθημάτων
Παράλογες τοποθετήσεις
Περίεργη και παράξενη χρήση, χρήση των λέξεων ή της δομής του λόγου τους
Συζητήσεις στις οι οποίες οι θέσεις του ατόμου φαίνονται βαθυστόχαστες αλλά δεν είναι λογικές ή συνδεδεμένες
Βλέμμα απλανές και ασάφεια
Ασυνήθιστη ευαισθησία σε διάφορους ερεθισμούς όπως ο θόρυβος και το φως
Τα άτομο ξεχνά εύκολα
Σήμερα δεν υπάρχει θεραπεία που να προσφέρει ίαση στους ασθενείς με σχιζοφρένεια. Όμως με την κατάλληλη θεραπεία πολλοί ασθενείς μπορούν να έχουν μια παραγωγική ζωή.
Είναι σημαντικό όταν υπάρχουν υποψίες ότι κάποιος παρουσιάζει προβλήματα σχιζοφρένειας, να ενθαρρύνεται να αναζητεί άμεσα βοήθεια από γιατρό.
Η έναρξη της θεραπευτικής αντιμετώπισης, ακόμη και από το πρώτο επεισόδιο της νόσου, μπορεί να είναι η αιτία για καλύτερη μακροχρόνια πρόγνωση.

Σχιζοφρένεια, προειδοποιητικά σημεία

Η σχιζοφρένεια είναι μια χρόνια, σοβαρή διαταραχή της εγκεφαλικής λειτουργίας που καθιστά ανίκανο το άτομο να λειτουργεί κανονικά.
Υπολογίζεται ότι 1% του πληθυσμού επηρεάζεται από την πάθηση.
Οι άνθρωποι που πάσχουν από σχιζοφρένεια πιθανόν να αναφέρουν ότι ακούουν εσωτερικές φωνές που δεν είναι αντιληπτές από άλλους. Πιστεύουν ότι άλλοι άνθρωποι διαβάζουν ή και ελέγχουν τις σκέψεις τους ή ακόμη ότι σχεδιάζουν να τους κάνουν κακό. Οι σκέψεις αυτές τους τρομοκρατούν, τους προκαλούν φόβο, απομόνωση ή αντίθετα υπερβολική ταραχή.
Κάποτε, όταν μιλούν οι άνθρωποι με σχιζοφρένεια, αυτά που λένε δεν έχουν έννοια. Μπορεί να κάθονται για ώρες χωρίς να κινούνται ή να λένε πολλά πράγματα. Επίσης μπορεί να φαίνονται ολωσδιόλου φυσιολογικοί μέχρι που να αρχίσουν να μιλούν για αυτά που πραγματικά σκέφτονται.
Επειδή πολλοί σχιζοφρενείς, δυσκολεύονται να κρατήσουν μια δουλειά ή να φροντίζουν για τους εαυτούς τους, το βάρος για την οικογένεια τους και την κοινωνία γενικότερα, είναι σημαντικό.
Οι θεραπείες που προσφέρονται για τη σχιζοφρένεια, είναι σε θέση να εξουδετερώνουν πολλά από τα συμπτώματα της πάθησης. Όμως στους πλείστους ασθενείς παραμένουν κάποια υπολειπόμενα προβλήματα για όλη τους τη ζωή. Έτσι, τόσο οι ίδιοι όσο και τα άτομα του περιβάλλοντος τους, πρέπει να μάθουν να αντεπεξέρχονται και να ζουν με την εν λόγω κατάσταση.
Έναρξη της σχιζοφρένειας
Τα ψυχωτικά συμπτώματα όπως οι ψευδαισθήσεις και οι αυταπάτες, εκδηλώνονται συνήθως στους άνδρες στα τελευταία εφηβικά χρόνια και στην αρχή της τρίτης δεκαετίας της ζωής τους. Στις γυναίκες τα πρώτα συμπτώματα παρουσιάζονται στα μέσα της τρίτης ή στις αρχές της τέταρτης δεκαετίας της ζωής τους.
Η νόσος σπάνια εκδηλώνεται μετά την ηλικία των 45 ετών. Παρουσιάζεται επίσης σπανιότερα πριν από την εφηβική ηλικία. Παρόλα αυτά όμως έχουν περιγραφεί περιπτώσεις σε παιδιά γύρω στην ηλικία των 5 ετών.
Γενικά μπορούμε να πούμε ότι η σχιζοφρένεια εκδηλώνεται συνήθως μεταξύ 13 και 25 ετών και αρχίζει σε πιο νεαρή ηλικία στους άνδρες από ότι στις γυναίκες.
Στους έφηβους τα πρώτα σημεία περιλαμβάνουν αλλαγές φίλων, πτώση των βαθμών τους, προβλήματα του ύπνου και ευερεθιστικότητα. Επειδή τα εν λόγω προβλήματα παρουσιάζονται και σε πολλούς φυσιολογικούς έφηβους, η διάγνωση σε αυτό το στάδιο της ζωής, είναι δύσκολη. Σε νέους ανθρώπους που αναπτύσσουν τη νόσο, η αρχική αυτή εφηβική φάση, αποκαλείται το πρόδρομο στάδιο.
Η σχιζοφρένεια επηρεάζει εξίσου άνδρες και γυναίκες και με την ίδια συχνότητα σε όλες τις εθνικές ομάδες παγκοσμίως.
Τα πρώτα προειδοποιητικά σημεία
Σύμφωνα με μαρτυρίες από οικογένειες σχιζοφρενών, μια σειρά από σημεία και συμπτώματα, μπορεί να συσχετίζονται με την έναρξη της σχιζοφρένειας. Βέβαια μερικά από τα σημεία αυτά, εμπίπτουν στη σφαίρα της φυσιολογικής συμπεριφοράς. Όμως πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το σύνολο της συμπεριφοράς του ατόμου και η διαχρονική εικόνα που παρουσιάζει η οποία χαρακτηρίζεται από τις οικογένειες των πασχόντων ως ασυνήθιστη.
Ας δούμε μερικά από τα πρώτα προειδοποιητικά σημεία που αναφέρουν οι οικογένειες, λαμβάνοντας όμως πάντοτε υπόψη τις πιο πάνω παρατηρήσεις:
Κοινωνική απομόνωση, το άτομο αποτραβιέται από τους άλλους, επιλέγει τη μοναξιά
Επιδείνωση των κοινωνικών σχέσεων
Διακοπή των δραστηριοτήτων, παράλειψη παρακολούθησης των τάξεων στο σχολείο
Μείωση των ακαδημαϊκών, σχολικών και αθλητικών επιδόσεων
Δυσκολίες συγκέντρωσης και ικανότητας επίλυσης ακόμη και μικρών προβλημάτων
Εμφανής αδιαφορία, ακόμη και όταν πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντικά πράγματα ή καταστάσεις
Επιδείνωση της προσωπικής υγιεινής, εκκεντρικές ενδυμασίες
Υπερβολική κούραση και υπνηλία ή αντίθετα αϋπνία
Άσκοπες συχνές κινήσεις, ταξίδια ή μακρινοί περίπατοι που δεν οδηγούν οπουδήποτε
Κατάχρηση αλκοόλ και χρήση ναρκωτικών
Υπερβολική ενασχόληση με θέματα πνευματικά ή θρησκευτικά
Περίεργη συμπεριφορά
Ανάρμοστο γέλιο
Λήψη περίεργων στάσεων
Χαμηλή ανεκτικότητα σε διάφορους ερεθισμούς
Ανικανότητα έκφρασης συναισθημάτων
Παράλογες τοποθετήσεις
Περίεργη και παράξενη χρήση, χρήση των λέξεων ή της δομής του λόγου τους
Συζητήσεις στις οι οποίες οι θέσεις του ατόμου φαίνονται βαθυστόχαστες αλλά δεν είναι λογικές ή συνδεδεμένες
Βλέμμα απλανές και ασάφεια
Ασυνήθιστη ευαισθησία σε διάφορους ερεθισμούς όπως ο θόρυβος και το φως
Τα άτομο ξεχνά εύκολα
Σήμερα δεν υπάρχει θεραπεία που να προσφέρει ίαση στους ασθενείς με σχιζοφρένεια. Όμως με την κατάλληλη θεραπεία πολλοί ασθενείς μπορούν να έχουν μια παραγωγική ζωή.
Είναι σημαντικό όταν υπάρχουν υποψίες ότι κάποιος παρουσιάζει προβλήματα σχιζοφρένειας, να ενθαρρύνεται να αναζητεί άμεσα βοήθεια από γιατρό.
Η έναρξη της θεραπευτικής αντιμετώπισης, ακόμη και από το πρώτο επεισόδιο της νόσου, μπορεί να είναι η αιτία για καλύτερη μακροχρόνια πρόγνωση.

Οι σωματικές αλλά και οι ψυχολογικές επιδράσεις μετά από πλαστική χειρουργική βρίσκονται υπό διερεύνηση.
Οι ασθενείς μετά από επέμβαση πλαστικής χειρουργικής, είναι πιθανόν ότι αισθάνονται πιο ευτυχισμένοι διότι κατάφεραν να διορθώσουν κάτι που τους ενοχλούσε στη σωματική τους εικόνα.
 Η απαλλαγή από αυτή την ενόχληση, μπορεί να βελτιώνει σε τελική ανάλυση την αυτοεκτίμηση τους.Όμως η βελτίωση της αυτοεκτίμησης που προσφέρει η πλαστική χειρουργική στους ασθενείς, μπορεί να ενδυναμώνει την ψυχική κατάσταση γενικότερα και να αποκρίνει την κατάθλιψη;
Σε μια ενδιαφέρουσα εργασία, Αμερικανοί γιατροί εξέτασαν το ζήτημα σε 362 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής για αισθητικούς λόγους.
 Από τους ασθενείς αυτούς οι 61 (17%) λάμβαναν αντικαταθλιπτικά φάρμακα.Οι περισσότεροι ασθενείς ήσαν γυναίκες και υποβλήθηκαν σε επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής για αύξηση μεγέθους των μαστών, διόρθωση πτυχών της κοιλιάς, ρυτιδεκτομή (ανόρθωση προσώπου, facelift) και άλλες.Στους 6 μήνες μετά από την επέμβαση, ο αριθμός των ασθενών που λάμβαναν αντικαταθλιπτικά φάρμακα, μειώθηκε στους 42 δηλαδή παρατηρήθηκε μείωση κατά 31%.

Οι γιατροί που έκαναν την έρευνα δηλώνουν ότι δεν ισχυρίζονται ότι η πλαστική επέμβαση από μόνη της ευθυνόταν για τη μείωση του αριθμού των ασθενών που λάμβαναν αντικαταθλιπτικά αλλά πιστεύουν ότι ήταν ένας σημαντικός παράγοντας για την καλή αυτή εξέλιξη.

Σε μια άλλη ανάλογη έρευνα που επίσης ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο 2006 στο Σαν Φρανσίσκο, στην ετήσια συνέλευση της Αμερικανικής Εταιρείας Πλαστικής Χειρουργικής, διερευνήθηκαν οι επιδράσεις της πλαστικής χειρουργικής για διόρθωση της ασυμμετρίας των μαστών στην ψυχική υγεία των γυναικών.
Πολλές γυναίκες υποφέρουν από ασυμμετρία των μαστών.
Πρόκειται για ένα συχνό πρόβλημα το οποίο συχνά δεν συζητείται. Η στενοχώρια που αισθάνονται οι γυναίκες για το πρόβλημα, είναι σε θέση να επηρεάζει την καθημερινή τους ζωή, τη σεξουαλικότητα και την αυτοπεποίθηση τους.

Όμως στις γυναίκες με σημαντική ασυμμετρία μαστών, η πλαστική χειρουργική των μαστών, μπορεί να βελτιώνει σημαντικά την ποιότητα ζωής τους και την αυτοπεποίθηση τους.
Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν γιατροί μετά από πλαστική επέμβαση στους μαστούς για διόρθωση της ασυμμετρίας που παρουσίαζαν 35 γυναίκες. Έξη μήνες μετά την επέμβαση,  η αξιολόγηση έδειξε ότι όλες οι γυναίκες είχαν βελτίωση στην ψυχική τους υγεία, στη ζωτικότητα και στην αυτοεκτίμηση τους.

Βασικά όλες οι γυναίκες έχουν κάποιο βαθμό ασυμμετρίας των μαστών τους. Όμως σε εκείνες που η διαφορά είναι αντιληπτή έστω και εάν είναι μικρή σε όγκο, υπάρχουν οδυνηρά αισθήματα αλλά το πρόβλημα συνήθως αποσιωπάται.
Οι γυναίκες πρέπει να γνωρίζουν ότι η ασυμμετρία των μαστών είναι ένα συχνό πρόβλημα, επηρεάζει μεγάλο αριθμό γυναικών και ότι υπάρχουν διάφορες αποτελεσματικές επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής που είναι σε θέση να διορθώνουν τη διαφορά μεταξύ των μαστών.
Συμπερασματικά βλέπουμε ότι η πλαστική χειρουργική είναι σε θέση να βοηθά ουσιαστικά την ψυχολογική κατάσταση ασθενών που υποφέρουν από καταστάσεις οι οποίες μπορούν να διορθωθούν. Η πλαστική χειρουργική μπορεί να βοηθά τους ασθενείς να απαλλαγούν από σωματικές αλλοιώσεις που θεωρούν ότι επηρεάζουν αρνητικά τη σωματική τους εικόνα. Είναι σε θέση να βελτιώνει την αυτοπεποίθηση, την αυτοεκτίμηση τους και να παίζει καθοριστικό ρόλο σε σημαντικό αριθμό ασθενών για την απαλλαγή από καταστάσεις κατάθλιψης.

