Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Το τοπικό τμήμα Δ. Μακεδονίας  του Συλλόγου Πτυχιούχων Μηχανικών Τ.Ε./Ομίλου Δ.Ε.Η. , μόλις πληροφορήθηκε την εκδημία  της Φωτεινής Παπαδοπούλου, μητέρας του Αντιπροέδρου του Συλλόγου Ζαχαρία Παπαδόπουλου, αποφάσισε τα εξής:
1.Να εκφράσει τα θερμά του συλλυπητήρια στον εκλεκτό συνάδελφο και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας της εκλιπούσης.
2. Να παραστεί σύσσωμο στην εξόδιο ακολουθία.
3.Να αποστείλει το παρόν συλλυπητήριο στον τύπο.
Ας είναι η μνήμη της αιωνία. 
ΤΟ ΔΣ

Συλλυπητήριο μήνυμα

Το τοπικό τμήμα Δ. Μακεδονίας  του Συλλόγου Πτυχιούχων Μηχανικών Τ.Ε./Ομίλου Δ.Ε.Η. , μόλις πληροφορήθηκε την εκδημία  της Φωτεινής Παπαδοπούλου, μητέρας του Αντιπροέδρου του Συλλόγου Ζαχαρία Παπαδόπουλου, αποφάσισε τα εξής:
1.Να εκφράσει τα θερμά του συλλυπητήρια στον εκλεκτό συνάδελφο και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας της εκλιπούσης.
2. Να παραστεί σύσσωμο στην εξόδιο ακολουθία.
3.Να αποστείλει το παρόν συλλυπητήριο στον τύπο.
Ας είναι η μνήμη της αιωνία. 
ΤΟ ΔΣ
Ως γονείς θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Θέλουμε να τονώσουμε την αυτοπεποίθησή τους, να τα κάνουμε να νιώθουν ασφάλεια, αποδοχή και ότι τα αγαπάμε. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που καθημερινά ψάχνουμε στο διαδίκτυο, διαβάζουμε βιβλία ή συζητάμε με άλλους γονείς διάφορους τρόπους για να είμαστε όσο καλύτεροι γονείς γίνεται.
Εκτός από τις πράξεις, που παίζουν καθοριστικό ρόλο στο μεγάλωμά τους, κι αυτά που λέμε στα παιδιά μας είναι πολύ σημαντικά για να νιώθουν αγαπητά. Άλλωστε τα λόγια μας καταγράφονται μέσα τους και με τη σειρά τους δημιουργούν βασικές πεποιθήσεις που τα συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή. Ακολουθούν 20 παραδείγματα που θα μας βοηθήσουν πολύ.
Ποια είναι αυτά τα 20 λόγια που θα τονώσουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας και θα τα βοηθήσουν να νιώσουν την αποδοχή και την αγάπη μας
1. Σε αγαπώ! Σε αγαπώ απέραντα και ατελείωτα και δεν υπάρχει τίποτα που θα με κάνει να σταματήσω να σε αγαπάω!
2. Είσαι καταπληκτικό παιδί! Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος, μοναδικός και δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν εσένα.
3. Δείξε τα συναισθήματά σου! Κλάψε, αν έτσι νιώθεις, γέλα αν το αισθάνεσαι. Όλα τα συναισθήματα είναι χρήσιμα σημαντικά, αρκεί να ξέρουμε να τα εκδηλώσουμε σωστά και να μην διαλέξουμε συμπεριφορές που στεναχωρούν ή πονάνε τους άλλους.
4. Έκανες λάθος. Δεν πειράζει, όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Το σημαντικό είναι να μάθεις από το λάθος σου, να το διορθώσεις και να μην το επαναλάβεις. Έχεις την ευκαιρία να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα!
5. Τα κατάφερες! Μπράβο σου. Αν δεν ήταν εύκολο, ξέρω ότι προσπάθησες και τα κατάφερες. Είμαι περήφανη/ος για εσένα και πρέπει κι εσύ να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου.
6. Συγγνώμη. Εγώ έκανα λάθος
7. Μπορείς να αλλάξεις γνώμη. Μερικές φορές μπορεί να πάρεις μια απόφαση αλλά μετά να αλλάξεις γνώμη. Μπορείς να το κάνεις με ωραίο τρόπο, χωρίς κλάματα ή θυμο.
8. Τι ωραία ιδέα! Χαίρομαι που το σκέφτηκες!Όταν βάζεις το μυαλό σου να δουλέψει το αποτέλεσμα είναι σούπερ! Πες μου και άλλα πράγματα για αυτή την ιδέα σου!
9. Αυτό ήταν ευγενικό εκ μέρους σου. Τι ωραία επιλογή να βοηθήσεις και να πεις ωραία πράγματα σε κάποιον άλλο! Φαντάζομαι πόσο όμορφα νιώθεις μέσα σου! Είμαι περήφανη/ος για εσένα! Μπράβο!
10. Σου έχω μια μικρή έκπληξη! Έτσι, χωρίς λόγο, επειδή σε αγαπώ.
11. Δε βιάζομαι. Μπορώ να περιμένω. Έχουμε χρόνο, μη βιάζεσαι.
12. Τι θέλεις να κάνουμε; Είναι σειρά σου να διαλέξεις και πάντα έχεις ωραίες ιδέες!
13. Πες μου…. Θέλω να ακούσω τη γνώμη σου. Θέλω να ακούσω τι σκέφτεσαι και πώς νιώθεις, είναι σημαντικό. Είμαι όλο αυτιά!
14. Εδώ είμαι! Και δεν πρόκειται να φύγω χωρίς να σε χαιρετήσω. Μου αρέσει να είμαστε μαζί.
15. Ευχαριστώ και παρακαλώ. Είναι σημαντικές λέξεις που πρέπει να θυμόμαστε να χρησιμοποιούμε. Και αν ξεχαστώ καμιά φορά και δε σου τις πω, να μου το υπενθυμίσεις!
16. Μου έλειψες! Να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι όταν δεν είμαστε μαζί.
17. Προσπάθησε! Κάνε μια προσπάθεια, ένα βήμα τη φορά. Θα τα καταφέρεις! Τίποτα δε γίνεται χωρίς να προσπάθεια.
18. Θα σε βοηθήσω. Πρώτα κάνε μια προσπάθεια μόνος σου, αλλά αν δεις ότι χρειάζεσαι κάτι, εδώ είμαι για να σε βοηθήσω. Δεν θα το κάνω εγώ για εσένα, αλλά θα σου δείξω πώς να το κάνεις για να το μάθεις και να μη με χρειάζεσαι την επόμενη φορά.
19. Τι θα σου άρεσε; Τι ονειρεύεσαι; Τι θα ήθελες να έχεις ή να γίνει; Ας αφήσουμε τη φαντασία μας ελεύθερη να σκεφτούμε τι θα θέλαμε.
20. Πιστεύω σε εσένα! Πιστεύω σε εσένα σαν άνθρωπο, πιστεύω στις δυνάμεις σου και σου έχω εμπιστοσύνη! Μπορείς! 
-Από την Δρ. Λίζα Βάρβογλη, Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια
-ΠΗΓΗ: themamagers.gr

20 φράσεις που βοηθούν το παιδί να νιώσει πως το αγαπάμε

Ως γονείς θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Θέλουμε να τονώσουμε την αυτοπεποίθησή τους, να τα κάνουμε να νιώθουν ασφάλεια, αποδοχή και ότι τα αγαπάμε. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που καθημερινά ψάχνουμε στο διαδίκτυο, διαβάζουμε βιβλία ή συζητάμε με άλλους γονείς διάφορους τρόπους για να είμαστε όσο καλύτεροι γονείς γίνεται.
Εκτός από τις πράξεις, που παίζουν καθοριστικό ρόλο στο μεγάλωμά τους, κι αυτά που λέμε στα παιδιά μας είναι πολύ σημαντικά για να νιώθουν αγαπητά. Άλλωστε τα λόγια μας καταγράφονται μέσα τους και με τη σειρά τους δημιουργούν βασικές πεποιθήσεις που τα συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή. Ακολουθούν 20 παραδείγματα που θα μας βοηθήσουν πολύ.
Ποια είναι αυτά τα 20 λόγια που θα τονώσουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας και θα τα βοηθήσουν να νιώσουν την αποδοχή και την αγάπη μας
1. Σε αγαπώ! Σε αγαπώ απέραντα και ατελείωτα και δεν υπάρχει τίποτα που θα με κάνει να σταματήσω να σε αγαπάω!
2. Είσαι καταπληκτικό παιδί! Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος, μοναδικός και δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν εσένα.
3. Δείξε τα συναισθήματά σου! Κλάψε, αν έτσι νιώθεις, γέλα αν το αισθάνεσαι. Όλα τα συναισθήματα είναι χρήσιμα σημαντικά, αρκεί να ξέρουμε να τα εκδηλώσουμε σωστά και να μην διαλέξουμε συμπεριφορές που στεναχωρούν ή πονάνε τους άλλους.
4. Έκανες λάθος. Δεν πειράζει, όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Το σημαντικό είναι να μάθεις από το λάθος σου, να το διορθώσεις και να μην το επαναλάβεις. Έχεις την ευκαιρία να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα!
5. Τα κατάφερες! Μπράβο σου. Αν δεν ήταν εύκολο, ξέρω ότι προσπάθησες και τα κατάφερες. Είμαι περήφανη/ος για εσένα και πρέπει κι εσύ να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου.
6. Συγγνώμη. Εγώ έκανα λάθος
7. Μπορείς να αλλάξεις γνώμη. Μερικές φορές μπορεί να πάρεις μια απόφαση αλλά μετά να αλλάξεις γνώμη. Μπορείς να το κάνεις με ωραίο τρόπο, χωρίς κλάματα ή θυμο.
8. Τι ωραία ιδέα! Χαίρομαι που το σκέφτηκες!Όταν βάζεις το μυαλό σου να δουλέψει το αποτέλεσμα είναι σούπερ! Πες μου και άλλα πράγματα για αυτή την ιδέα σου!
9. Αυτό ήταν ευγενικό εκ μέρους σου. Τι ωραία επιλογή να βοηθήσεις και να πεις ωραία πράγματα σε κάποιον άλλο! Φαντάζομαι πόσο όμορφα νιώθεις μέσα σου! Είμαι περήφανη/ος για εσένα! Μπράβο!
10. Σου έχω μια μικρή έκπληξη! Έτσι, χωρίς λόγο, επειδή σε αγαπώ.
11. Δε βιάζομαι. Μπορώ να περιμένω. Έχουμε χρόνο, μη βιάζεσαι.
12. Τι θέλεις να κάνουμε; Είναι σειρά σου να διαλέξεις και πάντα έχεις ωραίες ιδέες!
13. Πες μου…. Θέλω να ακούσω τη γνώμη σου. Θέλω να ακούσω τι σκέφτεσαι και πώς νιώθεις, είναι σημαντικό. Είμαι όλο αυτιά!
14. Εδώ είμαι! Και δεν πρόκειται να φύγω χωρίς να σε χαιρετήσω. Μου αρέσει να είμαστε μαζί.
15. Ευχαριστώ και παρακαλώ. Είναι σημαντικές λέξεις που πρέπει να θυμόμαστε να χρησιμοποιούμε. Και αν ξεχαστώ καμιά φορά και δε σου τις πω, να μου το υπενθυμίσεις!
16. Μου έλειψες! Να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι όταν δεν είμαστε μαζί.
17. Προσπάθησε! Κάνε μια προσπάθεια, ένα βήμα τη φορά. Θα τα καταφέρεις! Τίποτα δε γίνεται χωρίς να προσπάθεια.
18. Θα σε βοηθήσω. Πρώτα κάνε μια προσπάθεια μόνος σου, αλλά αν δεις ότι χρειάζεσαι κάτι, εδώ είμαι για να σε βοηθήσω. Δεν θα το κάνω εγώ για εσένα, αλλά θα σου δείξω πώς να το κάνεις για να το μάθεις και να μη με χρειάζεσαι την επόμενη φορά.
19. Τι θα σου άρεσε; Τι ονειρεύεσαι; Τι θα ήθελες να έχεις ή να γίνει; Ας αφήσουμε τη φαντασία μας ελεύθερη να σκεφτούμε τι θα θέλαμε.
20. Πιστεύω σε εσένα! Πιστεύω σε εσένα σαν άνθρωπο, πιστεύω στις δυνάμεις σου και σου έχω εμπιστοσύνη! Μπορείς! 
-Από την Δρ. Λίζα Βάρβογλη, Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια
-ΠΗΓΗ: themamagers.gr

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. 
Ποιός από μας δεν έχει γνωρίσει κάποιον άνθρωπο (ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό) που να είναι τόσο στραμμένος προς τα έξω, τόσο απορροφημένος στη συσσώρευση αγαθών ή στο τι σκέφτονται οι άλλοι, ώστε να χάνει κάθε αίσθηση του εαυτού του; Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν του τίθεται κάποιο ερώτημα, αναζητεί την απάντηση προς τα έξω κι όχι προς τα μέσα.
Διατρέχει δηλαδή τα πρόσωπα των άλλων, για να μαντέψει ποιά απάντηση επιθυμούν ή περιμένουν.
Για έναν τέτοιον άνθρωπο θεωρώ χρήσιμο να συνοψίσω μια τριάδα δοκιμίων που έγραψε ο Σοπενάουερ προς το τέλος της ζωής του. (Για όποιον έχει φιλοσοφικές τάσεις είναι γραμμένα σε γλώσσα σαφή και προσβάσιμη στον μη ειδικό). Βασικά τα δοκίμια τονίζουν ότι το μόνο που μετράει είναι αυτό που το άτομο είναι.
Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. Αν και οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν συγκεκριμένα τα υπαρξιακά θέματα, παρ' όλ' αυτά μας βοηθούν να μετακινηθούμε από ένα επιφανειακό επίπεδο προς βαθύτερα ζητήματα.
1. Αυτό που κατέχουμε.
Τα υλικά αγαθά είνα απατηλά. Ο Σοπενάουερ υποστηρίζει πολύ κομψά ότι η συσσώρευση πλούτου και αγαθών είναι ατελείωτη και δεν προσφέρει ικανοποίηση. Όσο περισσότερα κατέχουμε, τόσο πολλαπλασιάζονται οι απαιτήσεις μας. Ο πλούτος είναι σαν το νερό της θάλασσας: όσο περισσότερο πίνουμε, τόσο πιο πολύ διψάμε. Στο τέλος δεν κατέχουμε εμείς τα αγαθά μας – μας κατέχουν εκείνα. 
2. Αυτό που αντιπροσωπεύουμε στα μάτια των άλλων.
Η φήμη είναι το ίδιο εφήμερη όσο και τα υλικά πλούτη. Ο Σοπενάουερ γράφει: "Οι μισές μας ανησυχίες και αγωνίες έχουν προέλθει από την έγνοια μας για τις γνώμες των άλλων... πρέπει να βγάλουμε αυτό το αγκάθι απ' τη σάρκα μας".
Είναι τόσο ισχυρή η παρόρμηση να κάνουμε μια καλή εμφάνιση, ώστε για μερικούς φυλακισμένους, την ώρα που βαδίζουν προς τον τόπο της εκτέλεσής τους, αυτό που κυρίως απασχολεί τη σκέψη τους είναι το ντύσιμο και οι τελευταίες τους χειρονομίες.
Η γνώμη των άλλων είναι ένα φάντασμα που μπορεί ανά πάσα στιγμή ν' αλλάξει όψη. Οι γνώμες κρέμονται από μια κλωστή και μας υποδουλώνουν στο τι νομίζουν οι άλλοι, ή, ακόμα χειρότερα, στο τι φαίνεται να νομίζουν – γιατί ποτέ δεν μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτονται πραγματικά.
3. Αυτό που είμαστε.
Μόνο αυτό που είμαστε έχει πραγματική αξία. Μια καλή συνείδηση, λέει ο Σοπενάουερ, αξίζει περισσότερο από μια καλή φήμη. Ο μεγαλύτερος στόχος μας θα έπρεπε να είναι η καλή υγεία κι ο πνευματικός πλούτος, ο οποίος οδηγεί σε ανεξάντλητα αποθέματα ιδεών, στην ανεξαρτησία και σε μια ηθική ζωή. Η ψυχική μας γαλήνη πηγάζει από τη γνώση ότι αυτό που μας αναστατώνει δεν είναι τα πράγματα, αλλά η ερμηνεία μας για τα πράγματα.
Αυτή η τελευταία σκέψη – ότι η ποιότητα της ζωής μας προσδιορίζεται από το πως ερμηνεύουμε τις εμπειρίες μας, όχι από τις ίδιες τις εμπειρίες – είναι ένα σημαντικό θεραπευτικό δόγμα που ανάγεται στην αρχαιότητα. Κεντρικό αξίωμα στη σχολή του στωικισμού, πέρασε από τον Ζήνωνα, τον Σενέκα, τον Μάρκο Αυρήλιο, τον Σπινόζα, τον Σοπενάουερ και τον Νίτσε κι έφτασε να γίνει θεμελιώδης έννοια τόσο στην ψυχοδυναμική όσο και στη γνωστική-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία.
Από το βιβλίο του Irvin Yalom, Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου, εκδόσεις Άγρα.
O Irvin D. Yalom (1931-) είναι επίτιμος καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ. Μαθητής και συνεργάτης του Rollo May, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους, εν ζωή, εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής στην ψυχιατρική και είναι συγγραφέας του εγκυρότερου και πληρέστερου εγχειρίδιου υπαρξιακής ψυχοθεραπείας ("Existential Psychotherapy").
Το πρώτο του βιβλίο, "Theory and Practice of Group Psychotherapy", έχει μεταφραστεί σε 14 γλώσσες και αποτελεί βασικό διδακτικό εγχειρίδιο σε πολλές σχολές ψυχιατρικής και ψυχοθεραπείας.
Ο Yalom έχει γράψει πολλά ακόμη επιστημονικά βιβλία και άρθρα. Το λογοτεχνικό του έργο αρχίζει όψιμα και περιλαμβάνει δύο συλλογές διηγημάτων ("Love's Executioner" και "Momma and the Meaning of Life") και τρία μυθιστορήματα ("When Nietzsche Wept", "Lying on the Couch" και "The Schopenhauer Cure"), που όλα έχουν γίνει μπεστ-σέλλερ σε πολλές χώρες.
Όλα του τα λογοτεχνικά βιβλία αποτελούν ιστορίες ψυχοθεραπείας και ο ίδιος τα θεωρεί προέκταση του διδακτικού του έργου, το οποίο, όπως λέει, βρίθει ούτως ή άλλως ιστοριών και διηγήσεων.
Πηγή tvxs.gr