Πλαστική χειρουργική και κατάθλιψη

Οι σωματικές αλλά και οι ψυχολογικές επιδράσεις μετά από πλαστική χειρουργική βρίσκονται υπό διερεύνηση.
Οι ασθενείς μετά από επέμβαση πλαστικής χειρουργικής, είναι πιθανόν ότι αισθάνονται πιο ευτυχισμένοι διότι κατάφεραν να διορθώσουν κάτι που τους ενοχλούσε στη σωματική τους εικόνα.
 Η απαλλαγή από αυτή την ενόχληση, μπορεί να βελτιώνει σε τελική ανάλυση την αυτοεκτίμηση τους.Όμως η βελτίωση της αυτοεκτίμησης που προσφέρει η πλαστική χειρουργική στους ασθενείς, μπορεί να ενδυναμώνει την ψυχική κατάσταση γενικότερα και να αποκρίνει την κατάθλιψη;
Σε μια ενδιαφέρουσα εργασία, Αμερικανοί γιατροί εξέτασαν το ζήτημα σε 362 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής για αισθητικούς λόγους.
 Από τους ασθενείς αυτούς οι 61 (17%) λάμβαναν αντικαταθλιπτικά φάρμακα.Οι περισσότεροι ασθενείς ήσαν γυναίκες και υποβλήθηκαν σε επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής για αύξηση μεγέθους των μαστών, διόρθωση πτυχών της κοιλιάς, ρυτιδεκτομή (ανόρθωση προσώπου, facelift) και άλλες.Στους 6 μήνες μετά από την επέμβαση, ο αριθμός των ασθενών που λάμβαναν αντικαταθλιπτικά φάρμακα, μειώθηκε στους 42 δηλαδή παρατηρήθηκε μείωση κατά 31%.

Οι γιατροί που έκαναν την έρευνα δηλώνουν ότι δεν ισχυρίζονται ότι η πλαστική επέμβαση από μόνη της ευθυνόταν για τη μείωση του αριθμού των ασθενών που λάμβαναν αντικαταθλιπτικά αλλά πιστεύουν ότι ήταν ένας σημαντικός παράγοντας για την καλή αυτή εξέλιξη.

Σε μια άλλη ανάλογη έρευνα που επίσης ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο 2006 στο Σαν Φρανσίσκο, στην ετήσια συνέλευση της Αμερικανικής Εταιρείας Πλαστικής Χειρουργικής, διερευνήθηκαν οι επιδράσεις της πλαστικής χειρουργικής για διόρθωση της ασυμμετρίας των μαστών στην ψυχική υγεία των γυναικών.
Πολλές γυναίκες υποφέρουν από ασυμμετρία των μαστών.
Πρόκειται για ένα συχνό πρόβλημα το οποίο συχνά δεν συζητείται. Η στενοχώρια που αισθάνονται οι γυναίκες για το πρόβλημα, είναι σε θέση να επηρεάζει την καθημερινή τους ζωή, τη σεξουαλικότητα και την αυτοπεποίθηση τους.

Όμως στις γυναίκες με σημαντική ασυμμετρία μαστών, η πλαστική χειρουργική των μαστών, μπορεί να βελτιώνει σημαντικά την ποιότητα ζωής τους και την αυτοπεποίθηση τους.
Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν γιατροί μετά από πλαστική επέμβαση στους μαστούς για διόρθωση της ασυμμετρίας που παρουσίαζαν 35 γυναίκες. Έξη μήνες μετά την επέμβαση,  η αξιολόγηση έδειξε ότι όλες οι γυναίκες είχαν βελτίωση στην ψυχική τους υγεία, στη ζωτικότητα και στην αυτοεκτίμηση τους.

Βασικά όλες οι γυναίκες έχουν κάποιο βαθμό ασυμμετρίας των μαστών τους. Όμως σε εκείνες που η διαφορά είναι αντιληπτή έστω και εάν είναι μικρή σε όγκο, υπάρχουν οδυνηρά αισθήματα αλλά το πρόβλημα συνήθως αποσιωπάται.
Οι γυναίκες πρέπει να γνωρίζουν ότι η ασυμμετρία των μαστών είναι ένα συχνό πρόβλημα, επηρεάζει μεγάλο αριθμό γυναικών και ότι υπάρχουν διάφορες αποτελεσματικές επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής που είναι σε θέση να διορθώνουν τη διαφορά μεταξύ των μαστών.
Συμπερασματικά βλέπουμε ότι η πλαστική χειρουργική είναι σε θέση να βοηθά ουσιαστικά την ψυχολογική κατάσταση ασθενών που υποφέρουν από καταστάσεις οι οποίες μπορούν να διορθωθούν. Η πλαστική χειρουργική μπορεί να βοηθά τους ασθενείς να απαλλαγούν από σωματικές αλλοιώσεις που θεωρούν ότι επηρεάζουν αρνητικά τη σωματική τους εικόνα. Είναι σε θέση να βελτιώνει την αυτοπεποίθηση, την αυτοεκτίμηση τους και να παίζει καθοριστικό ρόλο σε σημαντικό αριθμό ασθενών για την απαλλαγή από καταστάσεις κατάθλιψης.

Το στρες είναι σε θέση να προκαλεί προβλήματα στο στόμα και στα δόντια. Σε περιόδους αυξημένου και παρατεταμένου στρες, εκδηλώνονται συχνότερα πόνοι στο στόμα, στις σιαγόνες, στην κροταφογναθική άρθρωση όπως επίσης και εξάρσεις έρπητα τύπου 1 που προκαλεί έλκη στη στοματική κοιλότητα και στα χείλη.
Το έντονο, παρατεταμένο στρες όπως επίσης και το συναισθηματικό στρες το οποίο προκαλείται από αγχώδεις διαταραχές που περιλαμβάνουν τις φοβίες, τις κρίσεις πανικού, το γενικευμένο άγχος και το σύνδρομο μετατραυματικού στρες, μπορεί να προκαλούν:
Ξηρότητα στόματος (ξηροστομία)
Έλκη στόματος
Πόνο
Τερηδόνα
Ουλίτιδα
Τρίξιμο δοντιών (βρουξισμό)
Ομαλό λειχήνα του στόματος
Καυσαλγία στόματος
Προβλήματα κροταφογναθικής άρθρωσης .
Οι οδοντίατροι γνωρίζουν καλά τα σημεία και συμπτώματα τα οποία έχουν σχέση με τα δόντια και τη στοματική κοιλότητα που οφείλονται στο στρες. Υπολογίζεται ότι 25% του πληθυσμού μπορεί να παρουσιάζει πόνο στο στόμα ή στο πρόσωπο.Το στρες και διαταραχές που σχετίζονται με το στρες, συμπεριλαμβανομένων και των ψυχικών παθήσεων όπως η κατάθλιψη, συμβάλλουν άμεσα ή έμμεσα, σε καρδιοπάθειες, καρκίνου.Αναπνευστικές παθήσεις, τραυματισμούς λόγω ατυχημάτων, κίρρωση του ήπατος και αυτοκτονία. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικός ο ρόλος του οδοντίατρου για την έγκαιρη διάγνωση στοματικών προβλημάτων που σχετίζονται με το στρες. Ο οδοντίατρος αφού πάρει ένα λεπτομερές ιστορικό του ασθενούς και διενεργήσει μια εξέταση των δοντιών και του στόματος, μετά τη θεραπεία που θα δώσει, είναι στην καταλληλότερη θέση για να στείλει τον ασθενή του σε ένα ειδικό γιατρό για περαιτέρω αντιμετώπιση εάν διαγνώσει ότι υπάρχουν προβλήματα λόγω στρες. Η συνεργασία οδοντίατρου και γιατρών διαφόρων ειδικοτήτων που απαιτούνται για την περίπτωση του ασθενούς, διασφαλίζει την έγκαιρη αντιμετώπιση του στρες και των παθήσεων που προάγονται από αυτό. Επίσης η συνεργασία αυτή, καθιστά ασφαλέστερη τη θεραπεία που χορηγείται από τους θεράποντες γιατρούς έτσι που τα φάρμακα να μην επηρεάζουν το ένα το άλλο ή να παρεμποδίζεται η ανάρρωση του ασθενούς.

Είναι πολύ σημαντικό εάν έχετε πόνο ή μόλυνση στο στόμα ή στο πρόσωπο, να βλέπετε τον οδοντίατρο σας. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να είναι προειδοποιητικά σημεία για κάτι σοβαρότερο που επηρεάζει τη γενική σας υγεία.
Εάν αφεθούν χωρίς θεραπεία πονόδοντοι και πονοκέφαλοι, μπορεί να επηρεάζουν ζωτικές λειτουργίες όπως τη σίτιση, την ομιλία και την κατάποση. Επίσης η ουλίτιδα και άλλες παθήσεις του στόματος και του φάρυγγα, μπορεί να έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε όργανα όπως η καρδία, οι νεφροί και οι αρθρώσεις.

Για πολλούς ανθρώπους, είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούν πόσο στρες βιώνουν και σε πιο βαθμό αυτό επηρεάζει αρνητικά το σώμα τους. Το αντιλαμβάνονται όταν πλέον προσβληθούν από κάποια ασθένεια.
Η τακτική εξαμηνιαία εξέταση των δοντιών και γενικότερα του στόματος από τον οδοντίατρο σας, είναι μια εξαιρετική ευκαιρία ανίχνευσης διαταραχών που σχετίζονται με το στρες. Έτσι προσφέρεται μια ιδανική ευκαιρία για άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων με τη βοήθεια των ειδικών γιατρών για την κάθε περίπτωση.

Στόμα και δόντια: Πώς επηρεάζονται από το στρες;

Το στρες είναι σε θέση να προκαλεί προβλήματα στο στόμα και στα δόντια. Σε περιόδους αυξημένου και παρατεταμένου στρες, εκδηλώνονται συχνότερα πόνοι στο στόμα, στις σιαγόνες, στην κροταφογναθική άρθρωση όπως επίσης και εξάρσεις έρπητα τύπου 1 που προκαλεί έλκη στη στοματική κοιλότητα και στα χείλη.
Το έντονο, παρατεταμένο στρες όπως επίσης και το συναισθηματικό στρες το οποίο προκαλείται από αγχώδεις διαταραχές που περιλαμβάνουν τις φοβίες, τις κρίσεις πανικού, το γενικευμένο άγχος και το σύνδρομο μετατραυματικού στρες, μπορεί να προκαλούν:
Ξηρότητα στόματος (ξηροστομία)
Έλκη στόματος
Πόνο
Τερηδόνα
Ουλίτιδα
Τρίξιμο δοντιών (βρουξισμό)
Ομαλό λειχήνα του στόματος
Καυσαλγία στόματος
Προβλήματα κροταφογναθικής άρθρωσης .
Οι οδοντίατροι γνωρίζουν καλά τα σημεία και συμπτώματα τα οποία έχουν σχέση με τα δόντια και τη στοματική κοιλότητα που οφείλονται στο στρες. Υπολογίζεται ότι 25% του πληθυσμού μπορεί να παρουσιάζει πόνο στο στόμα ή στο πρόσωπο.Το στρες και διαταραχές που σχετίζονται με το στρες, συμπεριλαμβανομένων και των ψυχικών παθήσεων όπως η κατάθλιψη, συμβάλλουν άμεσα ή έμμεσα, σε καρδιοπάθειες, καρκίνου.Αναπνευστικές παθήσεις, τραυματισμούς λόγω ατυχημάτων, κίρρωση του ήπατος και αυτοκτονία. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικός ο ρόλος του οδοντίατρου για την έγκαιρη διάγνωση στοματικών προβλημάτων που σχετίζονται με το στρες. Ο οδοντίατρος αφού πάρει ένα λεπτομερές ιστορικό του ασθενούς και διενεργήσει μια εξέταση των δοντιών και του στόματος, μετά τη θεραπεία που θα δώσει, είναι στην καταλληλότερη θέση για να στείλει τον ασθενή του σε ένα ειδικό γιατρό για περαιτέρω αντιμετώπιση εάν διαγνώσει ότι υπάρχουν προβλήματα λόγω στρες. Η συνεργασία οδοντίατρου και γιατρών διαφόρων ειδικοτήτων που απαιτούνται για την περίπτωση του ασθενούς, διασφαλίζει την έγκαιρη αντιμετώπιση του στρες και των παθήσεων που προάγονται από αυτό. Επίσης η συνεργασία αυτή, καθιστά ασφαλέστερη τη θεραπεία που χορηγείται από τους θεράποντες γιατρούς έτσι που τα φάρμακα να μην επηρεάζουν το ένα το άλλο ή να παρεμποδίζεται η ανάρρωση του ασθενούς.

Είναι πολύ σημαντικό εάν έχετε πόνο ή μόλυνση στο στόμα ή στο πρόσωπο, να βλέπετε τον οδοντίατρο σας. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να είναι προειδοποιητικά σημεία για κάτι σοβαρότερο που επηρεάζει τη γενική σας υγεία.
Εάν αφεθούν χωρίς θεραπεία πονόδοντοι και πονοκέφαλοι, μπορεί να επηρεάζουν ζωτικές λειτουργίες όπως τη σίτιση, την ομιλία και την κατάποση. Επίσης η ουλίτιδα και άλλες παθήσεις του στόματος και του φάρυγγα, μπορεί να έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε όργανα όπως η καρδία, οι νεφροί και οι αρθρώσεις.

Για πολλούς ανθρώπους, είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούν πόσο στρες βιώνουν και σε πιο βαθμό αυτό επηρεάζει αρνητικά το σώμα τους. Το αντιλαμβάνονται όταν πλέον προσβληθούν από κάποια ασθένεια.
Η τακτική εξαμηνιαία εξέταση των δοντιών και γενικότερα του στόματος από τον οδοντίατρο σας, είναι μια εξαιρετική ευκαιρία ανίχνευσης διαταραχών που σχετίζονται με το στρες. Έτσι προσφέρεται μια ιδανική ευκαιρία για άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων με τη βοήθεια των ειδικών γιατρών για την κάθε περίπτωση.


Όπως πολλοί μελλοντικοί γονείς, πιθανότατα θα έχετε απορίες σχετικά με το αν και κατά πόσο το σεξ επηρεάζει το αποτέλεσμα της επακόλουθης εγκυμοσύνης. Είναι ίσως πολύ δύσκολο να καθορίσει κάποιος τι είναι φυσιολογικό, αλλά γενικά υπάρχουν πολλές αλλαγές στην ερωτική ζωή των συντρόφων. Η ανοιχτή επικοινωνία μεταξύ των δύο είναι αυτή που θα εξασφαλίσει μια ικανοποιητική και ασφαλή σεξουαλική ζωή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Το σεξ θεωρείται πως δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα σε μια φυσιολογική εγκυμοσύνη.
Τι είναι λοιπόν η φυσιολογική εγκυμοσύνη;
Φυσιολογική είναι η εγκυμοσύνη όπου υπάρχει χαμηλός κίνδυνος για αποβολή ή πρόωρο τοκετό. Για να είστε σίγουρη ότι η εγκυμοσύνη σας είναι φυσιολογική, συμβουλευτείτε το μαιευτήρα ή τη μαία σας.
Φυσικά, το γεγονός ότι το σεξ είναι ασφαλές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης" δεν σημαίνει πως απαραίτητα πρέπει και να κάνετε!
Πολλές έγκυες γυναίκες διαπιστώνουν πως η διάθεση τους για έρωτα μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Επίσης πολλές βρίσκουν πως το να κάνουν έρωτα δεν είναι και τόσο εύκολο καθώς το σώμα τους μεγαλώνει. Εσείς και ο σύντροφος σας πρέπει να διατηρήσετε τα κανάλια επικοινωνίας σχετικά με τη σεξουαλική σας σχέση. Μιλήστε για άλλους τρόπους ικανοποίησης - χάδια, φιλιά και απλή σωματική επαφή.
Μπορείτε επίσης να πειραματιστείτε με διαφορετικές ερωτικές στάσεις για να βρείτε αυτή που σας βολεύει περισσότερο.
Επίσης πολλές γυναίκες χάνουν τη διάθεσή τους για έρωτα προς το τέλος της εγκυμοσύνης τους είτε λόγω του επικείμενου τοκετού είτε λόγω της επικείμενης μητρότητας.
Κάνοντας έρωτα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης
Σε πολλές γυναίκες η εγκυμοσύνη προκαλεί αυξημένη ανάγκη για σωματική επαφή ίσως και περισσότερο απ' ότι για έρωτα. Η εγκυμοσύνη είναι μια καλή ευκαιρία για το ζευγάρι να εξερευνήσει νέους τρόπους επαφής όπως αγκαλιά, φιλιά και νέες ερωτικές στάσεις που μπορεί να δώσουν  παραπάνω ευχαρίστηση.
Πολλές γυναίκες νιώθουν πιο ευαίσθητες κατά την εγκυμοσύνη και οι οργασμοί είναι πιο έντονοι και διαρκούν πιο πολύ απ' ότι πριν. Βεβαία ακόμη και ένα κράτημα του χεριού ή και μια ζεστή κουβέντα μπορεί να φέρει το ζευγάρι πιο κοντά.
Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι το σεξ στο τελευταίο τρίμηνο της εγκυμοσύνης προκαλεί πρόωρο τοκετό ή μειωμένο βάρος ή ύψος του παιδιού ή προβλήματα υγείας σ' αυτό. Οι προσταγλανδίνες οι οποίες παράγονται κατά την διάρκεια του τοκετού, βρίσκονται και στο σπέρμα αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες. Επίσης οι μεμβράνες δεν σπάνε κατά τη σεξουαλική επαφή.
Πιθανές αντιδράσεις του άνδρα για το σεξ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Οι άνδρες έχουν κι αυτοί αρκετό άγχος όπως και οι γυναίκες, αλλά επίσης έχουν και τις δικές τους ανάγκες. Η διάθεση ενός άντρα για έρωτα μπορεί να αυξηθεί ή και να μειωθεί. Μερικοί αρέσκονται στις αλλαγές του γυναικείου σώματος και νιώθουν πιο κοντά στις συντρόφους τους. Άλλοι μπορεί να νιώθουν μειωμένη διάθεση λόγω του άγχους για την υγεία του εμβρύου και της μητέρας, αλλά και για την επερχόμενη πατρότητα. Ο σύντροφος σας μπορεί να μην μπορεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα της αλλαγής της εικόνας σας όσο και της ιδιότητας σας ως μέλλουσας μητέρας. Να θυμάστε πάντα ότι η επικοινωνία μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ στην επίλυση αυτών των προβλημάτων.
Άγχη
- Μειωμένη επιθυμία για έρωτα
- Σωματική δυσκολία
- Φόβος για βλάβη του εμβρύου
Χαρές
- Μεγαλύτερη διάθεση λόγω ίου αυξημένου μεγέθους του στήθους
- Μεγαλύτερο βάρος και καμπύλες της γυναίκας
- Δεν υπάρχει αναγκαιότητα αντισύλληψης
- Νέες μέθοδοι ευχαρίστησης
- Η ανακάλυψη νέων ερωτικών στάσεων.
Πότε να καλέσετε το γιατρό σας
Καλέστε το γιατρό σας αν δεν είστε σίγουρη για το αν επιτρέπεται να κάνετε έρωτα ή όχι. Επίσης σε περίπτωση που έχετε ασυνήθιστα συμπτώματα όπως πόνο, αιμορραγία, κολπικές εκκρίσεις ή συσπάσεις που συνεχίζουν και μετά το σεξ. Θυμηθείτε πως ή έννοια του φυσιολογικού είναι πολύ σχετική κατά την εγκυμοσύνη και θα πρέπει να συζητάτε πολύ με το σύντροφό σας για το τι θέλετε.
Μπορεί το σεξ να βλάψει το έμβρυο;
Όχι άμεσα. Το μωρό είναι πλήρως προστατευμένο από τον αμνιακό σάκο (ο λεπτός σάκος που περιέχει το παιδί και το αμνιακό υγρό) και τους ισχυρούς μυς της μήτρας. Υπάρχει επίσης ένα χοντρό στρώμα βλέννης το οποίο σφραγίζει τον τράχηλο και βοηθά στην αποφυγή λοιμώξεων. Έτσι το πέος του άνδρα δεν έρχεται σε επαφή με το μωρό κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης.
Μπορούν να προκληθούν συσπάσεις από τη σεξουαλική επαφή ή τον οργασμό;
Σε φυσιολογικές, χαμηλού κινδύνου εγκυμοσύνες όχι. Οι συσπάσεις που μπορεί να νιώσετε κατά τη διάρκεια ή και αμέσως μετά τον οργασμό είναι τελείως διαφορετικές από τις συσπάσεις του τοκετού. Φυσικά θα πρέπει να ρωτήσετε το γυναικολόγο σας αν η εγκυμοσύνη σας είναι χαμηλού κινδύνου. Μερικοί γυναικολόγοι συνιστούν στις ασθενείς τους να απέχουν από το σεξ τις τελευταίες εβδομάδες της εγκυμοσύνης γιατί το σπέρμα περιέχει κάποιες ουσίες που μπορεί να προκαλέσουν συσπάσεις.
Είναι φυσιολογικό να μεταβάλλεται η διάθεση για έρωτα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης;
Η διάθεση για σεξ μπορεί είτε να αυξηθεί είτε να μειωθεί. Πολλές γυναίκες έχουν κούραση, ναυτία, πόνο στο στήθος και συχνουρία κατά τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης και βρίσκουν ότι το σεξ είναι γι' αυτές μια επίπονη διαδικασία. Γενικά όμως η ναυτία και η κούραση υποχωρούν στο δεύτερο τρίμηνο και η διάθεση επανέρχεται. Επίσης μερικές γυναίκες έλκονται περισσότερο από το σύντροφο τους και από το γεγονός ότι δεν χρειάζονται αντισύλληψη. Στο τρίτο τρίμηνο η διάθεση υποχωρεί πάλι γιατί καθώς η μήτρα μεγαλώνει γίνεται πιο κοντινή η αίσθηση της επερχόμενης γέννας.
Τι δεν είναι ασφαλές.
Δεν πρέπει να κάνετε έρωτα με το σύντροφο σας αν αυτός έχει λοίμωξη με έρπητα, χλαμύδια, κονδυλώματα ή HIV. Αν προσβληθείτε και εσείς, τότε η λοίμωξη μπορεί να περάσει και στο μωρό με επικίνδυνες συνέπειες. Ο γυναικολόγος σας ή και η μαία σας μπορεί να διαγνώσουν ότι είναι επικίνδυνο να έχετε σεξουαλικές επαφές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σας και να σας τις απαγορεύσουν.
Οι πιο συχνοί παράγοντες κινδύνου είναι:
- Ιστορικό αποβολής ή επαπειλούμενη αποβολή
- Ανεξήγητη κολπική αιμορραγία, εκκρίσεις ή πόνοι
- Διαφυγή αμνιακού υγρού (που περιβάλλει το μωρό σας μέσα στη μήτρα)
- Ιστορικό πρόωρου τοκετού (πριν τις 37 εβδομάδες) ή συμπτώματα που συνιστούν κίνδυνο πρόωρου τοκετού (πρόωρες συσπάσεις της μήτρας)
- Πρόδρομος πλακούντας, όπου ο πλακούντας βρίσκεται κοντά στον τράχηλο της μήτρας
- Τραχηλική ανεπάρκεια, όπου ο τράχηλος είναι αδύναμος και διαστέλλεται πρόωρα αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο για αποβολή ή πρόωρο τοκετό.

Η εγκυμοσύνη δεν αποκλείει το σεξ.