Αυτό που είμαστε, από τον Ίρβιν Γιάλομ

Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. 
Ποιός από μας δεν έχει γνωρίσει κάποιον άνθρωπο (ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό) που να είναι τόσο στραμμένος προς τα έξω, τόσο απορροφημένος στη συσσώρευση αγαθών ή στο τι σκέφτονται οι άλλοι, ώστε να χάνει κάθε αίσθηση του εαυτού του; Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν του τίθεται κάποιο ερώτημα, αναζητεί την απάντηση προς τα έξω κι όχι προς τα μέσα.
Διατρέχει δηλαδή τα πρόσωπα των άλλων, για να μαντέψει ποιά απάντηση επιθυμούν ή περιμένουν.
Για έναν τέτοιον άνθρωπο θεωρώ χρήσιμο να συνοψίσω μια τριάδα δοκιμίων που έγραψε ο Σοπενάουερ προς το τέλος της ζωής του. (Για όποιον έχει φιλοσοφικές τάσεις είναι γραμμένα σε γλώσσα σαφή και προσβάσιμη στον μη ειδικό). Βασικά τα δοκίμια τονίζουν ότι το μόνο που μετράει είναι αυτό που το άτομο είναι.
Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. Αν και οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν συγκεκριμένα τα υπαρξιακά θέματα, παρ' όλ' αυτά μας βοηθούν να μετακινηθούμε από ένα επιφανειακό επίπεδο προς βαθύτερα ζητήματα.
1. Αυτό που κατέχουμε.
Τα υλικά αγαθά είνα απατηλά. Ο Σοπενάουερ υποστηρίζει πολύ κομψά ότι η συσσώρευση πλούτου και αγαθών είναι ατελείωτη και δεν προσφέρει ικανοποίηση. Όσο περισσότερα κατέχουμε, τόσο πολλαπλασιάζονται οι απαιτήσεις μας. Ο πλούτος είναι σαν το νερό της θάλασσας: όσο περισσότερο πίνουμε, τόσο πιο πολύ διψάμε. Στο τέλος δεν κατέχουμε εμείς τα αγαθά μας – μας κατέχουν εκείνα. 
2. Αυτό που αντιπροσωπεύουμε στα μάτια των άλλων.
Η φήμη είναι το ίδιο εφήμερη όσο και τα υλικά πλούτη. Ο Σοπενάουερ γράφει: "Οι μισές μας ανησυχίες και αγωνίες έχουν προέλθει από την έγνοια μας για τις γνώμες των άλλων... πρέπει να βγάλουμε αυτό το αγκάθι απ' τη σάρκα μας".
Είναι τόσο ισχυρή η παρόρμηση να κάνουμε μια καλή εμφάνιση, ώστε για μερικούς φυλακισμένους, την ώρα που βαδίζουν προς τον τόπο της εκτέλεσής τους, αυτό που κυρίως απασχολεί τη σκέψη τους είναι το ντύσιμο και οι τελευταίες τους χειρονομίες.
Η γνώμη των άλλων είναι ένα φάντασμα που μπορεί ανά πάσα στιγμή ν' αλλάξει όψη. Οι γνώμες κρέμονται από μια κλωστή και μας υποδουλώνουν στο τι νομίζουν οι άλλοι, ή, ακόμα χειρότερα, στο τι φαίνεται να νομίζουν – γιατί ποτέ δεν μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτονται πραγματικά.
3. Αυτό που είμαστε.
Μόνο αυτό που είμαστε έχει πραγματική αξία. Μια καλή συνείδηση, λέει ο Σοπενάουερ, αξίζει περισσότερο από μια καλή φήμη. Ο μεγαλύτερος στόχος μας θα έπρεπε να είναι η καλή υγεία κι ο πνευματικός πλούτος, ο οποίος οδηγεί σε ανεξάντλητα αποθέματα ιδεών, στην ανεξαρτησία και σε μια ηθική ζωή. Η ψυχική μας γαλήνη πηγάζει από τη γνώση ότι αυτό που μας αναστατώνει δεν είναι τα πράγματα, αλλά η ερμηνεία μας για τα πράγματα.
Αυτή η τελευταία σκέψη – ότι η ποιότητα της ζωής μας προσδιορίζεται από το πως ερμηνεύουμε τις εμπειρίες μας, όχι από τις ίδιες τις εμπειρίες – είναι ένα σημαντικό θεραπευτικό δόγμα που ανάγεται στην αρχαιότητα. Κεντρικό αξίωμα στη σχολή του στωικισμού, πέρασε από τον Ζήνωνα, τον Σενέκα, τον Μάρκο Αυρήλιο, τον Σπινόζα, τον Σοπενάουερ και τον Νίτσε κι έφτασε να γίνει θεμελιώδης έννοια τόσο στην ψυχοδυναμική όσο και στη γνωστική-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία.
Από το βιβλίο του Irvin Yalom, Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου, εκδόσεις Άγρα.
O Irvin D. Yalom (1931-) είναι επίτιμος καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ. Μαθητής και συνεργάτης του Rollo May, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους, εν ζωή, εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής στην ψυχιατρική και είναι συγγραφέας του εγκυρότερου και πληρέστερου εγχειρίδιου υπαρξιακής ψυχοθεραπείας ("Existential Psychotherapy").
Το πρώτο του βιβλίο, "Theory and Practice of Group Psychotherapy", έχει μεταφραστεί σε 14 γλώσσες και αποτελεί βασικό διδακτικό εγχειρίδιο σε πολλές σχολές ψυχιατρικής και ψυχοθεραπείας.
Ο Yalom έχει γράψει πολλά ακόμη επιστημονικά βιβλία και άρθρα. Το λογοτεχνικό του έργο αρχίζει όψιμα και περιλαμβάνει δύο συλλογές διηγημάτων ("Love's Executioner" και "Momma and the Meaning of Life") και τρία μυθιστορήματα ("When Nietzsche Wept", "Lying on the Couch" και "The Schopenhauer Cure"), που όλα έχουν γίνει μπεστ-σέλλερ σε πολλές χώρες.
Όλα του τα λογοτεχνικά βιβλία αποτελούν ιστορίες ψυχοθεραπείας και ο ίδιος τα θεωρεί προέκταση του διδακτικού του έργου, το οποίο, όπως λέει, βρίθει ούτως ή άλλως ιστοριών και διηγήσεων.
Πηγή tvxs.gr


Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στη Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία.
1. Τα χαρακτηριστικά του χειριστικού γονιού και της χειριστικής σχέσης
Χειριστικός μπορεί να θεωρηθεί ένας άνθρωπος, ο οποίος ξέρει πολύ καλά να οδηγεί έτσι τις καταστάσεις, ώστε να επωφεληθεί ο ίδιος.
Όταν το χαρακτηριστικό αυτό αποδίδεται σε ένα γονέα είναι αρκετά οξύμωρο, καθώς ο γονικός ρόλος προϋποθέτει την υπέρβαση του εαυτού και της ατομικότητας. Πώς λοιπόν γίνεται ένας γονιός να είναι χειριστικός; Να χειρίζεται καταστάσεις που αφορούν το παιδί του – ανήλικο ή ενήλικο –προς δικός του όφελος;
Όλα ξεκινούν όταν στη βάση της σχέσης υπάρχει η θυσία. Ένας άνθρωπος, ο οποίος θεωρεί ότι θυσιάζει στοιχεία του εαυτού του ή της ζωής του, κάποια στιγμή θα το ζητήσει πίσω. Στην περίπτωση λοιπόν ενός χειριστικού γονιού, υπάρχει η αίσθηση του «χρέους» ή της «υποχρέωσης» ή της «οφειλής» από το παιδί προς το γονιό, στο όνομα της θυσίας που ταυτίζεται με την αγάπη. Ως αποτέλεσμα, το παιδί οφείλει στο γονιό του να ζήσει μια ζωή όπως ο γονιός τη φαντάζεται για το ίδιο. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το σενάριο θα καταγραφεί ως αχαριστία, ως λάθος, ως αδιαφορία.
Αυτό συμβαίνει, όταν οι γονείς βιώνουν απουσία χαράς από το γάμος τους. Έτσι, ασυνείδητα ζητούν από τα παιδιά τους να τους φροντίσουν συναισθηματικά και να έχουν για πάντα κυρίαρχο ρόλο στη ζωή τους: με το να φροντίζουν το εγγόνι όχι ως παππούδες αλλά ως γονείς, να έχουν λόγο στο γάμο τους παιδιού τους, να εμπλέκονται στη δουλειά, τις επιλογές, τις αποφάσεις του. Κι αν το παιδί δυσανασχετήσει, ο γονιός θυμώνει παιδιάστικα, δίνει διπλά μηνύματα «εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα» και φέρεται σαν να νοιώθει προδομένος και εγκαταλελειμμένος.
2. Τι κακό μπορεί να κάνει ένας χειριστικός γονιός στο παιδί του;
Για να μπορέσει να υπάρξει μια τέτοιου είδους σχέσης που ζητάει ο γονιός αυτός, σημαίνει ότι το παιδί δεν έχει αυτονομηθεί. Και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει το παιδί ως ενήλικας: δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και αναρωτιέται συνεχώς για τις λάθος επιλογές που κάνει.
Ένας γονιός που ζητά φροντίδα από το παιδί του και θέλει να έχει ενεργό ρόλο στην ενήλικη πια ζωή του, στην πραγματικότητα του ζητά να μην μπορέσει να αυτονομηθεί, να διαφοροποιηθεί, να ενηλικιωθεί, να ζήσει με ευθύνη ζωής. Κι ενώ το παιδί – ενήλικας θα καταγραφεί ως ανεπαρκής, στην πραγματικότητα η ανεπάρκεια του γονιού είναι που δεν επιτρέπει στο παιδί να ωριμάσει.
Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή, καθώς το κύριο χαρακτηριστικό ενός χειριστικό γονιού είναι η συνεχής παροχή και η φροντίδα με τη μορφή εξυπηρέτησης. Και αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί τύψεις στο παιδί – ενήλικα. «πώς γίνεται να δυσανασχετώ και να θυμώνω με τον άνθρωπο που μου προσφέρει τόσα;» Η παγίδα είναι πως αυτή η εξυπηρέτηση βολεύει και το παιδί – ενήλικας στερεί τον εαυτό του από το παράγει άλλες λύσεις και προτιμά την έτοιμη παροχή.
3. Πώς να διαχειριστείτε τον χειριστικό γονιό
Αυτό που δεν συνειδητοποιεί ο χειριστικός γονιός είναι πως η ενοχοποίηση που δημιουργεί ασυνείδητα στο παιδί του, ώστε να μείνει για πάντα κοντά του έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί – ενήλικας αν και φαινομενικά θα είναι κοντά, αυτό που εύχεται είναι να ξεφορτωθεί αυτό το βάρος που νοιώθει. Και για αυτό ακριβώς μένει εκεί: οι ενοχές τελικά δεν είναι αυτές που έχει δημιουργήσει ο γονιός, αλλά αυτές που έχει δημιουργήσει ο ίδιος στον εαυτό του τη στιγμή που εύχεται να τον ξεφορτωθεί για να μπορέσει τελικά να νοιώσει ελεύθερος.
Για να αρχίσει να αλλάζει αυτή η κατάσταση δύο πράγματα είναι σημαντικά: το ξεβόλεμα, που αντιστοιχεί στο τέλος της εξυπηρέτησης και των έτοιμων παροχών που προσφέρονται από το γονιό και δεύτερον το από καρδιάς «ευχαριστώ», για ότι έχει προσφερθεί μέχρι τώρα.
4. Πώς να μην γίνετε χειριστικός γονιός
Όλη αυτή η σχέση παιδιού – γονιού ξεκινά από τη ματαίωση προσδοκιών από το σύζυγο, από την απουσία χαράς στο γάμο, από την έλλειψη καλής κοντινότητας μεταξύ των συζύγων που οδηγεί στην παραπάνω κοντινότητα παιδιού – γονιού.
Είναι πολύ σημαντικό το ζευγάρι να κάνει όρκους ζωής μεταξύ του. Να μην μείνουν στο να είναι μόνο γονείς, αλλά να χαίρεται ο ένας τον άλλον στα εύκολα και τα δύσκολα. Γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουν να αυτό-καταργούνται ως γονείς καθώς το παιδί του θα μεγαλώνει. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να δίνουν αυτή τη φροντίδα στο παιδί τους, που θα τα οδηγήσει στην αυτονόμηση. Όχι αυτή τη φροντίδα, που θα οδηγήσει το παιδί να τους έχουν για πάντα ανάγκη. Το κινεζικό γνωμικά: “καλύτερα να μάθεις κάποιον να ψαρεύει, παρά να του προσφέρεις ψάρια για να χορτάσει την πείνα του”, παρουσιάζει ακριβώς αυτή τη διεργασία.