Όπως πολλοί μελλοντικοί γονείς, πιθανότατα θα έχετε απορίες σχετικά με το αν και κατά πόσο το σεξ επηρεάζει το αποτέλεσμα της επακόλουθης εγκυμοσύνης. Είναι ίσως πολύ δύσκολο να καθορίσει κάποιος τι είναι φυσιολογικό, αλλά γενικά υπάρχουν πολλές αλλαγές στην ερωτική ζωή των συντρόφων. Η ανοιχτή επικοινωνία μεταξύ των δύο είναι αυτή που θα εξασφαλίσει μια ικανοποιητική και ασφαλή σεξουαλική ζωή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Το σεξ θεωρείται πως δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα σε μια φυσιολογική εγκυμοσύνη.
Τι είναι λοιπόν η φυσιολογική εγκυμοσύνη;
Φυσιολογική είναι η εγκυμοσύνη όπου υπάρχει χαμηλός κίνδυνος για αποβολή ή πρόωρο τοκετό. Για να είστε σίγουρη ότι η εγκυμοσύνη σας είναι φυσιολογική, συμβουλευτείτε το μαιευτήρα ή τη μαία σας.
Φυσικά, το γεγονός ότι το σεξ είναι ασφαλές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης" δεν σημαίνει πως απαραίτητα πρέπει και να κάνετε!
Πολλές έγκυες γυναίκες διαπιστώνουν πως η διάθεση τους για έρωτα μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Επίσης πολλές βρίσκουν πως το να κάνουν έρωτα δεν είναι και τόσο εύκολο καθώς το σώμα τους μεγαλώνει. Εσείς και ο σύντροφος σας πρέπει να διατηρήσετε τα κανάλια επικοινωνίας σχετικά με τη σεξουαλική σας σχέση. Μιλήστε για άλλους τρόπους ικανοποίησης - χάδια, φιλιά και απλή σωματική επαφή.
Μπορείτε επίσης να πειραματιστείτε με διαφορετικές ερωτικές στάσεις για να βρείτε αυτή που σας βολεύει περισσότερο.
Επίσης πολλές γυναίκες χάνουν τη διάθεσή τους για έρωτα προς το τέλος της εγκυμοσύνης τους είτε λόγω του επικείμενου τοκετού είτε λόγω της επικείμενης μητρότητας.
Κάνοντας έρωτα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης
Σε πολλές γυναίκες η εγκυμοσύνη προκαλεί αυξημένη ανάγκη για σωματική επαφή ίσως και περισσότερο απ' ότι για έρωτα. Η εγκυμοσύνη είναι μια καλή ευκαιρία για το ζευγάρι να εξερευνήσει νέους τρόπους επαφής όπως αγκαλιά, φιλιά και νέες ερωτικές στάσεις που μπορεί να δώσουν  παραπάνω ευχαρίστηση.
Πολλές γυναίκες νιώθουν πιο ευαίσθητες κατά την εγκυμοσύνη και οι οργασμοί είναι πιο έντονοι και διαρκούν πιο πολύ απ' ότι πριν. Βεβαία ακόμη και ένα κράτημα του χεριού ή και μια ζεστή κουβέντα μπορεί να φέρει το ζευγάρι πιο κοντά.
Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι το σεξ στο τελευταίο τρίμηνο της εγκυμοσύνης προκαλεί πρόωρο τοκετό ή μειωμένο βάρος ή ύψος του παιδιού ή προβλήματα υγείας σ' αυτό. Οι προσταγλανδίνες οι οποίες παράγονται κατά την διάρκεια του τοκετού, βρίσκονται και στο σπέρμα αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες. Επίσης οι μεμβράνες δεν σπάνε κατά τη σεξουαλική επαφή.
Πιθανές αντιδράσεις του άνδρα για το σεξ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Οι άνδρες έχουν κι αυτοί αρκετό άγχος όπως και οι γυναίκες, αλλά επίσης έχουν και τις δικές τους ανάγκες. Η διάθεση ενός άντρα για έρωτα μπορεί να αυξηθεί ή και να μειωθεί. Μερικοί αρέσκονται στις αλλαγές του γυναικείου σώματος και νιώθουν πιο κοντά στις συντρόφους τους. Άλλοι μπορεί να νιώθουν μειωμένη διάθεση λόγω του άγχους για την υγεία του εμβρύου και της μητέρας, αλλά και για την επερχόμενη πατρότητα. Ο σύντροφος σας μπορεί να μην μπορεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα της αλλαγής της εικόνας σας όσο και της ιδιότητας σας ως μέλλουσας μητέρας. Να θυμάστε πάντα ότι η επικοινωνία μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ στην επίλυση αυτών των προβλημάτων.
Άγχη
- Μειωμένη επιθυμία για έρωτα
- Σωματική δυσκολία
- Φόβος για βλάβη του εμβρύου
Χαρές
- Μεγαλύτερη διάθεση λόγω ίου αυξημένου μεγέθους του στήθους
- Μεγαλύτερο βάρος και καμπύλες της γυναίκας
- Δεν υπάρχει αναγκαιότητα αντισύλληψης
- Νέες μέθοδοι ευχαρίστησης
- Η ανακάλυψη νέων ερωτικών στάσεων.
Πότε να καλέσετε το γιατρό σας
Καλέστε το γιατρό σας αν δεν είστε σίγουρη για το αν επιτρέπεται να κάνετε έρωτα ή όχι. Επίσης σε περίπτωση που έχετε ασυνήθιστα συμπτώματα όπως πόνο, αιμορραγία, κολπικές εκκρίσεις ή συσπάσεις που συνεχίζουν και μετά το σεξ. Θυμηθείτε πως ή έννοια του φυσιολογικού είναι πολύ σχετική κατά την εγκυμοσύνη και θα πρέπει να συζητάτε πολύ με το σύντροφό σας για το τι θέλετε.
Μπορεί το σεξ να βλάψει το έμβρυο;
Όχι άμεσα. Το μωρό είναι πλήρως προστατευμένο από τον αμνιακό σάκο (ο λεπτός σάκος που περιέχει το παιδί και το αμνιακό υγρό) και τους ισχυρούς μυς της μήτρας. Υπάρχει επίσης ένα χοντρό στρώμα βλέννης το οποίο σφραγίζει τον τράχηλο και βοηθά στην αποφυγή λοιμώξεων. Έτσι το πέος του άνδρα δεν έρχεται σε επαφή με το μωρό κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης.
Μπορούν να προκληθούν συσπάσεις από τη σεξουαλική επαφή ή τον οργασμό;
Σε φυσιολογικές, χαμηλού κινδύνου εγκυμοσύνες όχι. Οι συσπάσεις που μπορεί να νιώσετε κατά τη διάρκεια ή και αμέσως μετά τον οργασμό είναι τελείως διαφορετικές από τις συσπάσεις του τοκετού. Φυσικά θα πρέπει να ρωτήσετε το γυναικολόγο σας αν η εγκυμοσύνη σας είναι χαμηλού κινδύνου. Μερικοί γυναικολόγοι συνιστούν στις ασθενείς τους να απέχουν από το σεξ τις τελευταίες εβδομάδες της εγκυμοσύνης γιατί το σπέρμα περιέχει κάποιες ουσίες που μπορεί να προκαλέσουν συσπάσεις.
Είναι φυσιολογικό να μεταβάλλεται η διάθεση για έρωτα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης;
Η διάθεση για σεξ μπορεί είτε να αυξηθεί είτε να μειωθεί. Πολλές γυναίκες έχουν κούραση, ναυτία, πόνο στο στήθος και συχνουρία κατά τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης και βρίσκουν ότι το σεξ είναι γι' αυτές μια επίπονη διαδικασία. Γενικά όμως η ναυτία και η κούραση υποχωρούν στο δεύτερο τρίμηνο και η διάθεση επανέρχεται. Επίσης μερικές γυναίκες έλκονται περισσότερο από το σύντροφο τους και από το γεγονός ότι δεν χρειάζονται αντισύλληψη. Στο τρίτο τρίμηνο η διάθεση υποχωρεί πάλι γιατί καθώς η μήτρα μεγαλώνει γίνεται πιο κοντινή η αίσθηση της επερχόμενης γέννας.
Τι δεν είναι ασφαλές.
Δεν πρέπει να κάνετε έρωτα με το σύντροφο σας αν αυτός έχει λοίμωξη με έρπητα, χλαμύδια, κονδυλώματα ή HIV. Αν προσβληθείτε και εσείς, τότε η λοίμωξη μπορεί να περάσει και στο μωρό με επικίνδυνες συνέπειες. Ο γυναικολόγος σας ή και η μαία σας μπορεί να διαγνώσουν ότι είναι επικίνδυνο να έχετε σεξουαλικές επαφές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σας και να σας τις απαγορεύσουν.
Οι πιο συχνοί παράγοντες κινδύνου είναι:
- Ιστορικό αποβολής ή επαπειλούμενη αποβολή
- Ανεξήγητη κολπική αιμορραγία, εκκρίσεις ή πόνοι
- Διαφυγή αμνιακού υγρού (που περιβάλλει το μωρό σας μέσα στη μήτρα)
- Ιστορικό πρόωρου τοκετού (πριν τις 37 εβδομάδες) ή συμπτώματα που συνιστούν κίνδυνο πρόωρου τοκετού (πρόωρες συσπάσεις της μήτρας)
- Πρόδρομος πλακούντας, όπου ο πλακούντας βρίσκεται κοντά στον τράχηλο της μήτρας
- Τραχηλική ανεπάρκεια, όπου ο τράχηλος είναι αδύναμος και διαστέλλεται πρόωρα αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο για αποβολή ή πρόωρο τοκετό.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Οι γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε αφαίρεση ωοθηκών πριν από την εμμηνόπαυση, αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσουν κατάθλιψη και άλλα ψυχικά νοσήματα όπως Αλτσχάιμερ, εκτός και αν τους χορηγηθούν οιστρογόνα έως την ηλικία των 50 ετών, σύμφωνα με μελέτη της Μάγιο Κλίνικ.
Αν και το συγκεκριμένο εύρημα μένει να επιβεβαιωθεί και από άλλες μελέτες, εντούτοις οι γυναικολόγοι παρουσιάζονται ήδη προβληματισμένοι, καθώς όλο και περισσότερες γυναίκες- ιδίως εφόσον έχουν αποκτήσει παιδιά- αποφασίζουν να προχωρήσουν σε αφαίρεση ωοθηκών ώστε να περιορίσουν τον κίνδυνο εκδήλωσης γυναικολογικού καρκίνου. Φαίνεται, όμως, πως «παραμονεύουν» οι ψυχικές νόσοι…
Η χορήγηση, ωστόσο, οιστρογόνων έως την ηλικία των 50 ετών μπορεί να αποτελεί τη λύση στο πρόβλημα, επισημαίνουν οι νευρολόγοι της Μάγιο Κλίνικ. Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι η ορμονοθεραπεία μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη και καρδιακά επεισόδια εάν χορηγηθεί σε γυναίκες άνω των 65 ετών.
Η τελευταία, όμως, αυτή μελέτη, δείχνει ότι εάν οι ορμόνες χορηγηθούν πριν την εμμηνόπαυση ή τουλάχιστον λίγο μετά από αυτήν, δεν σχετίζεται με την πρόκληση καρδιοπαθειών, ούτε κατάθλιψης.
Γιατί, όμως, οι ωοθήκες σχετίζονται τόσο άμεσα με τον εγκέφαλο και τη διάθεση της γυναίκας; Οι επιστήμονες εξηγούν ότι οι ωοθήκες παράγουν οιστρογόνα. Εάν, λοιπόν, εντελώς ξαφνικά τις αφαιρέσουμε, τότε θα έχουμε και ραγδαία μείωση της φυσικής παραγωγής ορμονών, κάτι που επηρεάζει τον εγκέφαλο και τη διάθεση της γυναίκας.
Η χορήγηση, λοιπόν, οιστρογόνων, περιορίζει τον κίνδυνο εκδήλωσης ψυχικών παθήσεων και, επιπλέον, γλιτώνει τις γυναίκες από τις εξάψεις και περιορίζει τον κίνδυνο εμφάνισης οστεοπόρωσης.
Τα ευρήματα της μελέτης Μάγιο Κλίνικ επιβεβαιώθηκαν και από δεύτερη μελέτη από
την οποία προέκυψε ότι το 70% των γυναικών που είχαν υποβληθεί σε αφαίρεση ωοθηκών αντιμετώπιζαν και αυξημένο κίνδυνο για εκδήλωση νόσου του Πάρκινσον.

Η αφαίρεση ωοθηκών προξενεί ψυχικές νόσους

Οι γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε αφαίρεση ωοθηκών πριν από την εμμηνόπαυση, αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσουν κατάθλιψη και άλλα ψυχικά νοσήματα όπως Αλτσχάιμερ, εκτός και αν τους χορηγηθούν οιστρογόνα έως την ηλικία των 50 ετών, σύμφωνα με μελέτη της Μάγιο Κλίνικ.
Αν και το συγκεκριμένο εύρημα μένει να επιβεβαιωθεί και από άλλες μελέτες, εντούτοις οι γυναικολόγοι παρουσιάζονται ήδη προβληματισμένοι, καθώς όλο και περισσότερες γυναίκες- ιδίως εφόσον έχουν αποκτήσει παιδιά- αποφασίζουν να προχωρήσουν σε αφαίρεση ωοθηκών ώστε να περιορίσουν τον κίνδυνο εκδήλωσης γυναικολογικού καρκίνου. Φαίνεται, όμως, πως «παραμονεύουν» οι ψυχικές νόσοι…
Η χορήγηση, ωστόσο, οιστρογόνων έως την ηλικία των 50 ετών μπορεί να αποτελεί τη λύση στο πρόβλημα, επισημαίνουν οι νευρολόγοι της Μάγιο Κλίνικ. Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι η ορμονοθεραπεία μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη και καρδιακά επεισόδια εάν χορηγηθεί σε γυναίκες άνω των 65 ετών.
Η τελευταία, όμως, αυτή μελέτη, δείχνει ότι εάν οι ορμόνες χορηγηθούν πριν την εμμηνόπαυση ή τουλάχιστον λίγο μετά από αυτήν, δεν σχετίζεται με την πρόκληση καρδιοπαθειών, ούτε κατάθλιψης.
Γιατί, όμως, οι ωοθήκες σχετίζονται τόσο άμεσα με τον εγκέφαλο και τη διάθεση της γυναίκας; Οι επιστήμονες εξηγούν ότι οι ωοθήκες παράγουν οιστρογόνα. Εάν, λοιπόν, εντελώς ξαφνικά τις αφαιρέσουμε, τότε θα έχουμε και ραγδαία μείωση της φυσικής παραγωγής ορμονών, κάτι που επηρεάζει τον εγκέφαλο και τη διάθεση της γυναίκας.
Η χορήγηση, λοιπόν, οιστρογόνων, περιορίζει τον κίνδυνο εκδήλωσης ψυχικών παθήσεων και, επιπλέον, γλιτώνει τις γυναίκες από τις εξάψεις και περιορίζει τον κίνδυνο εμφάνισης οστεοπόρωσης.
Τα ευρήματα της μελέτης Μάγιο Κλίνικ επιβεβαιώθηκαν και από δεύτερη μελέτη από
την οποία προέκυψε ότι το 70% των γυναικών που είχαν υποβληθεί σε αφαίρεση ωοθηκών αντιμετώπιζαν και αυξημένο κίνδυνο για εκδήλωση νόσου του Πάρκινσον.

Η Διεθνής Ημέρα Αδελφών Νοσοκόμων γιορτάζεται κάθε χρόνο από το 1965 στις 12 Μαΐου, με πρωτοβουλία του Διεθνούς Συμβουλίου Αδελφών Νοσοκόμων (International Council of Nurses – ICN) για να τιμήσει τη γέννηση της Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ στη Φλωρεντία, όπου διέμεναν προσωρινά οι εύποροι γονείς της το 1820. Η αγγλοϊταλίδα φιλάνθρωπος, θεωρείται η ιδρύτρια της σύγχρονης νοσηλευτικής και μεγάλωσε στην Αγγλία. Υπήρξε φιλεύσπλαχνη νοσοκόμος, πρωτοπόρος της σύγχρονης νοσηλευτικής και θεμελίωσε το επάγγελμα των αδελφών νοσοκόμων.
Χρόνια Πολλά σε όλους τους λειτουργούς της Δημόσιας Υγείας και υπερασπιστές της Ζωής. Καλή συνέχεια στους αγώνες και το δύσκολο έργο που καλούνται να συνδράμουν.

ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Γ. ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

Διεθνής Ημέρα Αδελφών Νοσοκόμων

Η Διεθνής Ημέρα Αδελφών Νοσοκόμων γιορτάζεται κάθε χρόνο από το 1965 στις 12 Μαΐου, με πρωτοβουλία του Διεθνούς Συμβουλίου Αδελφών Νοσοκόμων (International Council of Nurses – ICN) για να τιμήσει τη γέννηση της Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ στη Φλωρεντία, όπου διέμεναν προσωρινά οι εύποροι γονείς της το 1820. Η αγγλοϊταλίδα φιλάνθρωπος, θεωρείται η ιδρύτρια της σύγχρονης νοσηλευτικής και μεγάλωσε στην Αγγλία. Υπήρξε φιλεύσπλαχνη νοσοκόμος, πρωτοπόρος της σύγχρονης νοσηλευτικής και θεμελίωσε το επάγγελμα των αδελφών νοσοκόμων.
Χρόνια Πολλά σε όλους τους λειτουργούς της Δημόσιας Υγείας και υπερασπιστές της Ζωής. Καλή συνέχεια στους αγώνες και το δύσκολο έργο που καλούνται να συνδράμουν.

ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Γ. ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Ελπίδες για καλύτερη διάγνωση και θεραπεία του καρκίνου του μαστού δίνει σε χιλιάδες γυναίκες η πλήρης χαρτογράφηση του πιο … κοινού κληρονομικού τύπου της συγκεκριμένης μορφής καρκίνου, που έγινε για πρώτη φορά από επιστήμονες του Ινστιτούτου Έρευνας για τον Καρκίνο.
Οι ερευνητές ανακοίνωσαν ότι κατέγραψαν πλήρως τις αλληλουχίες του DNA του καρκίνου που προκαλεί μια μετάλλαξη του γονιδίου BRCA1, η οποία ευθύνεται για την επιθετικότητα και την ανθεκτικότητα των όγκων στα φάρμακα.
Οι ερευνητές ελπίζουν ότι η δουλειά τους θα οδηγήσει σύντομα σε θεραπείες που θα είναι ειδικά σχεδιασμένες για τις ανάγκες κάθε ασθενούς.
Όπως εξηγούν, ο καρκίνος του στήθους περνάει γενετικά από γενιά σε γενιά στο 10% των περιπτώσεων, ενώ εκείνες που προκαλούνται από το γονίδιο BRCA1 είναι συνήθως επιθετικές και δεν αντιμετωπίζονται με τα συνήθη φάρμακα. Μάλιστα, παρά το γεγονός ότι οι όγκοι προκαλούνται από την ίδια αιτία, εξελίσσονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Για κάθε ασθενή διαφορετική θεραπεία

Ελπίδες για καλύτερη διάγνωση και θεραπεία του καρκίνου του μαστού δίνει σε χιλιάδες γυναίκες η πλήρης χαρτογράφηση του πιο … κοινού κληρονομικού τύπου της συγκεκριμένης μορφής καρκίνου, που έγινε για πρώτη φορά από επιστήμονες του Ινστιτούτου Έρευνας για τον Καρκίνο.
Οι ερευνητές ανακοίνωσαν ότι κατέγραψαν πλήρως τις αλληλουχίες του DNA του καρκίνου που προκαλεί μια μετάλλαξη του γονιδίου BRCA1, η οποία ευθύνεται για την επιθετικότητα και την ανθεκτικότητα των όγκων στα φάρμακα.
Οι ερευνητές ελπίζουν ότι η δουλειά τους θα οδηγήσει σύντομα σε θεραπείες που θα είναι ειδικά σχεδιασμένες για τις ανάγκες κάθε ασθενούς.
Όπως εξηγούν, ο καρκίνος του στήθους περνάει γενετικά από γενιά σε γενιά στο 10% των περιπτώσεων, ενώ εκείνες που προκαλούνται από το γονίδιο BRCA1 είναι συνήθως επιθετικές και δεν αντιμετωπίζονται με τα συνήθη φάρμακα. Μάλιστα, παρά το γεγονός ότι οι όγκοι προκαλούνται από την ίδια αιτία, εξελίσσονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Πολυάριθμες μελέτες σε μονοζυγωτικούς διδύμους (αυτούς που είναι όμοιοι μεταξύ τους) έχουν δείξει ότι οι σεξουαλικές προτιμήσεις είναι κληρονομικές, τουλάχιστον στους άντρες.
Κανένας έφηβος που αποκαλύπτει την ομοφυλοφιλία του δεν αισθάνεται ότι τη διδάχτηκε από τους γονείς του. Επίσης, κανένας δε μεγαλώνει σε ένα κοινωνικό περιβάλλον από όπου απουσιάζουν τα άτομα του αντίθετου φύλου ή οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις. Από πού λοιπόν θα μπορούσε να διδαχτεί το σεξουαλικό προσανατολισμό προς άτομα του ιδίου φύλου; Πιθανόν η ίδια η φυσική επιλογή να ευνοεί ένα «γονίδιο της ομοφυλοφιλίας». Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, τα ίδια γονίδια που κάνουν την κόρη ενός ζευγαριού ελκυστική να κάνουν το γιο τους γκέι. Αξίζει να σημειωθεί ωστόσο ότι οι έρευνες πάνω στη γυναικεία ομοφυλοφιλία δεν έχουν οδηγήσει σε σαφή συμπεράσματα.