Χειριστικός γονιός: πως να τον διαχειριστείτε και πως να μην γίνετε κι εσείς

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στη Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία.
1. Τα χαρακτηριστικά του χειριστικού γονιού και της χειριστικής σχέσης
Χειριστικός μπορεί να θεωρηθεί ένας άνθρωπος, ο οποίος ξέρει πολύ καλά να οδηγεί έτσι τις καταστάσεις, ώστε να επωφεληθεί ο ίδιος.
Όταν το χαρακτηριστικό αυτό αποδίδεται σε ένα γονέα είναι αρκετά οξύμωρο, καθώς ο γονικός ρόλος προϋποθέτει την υπέρβαση του εαυτού και της ατομικότητας. Πώς λοιπόν γίνεται ένας γονιός να είναι χειριστικός; Να χειρίζεται καταστάσεις που αφορούν το παιδί του – ανήλικο ή ενήλικο –προς δικός του όφελος;
Όλα ξεκινούν όταν στη βάση της σχέσης υπάρχει η θυσία. Ένας άνθρωπος, ο οποίος θεωρεί ότι θυσιάζει στοιχεία του εαυτού του ή της ζωής του, κάποια στιγμή θα το ζητήσει πίσω. Στην περίπτωση λοιπόν ενός χειριστικού γονιού, υπάρχει η αίσθηση του «χρέους» ή της «υποχρέωσης» ή της «οφειλής» από το παιδί προς το γονιό, στο όνομα της θυσίας που ταυτίζεται με την αγάπη. Ως αποτέλεσμα, το παιδί οφείλει στο γονιό του να ζήσει μια ζωή όπως ο γονιός τη φαντάζεται για το ίδιο. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το σενάριο θα καταγραφεί ως αχαριστία, ως λάθος, ως αδιαφορία.
Αυτό συμβαίνει, όταν οι γονείς βιώνουν απουσία χαράς από το γάμος τους. Έτσι, ασυνείδητα ζητούν από τα παιδιά τους να τους φροντίσουν συναισθηματικά και να έχουν για πάντα κυρίαρχο ρόλο στη ζωή τους: με το να φροντίζουν το εγγόνι όχι ως παππούδες αλλά ως γονείς, να έχουν λόγο στο γάμο τους παιδιού τους, να εμπλέκονται στη δουλειά, τις επιλογές, τις αποφάσεις του. Κι αν το παιδί δυσανασχετήσει, ο γονιός θυμώνει παιδιάστικα, δίνει διπλά μηνύματα «εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα» και φέρεται σαν να νοιώθει προδομένος και εγκαταλελειμμένος.
2. Τι κακό μπορεί να κάνει ένας χειριστικός γονιός στο παιδί του;
Για να μπορέσει να υπάρξει μια τέτοιου είδους σχέσης που ζητάει ο γονιός αυτός, σημαίνει ότι το παιδί δεν έχει αυτονομηθεί. Και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει το παιδί ως ενήλικας: δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και αναρωτιέται συνεχώς για τις λάθος επιλογές που κάνει.
Ένας γονιός που ζητά φροντίδα από το παιδί του και θέλει να έχει ενεργό ρόλο στην ενήλικη πια ζωή του, στην πραγματικότητα του ζητά να μην μπορέσει να αυτονομηθεί, να διαφοροποιηθεί, να ενηλικιωθεί, να ζήσει με ευθύνη ζωής. Κι ενώ το παιδί – ενήλικας θα καταγραφεί ως ανεπαρκής, στην πραγματικότητα η ανεπάρκεια του γονιού είναι που δεν επιτρέπει στο παιδί να ωριμάσει.
Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή, καθώς το κύριο χαρακτηριστικό ενός χειριστικό γονιού είναι η συνεχής παροχή και η φροντίδα με τη μορφή εξυπηρέτησης. Και αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί τύψεις στο παιδί – ενήλικα. «πώς γίνεται να δυσανασχετώ και να θυμώνω με τον άνθρωπο που μου προσφέρει τόσα;» Η παγίδα είναι πως αυτή η εξυπηρέτηση βολεύει και το παιδί – ενήλικας στερεί τον εαυτό του από το παράγει άλλες λύσεις και προτιμά την έτοιμη παροχή.
3. Πώς να διαχειριστείτε τον χειριστικό γονιό
Αυτό που δεν συνειδητοποιεί ο χειριστικός γονιός είναι πως η ενοχοποίηση που δημιουργεί ασυνείδητα στο παιδί του, ώστε να μείνει για πάντα κοντά του έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί – ενήλικας αν και φαινομενικά θα είναι κοντά, αυτό που εύχεται είναι να ξεφορτωθεί αυτό το βάρος που νοιώθει. Και για αυτό ακριβώς μένει εκεί: οι ενοχές τελικά δεν είναι αυτές που έχει δημιουργήσει ο γονιός, αλλά αυτές που έχει δημιουργήσει ο ίδιος στον εαυτό του τη στιγμή που εύχεται να τον ξεφορτωθεί για να μπορέσει τελικά να νοιώσει ελεύθερος.
Για να αρχίσει να αλλάζει αυτή η κατάσταση δύο πράγματα είναι σημαντικά: το ξεβόλεμα, που αντιστοιχεί στο τέλος της εξυπηρέτησης και των έτοιμων παροχών που προσφέρονται από το γονιό και δεύτερον το από καρδιάς «ευχαριστώ», για ότι έχει προσφερθεί μέχρι τώρα.
4. Πώς να μην γίνετε χειριστικός γονιός
Όλη αυτή η σχέση παιδιού – γονιού ξεκινά από τη ματαίωση προσδοκιών από το σύζυγο, από την απουσία χαράς στο γάμο, από την έλλειψη καλής κοντινότητας μεταξύ των συζύγων που οδηγεί στην παραπάνω κοντινότητα παιδιού – γονιού.
Είναι πολύ σημαντικό το ζευγάρι να κάνει όρκους ζωής μεταξύ του. Να μην μείνουν στο να είναι μόνο γονείς, αλλά να χαίρεται ο ένας τον άλλον στα εύκολα και τα δύσκολα. Γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουν να αυτό-καταργούνται ως γονείς καθώς το παιδί του θα μεγαλώνει. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να δίνουν αυτή τη φροντίδα στο παιδί τους, που θα τα οδηγήσει στην αυτονόμηση. Όχι αυτή τη φροντίδα, που θα οδηγήσει το παιδί να τους έχουν για πάντα ανάγκη. Το κινεζικό γνωμικά: “καλύτερα να μάθεις κάποιον να ψαρεύει, παρά να του προσφέρεις ψάρια για να χορτάσει την πείνα του”, παρουσιάζει ακριβώς αυτή τη διεργασία.
Μπορεί να υπάρχουν πολλοί παράγοντες και σε πολλά επίπεδα οι οποίοι επηρεάζουν το κατά πόσον αισθανόμαστε επιτυχημένοι, πλήρεις και ευτυχείς, αλλά θεωρώ ότι ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ο βαθμός της δικής μας συναισθηματικής ωρίμανσης.
Η συναισθηματική ωριμότητα προσφέρει σταθερότητα, ψυχική δύναμη και αυτοπεποίθηση.
Τα συναισθήματά μας θεωρούνται μέρος του ψυχισμού μας, αλλά αυτό που τα ξεχωρίζει ποιοτικά είναι ότι έχουν άμεση επίδραση στη φυσική μας υπόσταση· επηρεάζουν τις λειτουργίες του σώματός μας και καθοδηγούν κάθε δράση μας. Χωρίς συναισθήματα δεν θα είχαμε κίνητρο για να κάνουμε το οτιδήποτε. Κατά την αναλογία που δίνει ο Χόρχε Μπουκάι στο βιβλίο του «Φύλλα Πορείας: Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης», αν ο εαυτός μας ήταν μια άμαξα, τα συναισθήματα θα ήταν τα άλογα που την κινούν και το μυαλό μας ο αμαξάς που κρατάει τα γκέμια.
Κατά την οπτική γωνία του παρόντος άρθρου, οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι έχουν φτάσει σε μια εσωτερική ισορροπία, όπου ο αμαξάς και τα άλογα συνεργάζονται αρμονικά. Για κάποιους τυχερούς, η ισορροπία αυτή έρχεται με φυσικό, εξελικτικό τρόπο, καθώς μεγαλώνουν και ωριμάζουν μέσα σε ένα οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που την υποστηρίζει.
Σε άλλους, ακόμα πιο τυχερούς, έρχεται λίγο ως πολύ έμφυτη. Για τους περισσότερους από εμάς, είναι μια κατάκτηση που έρχεται μετά από συνεχή, συστηματική, επίπονη και ειλικρινή εσωτερική εργασία.
Τα γνωρίσματα της ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας είναι πολλά, όπως πολλοί είναι και τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται – ίσως υπερβολικά πολλοί για να περιγραφούν. Σε αυτό το άρθρο, αντί να ακολουθήσουμε τη συνηθισμένη οδό, δηλαδή να παραθέσουμε ένα δείγμα των «θαυμαστών» πραγμάτων που κάνουν οι άνθρωποι που έχουν φτάσει σε υψηλό βαθμό ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας, θα κάνουμε κάτι που ίσως είναι χρησιμότερο· κάτι που δείχνει ποια όρια μπαίνουν χάρη στην ωριμότητα και γιατί, τόσο προς τους εαυτούς μας, όσο και προς τους άλλους.
Ας δούμε λοιπόν 15 πράγματα που  δεν κάνουν οι ψυχικά και συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι:
1. Δεν αποζητούν την αποδοχή των άλλων
Η ανάγκη να αποσπάσουμε την προσοχή και να κερδίσουμε την αποδοχή των άλλων είναι απευθείας συνδεδεμένη με τον συναισθηματικό μας κόσμο. Κάποιοι από εκείνους που έχουν την ανάγκη να γίνονται αποδεκτοί από τους άλλους, αισθάνονται ότι έχουν αξία μόνο όταν παίρνουν την επιβεβαίωση από κάποιον τρίτο, όταν αυτός τους έχει ανάγκη, όταν του είναι χρήσιμοι.
Είναι λες και οι άνθρωποι αυτοί αμφιβάλλουν για την αξία τους ή ότι έχουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το να αμφιβάλλει κανείς για την αξία του είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: αν ούτε καν εσύ δεν είσαι σίγουρος για την αξία σου, κανείς δεν θα πιστέψει ποτέ ότι αξίζεις. 
Η αναζήτηση της αποδοχής των άλλων κρύβει μεγάλες παγίδες. Η μεγαλύτερη, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι με τον τρόπο αυτό υπάρχει ο κίνδυνος οι συγκεκριμένοι άνθρωποι στην πραγματικότητα να χαραμίζουν τη δική τους ζωή, ζώντας τη φαντασιακή ζωή κάποιου άλλου, δηλαδή εκπληρώνοντας τις προσδοκίες κάποιου άλλου.
Πολλές φορές αυτό έχει ρίζες στην παιδική ηλικία, όταν οι γονείς προβάλλουν πάνω στο παιδί τις δικές τους προσδοκίες, αντί να του δίνουν αγάπη για αυτό που είναι, όπως είναι, άνευ όρων. Βλέποντας το παιδί την αναγνώριση και την αποδοχή μόνο όταν συμμορφώνεται με την εκπλήρωση των (εκφρασμένων ή υπονοούμενων) προσδοκιών των γονιών του, αναπτύσσει τη συμπεριφορά της αποζήτησης αυτής της αναγνώρισης, μπερδεύοντας την επιδοκιμασία (που εκδηλώνουν οι γονείς λόγω της ικανοποίησης των δικών τους επιθυμιών) με την αγάπη (που έχουν ανάγκη και αποζητούν τα παιδιά).
Αυτή η αποζήτηση όμως ποτέ δεν φτάνει σε ολοκλήρωση, καθώς, όση αποδοχή και να κερδίσουν στη ζωή τους (π.χ. μέσω της επαγγελματικής επιτυχίας), πάντα θα τους λείπει το αρχικό ζητούμενο: η αγάπη).
2. Δεν επιτρέπουν σε άλλους να τους ρίχνουν
Ο υγιής ψυχισμός απαιτεί συναισθηματική ανθεκτικότητα. Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους με συμπλέγματα, απωθημένα και κακίες, οι οποίοι δεν θέλουν να βλέπουν άλλους ανθρώπους να προοδεύουν και να προχωράνε στη ζωή τους. Μέσα σε κάθε περίσταση της ζωής σας, μπορεί να υπάρχει κάποιος που σας φθονεί. 
Η ατυχής αλήθεια είναι ότι, πολύ συχνά, οι άνθρωποι που μας κρατάνε πίσω είναι εκείνοι που βρίσκονται περισσότερο κοντά μας. Το να απαλλαγούμε από αυτούς τους ανθρώπους είναι τις πιο πολλές φορές η καλύτερη λύση, αλλά ταυτόχρονα είναι και η πιο δύσκολη. Αν μπορέσετε να απομακρύνετε διακριτικά αυτούς τους ανθρώπους από κοντά σας, θα έχετε κάνει ένα μεγάλο βήμα για να καθαρίσετε τη ζωή σας από συναισθηματικά φορτία που σας κρατάνε καθηλωμένους.
3. Δεν κρατούν μνησικακία
Αν κρατάτε μέσα σας απωθημένο θυμό, πικρία ή κακία για κάτι που σας έχουν κάνει, τότε ήδη ασχολείστε περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται με κάποια κατάσταση. Εάν κάποιος ζητήσει ειλικρινά συγγνώμη, συγχωρέστε τον και προχωρήστε. Εάν δεν ζητήσει συγγνώμη, τότε διακόψτε σχέσεις μαζί του, αποκόψτε τον εαυτό σας από εκείνον και προχωρήστε· μόνο μην αφήσετε τα όποια σκοτεινά συναισθήματα να παραμείνουν μέσα σας.
Η μνησικακία (ανάμνηση του κακού), το να κουβαλάτε στις συναισθηματικές αποσκευές σας θυμό ή πικρία για την κακία που αισθάνεστε ότι σας έχουν κάνει, καταναλώνει πάρα πολλή ψυχική ενέργεια, σας κάνει δυστυχείς και βλάπτει την υγεία σας (διαβάστε εδώ για παράδειγμα). Όπως είπε κάποιος κάποτε, η μνησικακία είναι σαν να παίρνω εγώ το δηλητήριο και να περιμένω ότι θα πεθάνει ο άλλος.
4. Δεν σταματούν να κάνουν αυτό που τους αρέσει
Οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι κάνουν ό,τι κάνουν επειδή το αγαπούν και δεν το αλλάζουν και δεν το σταματούν για κανέναν τρίτο που μπορεί να έχει τις δικές του προτιμήσεις ή σκοπιμότητες. 
5. Δεν σταματούν να πιστεύουν στον εαυτό τους
Εκείνοι που αγαπούν τον εαυτό τους και κατανοούν τον εαυτό τους — εκείνοι που δεν φοβούνται να είναι υπερήφανοι για τους εαυτούς τους — δεν αμφιβάλουν ποτέ για την αξία τους. Ξέρουν ακριβώς πόσο αξίζουν και φέρονται αναλόγως· ούτε υπερεκτιμούν, ούτε υποτιμούν τους εαυτούς τους. 
6. Δεν φέρονται επιθετικά προς στους άλλους
Οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν κακοί. «Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό;» μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Η επιθετική ή καταπιεστική συμπεριφορά προς τους άλλους έχει νόημα και μπορεί να χρησιμεύει μόνο σαν τρόπος επιβολής.
Κάποιοι προσπαθούν να επιβληθούν σε άλλους ή να τους μειώσουν, για παράδειγμα στα πλαίσια των επαγγελματικών υποχρεώσεων (π.χ. σε διαπραγματεύσεις)· αν όμως είναι η γενικότερη στάση ζωής τους, τότε αυτό είναι σαφής ένδειξη προσπάθειας υπερκάλυψης της πολύ χαμηλής αυτοεκτίμησης που κατά βάθος τους βασανίζει.  
7. Δεν αφήνουν τον καθένα να μπαίνει μέσα στη ζωή τους
Οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι έχουν συναισθηματική σταθερότητα για ένα λόγο: δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτεθεί στην επίδραση ανθρώπων που δεν έχουν διαλέξει οι ίδιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο ζουν τη ζωή τους χαοτικά, χωρίς κατεύθυνση και χωρίς προσανατολισμό (στην καλύτερη περίπτωση) ή ακόμα με τάσεις αυτοκαταστροφής (στη χειρότερη) – και πολύ ευχαρίστως θα έπαιρναν κι εσάς μαζί, για παρέα.
8. Δεν φοβούνται να αγαπήσουν πραγματικά
Εάν φοβάσαι να αγαπήσεις, τότε μάλλον δεν έχεις αρκετή εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Ίσως να πιστεύεις ότι δεν είσαι αρκετά καλός ή αξιόλογος για τους άλλους για να διατηρήσεις μακροχρόνια σχέση. Ίσως δεν μπορείς να διακρίνεις τι θα δουν οι άλλοι σ’ εσένα για να θέλουν να είναι μαζί σου. 
ίσως πιστεύεις πως ό,τι και να δοκιμάσεις θα είναι καταδικασμένο έτσι κι αλλιώς να αποτύχει και δε θες να μείνεις πάλι μόνος και πληγωμένος.
Προσπάθησε να το δεις από την αντίθετη πλευρά. Κατά βάθος είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος και αυτό θα το αισθανθεί οποιοσδήποτε σε γνωρίσει καλύτερα. Ακόμα και αν κάτι δεν προχωρήσει, δε σημαίνει ότι θα φταις εσύ. Σε μια σχέση υπάρχουν πάντα δύο. Αν όλα πάνε καλά, θα είναι χάρη και στους δύο. Αν όχι, η ευθύνη θα είναι και των δύο από κοινού. Εκτός βέβαια, αν είσαι ένας κακός και απαίσιος χαρακτήρας! Τότε ναι, φταις εσύ.
9. Δεν μένουν στο κρεβάτι, τρέμοντας τη μέρα μπροστά τους
Η καλύτερη στιγμή της ημέρας θα έπρεπε να είναι η στιγμή που ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι είσαι για άλλη μια μέρα ζωντανός, ότι έχεις την ευκαιρία να δημιουργήσεις, να καταφέρεις πράγματα, να κάνεις τη ζωή σου καλύτερη! Πολύ συχνά, δυστυχώς, παίρνουμε την ύπαρξή μας σαν αιωνίως δεδομένη.
10. Δεν φοβούνται την ηρεμία
Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι δεν αισθάνονται την ανάγκη για συνεχή δράση, ούτε έχουν την ανάγκη συνεχούς εύρεσης νέων ερεθισμάτων. Δεν έχουν την ανάγκη να γεμίζουν με δραστηριότητες το χρόνο τους και να είναι συνέχεια στο πόδι, προκειμένου να αποφεύγουν έτσι να αντιμετωπίσουν τους δαίμονές τους ή για να αποδείξουν στους άλλους ή στον εαυτό τους την αξία τους.
Εκτιμούν τις στιγμές γαλήνης και ανάπαυλας, καθώς τους υπενθυμίζουν το πώς είναι απλά να υπάρχεις και να αναπνέεις. Με αυτό δεν εννοούμε ότι αποφεύγουν την ένταση, αλλά ότι δεν τους "καίει" κάποια ιδιαίτερη ανάγκη συνεχούς εγρήγορσης και δράσης, δεν είναι παθολογικά εξαρτημένοι από αυτήν. Αντιθέτως, πολύ ευχαρίστως και χωρίς τύψεις ή ανασφάλειες θα πήγαιναν με την πρώτη ευκαιρία για έναν ήσυχο περίπατο ή θα καθόντουσαν για λίγο σε ένα παγκάκι να παρατηρήσουν και να νιώσουν με όλες τις αισθήσεις τους το περιβάλλον.
11. Δεν κάνουν πράγματα που δεν θέλουν
Όλοι κάποιες στιγμές χρειάζεται να κάνουμε πράγματα που είτε δεν μας τρελαίνουν ή δεν μας αρέσουν, αλλά ποτέ δεν θα έπρεπε να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε. Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι το καταλαβαίνουν αυτό και έχουν πάντα μέσα στο μυαλό τους τα πράγματα που αγαπούν, κάτι το οποίο σαν στάση ζωής τους βοηθά και στο να βρίσκουν τρόπους για να φτάσουν εκεί. Μπορεί να μην απολαμβάνουν κάθε δευτερόλεπτο καθενός πράγματος που κάνουν, όμως έχουν ένα σκοπό και κάθε τι που κάνουν τους φέρνει πιο κοντά σε αυτό που αγαπούν.
12. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουν «όχι»
Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία· αν δεν μπορείς να πεις «όχι», είσαι υποψήφιο θύμα εκμετάλλευσης. Οι άλλοι θα σε έχουν για χαλάκι της εξώπορτας και κανείς δε θα ζητάει τη γνώμη σου – ούτε θα τη λαμβάνουν σοβαρά υπόψη όταν τη δίνεις από μόνος σου. Το να λες «όχι» υπενθυμίζει στους άλλους ότι είσαι ανεξάρτητος, ότι έχεις όρια και ότι δεν μπορούν να σε ελέγξουν στα πάντα.
13. Δεν «αμελούν» να δίνουν ένα χέρι βοήθειας 
Η δικαιολογία «δεν μπορώ» δεν στέκει, όταν έχουμε να κάνουμε με τη συμπόνια και τη συμπαράσταση. Μερικές φορές δεν χρειάζεται να έχουμε χρήματα για να βοηθήσουμε κάποιον· λίγος από τον χρόνο μας, η συμπάθειά μας και η προσοχή μας μπορεί να είναι αρκετά.
Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να παραβλέπουν τα πράγματα που τους συνδέουν με τους άλλους. Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι εκτιμούν τη Ζωή σε όλες της τις μορφές, εκφάνσεις και εκδηλώσεις και είναι περισσότερο πρόθυμοι να βοηθήσουν άλλους που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση. 
14. Δεν αισθάνονται την ανάγκη να «ταιριάξουν»
Όσο πιο ώριμος είναι κάποιος ψυχικά, τόσο λιγότερο αισθάνεται την ανάγκη να ταιριάξει με άλλους ανθρώπους, ομάδες ή καταστάσεις και τόσο περισσότερο ανεξάρτητος γίνεται. Ή, για να χρησιμοποιήσουμε τη φράση του Χόρχε Μπουκάι, τόσο περισσότερο «αυτοεξαρτώμενος» γίνεται, με την έννοια ότι εξαρτάται όλο και περισσότερο από τον ίδιο τον εαυτό του και δεν εξαρτάται από το με ποιον είναι.
Το πρώτο στάδιο της διαδρομής που ακολουθεί η σκέψη και τα συναισθήματα των ώριμων ψυχικά ανθρώπων ξεκινάει από τη συνεχή, επίμονη (και επίπονη μερικές φορές, λόγω ξεβολέματος ή απομυθοποίησης καταστάσεων και προσώπων), προσπάθεια αυτογνωσίας, το «γνώθι σ’ αυτόν» του Σωκράτη, δηλαδή από το «ποιος είμαι».
Από το ποιος είμαι, με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα προκύπτει το δεύτερο στάδιο του σκεπτικού μας, το «τι (θα έπρεπε να) κάνω». Αυτό που θα αναφέρω είναι υπεραπλούστευση, αλλά το χρησιμοποιώ για παράδειγμα: ο ζωγράφος ζωγραφίζει, ο συγγραφέας γράφει, ο αθλητής αθλείται, ο λεμονοστύφτης στύβει λεμόνια. Αυτό εφαρμόζεται αντίστοιχα σε όλες τις εκδηλώσεις του ανθρώπου, από τις προσωπικές, μέχρι τις σεξουαλικές, τις επαγγελματικές, τις κοινωνικές, τα χόμπι κτλ.  
Το τι κάνω, με τη σειρά του, μέρα με τη μέρα χτίζει το τρίτο στάδιο και με οδηγεί από μόνο του στο «πού πάω». Στη συνέχεια, πάνω στη διαδρομή που χαράσσεται με βάση το πού πάω, έρχομαι σε επαφή με συνοδοιπόρους των οποίων αυτό το κομμάτι της διαδρομής τους συμπίπτει με τη δική μου (πρόσκαιρα ή μακροχρόνια) και με τους οποίους μπορώ (ή και όχι, ό,τι διαλέξω) να αναπτύξω σχέσεις, οπότε προκύπτει το τέταρτο και τελευταίο βήμα, το «με ποιον είμαι» που λέγαμε στην αρχή.
Οι ώριμοι και έμπειροι συναισθηματικά άνθρωποι γνωρίζουν τη σειρά των βημάτων και επανεξετάζουν τον εαυτό τους συνεχώς. Η σειρά πρέπει να είναι πάντα από τα προηγούμενα προς τα επόμενα, όχι αντίστροφα. Το κάθε ένα επόμενο στάδιο (θα έπρεπε να) είναι αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων σταδίων.
Για παράδειγμα, το τι κάνω δεν (θα έπρεπε να) καθορίζει το ποιος είμαι –  το ποιος είμαι (πρέπει να) καθορίζει το τι κάνω· το με ποιον είμαι δεν (θα έπρεπε να) καθορίζει το προς τα πού πάω –  το προς τα πού πάω (πρέπει να) καθορίζει με ποιον θα είμαι.
Το θέμα αυτό συσχετίζεται άμεσα με το περιεχόμενο που δίνουμε στην έννοια «ελευθερία», καθώς και τις συνέπειες της ελευθερίας. Η ελευθερία μάς ολοκληρώνει οντολογικά ως ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα μάς φορτώνει με ευθύνες και υπευθυνότητες, γι’ αυτό οι περισσότεροι επιθυμούν ολόθερμα να πιστεύουν ότι δεν είναι ελεύθεροι· αλλιώς δεν θα είχαν κανένα άλλοθι για το ότι δεν αναλαμβάνουν δράση για να αλλάξουν την κατάστασή τους (αναλαμβάνοντας και την ευθύνη για τα αποτελέσματα των δράσεών τους).
Από την άλλη, αν παραδέχονταν ότι ήταν ελεύθεροι, δεν θα είχαν κανέναν άλλον να του φορτώσουν (μεταβιβάσουν) τις δικές τους ευθύνες για το τι κάνουν τώρα, πού πάνε τώρα και με ποιον είναι τώρα.
15. Δεν ξεχνούν ότι η «ευτυχία» είναι «στάση ζωής»
Τελευταίο και ίσως σημαντικότερο, οι ψυχικά ώριμοι και ψαγμένοι άνθρωποι κατανοούν την ανθρώπινη φύση και κατάσταση. Καταλαβαίνουν τον ρόλο που παίζει ο εγκέφαλός μας και τη δύναμη που έχει η ίδια η δική μας αντίληψη των πραγμάτων πάνω στο σώμα και το νου μας, και από βιολογικής και από ψυχολογικής πλευράς.
Κατανοούν ότι τα συναισθήματα είναι αντιδράσεις· αντιδράσεις όχι απέναντι στα γεγονότα αυτά καθαυτά, αλλά αντιδράσεις στη δική μας αντίληψη των γεγονότων. Με άλλα λόγια, οι αντιδράσεις μας δεν αντανακλούν την πραγματικότητα· αντανακλούν την ερμηνεία που εμείς οι ίδιοι δίνουμε στην πραγματικότητα (φυσική, κοινωνική ή όποια άλλη). Χαρακτηριστικές περιπτώσεις, σε ό,τι αφορά τη «φυσική πραγματικότητα», είναι εκείνες που θίγονται στο άρθρο μας «Φυσικές αισθήσεις – Ο θόρυβος ενός δέντρου που πέφτει».
Αν κάποιος το κατανοήσει αυτό βαθιά, θα είναι σε θέση να διαχειριστεί πολύ καλύτερα τα συναισθήματά του και, αλλάζοντας τη στάση του, να αλλάξει την κατάστασή του και, σε τελική ανάλυση, την ευχαρίστηση που παίρνει από τη ζωή του.
Το διαβάσαμε: laspas.gr

15 πράγματα που δεν κάνουν οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι

Μπορεί να υπάρχουν πολλοί παράγοντες και σε πολλά επίπεδα οι οποίοι επηρεάζουν το κατά πόσον αισθανόμαστε επιτυχημένοι, πλήρεις και ευτυχείς, αλλά θεωρώ ότι ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ο βαθμός της δικής μας συναισθηματικής ωρίμανσης.
Η συναισθηματική ωριμότητα προσφέρει σταθερότητα, ψυχική δύναμη και αυτοπεποίθηση.
Τα συναισθήματά μας θεωρούνται μέρος του ψυχισμού μας, αλλά αυτό που τα ξεχωρίζει ποιοτικά είναι ότι έχουν άμεση επίδραση στη φυσική μας υπόσταση· επηρεάζουν τις λειτουργίες του σώματός μας και καθοδηγούν κάθε δράση μας. Χωρίς συναισθήματα δεν θα είχαμε κίνητρο για να κάνουμε το οτιδήποτε. Κατά την αναλογία που δίνει ο Χόρχε Μπουκάι στο βιβλίο του «Φύλλα Πορείας: Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης», αν ο εαυτός μας ήταν μια άμαξα, τα συναισθήματα θα ήταν τα άλογα που την κινούν και το μυαλό μας ο αμαξάς που κρατάει τα γκέμια.
Κατά την οπτική γωνία του παρόντος άρθρου, οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι έχουν φτάσει σε μια εσωτερική ισορροπία, όπου ο αμαξάς και τα άλογα συνεργάζονται αρμονικά. Για κάποιους τυχερούς, η ισορροπία αυτή έρχεται με φυσικό, εξελικτικό τρόπο, καθώς μεγαλώνουν και ωριμάζουν μέσα σε ένα οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που την υποστηρίζει.
Σε άλλους, ακόμα πιο τυχερούς, έρχεται λίγο ως πολύ έμφυτη. Για τους περισσότερους από εμάς, είναι μια κατάκτηση που έρχεται μετά από συνεχή, συστηματική, επίπονη και ειλικρινή εσωτερική εργασία.
Τα γνωρίσματα της ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας είναι πολλά, όπως πολλοί είναι και τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται – ίσως υπερβολικά πολλοί για να περιγραφούν. Σε αυτό το άρθρο, αντί να ακολουθήσουμε τη συνηθισμένη οδό, δηλαδή να παραθέσουμε ένα δείγμα των «θαυμαστών» πραγμάτων που κάνουν οι άνθρωποι που έχουν φτάσει σε υψηλό βαθμό ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας, θα κάνουμε κάτι που ίσως είναι χρησιμότερο· κάτι που δείχνει ποια όρια μπαίνουν χάρη στην ωριμότητα και γιατί, τόσο προς τους εαυτούς μας, όσο και προς τους άλλους.
Ας δούμε λοιπόν 15 πράγματα που  δεν κάνουν οι ψυχικά και συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι:
1. Δεν αποζητούν την αποδοχή των άλλων
Η ανάγκη να αποσπάσουμε την προσοχή και να κερδίσουμε την αποδοχή των άλλων είναι απευθείας συνδεδεμένη με τον συναισθηματικό μας κόσμο. Κάποιοι από εκείνους που έχουν την ανάγκη να γίνονται αποδεκτοί από τους άλλους, αισθάνονται ότι έχουν αξία μόνο όταν παίρνουν την επιβεβαίωση από κάποιον τρίτο, όταν αυτός τους έχει ανάγκη, όταν του είναι χρήσιμοι.
Είναι λες και οι άνθρωποι αυτοί αμφιβάλλουν για την αξία τους ή ότι έχουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το να αμφιβάλλει κανείς για την αξία του είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: αν ούτε καν εσύ δεν είσαι σίγουρος για την αξία σου, κανείς δεν θα πιστέψει ποτέ ότι αξίζεις. 
Η αναζήτηση της αποδοχής των άλλων κρύβει μεγάλες παγίδες. Η μεγαλύτερη, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι με τον τρόπο αυτό υπάρχει ο κίνδυνος οι συγκεκριμένοι άνθρωποι στην πραγματικότητα να χαραμίζουν τη δική τους ζωή, ζώντας τη φαντασιακή ζωή κάποιου άλλου, δηλαδή εκπληρώνοντας τις προσδοκίες κάποιου άλλου.
Πολλές φορές αυτό έχει ρίζες στην παιδική ηλικία, όταν οι γονείς προβάλλουν πάνω στο παιδί τις δικές τους προσδοκίες, αντί να του δίνουν αγάπη για αυτό που είναι, όπως είναι, άνευ όρων. Βλέποντας το παιδί την αναγνώριση και την αποδοχή μόνο όταν συμμορφώνεται με την εκπλήρωση των (εκφρασμένων ή υπονοούμενων) προσδοκιών των γονιών του, αναπτύσσει τη συμπεριφορά της αποζήτησης αυτής της αναγνώρισης, μπερδεύοντας την επιδοκιμασία (που εκδηλώνουν οι γονείς λόγω της ικανοποίησης των δικών τους επιθυμιών) με την αγάπη (που έχουν ανάγκη και αποζητούν τα παιδιά).
Αυτή η αποζήτηση όμως ποτέ δεν φτάνει σε ολοκλήρωση, καθώς, όση αποδοχή και να κερδίσουν στη ζωή τους (π.χ. μέσω της επαγγελματικής επιτυχίας), πάντα θα τους λείπει το αρχικό ζητούμενο: η αγάπη).
2. Δεν επιτρέπουν σε άλλους να τους ρίχνουν
Ο υγιής ψυχισμός απαιτεί συναισθηματική ανθεκτικότητα. Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους με συμπλέγματα, απωθημένα και κακίες, οι οποίοι δεν θέλουν να βλέπουν άλλους ανθρώπους να προοδεύουν και να προχωράνε στη ζωή τους. Μέσα σε κάθε περίσταση της ζωής σας, μπορεί να υπάρχει κάποιος που σας φθονεί. 
Η ατυχής αλήθεια είναι ότι, πολύ συχνά, οι άνθρωποι που μας κρατάνε πίσω είναι εκείνοι που βρίσκονται περισσότερο κοντά μας. Το να απαλλαγούμε από αυτούς τους ανθρώπους είναι τις πιο πολλές φορές η καλύτερη λύση, αλλά ταυτόχρονα είναι και η πιο δύσκολη. Αν μπορέσετε να απομακρύνετε διακριτικά αυτούς τους ανθρώπους από κοντά σας, θα έχετε κάνει ένα μεγάλο βήμα για να καθαρίσετε τη ζωή σας από συναισθηματικά φορτία που σας κρατάνε καθηλωμένους.
3. Δεν κρατούν μνησικακία
Αν κρατάτε μέσα σας απωθημένο θυμό, πικρία ή κακία για κάτι που σας έχουν κάνει, τότε ήδη ασχολείστε περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται με κάποια κατάσταση. Εάν κάποιος ζητήσει ειλικρινά συγγνώμη, συγχωρέστε τον και προχωρήστε. Εάν δεν ζητήσει συγγνώμη, τότε διακόψτε σχέσεις μαζί του, αποκόψτε τον εαυτό σας από εκείνον και προχωρήστε· μόνο μην αφήσετε τα όποια σκοτεινά συναισθήματα να παραμείνουν μέσα σας.
Η μνησικακία (ανάμνηση του κακού), το να κουβαλάτε στις συναισθηματικές αποσκευές σας θυμό ή πικρία για την κακία που αισθάνεστε ότι σας έχουν κάνει, καταναλώνει πάρα πολλή ψυχική ενέργεια, σας κάνει δυστυχείς και βλάπτει την υγεία σας (διαβάστε εδώ για παράδειγμα). Όπως είπε κάποιος κάποτε, η μνησικακία είναι σαν να παίρνω εγώ το δηλητήριο και να περιμένω ότι θα πεθάνει ο άλλος.
4. Δεν σταματούν να κάνουν αυτό που τους αρέσει
Οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι κάνουν ό,τι κάνουν επειδή το αγαπούν και δεν το αλλάζουν και δεν το σταματούν για κανέναν τρίτο που μπορεί να έχει τις δικές του προτιμήσεις ή σκοπιμότητες. 
5. Δεν σταματούν να πιστεύουν στον εαυτό τους
Εκείνοι που αγαπούν τον εαυτό τους και κατανοούν τον εαυτό τους — εκείνοι που δεν φοβούνται να είναι υπερήφανοι για τους εαυτούς τους — δεν αμφιβάλουν ποτέ για την αξία τους. Ξέρουν ακριβώς πόσο αξίζουν και φέρονται αναλόγως· ούτε υπερεκτιμούν, ούτε υποτιμούν τους εαυτούς τους. 
6. Δεν φέρονται επιθετικά προς στους άλλους
Οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν κακοί. «Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό;» μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Η επιθετική ή καταπιεστική συμπεριφορά προς τους άλλους έχει νόημα και μπορεί να χρησιμεύει μόνο σαν τρόπος επιβολής.
Κάποιοι προσπαθούν να επιβληθούν σε άλλους ή να τους μειώσουν, για παράδειγμα στα πλαίσια των επαγγελματικών υποχρεώσεων (π.χ. σε διαπραγματεύσεις)· αν όμως είναι η γενικότερη στάση ζωής τους, τότε αυτό είναι σαφής ένδειξη προσπάθειας υπερκάλυψης της πολύ χαμηλής αυτοεκτίμησης που κατά βάθος τους βασανίζει.  
7. Δεν αφήνουν τον καθένα να μπαίνει μέσα στη ζωή τους
Οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι έχουν συναισθηματική σταθερότητα για ένα λόγο: δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτεθεί στην επίδραση ανθρώπων που δεν έχουν διαλέξει οι ίδιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο ζουν τη ζωή τους χαοτικά, χωρίς κατεύθυνση και χωρίς προσανατολισμό (στην καλύτερη περίπτωση) ή ακόμα με τάσεις αυτοκαταστροφής (στη χειρότερη) – και πολύ ευχαρίστως θα έπαιρναν κι εσάς μαζί, για παρέα.
8. Δεν φοβούνται να αγαπήσουν πραγματικά
Εάν φοβάσαι να αγαπήσεις, τότε μάλλον δεν έχεις αρκετή εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Ίσως να πιστεύεις ότι δεν είσαι αρκετά καλός ή αξιόλογος για τους άλλους για να διατηρήσεις μακροχρόνια σχέση. Ίσως δεν μπορείς να διακρίνεις τι θα δουν οι άλλοι σ’ εσένα για να θέλουν να είναι μαζί σου. 
ίσως πιστεύεις πως ό,τι και να δοκιμάσεις θα είναι καταδικασμένο έτσι κι αλλιώς να αποτύχει και δε θες να μείνεις πάλι μόνος και πληγωμένος.
Προσπάθησε να το δεις από την αντίθετη πλευρά. Κατά βάθος είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος και αυτό θα το αισθανθεί οποιοσδήποτε σε γνωρίσει καλύτερα. Ακόμα και αν κάτι δεν προχωρήσει, δε σημαίνει ότι θα φταις εσύ. Σε μια σχέση υπάρχουν πάντα δύο. Αν όλα πάνε καλά, θα είναι χάρη και στους δύο. Αν όχι, η ευθύνη θα είναι και των δύο από κοινού. Εκτός βέβαια, αν είσαι ένας κακός και απαίσιος χαρακτήρας! Τότε ναι, φταις εσύ.
9. Δεν μένουν στο κρεβάτι, τρέμοντας τη μέρα μπροστά τους
Η καλύτερη στιγμή της ημέρας θα έπρεπε να είναι η στιγμή που ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι είσαι για άλλη μια μέρα ζωντανός, ότι έχεις την ευκαιρία να δημιουργήσεις, να καταφέρεις πράγματα, να κάνεις τη ζωή σου καλύτερη! Πολύ συχνά, δυστυχώς, παίρνουμε την ύπαρξή μας σαν αιωνίως δεδομένη.
10. Δεν φοβούνται την ηρεμία
Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι δεν αισθάνονται την ανάγκη για συνεχή δράση, ούτε έχουν την ανάγκη συνεχούς εύρεσης νέων ερεθισμάτων. Δεν έχουν την ανάγκη να γεμίζουν με δραστηριότητες το χρόνο τους και να είναι συνέχεια στο πόδι, προκειμένου να αποφεύγουν έτσι να αντιμετωπίσουν τους δαίμονές τους ή για να αποδείξουν στους άλλους ή στον εαυτό τους την αξία τους.
Εκτιμούν τις στιγμές γαλήνης και ανάπαυλας, καθώς τους υπενθυμίζουν το πώς είναι απλά να υπάρχεις και να αναπνέεις. Με αυτό δεν εννοούμε ότι αποφεύγουν την ένταση, αλλά ότι δεν τους "καίει" κάποια ιδιαίτερη ανάγκη συνεχούς εγρήγορσης και δράσης, δεν είναι παθολογικά εξαρτημένοι από αυτήν. Αντιθέτως, πολύ ευχαρίστως και χωρίς τύψεις ή ανασφάλειες θα πήγαιναν με την πρώτη ευκαιρία για έναν ήσυχο περίπατο ή θα καθόντουσαν για λίγο σε ένα παγκάκι να παρατηρήσουν και να νιώσουν με όλες τις αισθήσεις τους το περιβάλλον.
11. Δεν κάνουν πράγματα που δεν θέλουν
Όλοι κάποιες στιγμές χρειάζεται να κάνουμε πράγματα που είτε δεν μας τρελαίνουν ή δεν μας αρέσουν, αλλά ποτέ δεν θα έπρεπε να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε. Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι το καταλαβαίνουν αυτό και έχουν πάντα μέσα στο μυαλό τους τα πράγματα που αγαπούν, κάτι το οποίο σαν στάση ζωής τους βοηθά και στο να βρίσκουν τρόπους για να φτάσουν εκεί. Μπορεί να μην απολαμβάνουν κάθε δευτερόλεπτο καθενός πράγματος που κάνουν, όμως έχουν ένα σκοπό και κάθε τι που κάνουν τους φέρνει πιο κοντά σε αυτό που αγαπούν.
12. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουν «όχι»
Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία· αν δεν μπορείς να πεις «όχι», είσαι υποψήφιο θύμα εκμετάλλευσης. Οι άλλοι θα σε έχουν για χαλάκι της εξώπορτας και κανείς δε θα ζητάει τη γνώμη σου – ούτε θα τη λαμβάνουν σοβαρά υπόψη όταν τη δίνεις από μόνος σου. Το να λες «όχι» υπενθυμίζει στους άλλους ότι είσαι ανεξάρτητος, ότι έχεις όρια και ότι δεν μπορούν να σε ελέγξουν στα πάντα.
13. Δεν «αμελούν» να δίνουν ένα χέρι βοήθειας 
Η δικαιολογία «δεν μπορώ» δεν στέκει, όταν έχουμε να κάνουμε με τη συμπόνια και τη συμπαράσταση. Μερικές φορές δεν χρειάζεται να έχουμε χρήματα για να βοηθήσουμε κάποιον· λίγος από τον χρόνο μας, η συμπάθειά μας και η προσοχή μας μπορεί να είναι αρκετά.
Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να παραβλέπουν τα πράγματα που τους συνδέουν με τους άλλους. Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι εκτιμούν τη Ζωή σε όλες της τις μορφές, εκφάνσεις και εκδηλώσεις και είναι περισσότερο πρόθυμοι να βοηθήσουν άλλους που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση. 
14. Δεν αισθάνονται την ανάγκη να «ταιριάξουν»
Όσο πιο ώριμος είναι κάποιος ψυχικά, τόσο λιγότερο αισθάνεται την ανάγκη να ταιριάξει με άλλους ανθρώπους, ομάδες ή καταστάσεις και τόσο περισσότερο ανεξάρτητος γίνεται. Ή, για να χρησιμοποιήσουμε τη φράση του Χόρχε Μπουκάι, τόσο περισσότερο «αυτοεξαρτώμενος» γίνεται, με την έννοια ότι εξαρτάται όλο και περισσότερο από τον ίδιο τον εαυτό του και δεν εξαρτάται από το με ποιον είναι.
Το πρώτο στάδιο της διαδρομής που ακολουθεί η σκέψη και τα συναισθήματα των ώριμων ψυχικά ανθρώπων ξεκινάει από τη συνεχή, επίμονη (και επίπονη μερικές φορές, λόγω ξεβολέματος ή απομυθοποίησης καταστάσεων και προσώπων), προσπάθεια αυτογνωσίας, το «γνώθι σ’ αυτόν» του Σωκράτη, δηλαδή από το «ποιος είμαι».
Από το ποιος είμαι, με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα προκύπτει το δεύτερο στάδιο του σκεπτικού μας, το «τι (θα έπρεπε να) κάνω». Αυτό που θα αναφέρω είναι υπεραπλούστευση, αλλά το χρησιμοποιώ για παράδειγμα: ο ζωγράφος ζωγραφίζει, ο συγγραφέας γράφει, ο αθλητής αθλείται, ο λεμονοστύφτης στύβει λεμόνια. Αυτό εφαρμόζεται αντίστοιχα σε όλες τις εκδηλώσεις του ανθρώπου, από τις προσωπικές, μέχρι τις σεξουαλικές, τις επαγγελματικές, τις κοινωνικές, τα χόμπι κτλ.  
Το τι κάνω, με τη σειρά του, μέρα με τη μέρα χτίζει το τρίτο στάδιο και με οδηγεί από μόνο του στο «πού πάω». Στη συνέχεια, πάνω στη διαδρομή που χαράσσεται με βάση το πού πάω, έρχομαι σε επαφή με συνοδοιπόρους των οποίων αυτό το κομμάτι της διαδρομής τους συμπίπτει με τη δική μου (πρόσκαιρα ή μακροχρόνια) και με τους οποίους μπορώ (ή και όχι, ό,τι διαλέξω) να αναπτύξω σχέσεις, οπότε προκύπτει το τέταρτο και τελευταίο βήμα, το «με ποιον είμαι» που λέγαμε στην αρχή.
Οι ώριμοι και έμπειροι συναισθηματικά άνθρωποι γνωρίζουν τη σειρά των βημάτων και επανεξετάζουν τον εαυτό τους συνεχώς. Η σειρά πρέπει να είναι πάντα από τα προηγούμενα προς τα επόμενα, όχι αντίστροφα. Το κάθε ένα επόμενο στάδιο (θα έπρεπε να) είναι αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων σταδίων.
Για παράδειγμα, το τι κάνω δεν (θα έπρεπε να) καθορίζει το ποιος είμαι –  το ποιος είμαι (πρέπει να) καθορίζει το τι κάνω· το με ποιον είμαι δεν (θα έπρεπε να) καθορίζει το προς τα πού πάω –  το προς τα πού πάω (πρέπει να) καθορίζει με ποιον θα είμαι.
Το θέμα αυτό συσχετίζεται άμεσα με το περιεχόμενο που δίνουμε στην έννοια «ελευθερία», καθώς και τις συνέπειες της ελευθερίας. Η ελευθερία μάς ολοκληρώνει οντολογικά ως ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα μάς φορτώνει με ευθύνες και υπευθυνότητες, γι’ αυτό οι περισσότεροι επιθυμούν ολόθερμα να πιστεύουν ότι δεν είναι ελεύθεροι· αλλιώς δεν θα είχαν κανένα άλλοθι για το ότι δεν αναλαμβάνουν δράση για να αλλάξουν την κατάστασή τους (αναλαμβάνοντας και την ευθύνη για τα αποτελέσματα των δράσεών τους).
Από την άλλη, αν παραδέχονταν ότι ήταν ελεύθεροι, δεν θα είχαν κανέναν άλλον να του φορτώσουν (μεταβιβάσουν) τις δικές τους ευθύνες για το τι κάνουν τώρα, πού πάνε τώρα και με ποιον είναι τώρα.
15. Δεν ξεχνούν ότι η «ευτυχία» είναι «στάση ζωής»
Τελευταίο και ίσως σημαντικότερο, οι ψυχικά ώριμοι και ψαγμένοι άνθρωποι κατανοούν την ανθρώπινη φύση και κατάσταση. Καταλαβαίνουν τον ρόλο που παίζει ο εγκέφαλός μας και τη δύναμη που έχει η ίδια η δική μας αντίληψη των πραγμάτων πάνω στο σώμα και το νου μας, και από βιολογικής και από ψυχολογικής πλευράς.
Κατανοούν ότι τα συναισθήματα είναι αντιδράσεις· αντιδράσεις όχι απέναντι στα γεγονότα αυτά καθαυτά, αλλά αντιδράσεις στη δική μας αντίληψη των γεγονότων. Με άλλα λόγια, οι αντιδράσεις μας δεν αντανακλούν την πραγματικότητα· αντανακλούν την ερμηνεία που εμείς οι ίδιοι δίνουμε στην πραγματικότητα (φυσική, κοινωνική ή όποια άλλη). Χαρακτηριστικές περιπτώσεις, σε ό,τι αφορά τη «φυσική πραγματικότητα», είναι εκείνες που θίγονται στο άρθρο μας «Φυσικές αισθήσεις – Ο θόρυβος ενός δέντρου που πέφτει».
Αν κάποιος το κατανοήσει αυτό βαθιά, θα είναι σε θέση να διαχειριστεί πολύ καλύτερα τα συναισθήματά του και, αλλάζοντας τη στάση του, να αλλάξει την κατάστασή του και, σε τελική ανάλυση, την ευχαρίστηση που παίρνει από τη ζωή του.
Το διαβάσαμε: laspas.gr
Εκφράζω τη λύπη μου για το θάνατο του πρώην βουλευτή Καστοριάς και υπουργού Κωνσταντίνου Σημαιοφορίδη, ενός ανθρώπου που υπηρέτησε την Καστοριά, τιμώντας την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του.
Στην οικογένεια  και στους δικούς τους ανθρώπους, εκφράζω τα πιο ειλικρινή και θερμά συλλυπητήριά μου.
Ο  Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας
Θεόδωρος Καρυπίδης