Οι σεξουαλικές προτιμήσεις είναι κληρονομικές ή επίκτητες;

Πολυάριθμες μελέτες σε μονοζυγωτικούς διδύμους (αυτούς που είναι όμοιοι μεταξύ τους) έχουν δείξει ότι οι σεξουαλικές προτιμήσεις είναι κληρονομικές, τουλάχιστον στους άντρες.
Κανένας έφηβος που αποκαλύπτει την ομοφυλοφιλία του δεν αισθάνεται ότι τη διδάχτηκε από τους γονείς του. Επίσης, κανένας δε μεγαλώνει σε ένα κοινωνικό περιβάλλον από όπου απουσιάζουν τα άτομα του αντίθετου φύλου ή οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις. Από πού λοιπόν θα μπορούσε να διδαχτεί το σεξουαλικό προσανατολισμό προς άτομα του ιδίου φύλου; Πιθανόν η ίδια η φυσική επιλογή να ευνοεί ένα «γονίδιο της ομοφυλοφιλίας». Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, τα ίδια γονίδια που κάνουν την κόρη ενός ζευγαριού ελκυστική να κάνουν το γιο τους γκέι. Αξίζει να σημειωθεί ωστόσο ότι οι έρευνες πάνω στη γυναικεία ομοφυλοφιλία δεν έχουν οδηγήσει σε σαφή συμπεράσματα.


Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Τα τριγλυκερίδια είναι εστέρες λιπαρών οξέων και γλυκερόλης. Είναι κατεξοχήν η μορφή με την οποία ο οργανισμός αποθηκεύει λίπος … στον λιπώδη ιστό, για να το χρησιμοποιήσει σε περιόδους νηστείας. Το όχημα μεταφοράς των τριγλυκεριδίων στο αίμα είναι κυρίως τα χυλομικρά και η VLDL (very low density lipoprotein-πολύ χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνη).
Τα χυλομικρά αποτελούνται από τριγλυκερίδια, πρωτεΐνη αpo B 48, εστέρες χοληστερόλης, εστέρες ρετινόλης, φωσφολιπίδια και χοληστερόλη. Η VLDL μοιάζει με το χυλομικρό, αλλά περιέχει πρωτεΐνη αpo B 100 αντί για αpo B 48 και έχει μεγαλύτερο λόγο χοληστερόλης προς τριγλυκερίδια.
Τα τριγλυκερίδια του λίπους των τροφών διασπώνται στο έντερο και στη συνέχεια μεταφέρονται με τα χυλομικρά στην περιφέρεια, όπου υφίστανται εκτενή επεξεργασία πριν φτάσουν στο ήπαρ. Συγκεκριμένα αποδίδουν ελεύθερα λιπαρά οξέα, τα οποία είτε χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ενέργειας είτε αποθηκεύονται ως λίπος.
Τα υπολείμματα των χυλομικρών απομακρύνονται από το ήπαρ, με αποτέλεσμα στο φυσιολογικό άτομο εντός δώδεκα ωρών από την λήψη τροφής, ελάχιστα χυλομικρά και υπολείμματα να υπάρχουν στην κυκλοφορία. Το ήπαρ ενσωματώνει λιπαρά οξέα σε τριγλυκερίδια και στη συνέχεια παράγει VLDL, την οποία απελευθερώνει στο αίμα. Τα τριγλυκερίδια της VLDL, υφίστανται ανάλογη επεξεργασία με τα χυλομικρά στην περιφέρεια.
Ένα μέρος των τριγλυκεριδίων της VLDL και των χυλομικρών, προσλαμβάνεται από την υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνη HDL, που ευθύνεται για την αντίστροφη μεταφορά του λίπους από την περιφέρεια στο ήπαρ. Η σωστή μέτρηση των τριγλυκεριδίων γίνεται μετά από δωδεκάωρη νηστεία.
Τα χαμηλά τριγλυκερίδια δεν έχουν συμπτώματα, ανακαλύπτονται τυχαία σε εργαστηριακούς ελέγχους.
Τα χαμηλά επίπεδα των τριγλυκεριδίων συχνά δεν επιφέρουν προβλήματα στον οργανισμό και πολλές φορές δεν αποτελούν παθολογικό φαινόμενο. Ωστόσο, μπορεί να είναι ένδειξη υποκείμενης παθολογίας και σημείο μειωμένης ενεργειακής προσφοράς.
Συγκεκριμένα, τα πιο συνήθη νοσήματα και παθολογικές καταστάσεις που προκαλούν πτώση των τριγλυκεριδίων του αίματος είναι:
-Κληρονομικοί παράγοντες και νοσήματα
-Ορμονικές διαταραχές
-Καταστάσεις δυσαπορρόφησης
-Η νευρογενής ανορεξία
-Φάρμακα και τοξικές ουσίες
-Κακή διατροφή
-Νοσήματα ήπατος
-Η σωστή παθολογική εξέταση έχει κομβική σημασία στην διαφορική διάγνωση και θεραπεία.

Όταν τα τριγλυκερίδια είναι χαμηλά

Τα τριγλυκερίδια είναι εστέρες λιπαρών οξέων και γλυκερόλης. Είναι κατεξοχήν η μορφή με την οποία ο οργανισμός αποθηκεύει λίπος … στον λιπώδη ιστό, για να το χρησιμοποιήσει σε περιόδους νηστείας. Το όχημα μεταφοράς των τριγλυκεριδίων στο αίμα είναι κυρίως τα χυλομικρά και η VLDL (very low density lipoprotein-πολύ χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνη).
Τα χυλομικρά αποτελούνται από τριγλυκερίδια, πρωτεΐνη αpo B 48, εστέρες χοληστερόλης, εστέρες ρετινόλης, φωσφολιπίδια και χοληστερόλη. Η VLDL μοιάζει με το χυλομικρό, αλλά περιέχει πρωτεΐνη αpo B 100 αντί για αpo B 48 και έχει μεγαλύτερο λόγο χοληστερόλης προς τριγλυκερίδια.
Τα τριγλυκερίδια του λίπους των τροφών διασπώνται στο έντερο και στη συνέχεια μεταφέρονται με τα χυλομικρά στην περιφέρεια, όπου υφίστανται εκτενή επεξεργασία πριν φτάσουν στο ήπαρ. Συγκεκριμένα αποδίδουν ελεύθερα λιπαρά οξέα, τα οποία είτε χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ενέργειας είτε αποθηκεύονται ως λίπος.
Τα υπολείμματα των χυλομικρών απομακρύνονται από το ήπαρ, με αποτέλεσμα στο φυσιολογικό άτομο εντός δώδεκα ωρών από την λήψη τροφής, ελάχιστα χυλομικρά και υπολείμματα να υπάρχουν στην κυκλοφορία. Το ήπαρ ενσωματώνει λιπαρά οξέα σε τριγλυκερίδια και στη συνέχεια παράγει VLDL, την οποία απελευθερώνει στο αίμα. Τα τριγλυκερίδια της VLDL, υφίστανται ανάλογη επεξεργασία με τα χυλομικρά στην περιφέρεια.
Ένα μέρος των τριγλυκεριδίων της VLDL και των χυλομικρών, προσλαμβάνεται από την υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνη HDL, που ευθύνεται για την αντίστροφη μεταφορά του λίπους από την περιφέρεια στο ήπαρ. Η σωστή μέτρηση των τριγλυκεριδίων γίνεται μετά από δωδεκάωρη νηστεία.
Τα χαμηλά τριγλυκερίδια δεν έχουν συμπτώματα, ανακαλύπτονται τυχαία σε εργαστηριακούς ελέγχους.
Τα χαμηλά επίπεδα των τριγλυκεριδίων συχνά δεν επιφέρουν προβλήματα στον οργανισμό και πολλές φορές δεν αποτελούν παθολογικό φαινόμενο. Ωστόσο, μπορεί να είναι ένδειξη υποκείμενης παθολογίας και σημείο μειωμένης ενεργειακής προσφοράς.
Συγκεκριμένα, τα πιο συνήθη νοσήματα και παθολογικές καταστάσεις που προκαλούν πτώση των τριγλυκεριδίων του αίματος είναι:
-Κληρονομικοί παράγοντες και νοσήματα
-Ορμονικές διαταραχές
-Καταστάσεις δυσαπορρόφησης
-Η νευρογενής ανορεξία
-Φάρμακα και τοξικές ουσίες
-Κακή διατροφή
-Νοσήματα ήπατος
-Η σωστή παθολογική εξέταση έχει κομβική σημασία στην διαφορική διάγνωση και θεραπεία.

Οι αριστερόχειρες σκέφτονται γρηγορότερα σε δραστηριότητες όπως παιχνίδια ηλεκτρονικού υπολογιστή ή αθλήματα. Αυτό ισχυρίζονται Αυστραλοί ερευνητές.
Οι συνδέσεις μεταξύ του αριστερού και του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου είναι ισχυρότερες στους αριστερόχειρες, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα νευροψυχολογίας. Η γρήγορη μεταφορά των πληροφοριών στον εγκέφαλο κάνει τους αριστερόχειρες πιο ικανούς όταν δέχονται πολλαπλά ερεθίσματα. Οι ειδικοί λένε ότι οι αριστερόχειρες τείνουν να χρησιμοποιούν και τις δύο πλευρές του εγκεφάλου πιο εύκολα από τους δεξιόχειρες.
Ο επικεφαλής της έρευνας, Dr Nick Cherbuin από το Εθνικό Αυστραλιανό Πανεπιστήμιο, υπολόγισε τον χρόνο μεταφοράς δεδομένων από το ένα εγκεφαλικό ημισφαίριο στο άλλο, μετρώντας τους χρόνους αντίδρασης σε άσπρες τελείες που άναβαν στην αριστερή και τη δεξιά πλευρά ενός σταθερού σταυρού.
Στη συνέχεια, συνέκρινε τα αποτελέσματα με το πόσο καλοί ήταν οι συμμετέχοντες στο να εντοπίζουν όμοια γράμματα που εμφανίζονταν στο αριστερό και στο δεξιό οπτικό πεδίο, γεγονός που απαιτούσε από αυτούς να χρησιμοποιούν και τις δύο πλευρές του εγκεφάλου ταυτόχρονα.
Τεστ σε 80 δεξιόχειρες εθελοντές έδειξαν ότι υπήρχε συσχέτιση ανάμεσα στο πόσο γρήγορα μεταφερόταν η πληροφορία από το ένα ημισφαίριο στο άλλο και στο πόσο γρήγορα τα άτομα εντόπιζαν τα ίδια γράμματα. Αλλά όταν τα ίδια τεστ επαναλήφθηκαν σε 20 αριστερόχειρες, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όσο περισσότερο χρησιμοποιούσαν το αριστερό χέρι, τόσο καλύτεροι ήταν στο επεξεργαστούν πληροφορίες και από τις δύο πλευρές του εγκεφάλου. Τα αριστερόχειρα άτομα ήταν κατά 43 χιλιοστά του δευτερολέπτου γρηγορότερα στον εντοπισμό των όμοιων γραμμάτων απ’ ό,τι οι δεξιόχειρες.
Ο Dr Cherbuin εξηγεί ότι οι άνθρωποι τείνουν να χρησιμοποιούν και τις δύο πλευρές του εγκεφάλου για εργασίες που είναι πολύ γρήγορες ή πολύ δύσκολες και που απαιτούν την ερμηνεία πολλών πληροφοριών, όπως τα παιχνίδια υπολογιστών ή τα σπορ.

Με το αριστερό

Οι αριστερόχειρες σκέφτονται γρηγορότερα σε δραστηριότητες όπως παιχνίδια ηλεκτρονικού υπολογιστή ή αθλήματα. Αυτό ισχυρίζονται Αυστραλοί ερευνητές.
Οι συνδέσεις μεταξύ του αριστερού και του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου είναι ισχυρότερες στους αριστερόχειρες, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα νευροψυχολογίας. Η γρήγορη μεταφορά των πληροφοριών στον εγκέφαλο κάνει τους αριστερόχειρες πιο ικανούς όταν δέχονται πολλαπλά ερεθίσματα. Οι ειδικοί λένε ότι οι αριστερόχειρες τείνουν να χρησιμοποιούν και τις δύο πλευρές του εγκεφάλου πιο εύκολα από τους δεξιόχειρες.
Ο επικεφαλής της έρευνας, Dr Nick Cherbuin από το Εθνικό Αυστραλιανό Πανεπιστήμιο, υπολόγισε τον χρόνο μεταφοράς δεδομένων από το ένα εγκεφαλικό ημισφαίριο στο άλλο, μετρώντας τους χρόνους αντίδρασης σε άσπρες τελείες που άναβαν στην αριστερή και τη δεξιά πλευρά ενός σταθερού σταυρού.
Στη συνέχεια, συνέκρινε τα αποτελέσματα με το πόσο καλοί ήταν οι συμμετέχοντες στο να εντοπίζουν όμοια γράμματα που εμφανίζονταν στο αριστερό και στο δεξιό οπτικό πεδίο, γεγονός που απαιτούσε από αυτούς να χρησιμοποιούν και τις δύο πλευρές του εγκεφάλου ταυτόχρονα.
Τεστ σε 80 δεξιόχειρες εθελοντές έδειξαν ότι υπήρχε συσχέτιση ανάμεσα στο πόσο γρήγορα μεταφερόταν η πληροφορία από το ένα ημισφαίριο στο άλλο και στο πόσο γρήγορα τα άτομα εντόπιζαν τα ίδια γράμματα. Αλλά όταν τα ίδια τεστ επαναλήφθηκαν σε 20 αριστερόχειρες, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όσο περισσότερο χρησιμοποιούσαν το αριστερό χέρι, τόσο καλύτεροι ήταν στο επεξεργαστούν πληροφορίες και από τις δύο πλευρές του εγκεφάλου. Τα αριστερόχειρα άτομα ήταν κατά 43 χιλιοστά του δευτερολέπτου γρηγορότερα στον εντοπισμό των όμοιων γραμμάτων απ’ ό,τι οι δεξιόχειρες.
Ο Dr Cherbuin εξηγεί ότι οι άνθρωποι τείνουν να χρησιμοποιούν και τις δύο πλευρές του εγκεφάλου για εργασίες που είναι πολύ γρήγορες ή πολύ δύσκολες και που απαιτούν την ερμηνεία πολλών πληροφοριών, όπως τα παιχνίδια υπολογιστών ή τα σπορ.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Ο αριθμός των διαβητικών στην Ελλάδα υπολογίζεται στο ένα εκατομμύριο και το 50-70% από αυτούς μετά από 15 χρόνια … θα εμφανίσει διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια η οποία είναι μια επιπλοκή του σακχαρώδους διαβήτη.
Η πάθηση αυτή έχει ως συμπτώματα τη θολότητα και τη μείωση της όρασης γι’ αυτό και ο διαβητικός ασθενής από τη στιγμή που θα διαγνωστεί η πάθησή του θα πρέπει κάθε έξι μήνες να υποβάλλεται σε οφθαλμολογικό έλεγχο.
Τα παραπάνω επισήμανε ο καθηγητής οφθαλμολογίας στο ΑΠΘ Παναγιώτης Οικονομίδης μιλώντας στο ΑΜΠΕ στο περιθώριο του 7ου Ιπποκράτειου Συνεδρίου Αμφιβληστροειδή Ωχράς Υαλοειδούς που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
«Η θεραπεία της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας μέχρι πριν από λίγα χρόνια γινόταν μόνο με ακτίνες λέιζερ. Τώρα με την εισαγωγή νέων ουσιών που χορηγούνται στο μάτι σε ενέσιμη μορφή έχει δημιουργηθεί μια επανάσταση στη θεραπεία της πάθησης είτε ως μονοθεραπεία είτε σε συνδυασμό με ακτίνες λέιζερ.
Νέες ουσίες είναι οι anti VΕGF παράγοντες, όπως η ουσία ranibimuzimab. Ο ασθενής πρέπει να κάνει τρεις ενέσεις στην αρχή, μετά πρέπει να κάνει μια τομογραφία του ματιού και αν χρειαστεί επαναλαμβάνεται η ένεση. Σε πολλές περιπτώσεις ο ασθενής ανακτά την όραση, αλλά αυτή δεν είναι όπως πριν.
Το θέμα είναι ότι ο ασθενής πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή παρακολούθηση. Δεν μπορούμε να πούμε ότι κάναμε τρεις ενέσεις και τελείωσε. Πρέπει μετά τις ενέσεις στην αρχή κάθε μήνα και μετά κάθε τρεις μήνες να κάνει τομογραφία ματιού. Αν υπάρχει κάποιο οίδημα ξανακάνουμε την ένεση» εξήγησε ο κ Οικονομίδης.
Επισήμανε ακόμη ότι στην Α΄ και τη Β΄ Οφθαλμολογική Κλινική του ΑΠΘ πραγματοποιούνται ερευνητικά προγράμματα σε πολυκεντρικές μελέτες πάνω στην αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των νέων φαρμάκων, τα οποία χορηγούν όλα τα ταμεία για την διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια με μηδενική συμμετοχή.

Η αμφιβληστροειδοπάθεια απειλεί την όραση των διαβητικών

Ο αριθμός των διαβητικών στην Ελλάδα υπολογίζεται στο ένα εκατομμύριο και το 50-70% από αυτούς μετά από 15 χρόνια … θα εμφανίσει διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια η οποία είναι μια επιπλοκή του σακχαρώδους διαβήτη.
Η πάθηση αυτή έχει ως συμπτώματα τη θολότητα και τη μείωση της όρασης γι’ αυτό και ο διαβητικός ασθενής από τη στιγμή που θα διαγνωστεί η πάθησή του θα πρέπει κάθε έξι μήνες να υποβάλλεται σε οφθαλμολογικό έλεγχο.
Τα παραπάνω επισήμανε ο καθηγητής οφθαλμολογίας στο ΑΠΘ Παναγιώτης Οικονομίδης μιλώντας στο ΑΜΠΕ στο περιθώριο του 7ου Ιπποκράτειου Συνεδρίου Αμφιβληστροειδή Ωχράς Υαλοειδούς που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
«Η θεραπεία της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας μέχρι πριν από λίγα χρόνια γινόταν μόνο με ακτίνες λέιζερ. Τώρα με την εισαγωγή νέων ουσιών που χορηγούνται στο μάτι σε ενέσιμη μορφή έχει δημιουργηθεί μια επανάσταση στη θεραπεία της πάθησης είτε ως μονοθεραπεία είτε σε συνδυασμό με ακτίνες λέιζερ.
Νέες ουσίες είναι οι anti VΕGF παράγοντες, όπως η ουσία ranibimuzimab. Ο ασθενής πρέπει να κάνει τρεις ενέσεις στην αρχή, μετά πρέπει να κάνει μια τομογραφία του ματιού και αν χρειαστεί επαναλαμβάνεται η ένεση. Σε πολλές περιπτώσεις ο ασθενής ανακτά την όραση, αλλά αυτή δεν είναι όπως πριν.
Το θέμα είναι ότι ο ασθενής πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή παρακολούθηση. Δεν μπορούμε να πούμε ότι κάναμε τρεις ενέσεις και τελείωσε. Πρέπει μετά τις ενέσεις στην αρχή κάθε μήνα και μετά κάθε τρεις μήνες να κάνει τομογραφία ματιού. Αν υπάρχει κάποιο οίδημα ξανακάνουμε την ένεση» εξήγησε ο κ Οικονομίδης.
Επισήμανε ακόμη ότι στην Α΄ και τη Β΄ Οφθαλμολογική Κλινική του ΑΠΘ πραγματοποιούνται ερευνητικά προγράμματα σε πολυκεντρικές μελέτες πάνω στην αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των νέων φαρμάκων, τα οποία χορηγούν όλα τα ταμεία για την διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια με μηδενική συμμετοχή.

Πολύ νωρίς και χωρίς προφυλάξεις ξεκινούν τη σεξουαλική ζωή οι νέοι στην Ελλάδα. Ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι όχι … μόνο δεν χρησιμοποιούν προφυλακτικό αλλά και ότι τα κορίτσια δεν φροντίζουν να κάνουν το εμβόλιο για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το Βήμα, το εμβόλιο μπορεί να χορηγείται δωρεάν από την Πολιτεία αλλά ακόμα και σήμερα καλύπτεται από ένα πέπλο άγνοιας και καχυποψίας ακόμα και μεταξύ των γιατρών!
Την ίδια ώρα οι αριθμοί είναι αμείλικτοι… 200 – 500 γυναίκες πεθαίνουν από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας κάθε χρόνο στην Ελλάδα.
Παράλληλα, 500.000 είναι οι περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου της μήτρας καταγράφονται σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ το 95% θα μπορούσαν να μειωθούν οι περιπτώσεις και οι θάνατοι από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας εάν οι γυναίκες έκαναν το εμβόλιο καθώς και το τεστ Παπ.
Στο ερώτημα σχετικά με τα αίτια της διστακτικότητας η οποία συνεχίζει να αποτελεί γεγονός στη χώρα μας για το εμβόλιο κατά του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ειδικοί αναφέρουν στο Βήμα ότι οι παιδίατροι δεν δίνουν τη δέουσα σημασία καθώς δεν έρχονται σε επαφή με το πρόβλημα.
Άλλωστε, η εμφάνιση του καρκίνου του τραχήλου δεν γίνεται στις μικρές ηλικίες. Πάντως, στην περίπτωση των γυναικολόγων οι ειδικοί αποδίδουν τη διστακτικότητα σε άγνοια.

Οι νέοι παίζουν ρώσικη ρουλέτα με το σεξ

Πολύ νωρίς και χωρίς προφυλάξεις ξεκινούν τη σεξουαλική ζωή οι νέοι στην Ελλάδα. Ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι όχι … μόνο δεν χρησιμοποιούν προφυλακτικό αλλά και ότι τα κορίτσια δεν φροντίζουν να κάνουν το εμβόλιο για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το Βήμα, το εμβόλιο μπορεί να χορηγείται δωρεάν από την Πολιτεία αλλά ακόμα και σήμερα καλύπτεται από ένα πέπλο άγνοιας και καχυποψίας ακόμα και μεταξύ των γιατρών!
Την ίδια ώρα οι αριθμοί είναι αμείλικτοι… 200 – 500 γυναίκες πεθαίνουν από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας κάθε χρόνο στην Ελλάδα.
Παράλληλα, 500.000 είναι οι περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου της μήτρας καταγράφονται σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ το 95% θα μπορούσαν να μειωθούν οι περιπτώσεις και οι θάνατοι από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας εάν οι γυναίκες έκαναν το εμβόλιο καθώς και το τεστ Παπ.
Στο ερώτημα σχετικά με τα αίτια της διστακτικότητας η οποία συνεχίζει να αποτελεί γεγονός στη χώρα μας για το εμβόλιο κατά του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ειδικοί αναφέρουν στο Βήμα ότι οι παιδίατροι δεν δίνουν τη δέουσα σημασία καθώς δεν έρχονται σε επαφή με το πρόβλημα.
Άλλωστε, η εμφάνιση του καρκίνου του τραχήλου δεν γίνεται στις μικρές ηλικίες. Πάντως, στην περίπτωση των γυναικολόγων οι ειδικοί αποδίδουν τη διστακτικότητα σε άγνοια.