Συλλυπητήριο μήνυμα για το θάνατο του πρώην βουλευτή Καστοριάς και υπουργού Κωνσταντίνου Σημαιοφορίδη

Εκφράζω τη λύπη μου για το θάνατο του πρώην βουλευτή Καστοριάς και υπουργού Κωνσταντίνου Σημαιοφορίδη, ενός ανθρώπου που υπηρέτησε την Καστοριά, τιμώντας την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του.
Στην οικογένεια  και στους δικούς τους ανθρώπους, εκφράζω τα πιο ειλικρινή και θερμά συλλυπητήριά μου.
Ο  Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας
Θεόδωρος Καρυπίδης


Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αναπηρία Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, ευχαριστεί θερμά και δια μέσω του τύπου, τον Χειρούργο Ορθοπεδικό Στρατιωτικό Ιατρό κ. ΧΑΡΙΣΙΟ ΙΠ. ΚΑΡΑΤΖΕΤZΟ για την οικονομική προσφορά του στον Σύλλογό μας.


Ευχαριστήριο

Το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αναπηρία Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, ευχαριστεί θερμά και δια μέσω του τύπου, τον Χειρούργο Ορθοπεδικό Στρατιωτικό Ιατρό κ. ΧΑΡΙΣΙΟ ΙΠ. ΚΑΡΑΤΖΕΤZΟ για την οικονομική προσφορά του στον Σύλλογό μας.


Το Δ.Σ. του Συλλόγου «ΟΚΤΑΒΑ»,  Γονέων του Ωδείου Φλώρινας Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας θα ήθελε να εκφράσει τα θερμά
συγχαρητήριά του στη  Φλωρινιώτισσα σοπράνο και καθηγήτρια του Ωδείου Φλώρινας Βιολέττα Λούστα, η οποία το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2017  συνέπραξε  ως σολίστ με την ΚρατικήΟρχήστρα Θεσσαλονίκης στο Gala Μαρία Κάλλας. Το  καθιερωμένο γκαλά όπερας στη μνήμη της σπουδαίας πριμαντόνας  περιελάμβανε  ένα πλούσιο πρόγραμμα με αγαπημένες άριες. Η Βιολέττα Λούστα εντυπωσίασε, για άλλη μια φορά, με τη φωνή και τη σκηνική της παρουσία το κοινό που κατέκλυσε το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
        Το Δ.Σ. του συλλόγου μας  της  εύχεται  ολόψυχα καλή συνέχεια, πάντα επιτυχίες και να συνεχίσει να κάνει τη γενέτειρά της περήφανη.
Με τιμή
Για το Δ.Σ.  του Συλλόγου «ΟΚΤΑΒΑ»
Ο Πρόεδρος
Τζαραλής Στέφανος


Συγχαρητήρια επιστολή του Συλλόγου «ΟΚΤΑΒΑ» Φλώρινας για τη σοπράνο Βιολέττα Λούστα

Το Δ.Σ. του Συλλόγου «ΟΚΤΑΒΑ»,  Γονέων του Ωδείου Φλώρινας Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας θα ήθελε να εκφράσει τα θερμά
συγχαρητήριά του στη  Φλωρινιώτισσα σοπράνο και καθηγήτρια του Ωδείου Φλώρινας Βιολέττα Λούστα, η οποία το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2017  συνέπραξε  ως σολίστ με την ΚρατικήΟρχήστρα Θεσσαλονίκης στο Gala Μαρία Κάλλας. Το  καθιερωμένο γκαλά όπερας στη μνήμη της σπουδαίας πριμαντόνας  περιελάμβανε  ένα πλούσιο πρόγραμμα με αγαπημένες άριες. Η Βιολέττα Λούστα εντυπωσίασε, για άλλη μια φορά, με τη φωνή και τη σκηνική της παρουσία το κοινό που κατέκλυσε το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
        Το Δ.Σ. του συλλόγου μας  της  εύχεται  ολόψυχα καλή συνέχεια, πάντα επιτυχίες και να συνεχίσει να κάνει τη γενέτειρά της περήφανη.
Με τιμή
Για το Δ.Σ.  του Συλλόγου «ΟΚΤΑΒΑ»
Ο Πρόεδρος
Τζαραλής Στέφανος


Είναι οι ηδονές από τους κύριους κινητήριους μοχλούς της ζωής του καθενός;  
Η ηδονή είναι η ευχαρίστηση που αισθάνεται κάποιος όταν ικανοποιούνται οι φυσικές - βιολογικές επιθυμίες, ανάγκες ή ορμές του, ειδικότερα δε, οι σεξουαλικές.
Ο Καβάφης αφιέρωσε μεγάλο μέρος του έργου του στη φευγαλέα εμπειρία και την ερωτική στιγμή και προσπάθησε να δώσει αιώνια υπόσταση σε κάτι τόσο περαστικό.
Αναζήτησε μέσα από τις λέξεις την επαφή και τις ερωτικές αισθήσεις του παρελθόντος, ύμνησε την ηδονή και φυσικά δεν υπήρξε ο μόνος.
Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης μίλησε για την ηδονή και την αξία της, η οποία, σύμφωνα με εκείνον εξαρτάται από την αξία της ενέργειας που την προκαλεί, διευκρινίζοντας πως θεωρεί σημαντικότερη την ηδονή που προκαλούν η πνευματική εργασία και η δημιουργία.
Καταδίκασε τα άκρα και τις υπερβολές των άλογων παθών και ηδονών και έβαλε την αρετή πάνω από αυτά.
Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ από την άλλη, δήλωσε πως η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στις αισθήσεις και πως η αρετή δεν ικανοποιεί καμιά από αυτές.
Βεβαίως, από την αρετή ως την πλήρη ακολασία και διαστροφή, η απόσταση είναι απείρως μεγάλη.
Ή μήπως όχι, τελικά;
Η ακολασία έχει την ικανότητα να μπερδεύει το μυαλό, να καθοδηγεί το κορμί και ταυτόχρονα να μειώνει τη σημασία του συναισθήματος, επικεντρώνοντας όλες τις αισθήσεις στα αισθήματα που προκαλεί η ηδονή.
Η ηδονή είναι λέξη δυνατή που μπορεί να σταθεί μόνη της, να πλημμυρίσει το μυαλό σκέψεις και να χαρίσει στο κορμί στιγμές απόλαυσης.
Πολλές φορές, αν όχι πάντα, έχει μια εσάνς βρώμικου, καθώς έχει επίσης συνδεθεί θρησκευτικά με την αμαρτία.
Τελικά είναι η ηδονή αμαρτία ή μήπως η αμαρτία είναι μια ακόμη ηδονή;
Οι περισσότερες απολαύσεις έχουν έστω μια μικρή δόση αμαρτίας ή ενοχής.
Αρέσκονται οι άνθρωποι να ενδίδουν σε πάθη, μεγάλα ή μικρά.
Η αίσθηση του απαγορευμένου μεγεθύνει συνήθως το αίσθημα της απόλαυσης.
Δοκιμάζουν κάτι που απαγορεύεται, κυλιούνται σε απαγορευμένα σεντόνια λαγνείας και πόθου, ζουν στιγμές απόλυτης ηδονής και αυτή η στιγμιαία αίσθηση τους ικανοποιεί.
Για την ακρίβεια, τους ικανοποιεί τόσο πολύ, που είναι έτοιμοι να ρισκάρουν, να κάνουν λάθος, να "αμαρτήσουν" για χάρη της.
Δεν ξέρω πότε και πώς ακριβώς φτάσαμε να θεωρούμε την ηδονή και την επιθυμία σύμβολα της αμαρτίας, της φθαρτότητας και νομιμοποιήσαμε συγκεκριμένες επιθυμίες και ηδονές κατά το δοκούν.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς οι άνθρωποι έβαλαν "πρέπει" και "δεν πρέπει" στις φυσικές ορμές του καθενός.
Ακόμη και αν πολλοί κατά καιρούς έχουν προσπαθήσει να πείσουν τους υπόλοιπους για το αντίθετο, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονος πως αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης είναι να ηδονιζεται.
Είναι σαφές πως δεν μπορούν να υπάρξουν όρια σε μια φυσική ορμή, καθώς ξεκινά από το μυαλό και το μυαλό –όπως είναι γνωστόν- δεν έχει όρια.
Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει πως πρέπει να φτάσουμε στο άλλο άκρο και να δεχτούμε καταστάσεις παιδοφιλίας ή βιασμού, για παράδειγμα, βασιζόμενοι στο γεγονός πως για κάποιους είναι τρόποι ηδονής.
Οποιαδήποτε επιθυμία ή ορμή είναι δεκτή, μόνο εφόσον αφορά το ίδιο το άτομο και δεν επηρεάζει αρνητικά τα υπόλοιπα.
Η ηδονή, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε ή όχι, είτε θέλουμε να κλείνουμε τα μάτια στην ύπαρξη της είτε όχι, είτε ο κλήρος την αποδέχεται είτε όχι, είναι μέρος της ζωής και μάλιστα ένα μεγάλο κομμάτι της βασίζεται σε αυτή, καθώς οι απολαύσεις και η ευδαιμονία είναι στοιχεία που ο καθένας αναζητά για να νιώθει πλήρης και ευτυχισμένος.
Αντί λοιπόν να κρίνουμε και να κατακρίνουμε - το κάνουμε ανεπιτυχώς αιώνες τώρα, καθώς στα κρυφά όλοι έχουν παραδοθεί στην ηδονή κάποια στιγμή στη ζωή τους- ίσως έχει έρθει η ώρα απλώς να παραδεχτούμε κάτι που ήδη ξέρουμε: Οι ηδονές είναι ένας από τους κύριους κινητήριους μοχλούς στη ζωή του καθενός.
Οι απολαύσεις των αισθήσεων ήταν και θα είναι πάντα εδώ γύρω, έτοιμες να ρίξουν τις άμυνες, να γκρεμίζουν κάστρα ή απλώς να σε ωθήσουν να υπερβείς μικρά εμπόδια ώστε να νιώσεις την απόλαυση του να χάνεις τον έλεγχο του εαυτού σου, για εκείνα τα λίγα, σχεδόν θεϊκά, δευτερολέπτα.