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Δρ Ιωάννης Μουμουλίδης
Χειρουργός ΩΡΛ.
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Aberdeen, Μεγάλη Βρετανία
Το ροχαλητό είναι ένα σοβαρό ιατρικό και κοινωνικό πρόβλημα που βασανίζει όχι μόνον αυτούς που το εμφανίζουν αλλά και τους συντρόφους τους. Έχει βρεθεί ότι το 40% περίπου των ενηλίκων ροχαλίζουν περιστασιακά ενώ ένα 25% ροχαλίζουν επί καθημερινής βάσης.  Σε σοβαρές περιπτώσεις μάλιστα, το δυνατό ροχαλητό διακόπτεται από συχνά επεισόδια πλήρους απόφραξης της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου για περίπου 5 δευτερόλεπτα, η λεγόμενη υπνική άπνοια.  Από αυτούς που ροχαλίζουν σε μόνιμη βάση, το 34% ως και 60% εμφανίζει υπνική άπνοια. Οι άνδρες ροχαλίζουν 2 περίπου φορές συχνότερα από τις γυναίκες και έχουν 8 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν άπνοια από τις γυναίκες.
Πού οφείλεται το ροχαλητό ή άπνοια;
Το ροχαλητό εμφανίζεται όταν υπάρξει κάποιου είδους απόφραξη στην ελεύθερη ροή του αέρα από τη μύτη ή από το στόμα προς τους πνεύμονες. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε προβλήματα της μύτης όπως το στραβό διάφραγμα, οι υπερτροφικές κόγχες, οι πολύποδες στη μύτη, η χρόνια ρινίτιδα ή οι εξωτερικές παραμορφώσεις της μύτης. Επίσης μπορεί να υπάρχει κάποιο λειτουργικό πρόβλημα στο στόμα ή το λαιμό, όπως υπερτροφία των αμυγδαλών, μακριά σταφυλή ή υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων (τα λεγόμενα κρεατάκια) κυρίως στα παιδιά.
Άλλοι παράγοντες εκτός από τις ανατομικές ανωμαλίες της μύτης, του στόματος και του φάρυγγα, οι οποίοι αυξάνουν την πιθανότητα κάποιος να ροχαλίζει και να κάνει άπνοια, είναι το αυξημένο σωματικό βάρος-παχυσαρκία, το κάπνισμα, το αλκοόλ, η χρήση ηρεμιστικών και υπνωτικών ουσιών, καθώς και η λήψη βαριών γευμάτων πριν από τον ύπνο. Τα παχύσαρκα άτομα με κοντό λαιμό, οι ηλικιωμένοι  άνδρες και οι καπνιστές έχουν την τάση να ροχαλίζουν εντονότερα. Τέλος, η στάση του σώματος κατά τον ύπνο επηρεάζει το ροχαλητό π.χ. στην ύπτια θέση η γλώσσα τείνει να πέφτει προς τα πίσω και στενεύει ή φράσει τον φάρυγγα.
Είναι επικίνδυνο το ροχαλητό; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του ροχαλητού και της άπνοιας;
Το ροχαλητό τις περισσότερες φορές δεν είναι επικίνδυνο για τη ζωή του ασθενούς εκτός από το σοβαρό πρόβλημα που δημιουργεί στους συντρόφους τους. Εάν, όμως, συνοδεύεται από επεισόδια άπνοιας, δηλαδή διακοπής της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να πάσχει το άτομο από  το Σύνδρομο Υπνικής Άπνοιας (ΣΥΑ), το οποίο  έχει πάρα πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του ασθενούς και είναι απειλητικό ακόμα και για την ίδια του τη ζωή. Κατά την άπνοια υπάρχει πτώση του οξυγόνου στο αίμα με αποτέλεσμα ο ασθενής να εμφανίσει υψηλή πίεση (υπέρταση), καρδιακές αρρυθμίες, καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιακή προσβολή, ακόμα και εγκεφαλικά επεισόδια.
Πότε πρέπει να επισκεφτείτε το γιατρό και πώς μπορεί να σας βοηθήσει;
Το παθολογικό ροχαλητό που συνοδεύεται από άπνοια, έχει ορισμένα ιδιαιτέρα χαρακτηριστικά που το διακρίνουν από το αθώο ροχαλητό. Συνήθως συνοδεύεται από διαταραχές ύπνου, αίσθημα διαρκούς κόπωσης και εμφάνιση υπνηλίας κατά τη διάρκεια της μέρας, μείωση της αποδοτικότητας στην εργασία, πρωινούς πονοκεφάλους, κακοδιαθεσία, ευερεθιστότητα, αδυναμία μνήμης και συγκέντρωσης , σεξουαλική δυσλειτουργία, ή ακόμα και κατάθλιψη λόγω της κακής ποιότητας ύπνου.
Εάν εμφανίζεται συχνά κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, ή υπάρχει μαρτύρια του συντρόφου για έντονο ροχαλητό ή άπνοια τότε πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε τον Ωτορινολαρυγγολόγο σας ώστε  να γίνει μια πλήρης ωτορινολαρυγγολογική εξέταση προκειμένου να εντοπιστεί η αιτία της απόφραξης. Η κλινική εξέταση από τον γιατρό μπορεί να αποκαλύψει εάν υπάρχει στραβό ρινικό διάφραγμα στη μύτη, πολύποδες ή αλλεργική ρινίτιδα, μακριά ή και παχιά σταφυλή και μαλακή υπερώα, υπερτροφικές αμυγδαλές και αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια), πάχυνση των τοιχωμάτων του φάρυγγα, μεγάλη γλώσσα, μετατοπισμένη προς τα πίσω την κάτω γνάθο, σπανιότερα όγκους που αποφράσσουν την αναπνευστική οδό, κ.ά.
Επίσης, στην περίπτωση σοβαρού ροχαλητού, πρέπει να γίνει «Μελέτη Ύπνου» σε κάποιο Τμήμα Ύπνου σε δημόσιο Νοσοκομείο. Πρόκειται για μία εξέταση που καταγράφει ποικίλες λειτουργίες του οργανισμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, όπως, ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου, κινήσεις των ματιών, δραστηριότητα των μυών, αναπνευστική προσπάθεια, και το επίπεδο του οξυγόνου στο αίμα. Στη συνέχεια θα πρέπει να διερευνηθούν οι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να διορθωθούν, τόσο αυτοί που αφορούν τις συνθήκες ζωής και τις συνήθειες του ασθενούς, όσο και αυτοί που αντιμετωπίζονται χειρουργικά από το θεράποντα ωτορινολαρυγγολόγο.
Πώς μπορείτε να  μειώσετε την ένταση του ροχαλητού
Υπάρχουν κάποια προληπτικά μέτρα που μπορεί να εφαρμόσει ένας ασθενής για να αποφεύγει την εκδήλωση ροχαλητού, όπως η συχνή σωματική άσκηση, η απώλεια βάρους και η αποφυγή κάποιων φάρμακων πριν από τον ύπνο, π.χ. ψυχοφάρμακα, υπνωτικά και αντιισταμινικά. Η αποφυγή κατανάλωσης οινοπνεύματος, αλλά και ο περιορισμός του καπνίσματος είναι, επίσης, ουσιώδη. Καλό είναι να αποφεύγεται η κατανάλωση φαγητού τρεις ώρες πριν από τον ύπνο. Τέλος, είναι σημαντικό το άτομο που ροχαλίζει να κοιμάται στο πλευρό και όχι ανάσκελα με ανυψωμένο λίγο το πάνω μέρος του κρεβατιού του.
Ποιες θεραπείες συστήνονται συνήθως;
Η αντιμετώπιση τόσο του απλού ροχαλητού όσο και του συνδρόμου της αποφρακτικής υπνικής άπνοιας είναι συντηρητική ή χειρουργική. Οι χειρουργικές επεμβάσεις για την αποφρακτική άπνοια τα τελευταία χρόνια έχουν απλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό και μερικές από αυτές εκτελούνται ακόμα και με τοπική αναισθησία και χωρίς ιδιαίτερο πόνο. Συνήθεις επεμβάσεις, αναλόγως  πάντα με το σημείο απόφραξης, είναι η διόρθωση του στραβού ρινικού διαφράγματος και η συρρίκνωση των κογχών που παρεμποδίζει τη φυσιολογική ροή του αέρα, από τη μύτη,  η αφαίρεση των αμυγδαλών, η εκτομή της σταφυλής και κατά περίπτωση η αφαίρεση τμημάτων της μαλθακής υπερώας (Σταφυλο-Υπερωιο-Φαρυγγο-πλαστική-U.P.P.P.) ή η σμίκρυνση και η σκλήρυνση  της άνω υπερώας  με Laser ή ραδιοσυχνότητες. Το παιδικό ροχαλητό σχεδόν πάντα αντιμετωπίζεται με αμυγδαλεκτομή και αδενοτομή με άριστα αποτελέσματα.
Όσον αφορά την συντηρητική αντιμετώπιση, η χρήση ρινικής μάσκας (CPAP), κατά τη διάρκεια του ύπνου, αποτελεί την επιλεγόμενη μέθοδο για τα άτομα εκείνα που δεν υπάρχει δυνατότητα αντιμετώπισής τους χειρουργικά ή για εκείνους που συνεχίζουν να εμφανίζουν άπνοιες, μολονότι δεν έχουν ανατομικές ανωμαλίες. Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις συστήνεται η χρήση ενδοστοματικού νάρθηκα (μασελάκι) κατά τον ύπνο , όταν το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο στη βάση της γλώσσας.
Ανακεφαλαιώνοντας
Το ροχαλητό και η άπνοια,  μπορούν να είναι σημαντική απειλή για την υγεία μας. Η πρόωρη αναγνώριση και η αντιμετώπιση της άπνοιας ύπνου είναι ζωτικής σημασίας  για αυτό είναι προτιμότερο να υποβληθείτε έγκαιρα σε πλήρη ωτορινολαρυγγολογική εξέταση. Το ροχαλητό μπορεί να προληφθεί όταν από τη στιγμή που πρωτοεμφανιστεί γίνει προσεκτική έρευνα ανεύρεσης και αντιμετώπισης των αιτιών του.

Ροχαλητό και άπνοιες στον ύπνο

Δρ Ιωάννης Μουμουλίδης
Χειρουργός ΩΡΛ.
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Aberdeen, Μεγάλη Βρετανία
Το ροχαλητό είναι ένα σοβαρό ιατρικό και κοινωνικό πρόβλημα που βασανίζει όχι μόνον αυτούς που το εμφανίζουν αλλά και τους συντρόφους τους. Έχει βρεθεί ότι το 40% περίπου των ενηλίκων ροχαλίζουν περιστασιακά ενώ ένα 25% ροχαλίζουν επί καθημερινής βάσης.  Σε σοβαρές περιπτώσεις μάλιστα, το δυνατό ροχαλητό διακόπτεται από συχνά επεισόδια πλήρους απόφραξης της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου για περίπου 5 δευτερόλεπτα, η λεγόμενη υπνική άπνοια.  Από αυτούς που ροχαλίζουν σε μόνιμη βάση, το 34% ως και 60% εμφανίζει υπνική άπνοια. Οι άνδρες ροχαλίζουν 2 περίπου φορές συχνότερα από τις γυναίκες και έχουν 8 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν άπνοια από τις γυναίκες.
Πού οφείλεται το ροχαλητό ή άπνοια;
Το ροχαλητό εμφανίζεται όταν υπάρξει κάποιου είδους απόφραξη στην ελεύθερη ροή του αέρα από τη μύτη ή από το στόμα προς τους πνεύμονες. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε προβλήματα της μύτης όπως το στραβό διάφραγμα, οι υπερτροφικές κόγχες, οι πολύποδες στη μύτη, η χρόνια ρινίτιδα ή οι εξωτερικές παραμορφώσεις της μύτης. Επίσης μπορεί να υπάρχει κάποιο λειτουργικό πρόβλημα στο στόμα ή το λαιμό, όπως υπερτροφία των αμυγδαλών, μακριά σταφυλή ή υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων (τα λεγόμενα κρεατάκια) κυρίως στα παιδιά.
Άλλοι παράγοντες εκτός από τις ανατομικές ανωμαλίες της μύτης, του στόματος και του φάρυγγα, οι οποίοι αυξάνουν την πιθανότητα κάποιος να ροχαλίζει και να κάνει άπνοια, είναι το αυξημένο σωματικό βάρος-παχυσαρκία, το κάπνισμα, το αλκοόλ, η χρήση ηρεμιστικών και υπνωτικών ουσιών, καθώς και η λήψη βαριών γευμάτων πριν από τον ύπνο. Τα παχύσαρκα άτομα με κοντό λαιμό, οι ηλικιωμένοι  άνδρες και οι καπνιστές έχουν την τάση να ροχαλίζουν εντονότερα. Τέλος, η στάση του σώματος κατά τον ύπνο επηρεάζει το ροχαλητό π.χ. στην ύπτια θέση η γλώσσα τείνει να πέφτει προς τα πίσω και στενεύει ή φράσει τον φάρυγγα.
Είναι επικίνδυνο το ροχαλητό; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του ροχαλητού και της άπνοιας;
Το ροχαλητό τις περισσότερες φορές δεν είναι επικίνδυνο για τη ζωή του ασθενούς εκτός από το σοβαρό πρόβλημα που δημιουργεί στους συντρόφους τους. Εάν, όμως, συνοδεύεται από επεισόδια άπνοιας, δηλαδή διακοπής της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να πάσχει το άτομο από  το Σύνδρομο Υπνικής Άπνοιας (ΣΥΑ), το οποίο  έχει πάρα πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του ασθενούς και είναι απειλητικό ακόμα και για την ίδια του τη ζωή. Κατά την άπνοια υπάρχει πτώση του οξυγόνου στο αίμα με αποτέλεσμα ο ασθενής να εμφανίσει υψηλή πίεση (υπέρταση), καρδιακές αρρυθμίες, καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιακή προσβολή, ακόμα και εγκεφαλικά επεισόδια.
Πότε πρέπει να επισκεφτείτε το γιατρό και πώς μπορεί να σας βοηθήσει;
Το παθολογικό ροχαλητό που συνοδεύεται από άπνοια, έχει ορισμένα ιδιαιτέρα χαρακτηριστικά που το διακρίνουν από το αθώο ροχαλητό. Συνήθως συνοδεύεται από διαταραχές ύπνου, αίσθημα διαρκούς κόπωσης και εμφάνιση υπνηλίας κατά τη διάρκεια της μέρας, μείωση της αποδοτικότητας στην εργασία, πρωινούς πονοκεφάλους, κακοδιαθεσία, ευερεθιστότητα, αδυναμία μνήμης και συγκέντρωσης , σεξουαλική δυσλειτουργία, ή ακόμα και κατάθλιψη λόγω της κακής ποιότητας ύπνου.
Εάν εμφανίζεται συχνά κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, ή υπάρχει μαρτύρια του συντρόφου για έντονο ροχαλητό ή άπνοια τότε πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε τον Ωτορινολαρυγγολόγο σας ώστε  να γίνει μια πλήρης ωτορινολαρυγγολογική εξέταση προκειμένου να εντοπιστεί η αιτία της απόφραξης. Η κλινική εξέταση από τον γιατρό μπορεί να αποκαλύψει εάν υπάρχει στραβό ρινικό διάφραγμα στη μύτη, πολύποδες ή αλλεργική ρινίτιδα, μακριά ή και παχιά σταφυλή και μαλακή υπερώα, υπερτροφικές αμυγδαλές και αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια), πάχυνση των τοιχωμάτων του φάρυγγα, μεγάλη γλώσσα, μετατοπισμένη προς τα πίσω την κάτω γνάθο, σπανιότερα όγκους που αποφράσσουν την αναπνευστική οδό, κ.ά.
Επίσης, στην περίπτωση σοβαρού ροχαλητού, πρέπει να γίνει «Μελέτη Ύπνου» σε κάποιο Τμήμα Ύπνου σε δημόσιο Νοσοκομείο. Πρόκειται για μία εξέταση που καταγράφει ποικίλες λειτουργίες του οργανισμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, όπως, ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου, κινήσεις των ματιών, δραστηριότητα των μυών, αναπνευστική προσπάθεια, και το επίπεδο του οξυγόνου στο αίμα. Στη συνέχεια θα πρέπει να διερευνηθούν οι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να διορθωθούν, τόσο αυτοί που αφορούν τις συνθήκες ζωής και τις συνήθειες του ασθενούς, όσο και αυτοί που αντιμετωπίζονται χειρουργικά από το θεράποντα ωτορινολαρυγγολόγο.
Πώς μπορείτε να  μειώσετε την ένταση του ροχαλητού
Υπάρχουν κάποια προληπτικά μέτρα που μπορεί να εφαρμόσει ένας ασθενής για να αποφεύγει την εκδήλωση ροχαλητού, όπως η συχνή σωματική άσκηση, η απώλεια βάρους και η αποφυγή κάποιων φάρμακων πριν από τον ύπνο, π.χ. ψυχοφάρμακα, υπνωτικά και αντιισταμινικά. Η αποφυγή κατανάλωσης οινοπνεύματος, αλλά και ο περιορισμός του καπνίσματος είναι, επίσης, ουσιώδη. Καλό είναι να αποφεύγεται η κατανάλωση φαγητού τρεις ώρες πριν από τον ύπνο. Τέλος, είναι σημαντικό το άτομο που ροχαλίζει να κοιμάται στο πλευρό και όχι ανάσκελα με ανυψωμένο λίγο το πάνω μέρος του κρεβατιού του.
Ποιες θεραπείες συστήνονται συνήθως;
Η αντιμετώπιση τόσο του απλού ροχαλητού όσο και του συνδρόμου της αποφρακτικής υπνικής άπνοιας είναι συντηρητική ή χειρουργική. Οι χειρουργικές επεμβάσεις για την αποφρακτική άπνοια τα τελευταία χρόνια έχουν απλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό και μερικές από αυτές εκτελούνται ακόμα και με τοπική αναισθησία και χωρίς ιδιαίτερο πόνο. Συνήθεις επεμβάσεις, αναλόγως  πάντα με το σημείο απόφραξης, είναι η διόρθωση του στραβού ρινικού διαφράγματος και η συρρίκνωση των κογχών που παρεμποδίζει τη φυσιολογική ροή του αέρα, από τη μύτη,  η αφαίρεση των αμυγδαλών, η εκτομή της σταφυλής και κατά περίπτωση η αφαίρεση τμημάτων της μαλθακής υπερώας (Σταφυλο-Υπερωιο-Φαρυγγο-πλαστική-U.P.P.P.) ή η σμίκρυνση και η σκλήρυνση  της άνω υπερώας  με Laser ή ραδιοσυχνότητες. Το παιδικό ροχαλητό σχεδόν πάντα αντιμετωπίζεται με αμυγδαλεκτομή και αδενοτομή με άριστα αποτελέσματα.
Όσον αφορά την συντηρητική αντιμετώπιση, η χρήση ρινικής μάσκας (CPAP), κατά τη διάρκεια του ύπνου, αποτελεί την επιλεγόμενη μέθοδο για τα άτομα εκείνα που δεν υπάρχει δυνατότητα αντιμετώπισής τους χειρουργικά ή για εκείνους που συνεχίζουν να εμφανίζουν άπνοιες, μολονότι δεν έχουν ανατομικές ανωμαλίες. Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις συστήνεται η χρήση ενδοστοματικού νάρθηκα (μασελάκι) κατά τον ύπνο , όταν το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο στη βάση της γλώσσας.
Ανακεφαλαιώνοντας
Το ροχαλητό και η άπνοια,  μπορούν να είναι σημαντική απειλή για την υγεία μας. Η πρόωρη αναγνώριση και η αντιμετώπιση της άπνοιας ύπνου είναι ζωτικής σημασίας  για αυτό είναι προτιμότερο να υποβληθείτε έγκαιρα σε πλήρη ωτορινολαρυγγολογική εξέταση. Το ροχαλητό μπορεί να προληφθεί όταν από τη στιγμή που πρωτοεμφανιστεί γίνει προσεκτική έρευνα ανεύρεσης και αντιμετώπισης των αιτιών του.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Μια ελληνική ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής επιστήμονες του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», ανακάλυψε ότι ένας κοινός πολυμορφισμός στα κύτταρα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, δηλαδή μια πολύ συχνή «μετάλλαξη» - την οποία φέρει περίπου ένας στους τέσσερις ανθρώπους - ευθύνεται για το ότι κάποιοι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες μολύνσεις, συμπεριλαμβανομένου του ιού HIV που ευθύνεται για το AIDS.
Η σχετική δημοσίευση έγινε στο διεθνές περιοδικό ανοσολογίας «Journal of Immunology».
Οι επιστήμονες, εδώ και πολύ καιρό, γνωρίζουν ότι κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες ασθένειες από ό,τι άλλοι.
Είτε πρόκειται για ιώσεις είτε για καρκίνους είτε για διάφορες άλλες νόσους, ο κάθε ξεχωριστός οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, ενώ η «ευθύνη» για αυτό αποδίδεται συνήθως στο ανοσοποιητικό μας σύστημα.
Σύμφωνα με μελέτες χρόνων, σε ένα μεγάλο βαθμό, αυτή η διαφορετική αντίδραση στις ασθένειες οφείλεται στη γενετική ποικιλομορφία των γονιδίων του ανοσοποιητικού συστήματος, δηλαδή του συνόλου κυττάρων και των ιστών που είναι υπεύθυνο για την αντιμετώπιση όλων των μολύνσεων και ασθενειών.
Αυτή τη γνώση αξιοποίησαν οι έλληνες ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ευστράτιο Στρατίκο και με βασική ερευνήτρια την δρα Ειρήνη Ευνουχίδου, για να μελετήσουν τις συγκεκριμένες γενετικές ποικιλομορφίες, να τις καταγράψουν και να εξετάσουν πώς θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν στην πιο αποτελεσματική και έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των διαφόρων ασθενειών.
Η σημαντική «μετάλλαξη» που εντόπισαν, συμβαίνει στο γονίδιο του ενζύμου ERAP2. Το ERAP2, μαζί με τον «συνεργάτη» του, το ERAP1, είναι τα ένζυμα που δείχνουν στο ανοσοποιητικό σύστημα ποιό κύτταρο νοσεί.
Ως αποτέλεσμα της εν λόγω μετάλλαξης, κάποιες ασθένειες γίνονται πιο εύκολα αναγνωρίσιμες, ενώ άλλες κρύβονται από τον «ελεγκτή» του ανοσοποιητικού συστήματος.
Με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ανθεκτικοί σε μόλυνση από HIV, παρά την επανειλημμένη έκθεση τους στον ιό.
Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη εξατομικευμένη πρόληψη και θεραπεία, ενώ καθορίζει ένα νέο στόχο για την ανάπτυξη μεθόδων ανοσοθεραπείας, στόχος της οποίας είναι να τροποποιεί την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Η γνώση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σχεδιαστεί ένας «χάρτης» που θα παραθέτει με ποιο τρόπο οι διαφοροποιήσεις σε αυτά τα ένζυμα επηρεάζουν την ανθεκτικότητά των ανθρώπων σε ένα εύρος απειλητικών για την υγεία νοσημάτων.
Στην έρευνα συνεργάστηκαν οι επιστήμονες Ευστράτιος Στρατίκος, Ειρήνη Ευνουχίδου, James Birtley, Ευθαλεία Ζερβούδη, Ειρήνη Μαυρίδου, Εμμανουήλ Σαρειδάκης, Πέτρος Γκιάστας και Αθανάσιος Παπακυριακού από το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» (από τα Εργαστήρια Χημείας Πρωτεϊνών και Δομικής & Μακρομοριακής Χημείας), οι Γιώργος Παναγιώτου και Μαρτίνα Σαμιωτάκη από το Ερευνητικό Κέντρο Βιοϊατρικών Επιστημών «Αλέξανδρος Φλέμινγκ», οι Ολίβια Πετράκη και Δημήτρης Γεωργιάδης από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας και οι Sergey Seregin και Andrea Amalfitano από Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.