Κείμενο: Ιωάννα Γκανέτσα 
πρωτοδημοσιεύτηκε στο eyedoll.gr 

Ηδονή: άγγελος ή δαίμονας;

Είναι οι ηδονές από τους κύριους κινητήριους μοχλούς της ζωής του καθενός;  
Η ηδονή είναι η ευχαρίστηση που αισθάνεται κάποιος όταν ικανοποιούνται οι φυσικές - βιολογικές επιθυμίες, ανάγκες ή ορμές του, ειδικότερα δε, οι σεξουαλικές.
Ο Καβάφης αφιέρωσε μεγάλο μέρος του έργου του στη φευγαλέα εμπειρία και την ερωτική στιγμή και προσπάθησε να δώσει αιώνια υπόσταση σε κάτι τόσο περαστικό.
Αναζήτησε μέσα από τις λέξεις την επαφή και τις ερωτικές αισθήσεις του παρελθόντος, ύμνησε την ηδονή και φυσικά δεν υπήρξε ο μόνος.
Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης μίλησε για την ηδονή και την αξία της, η οποία, σύμφωνα με εκείνον εξαρτάται από την αξία της ενέργειας που την προκαλεί, διευκρινίζοντας πως θεωρεί σημαντικότερη την ηδονή που προκαλούν η πνευματική εργασία και η δημιουργία.
Καταδίκασε τα άκρα και τις υπερβολές των άλογων παθών και ηδονών και έβαλε την αρετή πάνω από αυτά.
Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ από την άλλη, δήλωσε πως η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στις αισθήσεις και πως η αρετή δεν ικανοποιεί καμιά από αυτές.
Βεβαίως, από την αρετή ως την πλήρη ακολασία και διαστροφή, η απόσταση είναι απείρως μεγάλη.
Ή μήπως όχι, τελικά;
Η ακολασία έχει την ικανότητα να μπερδεύει το μυαλό, να καθοδηγεί το κορμί και ταυτόχρονα να μειώνει τη σημασία του συναισθήματος, επικεντρώνοντας όλες τις αισθήσεις στα αισθήματα που προκαλεί η ηδονή.
Η ηδονή είναι λέξη δυνατή που μπορεί να σταθεί μόνη της, να πλημμυρίσει το μυαλό σκέψεις και να χαρίσει στο κορμί στιγμές απόλαυσης.
Πολλές φορές, αν όχι πάντα, έχει μια εσάνς βρώμικου, καθώς έχει επίσης συνδεθεί θρησκευτικά με την αμαρτία.
Τελικά είναι η ηδονή αμαρτία ή μήπως η αμαρτία είναι μια ακόμη ηδονή;
Οι περισσότερες απολαύσεις έχουν έστω μια μικρή δόση αμαρτίας ή ενοχής.
Αρέσκονται οι άνθρωποι να ενδίδουν σε πάθη, μεγάλα ή μικρά.
Η αίσθηση του απαγορευμένου μεγεθύνει συνήθως το αίσθημα της απόλαυσης.
Δοκιμάζουν κάτι που απαγορεύεται, κυλιούνται σε απαγορευμένα σεντόνια λαγνείας και πόθου, ζουν στιγμές απόλυτης ηδονής και αυτή η στιγμιαία αίσθηση τους ικανοποιεί.
Για την ακρίβεια, τους ικανοποιεί τόσο πολύ, που είναι έτοιμοι να ρισκάρουν, να κάνουν λάθος, να "αμαρτήσουν" για χάρη της.
Δεν ξέρω πότε και πώς ακριβώς φτάσαμε να θεωρούμε την ηδονή και την επιθυμία σύμβολα της αμαρτίας, της φθαρτότητας και νομιμοποιήσαμε συγκεκριμένες επιθυμίες και ηδονές κατά το δοκούν.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς οι άνθρωποι έβαλαν "πρέπει" και "δεν πρέπει" στις φυσικές ορμές του καθενός.
Ακόμη και αν πολλοί κατά καιρούς έχουν προσπαθήσει να πείσουν τους υπόλοιπους για το αντίθετο, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονος πως αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης είναι να ηδονιζεται.
Είναι σαφές πως δεν μπορούν να υπάρξουν όρια σε μια φυσική ορμή, καθώς ξεκινά από το μυαλό και το μυαλό –όπως είναι γνωστόν- δεν έχει όρια.
Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει πως πρέπει να φτάσουμε στο άλλο άκρο και να δεχτούμε καταστάσεις παιδοφιλίας ή βιασμού, για παράδειγμα, βασιζόμενοι στο γεγονός πως για κάποιους είναι τρόποι ηδονής.
Οποιαδήποτε επιθυμία ή ορμή είναι δεκτή, μόνο εφόσον αφορά το ίδιο το άτομο και δεν επηρεάζει αρνητικά τα υπόλοιπα.
Η ηδονή, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε ή όχι, είτε θέλουμε να κλείνουμε τα μάτια στην ύπαρξη της είτε όχι, είτε ο κλήρος την αποδέχεται είτε όχι, είναι μέρος της ζωής και μάλιστα ένα μεγάλο κομμάτι της βασίζεται σε αυτή, καθώς οι απολαύσεις και η ευδαιμονία είναι στοιχεία που ο καθένας αναζητά για να νιώθει πλήρης και ευτυχισμένος.
Αντί λοιπόν να κρίνουμε και να κατακρίνουμε - το κάνουμε ανεπιτυχώς αιώνες τώρα, καθώς στα κρυφά όλοι έχουν παραδοθεί στην ηδονή κάποια στιγμή στη ζωή τους- ίσως έχει έρθει η ώρα απλώς να παραδεχτούμε κάτι που ήδη ξέρουμε: Οι ηδονές είναι ένας από τους κύριους κινητήριους μοχλούς στη ζωή του καθενός.
Οι απολαύσεις των αισθήσεων ήταν και θα είναι πάντα εδώ γύρω, έτοιμες να ρίξουν τις άμυνες, να γκρεμίζουν κάστρα ή απλώς να σε ωθήσουν να υπερβείς μικρά εμπόδια ώστε να νιώσεις την απόλαυση του να χάνεις τον έλεγχο του εαυτού σου, για εκείνα τα λίγα, σχεδόν θεϊκά, δευτερολέπτα.

Κείμενο: Ιωάννα Γκανέτσα 
πρωτοδημοσιεύτηκε στο eyedoll.gr 
Υπάρχουν επιστημονικές συμβουλές και ιδιαίτερες μέθοδοι ψυχολογικής ανάτασης, υπάρχουν και 10 πράγματα που τα ξέρουμε όλοι, απλά θα πρέπει να μας τα υπενθυμίζει καθημερινά ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο οποίος δεν χρειάζεται να είναι ούτε σοφός, ούτε ειδικός!
Τι θα μας έλεγε λοιπόν:
Αν αρνηθείτε να γεράσετε, αν επιμείνετε στη νοοτροπία της νεανικότητας, τα σημάδια της γήρανσης θα μείνουν μακριά σας.
Το ελιξίριο της νιότης βρίσκεται μέσα στο νου. Δεν μπορείτε να είστε νέοι μόνο και μόνο φροντίζοντας την εξωτερική σας εμφάνιση. Γι' αυτό λοιπόν ξεκινήστε από το μυαλό σας ακολουθώντας τα παρακάτω 10 βήματα:
1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς.
Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι’αυτά. Γι’αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.
2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους.
Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.
3. Να μαθαίνετε συνεχώς!
Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.
4. Απολαύστε τα απλά πράγματα.
5. Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά.
Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα. 
6. Τα δάκρυα ανακουφίζουν…
Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.
7. Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε.
Είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, ο,τιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.
8. Να τιμάτε την υγεία σας.
Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.
9. Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή.
Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή.
10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.
Και πάντα να θυμάστε:
Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα.
“Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ’ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να τρέχουμε από δω κι από κει ζώντας έντονα εμπειρίες!”

Πώς να παραμείνουμε νέοι, από τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας

Υπάρχουν επιστημονικές συμβουλές και ιδιαίτερες μέθοδοι ψυχολογικής ανάτασης, υπάρχουν και 10 πράγματα που τα ξέρουμε όλοι, απλά θα πρέπει να μας τα υπενθυμίζει καθημερινά ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο οποίος δεν χρειάζεται να είναι ούτε σοφός, ούτε ειδικός!
Τι θα μας έλεγε λοιπόν:
Αν αρνηθείτε να γεράσετε, αν επιμείνετε στη νοοτροπία της νεανικότητας, τα σημάδια της γήρανσης θα μείνουν μακριά σας.
Το ελιξίριο της νιότης βρίσκεται μέσα στο νου. Δεν μπορείτε να είστε νέοι μόνο και μόνο φροντίζοντας την εξωτερική σας εμφάνιση. Γι' αυτό λοιπόν ξεκινήστε από το μυαλό σας ακολουθώντας τα παρακάτω 10 βήματα:
1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς.
Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι’αυτά. Γι’αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.
2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους.
Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.
3. Να μαθαίνετε συνεχώς!
Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.
4. Απολαύστε τα απλά πράγματα.
5. Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά.
Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα. 
6. Τα δάκρυα ανακουφίζουν…
Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.
7. Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε.
Είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, ο,τιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.
8. Να τιμάτε την υγεία σας.
Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.
9. Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή.
Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή.
10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.
Και πάντα να θυμάστε:
Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα.
“Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ’ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να τρέχουμε από δω κι από κει ζώντας έντονα εμπειρίες!”

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Σε είδα σήμερα το πρωί να με κοιτάς στον καθρέφτη. Πρωί-πρωί και είχες όρεξη για κουβέντα.
Δεν με γνωρίζεις, είπες, είμαι η καινούρια σου συντροφιά. Από εδώ κι εμπρός, θα είμαι πάντα μαζί σου.
Την ημέρα, τη νύχτα, όταν ξυπνάς, όταν κοιμάσαι, θα με κουβαλάς συνεχώς και για όσο αναπνέεις.
Θα πορευτούμε παρέα ως το τέλος. Και να θέλεις δεν θα μπορείς να με διώξεις. Καλύτερα λοιπόν, να μάθεις να ζεις μαζί μου.
Μην προσπαθήσεις να με κρύψεις, ούτε να με εξαφανίσεις, θα σε εκδικηθώ.
Εκεί που θα με έχεις κρυμμένη, θα πετάγομαι ξαφνικά και θα σου βγάζω τη γλώσσα. Κι εκεί που θα με νομίζεις εξαφανισμένη, θα το φωνάζω σε όλους ότι δεν θα με νικήσεις ποτέ και τότε οι άλλοι θα σε κοιτάνε με οίκτο.
Περίγελος θα γίνεις, γι’ αυτό καλύτερα να μου φέρεσαι με σεβασμό.
Ναι, το ξέρω, κανείς δεν καλωσορίζει μια ρυτίδα. Κανείς μα κανείς κι ας λένε το αντίθετο! Όμως, τι μπορείς να κάνεις;
Δεν μπορείς να ξεγελάσεις κανέναν. Αν προσπαθήσεις να με μασκαρέψεις, θα σου κοστίσω πολύ ακριβά. Θα πουλήσεις την αξιοπρέπειά σου, την αυτοεκτίμηση, τη ζωή που έζησες. Θα ξεπουλήσεις το χθεσινό σου ξενύχτι, τον έρωτα που έκανες, το παιχνίδι που έπαιξες. Ακόμη κι αυτά γράψαν πάνω στο δέρμα σου.
Θα προδώσεις την ανασφάλειά σου, θα μάθουν όλοι ότι με φοβάσαι, με τρέμεις.
Ότι δεν είσαι παρά ένα ανώριμο ανθρωπάκι που δεν έμαθε ποτέ ότι κάποια πράγματα τελειώνουν για πάντα, αλλά σαν μικρό παιδί αρνείται να δεχθεί ότι το παιχνίδι τελειώνει, το γατάκι του θα πεθάνει, η νεότητα εκπνέει.
Ο χρόνος είναι ο πιο στυγνός έμπορος, δεν συγχωρεί και ζητάει τόκο για τα δάνεια που δίνει.
Τοκογλύφος Σάιλοκ, που θα σου κόψει κρέας από την πλάτη για λίγη παράταση νεότητας.
Γι’ αυτό μη με κοροϊδεύεις, μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, τους άλλους. Θα με αγαπάς, για να σε αγαπώ.
Τι, αναρωτιέσαι γιατί οι άνθρωποι γερνάνε; Δεν ξέρω να σου πω, εγώ καθήκοντα εκτελώ.
Ίσως γερνάνε, για να μην ξεχνούν τη θέση τους στο χρόνο. Να θυμούνται ότι δεν θα ζήσουν αιώνια. Για να ξυπνήσουν και να αρχίσουν να τρέχουν λίγο πιο γρήγορα.
Ίσως γερνάνε, για να στενοχωριούνται λιγότερο όταν πεθαίνουν. Πρόβα για το τέλος μπας και τους λείψει λιγότερο η ζωή.
Ίσως για να κάνουν έρωτα πιο πολύ με την ψυχή και λιγότερο με το σώμα. Ίσως για να γυρίσουν πίσω στον εαυτό τους, να προετοιμαστούν για τη μοναξιά που τους περιμένει.
Ίσως, για να τους αγαπάνε γι’ αυτό που φτιάξαν μέσα τους τόσα χρόνια κι όχι μόνο για την ομορφιά που τους έδωσε η φύση.
Ίσως για να ξαναγίνουν μωρά και να τους φροντίζουν. Για να κερδίσουν πάλι την τρυφερότητα που προξενεί η ανημποριά.
Πραγματικά, δεν μπορώ να σου πω με σιγουριά!
Όμως, άκουσέ με καλά. Η κουκλίτσα στο εξώφυλλο του περιοδικού είναι δεκαοχτώ. Μόνο δεκαοχτώ!
Μην προσπαθήσεις να γίνεις σαν κι εκείνη, θα εξευτελιστείς. Μην προσπαθήσεις να ζήσεις σαν κι εκείνη, θα καταστραφείς...
Αυτά μου είπες απρόσκλητη επισκέπτρια πρωί-πρωί και νόμιζες ότι θα με τρομάξεις. Ατύχησες!
Δεν σ’ αγαπώ και να το θυμάσαι. Δεν ξέρω αν θα σε αγαπήσω ποτέ. Με πιάνει μια μανία να σε σβήσω κι εσένα και τις φίλες σου που μαζευτήκατε πάνω στο πρόσωπό μου, αλλά συγκρατιέμαι. Νικάει η λογική.
Παραμορφωμένο κακέκτυπο του εαυτού μου δεν θα γίνω. Αφύσικο ανθρωποειδές δεν θα καταντήσω.
Άλλωστε, ακόμα κι αν γινόταν να σε εξαφανίσω, δεκαοχτώ χρονών δεν θα γινόμουν ποτέ.
Είναι το βλέμμα μου που μεγάλωσε πρώτο, ξέρεις.
Πλαστικές για το βλέμμα δεν έχουν βρεθεί ακόμα. Αυτές απαιτούν πολύ περισσότερα από ένα απλό χειρουργικό νυστέρι…
Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές κοιτάω στο περιοδικό το δεκαοχτάχρονο κορίτσι και εύχομαι να ήμουν πάλι δεκαοχτώ!
Μετά όμως κοιτάω τα μάτια του αγαπημένου μου και βλέπω πως με λαχταράει παρά τις ρυτίδες μου. Βλέπω την κόρη μου που με αγαπάει έτσι κι αλλιώς.
Σε λίγο θα είναι εκείνη δεκαοχτώ. Με την ψυχή των δεκαοχτώ.
Η δικιά μου ψυχή δεν χωράει σε κορμί δεκαοχτάρας. Δεν συντονίζονται αυτά τα δύο, κατάλαβες;
Βλέπω και τους παλιούς μου συμμαθητές και νομίζω ότι είμαι ακόμα έφηβη.
Τους θυμάμαι παιδιά και εκείνες οι αναμνήσεις θολώνουν όλες τις ρυτίδες στα πρόσωπά τους.
Κι έπειτα, ξέρω πολύ καλά πια, πως το φλερτ και ο έρωτας δεν σταματάνε ποτέ, ποτέ όμως! Μορφή και ένδυμα αλλάζουν.
Θέλει μόνο λίγη προσοχή, γιατί από μια ηλικία και μετά, αν διαλέξεις το λάθος ένδυμα γίνεσαι έρμαιο του γελοίου.
Και για να τα λέμε όλα και να μην κλαίγομαι διαρκώς, μερικές φορές εκεί πολύ στο βάθος, χαίρομαι που έχω απαλλαγεί από την αγωνία της τελειότητας που εμπεριέχει η νεότητα. Από την αγωνία της αψεγάδιαστης εμφάνισης.
Το «καλοδιατηρημένη» ύστερα από κάποια χρόνια είναι κομπλιμέντο και δεν φοβάται τα ψεγάδια 
Έτσι που λες, μισητή μου ρυτίδα! Φιλενάδες δεν θα γίνουμε, αλλά ούτε και εχθροί. Σιγά μη σου δώσω τη χαρά να σε πολεμήσω!
Έχω πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω. Να αγαπώ και να με αγαπούν!
Με λιγότερες ενοχές από ποτέ.
Πηγή: eyedoll.gr