Γιατί ορισμένοι είναι πιο ευάλλωτοι στις μολύνσεις;

Μια ελληνική ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής επιστήμονες του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», ανακάλυψε ότι ένας κοινός πολυμορφισμός στα κύτταρα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, δηλαδή μια πολύ συχνή «μετάλλαξη» - την οποία φέρει περίπου ένας στους τέσσερις ανθρώπους - ευθύνεται για το ότι κάποιοι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες μολύνσεις, συμπεριλαμβανομένου του ιού HIV που ευθύνεται για το AIDS.
Η σχετική δημοσίευση έγινε στο διεθνές περιοδικό ανοσολογίας «Journal of Immunology».
Οι επιστήμονες, εδώ και πολύ καιρό, γνωρίζουν ότι κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες ασθένειες από ό,τι άλλοι.
Είτε πρόκειται για ιώσεις είτε για καρκίνους είτε για διάφορες άλλες νόσους, ο κάθε ξεχωριστός οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, ενώ η «ευθύνη» για αυτό αποδίδεται συνήθως στο ανοσοποιητικό μας σύστημα.
Σύμφωνα με μελέτες χρόνων, σε ένα μεγάλο βαθμό, αυτή η διαφορετική αντίδραση στις ασθένειες οφείλεται στη γενετική ποικιλομορφία των γονιδίων του ανοσοποιητικού συστήματος, δηλαδή του συνόλου κυττάρων και των ιστών που είναι υπεύθυνο για την αντιμετώπιση όλων των μολύνσεων και ασθενειών.
Αυτή τη γνώση αξιοποίησαν οι έλληνες ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ευστράτιο Στρατίκο και με βασική ερευνήτρια την δρα Ειρήνη Ευνουχίδου, για να μελετήσουν τις συγκεκριμένες γενετικές ποικιλομορφίες, να τις καταγράψουν και να εξετάσουν πώς θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν στην πιο αποτελεσματική και έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των διαφόρων ασθενειών.
Η σημαντική «μετάλλαξη» που εντόπισαν, συμβαίνει στο γονίδιο του ενζύμου ERAP2. Το ERAP2, μαζί με τον «συνεργάτη» του, το ERAP1, είναι τα ένζυμα που δείχνουν στο ανοσοποιητικό σύστημα ποιό κύτταρο νοσεί.
Ως αποτέλεσμα της εν λόγω μετάλλαξης, κάποιες ασθένειες γίνονται πιο εύκολα αναγνωρίσιμες, ενώ άλλες κρύβονται από τον «ελεγκτή» του ανοσοποιητικού συστήματος.
Με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ανθεκτικοί σε μόλυνση από HIV, παρά την επανειλημμένη έκθεση τους στον ιό.
Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη εξατομικευμένη πρόληψη και θεραπεία, ενώ καθορίζει ένα νέο στόχο για την ανάπτυξη μεθόδων ανοσοθεραπείας, στόχος της οποίας είναι να τροποποιεί την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Η γνώση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σχεδιαστεί ένας «χάρτης» που θα παραθέτει με ποιο τρόπο οι διαφοροποιήσεις σε αυτά τα ένζυμα επηρεάζουν την ανθεκτικότητά των ανθρώπων σε ένα εύρος απειλητικών για την υγεία νοσημάτων.
Στην έρευνα συνεργάστηκαν οι επιστήμονες Ευστράτιος Στρατίκος, Ειρήνη Ευνουχίδου, James Birtley, Ευθαλεία Ζερβούδη, Ειρήνη Μαυρίδου, Εμμανουήλ Σαρειδάκης, Πέτρος Γκιάστας και Αθανάσιος Παπακυριακού από το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» (από τα Εργαστήρια Χημείας Πρωτεϊνών και Δομικής & Μακρομοριακής Χημείας), οι Γιώργος Παναγιώτου και Μαρτίνα Σαμιωτάκη από το Ερευνητικό Κέντρο Βιοϊατρικών Επιστημών «Αλέξανδρος Φλέμινγκ», οι Ολίβια Πετράκη και Δημήτρης Γεωργιάδης από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας και οι Sergey Seregin και Andrea Amalfitano από Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.


Πρόωρη κλιμακτήριο στις γυναίκες ενδέχεται να προκαλούν ορισμένες χημικές ουσίες που περιέχονται και σε καλλυντικά όπως προειδοποιούν οι επιστήμονες.
Ειδικότερα, αμερικανοί ερευνητές ανακάλυψαν ότι όσες γυναίκες εκτίθενται σε μεγάλες δόσεις φθαλικών ενώσεων, οι οποίες υπάρχουν σε πλαστικά, καλλυντικά, προϊόντα οικιακής χρήσης και συσκευασίες τροφίμων, μπαίνουν στην κλιμακτήριο κατά μέσον όρο 2,3 χρόνια νωρίτερα από τον μέσο όρο.
Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις γυναικών που παρουσιάζουν εμμηνόπαυση σχεδόν 15 χρόνια νωρίτερα.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις με επικεφαλής την δρ Ναταλία Γκρίντλερ εξέτασαν τα επίπεδα φθαλικών ενώσεων στο αίμα ή στα ούρα 5.700 γυναικών και κατέγραψαν πότε μπήκαν στην εμμηνόπαυση.
Όσες είχαν τα υψηλότερα επίπεδα των ενώσεων, είχαν μπει στην εμμηνόπαυση σε ηλικία κάτω από 49 ετών, αντί για τα 51 που είναι η συνήθης ηλικία της κλιμακτηρίου.
Όπως, όμως, εξήγησε η δρ Γκρίντλερ στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής, το οποίο διεξήχθη στο Σαν Ντιέγκο, μερικές γυναίκες μπήκαν 15 χρόνια νωρίτερα, στα 36 τους χρόνια.
Η πρόωρη εμμηνόπαυση σχετίζεται με πολύ υψηλότερα κρούσματα εγκεφαλικών επεισοδίων, καρδιοπάθειας, προβλημάτων στα οστά και επικίνδυνων εγκεφαλικών αιμορραγιών.
Όσο για το που οφείλεται το γεγονός ότι ορισμένες γυναίκες εκτίθενται σε υψηλότερα επίπεδα φθαλικών ενώσεων, εικάζεται ότι μπορεί να παίζουν ρόλο παράγοντες όπως η εντονότερη χρήση καλλυντικών, η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού ή η κατανάλωση περισσότερων τυποποιημένων τροφίμων.

Ένοχα ορισμένα καλλυντικά για πρόωρη κλιμακτήριο

Πρόωρη κλιμακτήριο στις γυναίκες ενδέχεται να προκαλούν ορισμένες χημικές ουσίες που περιέχονται και σε καλλυντικά όπως προειδοποιούν οι επιστήμονες.
Ειδικότερα, αμερικανοί ερευνητές ανακάλυψαν ότι όσες γυναίκες εκτίθενται σε μεγάλες δόσεις φθαλικών ενώσεων, οι οποίες υπάρχουν σε πλαστικά, καλλυντικά, προϊόντα οικιακής χρήσης και συσκευασίες τροφίμων, μπαίνουν στην κλιμακτήριο κατά μέσον όρο 2,3 χρόνια νωρίτερα από τον μέσο όρο.
Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις γυναικών που παρουσιάζουν εμμηνόπαυση σχεδόν 15 χρόνια νωρίτερα.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις με επικεφαλής την δρ Ναταλία Γκρίντλερ εξέτασαν τα επίπεδα φθαλικών ενώσεων στο αίμα ή στα ούρα 5.700 γυναικών και κατέγραψαν πότε μπήκαν στην εμμηνόπαυση.
Όσες είχαν τα υψηλότερα επίπεδα των ενώσεων, είχαν μπει στην εμμηνόπαυση σε ηλικία κάτω από 49 ετών, αντί για τα 51 που είναι η συνήθης ηλικία της κλιμακτηρίου.
Όπως, όμως, εξήγησε η δρ Γκρίντλερ στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής, το οποίο διεξήχθη στο Σαν Ντιέγκο, μερικές γυναίκες μπήκαν 15 χρόνια νωρίτερα, στα 36 τους χρόνια.
Η πρόωρη εμμηνόπαυση σχετίζεται με πολύ υψηλότερα κρούσματα εγκεφαλικών επεισοδίων, καρδιοπάθειας, προβλημάτων στα οστά και επικίνδυνων εγκεφαλικών αιμορραγιών.
Όσο για το που οφείλεται το γεγονός ότι ορισμένες γυναίκες εκτίθενται σε υψηλότερα επίπεδα φθαλικών ενώσεων, εικάζεται ότι μπορεί να παίζουν ρόλο παράγοντες όπως η εντονότερη χρήση καλλυντικών, η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού ή η κατανάλωση περισσότερων τυποποιημένων τροφίμων.