Δεν χωράει για πάντα η ψυχή σε νεανικό κορμί

Σε είδα σήμερα το πρωί να με κοιτάς στον καθρέφτη. Πρωί-πρωί και είχες όρεξη για κουβέντα.
Δεν με γνωρίζεις, είπες, είμαι η καινούρια σου συντροφιά. Από εδώ κι εμπρός, θα είμαι πάντα μαζί σου.
Την ημέρα, τη νύχτα, όταν ξυπνάς, όταν κοιμάσαι, θα με κουβαλάς συνεχώς και για όσο αναπνέεις.
Θα πορευτούμε παρέα ως το τέλος. Και να θέλεις δεν θα μπορείς να με διώξεις. Καλύτερα λοιπόν, να μάθεις να ζεις μαζί μου.
Μην προσπαθήσεις να με κρύψεις, ούτε να με εξαφανίσεις, θα σε εκδικηθώ.
Εκεί που θα με έχεις κρυμμένη, θα πετάγομαι ξαφνικά και θα σου βγάζω τη γλώσσα. Κι εκεί που θα με νομίζεις εξαφανισμένη, θα το φωνάζω σε όλους ότι δεν θα με νικήσεις ποτέ και τότε οι άλλοι θα σε κοιτάνε με οίκτο.
Περίγελος θα γίνεις, γι’ αυτό καλύτερα να μου φέρεσαι με σεβασμό.
Ναι, το ξέρω, κανείς δεν καλωσορίζει μια ρυτίδα. Κανείς μα κανείς κι ας λένε το αντίθετο! Όμως, τι μπορείς να κάνεις;
Δεν μπορείς να ξεγελάσεις κανέναν. Αν προσπαθήσεις να με μασκαρέψεις, θα σου κοστίσω πολύ ακριβά. Θα πουλήσεις την αξιοπρέπειά σου, την αυτοεκτίμηση, τη ζωή που έζησες. Θα ξεπουλήσεις το χθεσινό σου ξενύχτι, τον έρωτα που έκανες, το παιχνίδι που έπαιξες. Ακόμη κι αυτά γράψαν πάνω στο δέρμα σου.
Θα προδώσεις την ανασφάλειά σου, θα μάθουν όλοι ότι με φοβάσαι, με τρέμεις.
Ότι δεν είσαι παρά ένα ανώριμο ανθρωπάκι που δεν έμαθε ποτέ ότι κάποια πράγματα τελειώνουν για πάντα, αλλά σαν μικρό παιδί αρνείται να δεχθεί ότι το παιχνίδι τελειώνει, το γατάκι του θα πεθάνει, η νεότητα εκπνέει.
Ο χρόνος είναι ο πιο στυγνός έμπορος, δεν συγχωρεί και ζητάει τόκο για τα δάνεια που δίνει.
Τοκογλύφος Σάιλοκ, που θα σου κόψει κρέας από την πλάτη για λίγη παράταση νεότητας.
Γι’ αυτό μη με κοροϊδεύεις, μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, τους άλλους. Θα με αγαπάς, για να σε αγαπώ.
Τι, αναρωτιέσαι γιατί οι άνθρωποι γερνάνε; Δεν ξέρω να σου πω, εγώ καθήκοντα εκτελώ.
Ίσως γερνάνε, για να μην ξεχνούν τη θέση τους στο χρόνο. Να θυμούνται ότι δεν θα ζήσουν αιώνια. Για να ξυπνήσουν και να αρχίσουν να τρέχουν λίγο πιο γρήγορα.
Ίσως γερνάνε, για να στενοχωριούνται λιγότερο όταν πεθαίνουν. Πρόβα για το τέλος μπας και τους λείψει λιγότερο η ζωή.
Ίσως για να κάνουν έρωτα πιο πολύ με την ψυχή και λιγότερο με το σώμα. Ίσως για να γυρίσουν πίσω στον εαυτό τους, να προετοιμαστούν για τη μοναξιά που τους περιμένει.
Ίσως, για να τους αγαπάνε γι’ αυτό που φτιάξαν μέσα τους τόσα χρόνια κι όχι μόνο για την ομορφιά που τους έδωσε η φύση.
Ίσως για να ξαναγίνουν μωρά και να τους φροντίζουν. Για να κερδίσουν πάλι την τρυφερότητα που προξενεί η ανημποριά.
Πραγματικά, δεν μπορώ να σου πω με σιγουριά!
Όμως, άκουσέ με καλά. Η κουκλίτσα στο εξώφυλλο του περιοδικού είναι δεκαοχτώ. Μόνο δεκαοχτώ!
Μην προσπαθήσεις να γίνεις σαν κι εκείνη, θα εξευτελιστείς. Μην προσπαθήσεις να ζήσεις σαν κι εκείνη, θα καταστραφείς...
Αυτά μου είπες απρόσκλητη επισκέπτρια πρωί-πρωί και νόμιζες ότι θα με τρομάξεις. Ατύχησες!
Δεν σ’ αγαπώ και να το θυμάσαι. Δεν ξέρω αν θα σε αγαπήσω ποτέ. Με πιάνει μια μανία να σε σβήσω κι εσένα και τις φίλες σου που μαζευτήκατε πάνω στο πρόσωπό μου, αλλά συγκρατιέμαι. Νικάει η λογική.
Παραμορφωμένο κακέκτυπο του εαυτού μου δεν θα γίνω. Αφύσικο ανθρωποειδές δεν θα καταντήσω.
Άλλωστε, ακόμα κι αν γινόταν να σε εξαφανίσω, δεκαοχτώ χρονών δεν θα γινόμουν ποτέ.
Είναι το βλέμμα μου που μεγάλωσε πρώτο, ξέρεις.
Πλαστικές για το βλέμμα δεν έχουν βρεθεί ακόμα. Αυτές απαιτούν πολύ περισσότερα από ένα απλό χειρουργικό νυστέρι…
Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές κοιτάω στο περιοδικό το δεκαοχτάχρονο κορίτσι και εύχομαι να ήμουν πάλι δεκαοχτώ!
Μετά όμως κοιτάω τα μάτια του αγαπημένου μου και βλέπω πως με λαχταράει παρά τις ρυτίδες μου. Βλέπω την κόρη μου που με αγαπάει έτσι κι αλλιώς.
Σε λίγο θα είναι εκείνη δεκαοχτώ. Με την ψυχή των δεκαοχτώ.
Η δικιά μου ψυχή δεν χωράει σε κορμί δεκαοχτάρας. Δεν συντονίζονται αυτά τα δύο, κατάλαβες;
Βλέπω και τους παλιούς μου συμμαθητές και νομίζω ότι είμαι ακόμα έφηβη.
Τους θυμάμαι παιδιά και εκείνες οι αναμνήσεις θολώνουν όλες τις ρυτίδες στα πρόσωπά τους.
Κι έπειτα, ξέρω πολύ καλά πια, πως το φλερτ και ο έρωτας δεν σταματάνε ποτέ, ποτέ όμως! Μορφή και ένδυμα αλλάζουν.
Θέλει μόνο λίγη προσοχή, γιατί από μια ηλικία και μετά, αν διαλέξεις το λάθος ένδυμα γίνεσαι έρμαιο του γελοίου.
Και για να τα λέμε όλα και να μην κλαίγομαι διαρκώς, μερικές φορές εκεί πολύ στο βάθος, χαίρομαι που έχω απαλλαγεί από την αγωνία της τελειότητας που εμπεριέχει η νεότητα. Από την αγωνία της αψεγάδιαστης εμφάνισης.
Το «καλοδιατηρημένη» ύστερα από κάποια χρόνια είναι κομπλιμέντο και δεν φοβάται τα ψεγάδια 
Έτσι που λες, μισητή μου ρυτίδα! Φιλενάδες δεν θα γίνουμε, αλλά ούτε και εχθροί. Σιγά μη σου δώσω τη χαρά να σε πολεμήσω!
Έχω πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω. Να αγαπώ και να με αγαπούν!
Με λιγότερες ενοχές από ποτέ.
Πηγή: eyedoll.gr
Το να είσαι αυθεντικός είναι μια φράση που λέμε συχνά ο ένας στον άλλον, αλλά τι σημαίνει πραγματικά; Τι σημαίνει να είσαι ένας αυθεντικός άνθρωπος; Αυθεντικό είναι κάτι που είναι πραγματικό ή γνήσιο. Είναι εύκολο να δημιουργήσουμε μια ψεύτικη ζωή στα κοινωνικά δίκτυα και να το πάρουμε αυτό και στην πραγματική μας ζωή με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε καλά. Το να είσαι αυθεντικός σημαίνει να έχουμε το θάρρος να είμαστε ο εαυτός μας ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο κόσμος ή τι θα πει πίσω από πλάτη μας. Οι αυθεντικοί άνθρωποι ξεχωρίζουν εύκολα χάρη στα χαρακτηριστικά τους, τις πράξεις τους και τον τρόπο που αλληλεπιδρούν με τους άλλους. Δείτε παρακάτω 10 χαρακτηριστικά των πραγματικά αυθεντικών ανθρώπων.
1. Είναι αυτο-στοχαστικοί Περνάνε χρόνο παρατηρώντας τον εαυτό τους και προσπαθώντας να καταλάβουν ποιοι είναι, τι θέλουν και τι είδους άνθρωποι θέλουν να είναι στην ζωή τους. Μελετούν τα λάθη τους χωρίς να έχουν εμμονές και προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις εμπειρίες για να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.
2. Δεν είναι επικριτικοί Επειδή κοιτάζουν τον εαυτό τους και τα λάθη τους σε τακτική βάση, δεν κρίνουν τους άλλους. Καταλαβαίνουν, ότι τα λάθη συμβαίνουν για να μαθαίνουμε από αυτά και είναι πολύτιμο εργαλείο για να ωριμάζουμε και να εξελισσόμαστε.
3. Ζουν στο παρόν Δεν παλεύουν με το παρελθόν τους, τις τύψεις ή τα λάθη τους. Δεν περνούν τον χρόνο τους σκεπτόμενοι το μέλλον. Ζουν στο παρόν και παίρνουν τα πράγματα μέρα με την μέρα. Ο αυθεντικός άνθρωπος καταλαβαίνει, ότι όλοι αλλάζουν και ότι η ζωή είναι μια καθημερινή μάχη.
4. Εστιάζουν σε μακροπρόθεσμα σχέδια Ενώ ζουν στο παρόν, κάνουν σχέδια για το μέλλον. Είναι επικεντρωμένοι σε μακροπρόθεσμους στόχους και όχι στα βραχυπρόθεσμα κέρδη. Επενδύουν τον χρόνο τους σε μακροπρόθεσμα σχέδια και δεν ακολουθούν τις τάσεις ή τα πλήθη. Ξέρουν ποιοι είναι και τι θέλουν και έχουν ένα σχέδιο για να το πετύχουν.
5. Έχουν χαρακτήρα Εκτιμούν πολύ τον χαρακτήρα τους. Θα κάνουν αυτό που είπαν ότι θα κάνουν και όταν είπαν ότι θα το κάνουν. Είναι αξιόπιστοι και ειλικρινείς. Μπορείτε να στηριχτείτε σε έναν αυθεντικό άνθρωπο, γιατί είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους.
6. Ακούνε Αν μιλάνε μαζί σας, σημαίνει ότι τους ενδιαφέρουν αυτά που έχετε να πείτε. Διαφορετικά δεν θα σπαταλούσαν τον χρόνο τους. Αυτό μπορείτε να το καταλάβετε, επειδή δεν περιμένουν απλά για να πουν τις δικές τους σκέψεις ή απόψεις, αλλά προσπαθούν να καταλάβουν πραγματικά αυτό που τους λέτε. Δίνουν σημασία στις λεπτομέρειες, επειδή προσπαθούν να καταλάβουν αυτό που τους λέτε.
7. Είναι συνεπείς Επειδή προσπαθούν να κατανοήσουν τις δικές τους πράξεις και παίρνουν την ευθύνη τους είναι πολύ περισσότερο συνεπείς συναισθηματικά. Ξέρουν ήδη ποιοι είναι και τι θέλουν. Περπατάνε στο μονοπάτι που οι ίδιοι έχουν φτιάξει και δεν αφήνουν περιφερειακά πράγματα να τους αποσπάσουν την προσοχή.
8. Είναι ειλικρινείς Επειδή είναι ειλικρινείς με το τι θέλουν από την ζωή τους δεν έχουν άλλη επιλογή από το να είναι ειλικρινείς και με τους άλλους. Λένε τα πράγματα όπως τα βλέπουν. Είναι ανοιχτοί και ειλικρινείς σχετικά με τις απόψεις και τις σκέψεις τους. Δεν θεωρούν, ότι έχουν την ανάγκη να εξαπατήσουν κάποιον, γιατί δεν έχουν ανασφάλειες για τον εαυτό τους και δεν ανταγωνίζονται κανέναν. Το μόνο πράγμα που τους κατευθύνει είναι η ίδια η υπεροχή τους.
9. Σέβονται τον εαυτό τους Επειδή είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και περνούν χρόνο σκεπτόμενοι, σέβονται τον εαυτό τους. Πολλά από τα πράγματα που κάνουν έχουν ως κατευθυντήρια γραμμή το να μπορούν να σέβονται τον εαυτό τους και μετά από αυτό. Δεν συμβιβάζουν τις πεποιθήσεις τους, γιατί δεν θα μπορούν να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη την επόμενη μέρα. Σέβονται τον εαυτό τους και αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους.
10. Είναι θαρραλέοι Έχουν το κουράγιο να είναι ο εαυτό τους και να είναι πιστοί στα ιδανικά τους, ακόμα και αν αυτά δεν είναι δημοφιλή. Έχουν το θάρρος να πουν την γνώμη τους και να την υπερασπιστούν. Δεν υποκύπτουν στην κοινωνική πίεση και επιμένουν στις δικές τους απόψεις. Οι αυθεντικοί άνθρωποι ξεχωρίζουν, επειδή αρνούνται να συμμορφωθούν με όσα σκέφτονται οι άλλοι. Έχουν το θάρρος να είναι οι ξεχωριστοί άνθρωποι που είναι.
ΠΗΓΗ: tilestwra.com

10 χαρακτηριστικά των πραγματικά αυθεντικών ανθρώπων

Το να είσαι αυθεντικός είναι μια φράση που λέμε συχνά ο ένας στον άλλον, αλλά τι σημαίνει πραγματικά; Τι σημαίνει να είσαι ένας αυθεντικός άνθρωπος; Αυθεντικό είναι κάτι που είναι πραγματικό ή γνήσιο. Είναι εύκολο να δημιουργήσουμε μια ψεύτικη ζωή στα κοινωνικά δίκτυα και να το πάρουμε αυτό και στην πραγματική μας ζωή με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε καλά. Το να είσαι αυθεντικός σημαίνει να έχουμε το θάρρος να είμαστε ο εαυτός μας ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο κόσμος ή τι θα πει πίσω από πλάτη μας. Οι αυθεντικοί άνθρωποι ξεχωρίζουν εύκολα χάρη στα χαρακτηριστικά τους, τις πράξεις τους και τον τρόπο που αλληλεπιδρούν με τους άλλους. Δείτε παρακάτω 10 χαρακτηριστικά των πραγματικά αυθεντικών ανθρώπων.
1. Είναι αυτο-στοχαστικοί Περνάνε χρόνο παρατηρώντας τον εαυτό τους και προσπαθώντας να καταλάβουν ποιοι είναι, τι θέλουν και τι είδους άνθρωποι θέλουν να είναι στην ζωή τους. Μελετούν τα λάθη τους χωρίς να έχουν εμμονές και προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις εμπειρίες για να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.
2. Δεν είναι επικριτικοί Επειδή κοιτάζουν τον εαυτό τους και τα λάθη τους σε τακτική βάση, δεν κρίνουν τους άλλους. Καταλαβαίνουν, ότι τα λάθη συμβαίνουν για να μαθαίνουμε από αυτά και είναι πολύτιμο εργαλείο για να ωριμάζουμε και να εξελισσόμαστε.
3. Ζουν στο παρόν Δεν παλεύουν με το παρελθόν τους, τις τύψεις ή τα λάθη τους. Δεν περνούν τον χρόνο τους σκεπτόμενοι το μέλλον. Ζουν στο παρόν και παίρνουν τα πράγματα μέρα με την μέρα. Ο αυθεντικός άνθρωπος καταλαβαίνει, ότι όλοι αλλάζουν και ότι η ζωή είναι μια καθημερινή μάχη.
4. Εστιάζουν σε μακροπρόθεσμα σχέδια Ενώ ζουν στο παρόν, κάνουν σχέδια για το μέλλον. Είναι επικεντρωμένοι σε μακροπρόθεσμους στόχους και όχι στα βραχυπρόθεσμα κέρδη. Επενδύουν τον χρόνο τους σε μακροπρόθεσμα σχέδια και δεν ακολουθούν τις τάσεις ή τα πλήθη. Ξέρουν ποιοι είναι και τι θέλουν και έχουν ένα σχέδιο για να το πετύχουν.
5. Έχουν χαρακτήρα Εκτιμούν πολύ τον χαρακτήρα τους. Θα κάνουν αυτό που είπαν ότι θα κάνουν και όταν είπαν ότι θα το κάνουν. Είναι αξιόπιστοι και ειλικρινείς. Μπορείτε να στηριχτείτε σε έναν αυθεντικό άνθρωπο, γιατί είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους.
6. Ακούνε Αν μιλάνε μαζί σας, σημαίνει ότι τους ενδιαφέρουν αυτά που έχετε να πείτε. Διαφορετικά δεν θα σπαταλούσαν τον χρόνο τους. Αυτό μπορείτε να το καταλάβετε, επειδή δεν περιμένουν απλά για να πουν τις δικές τους σκέψεις ή απόψεις, αλλά προσπαθούν να καταλάβουν πραγματικά αυτό που τους λέτε. Δίνουν σημασία στις λεπτομέρειες, επειδή προσπαθούν να καταλάβουν αυτό που τους λέτε.
7. Είναι συνεπείς Επειδή προσπαθούν να κατανοήσουν τις δικές τους πράξεις και παίρνουν την ευθύνη τους είναι πολύ περισσότερο συνεπείς συναισθηματικά. Ξέρουν ήδη ποιοι είναι και τι θέλουν. Περπατάνε στο μονοπάτι που οι ίδιοι έχουν φτιάξει και δεν αφήνουν περιφερειακά πράγματα να τους αποσπάσουν την προσοχή.
8. Είναι ειλικρινείς Επειδή είναι ειλικρινείς με το τι θέλουν από την ζωή τους δεν έχουν άλλη επιλογή από το να είναι ειλικρινείς και με τους άλλους. Λένε τα πράγματα όπως τα βλέπουν. Είναι ανοιχτοί και ειλικρινείς σχετικά με τις απόψεις και τις σκέψεις τους. Δεν θεωρούν, ότι έχουν την ανάγκη να εξαπατήσουν κάποιον, γιατί δεν έχουν ανασφάλειες για τον εαυτό τους και δεν ανταγωνίζονται κανέναν. Το μόνο πράγμα που τους κατευθύνει είναι η ίδια η υπεροχή τους.
9. Σέβονται τον εαυτό τους Επειδή είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και περνούν χρόνο σκεπτόμενοι, σέβονται τον εαυτό τους. Πολλά από τα πράγματα που κάνουν έχουν ως κατευθυντήρια γραμμή το να μπορούν να σέβονται τον εαυτό τους και μετά από αυτό. Δεν συμβιβάζουν τις πεποιθήσεις τους, γιατί δεν θα μπορούν να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη την επόμενη μέρα. Σέβονται τον εαυτό τους και αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους.
10. Είναι θαρραλέοι Έχουν το κουράγιο να είναι ο εαυτό τους και να είναι πιστοί στα ιδανικά τους, ακόμα και αν αυτά δεν είναι δημοφιλή. Έχουν το θάρρος να πουν την γνώμη τους και να την υπερασπιστούν. Δεν υποκύπτουν στην κοινωνική πίεση και επιμένουν στις δικές τους απόψεις. Οι αυθεντικοί άνθρωποι ξεχωρίζουν, επειδή αρνούνται να συμμορφωθούν με όσα σκέφτονται οι άλλοι. Έχουν το θάρρος να είναι οι ξεχωριστοί άνθρωποι που είναι.
ΠΗΓΗ: tilestwra.com

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Γράφει η Έλια Ζερβού.
Οι γνήσια ευγενικοί άνθρωποι απολαμβάνουν ποιότητα στις επιλογές τους.
Πριν λίγες μέρες μιλούσα με έναν φίλο, ο οποίος έλεγε πως τον τελευταίο καιρό δεν είναι και πολύ καλά, γιατί χώρισε με την αγαπημένη του.
«Ξέρεις, με πείραξε αυτός ο χωρισμός, γιατί νόμιζα ότι είχα βρει το άλλο μου μισό και διαψεύστηκα».
Διαψεύστηκε γιατί το άλλο του μισό δεν ένιωθε μισό αλλά ολόκληρο, και πέταξε μακριά με την άνεση που έχει ένα ολόκληρο περιστεράκι…
Δεν υπάρχει άλλο μισό, υπάρχουν μόνο καλές και κακές σχέσεις.
Αυτό του είπα και για να τον πείσω, συνέχισα: αν δεχτούμε πως υπάρχει το άλλο μας μισό, τότε έχουμε εκατοντάδες άλλα μισά στον πλανήτη, οπότε ή βρίσκεις το επόμενο ή αντιλαμβάνεσαι ότι είναι τόσο δύσκολο να το βρεις μέσα στα δισεκατομμύρια κόσμου, που ξεχνάς την ιδέα «άλλο μου μισό» και ψάχνεις την επόμενη σχέση σου. Την καλή ή την κακή…
«Τι θεωρείς καλή σχέση;» με ρώτησε -γιατί πείθω ότι είμαι σοφή- και του απάντησα.
Καλή σχέση είναι αυτή στην οποία και τα δυο μέλη έχουν ένα ανθρώπινο οικονομικό υπόβαθρο και από κει και ύστερα: κάνουν καλό σεξ.
Αν το ζευγάρι δεν κάνει καλό σεξ ή είναι πολλά χρόνια μαζί ή είναι παντρεμένο ή δεν είναι φτιαγμένοι ο ένας για το κρεβάτι του άλλου.
Στη τελευταία περίπτωση -στις άλλες δεν μας πέφτει λόγος- δεν υπάρχει καμία ανάγκη να μείνεις με κάποιον με τον οποίο όταν βρεθείς στο κρεβάτι σκέφτεσαι ότι κάπου έχει παραπέσει ο λογαριασμός του νερού και πρέπει να πας να το πληρώσεις γιατί θα το κόψουνε.
Χωρίζεις και ψάχνεις το καλό κρεβάτι.
Με την ησυχία σου, δε λέμε να πάρεις σβάρνα τη χώρα. Άλλωστε, εκτός από καλό κρεβάτι, πρέπει να κάνεις και καλές συζητήσεις, με πρωτεύουσα βαρύτητα στην ποιότητα του σεξ.
Προσωπικά, ανάμεσα στις καλές συζητήσεις με έναν άντρα και στο καλό κρεβάτι, θα διάλεγα το καλό κρεβάτι, αν δεν πετύχαινα και τα δυο μαζί. Γιατί παλιά διάλεγα τις καλές συζητήσεις και δεν είδα προκοπή.
Εξάλλου, μια καλή συζήτηση μπορείς να την κάνεις με έναν ξένο ανά πάσα στιγμή, οπουδήποτε, ενώ σεξ, όχι.
Πάμε στο επόμενο ζήτημα που θεωρώ πως είναι σημαντικό για να ορίσει την καλοσύνη μιας σχέσης: το νοιάξιμο, η τρυφερότητα, το ενδιαφέρον, η αγάπη.
Και η έλλειψη οικειότητας στις προσφωνήσεις. Το «ρε» π.χ. αν δεν ακολουθείται από το μωρό μου, αλλά από το όνομά σου, είναι απαράδεκτο. Άλλο γνωριστήκαμε και άλλο παραγνωριστήκαμε.
Άσε που άμα παραγνωριστείς, πάει και το καλό σεξ, πάν’ κι όλα.
Όλα αυτά, προκύπτουν από την ευγένεια.
Ευγένεια στο ζευγάρι σε κάθε θέμα, ακόμα και όταν ξεχάσει ανοιχτή ο ένας από τους δυο την πόρτα της τουαλέτας. Πας και την κλείνεις εσύ ευγενικά και αθόρυβα. Να μην παίρνει θάρρητα, να συντηρείται η ευγένεια.
Τα «κατεβάζω τα βρακιά μου και τα κάνω όλα μπροστά σου», δεν έχουν καμία σχέση με ευγένεια και σκοτώνουν το καλό σεξ κάποια στιγμή, εκτός κι αν αυτά που κάνετε μπροστά του, αποτελούν κόνσεπτ του σεξ σας.
Περί ορέξεως, σαδομαστιγόπιτα, αλλά είμαι τόσο συντηρητική, που έχω την εντύπωση πως τα ζευγάρια που κάνουν σαδομαζοχιστικοτέτοια πράγματα μετά απορριπτέων υλικών στο κρεβάτι τους, εκτός από παλούκια, σιδερικά και πετούγιες, καβαλάνε και (άλλους) ανθρώπους, οπότε η ευγένεια στο ζευγάρι εξατμίζεται σαν άζαξ με αμονιαζόλ.
Γιατί δεν φαντάζομαι να υπάρχει ζευγάρι που να τρώει «σαπάκια» κάνοντας σεξ στο κρεβάτι του και μετά να είναι «αγάπη μου, μού περνάς το αλάτι σε παρακαλώ;».
Ναι, δεν το είπα ακόμα, αλλά δεν θεωρώ καλή τη σχέση στην οποία το ζευγάρι παίρνεται και με τρίτους, μαζί ή χώρια.
Και μη μου πείτε για τις φυλές στην Αφρική, τους αρχαίους Έλληνες, τη Σιμόν Νε Μποβουάρ και την ξεπερασμένη έννοια της μονογαμίας, τα ξέρω!
Εγώ όμως θέλω μονογαμία. Τη θεωρώ ένδειξη υγείας μιας σχέσης. Όποτε απάτησα ή απατήθηκα ήταν επειδή η σχέση είχε πιάσει πάτο και δεν το παραδεχόμασταν.
Επιπλέον, η μονογαμία είναι μια μορφή ευγένειας απέναντι στο σύντροφό σου.
Δεν του χώνεις στο στόμα τα ζουμιά ενός ξένου ανθρώπου.
Τι άλλο δεν έχω αναφέρει ως σημάδι μιας καλής σχέσης στο ζευγάρι; Την αισθητική.
Στον εαυτό τους, στο περιβάλλον τους, στον τρόπο ζωής τους. Αν η αισθητική του ζευγαριού είναι κοινή και δε βάζει η γυναίκα πετσετάκι στο γλυπτό που πήρε ο καλός της από την έκθεση του φίλου και συμφοιτητή του στην Καλών Τεχνών, τότε έχουμε μια καλή σχέση.
Άποψή μου είναι βέβαια, πως μια σωστή αισθητική και όχι η αισθητική του κιτς στο ζευγάρι, εξασφαλίζει μια καλή σχέση.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω την εντύπωση πως οι άνθρωποι με κακή αισθητική, δεν έχουν καλές σχέσεις.
Οι κακόγουστοι δεν κάνουν καλό σεξ, γιατί η αισθητική απαιτεί ευγένεια.
Τι ορίζω εγώ σαν καλή αισθητική; Το minimal. Όλα τα άλλα είναι κιτς.
Τα παραφορτωμένα σπίτια, τα χαϊμαλιά και τα κοσμήματα, είναι κιτς.
Μην εμπιστευτείς γυναίκα ή άντρα, τίγκα στη μόστρα και το χαϊμαλί. Δεν θα βγει καλή σχέση.
Θα κάνετε σεξ και θα κοιτάει πώς φαίνονται στο φωτισμό του δωματίου τα μπλιμπλίκια που φοράει, κάτι που δηλώνει αγένεια και σαφώς απουσία μονογαμικότητας, αφού και άλλος να κάτσει δίπλα του εκείνη τη στιγμή δεν θα το καταλάβει, γιατί κοιτάει τα χαϊμαλιά. Βραχιόλια, κολιέ, ξέρετε τι εννοώ.
Άρα, κακό σεξ μαζί του, άρα κακή σχέση.
Αλλά κι αν τα βγάλει πριν το σεξ, πάλι κακό σεξ, γιατί πιστέψτε με, θα είναι μεγάλο ξενέρωμα να περιμένεις 2 λεπτά τον άλλον να γίνει από τοτέμ, άνθρωπος.
Αυτά είπα στο φίλο μου για την καλή σχέση.
Καλό σεξ που θα πηγάσει από την τρυφερότητα, τη μονογαμία, και την αισθητική.  Ή, συνοπτικά: από την ευγένεια.
Οι γνήσια ευγενικοί άνθρωποι απολαμβάνουν ποιότητα στις επιλογές τους.
Τα αλήτικα, τα μόρτικα, τα μαγκιόρικα, αυτά που πολλοί επιλέγουν για να χτίσουν μια δυνατή (ψεύτικη) προσωπικότητα (mainstream κατάσταση) εξασφαλίζουν αποκλειστικά και μόνο, αυτό που λέμε «κακή σχέση».
Επειδή λείπει η ευγένεια (το ξαναλέω).
Όσο για το άλλο σου μισό φίλε μου, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις καλό σεξ με...τον εαυτό σου…Δεν είναι ευγενικό.
Πηγή eyedoll.gr

Δεν υπάρχει άλλο μισό, υπάρχουν μόνο καλές και κακές σχέσεις

Γράφει η Έλια Ζερβού.
Οι γνήσια ευγενικοί άνθρωποι απολαμβάνουν ποιότητα στις επιλογές τους.
Πριν λίγες μέρες μιλούσα με έναν φίλο, ο οποίος έλεγε πως τον τελευταίο καιρό δεν είναι και πολύ καλά, γιατί χώρισε με την αγαπημένη του.
«Ξέρεις, με πείραξε αυτός ο χωρισμός, γιατί νόμιζα ότι είχα βρει το άλλο μου μισό και διαψεύστηκα».
Διαψεύστηκε γιατί το άλλο του μισό δεν ένιωθε μισό αλλά ολόκληρο, και πέταξε μακριά με την άνεση που έχει ένα ολόκληρο περιστεράκι…
Δεν υπάρχει άλλο μισό, υπάρχουν μόνο καλές και κακές σχέσεις.
Αυτό του είπα και για να τον πείσω, συνέχισα: αν δεχτούμε πως υπάρχει το άλλο μας μισό, τότε έχουμε εκατοντάδες άλλα μισά στον πλανήτη, οπότε ή βρίσκεις το επόμενο ή αντιλαμβάνεσαι ότι είναι τόσο δύσκολο να το βρεις μέσα στα δισεκατομμύρια κόσμου, που ξεχνάς την ιδέα «άλλο μου μισό» και ψάχνεις την επόμενη σχέση σου. Την καλή ή την κακή…
«Τι θεωρείς καλή σχέση;» με ρώτησε -γιατί πείθω ότι είμαι σοφή- και του απάντησα.
Καλή σχέση είναι αυτή στην οποία και τα δυο μέλη έχουν ένα ανθρώπινο οικονομικό υπόβαθρο και από κει και ύστερα: κάνουν καλό σεξ.
Αν το ζευγάρι δεν κάνει καλό σεξ ή είναι πολλά χρόνια μαζί ή είναι παντρεμένο ή δεν είναι φτιαγμένοι ο ένας για το κρεβάτι του άλλου.
Στη τελευταία περίπτωση -στις άλλες δεν μας πέφτει λόγος- δεν υπάρχει καμία ανάγκη να μείνεις με κάποιον με τον οποίο όταν βρεθείς στο κρεβάτι σκέφτεσαι ότι κάπου έχει παραπέσει ο λογαριασμός του νερού και πρέπει να πας να το πληρώσεις γιατί θα το κόψουνε.
Χωρίζεις και ψάχνεις το καλό κρεβάτι.
Με την ησυχία σου, δε λέμε να πάρεις σβάρνα τη χώρα. Άλλωστε, εκτός από καλό κρεβάτι, πρέπει να κάνεις και καλές συζητήσεις, με πρωτεύουσα βαρύτητα στην ποιότητα του σεξ.
Προσωπικά, ανάμεσα στις καλές συζητήσεις με έναν άντρα και στο καλό κρεβάτι, θα διάλεγα το καλό κρεβάτι, αν δεν πετύχαινα και τα δυο μαζί. Γιατί παλιά διάλεγα τις καλές συζητήσεις και δεν είδα προκοπή.
Εξάλλου, μια καλή συζήτηση μπορείς να την κάνεις με έναν ξένο ανά πάσα στιγμή, οπουδήποτε, ενώ σεξ, όχι.
Πάμε στο επόμενο ζήτημα που θεωρώ πως είναι σημαντικό για να ορίσει την καλοσύνη μιας σχέσης: το νοιάξιμο, η τρυφερότητα, το ενδιαφέρον, η αγάπη.
Και η έλλειψη οικειότητας στις προσφωνήσεις. Το «ρε» π.χ. αν δεν ακολουθείται από το μωρό μου, αλλά από το όνομά σου, είναι απαράδεκτο. Άλλο γνωριστήκαμε και άλλο παραγνωριστήκαμε.
Άσε που άμα παραγνωριστείς, πάει και το καλό σεξ, πάν’ κι όλα.
Όλα αυτά, προκύπτουν από την ευγένεια.
Ευγένεια στο ζευγάρι σε κάθε θέμα, ακόμα και όταν ξεχάσει ανοιχτή ο ένας από τους δυο την πόρτα της τουαλέτας. Πας και την κλείνεις εσύ ευγενικά και αθόρυβα. Να μην παίρνει θάρρητα, να συντηρείται η ευγένεια.
Τα «κατεβάζω τα βρακιά μου και τα κάνω όλα μπροστά σου», δεν έχουν καμία σχέση με ευγένεια και σκοτώνουν το καλό σεξ κάποια στιγμή, εκτός κι αν αυτά που κάνετε μπροστά του, αποτελούν κόνσεπτ του σεξ σας.
Περί ορέξεως, σαδομαστιγόπιτα, αλλά είμαι τόσο συντηρητική, που έχω την εντύπωση πως τα ζευγάρια που κάνουν σαδομαζοχιστικοτέτοια πράγματα μετά απορριπτέων υλικών στο κρεβάτι τους, εκτός από παλούκια, σιδερικά και πετούγιες, καβαλάνε και (άλλους) ανθρώπους, οπότε η ευγένεια στο ζευγάρι εξατμίζεται σαν άζαξ με αμονιαζόλ.
Γιατί δεν φαντάζομαι να υπάρχει ζευγάρι που να τρώει «σαπάκια» κάνοντας σεξ στο κρεβάτι του και μετά να είναι «αγάπη μου, μού περνάς το αλάτι σε παρακαλώ;».
Ναι, δεν το είπα ακόμα, αλλά δεν θεωρώ καλή τη σχέση στην οποία το ζευγάρι παίρνεται και με τρίτους, μαζί ή χώρια.
Και μη μου πείτε για τις φυλές στην Αφρική, τους αρχαίους Έλληνες, τη Σιμόν Νε Μποβουάρ και την ξεπερασμένη έννοια της μονογαμίας, τα ξέρω!
Εγώ όμως θέλω μονογαμία. Τη θεωρώ ένδειξη υγείας μιας σχέσης. Όποτε απάτησα ή απατήθηκα ήταν επειδή η σχέση είχε πιάσει πάτο και δεν το παραδεχόμασταν.
Επιπλέον, η μονογαμία είναι μια μορφή ευγένειας απέναντι στο σύντροφό σου.
Δεν του χώνεις στο στόμα τα ζουμιά ενός ξένου ανθρώπου.
Τι άλλο δεν έχω αναφέρει ως σημάδι μιας καλής σχέσης στο ζευγάρι; Την αισθητική.
Στον εαυτό τους, στο περιβάλλον τους, στον τρόπο ζωής τους. Αν η αισθητική του ζευγαριού είναι κοινή και δε βάζει η γυναίκα πετσετάκι στο γλυπτό που πήρε ο καλός της από την έκθεση του φίλου και συμφοιτητή του στην Καλών Τεχνών, τότε έχουμε μια καλή σχέση.
Άποψή μου είναι βέβαια, πως μια σωστή αισθητική και όχι η αισθητική του κιτς στο ζευγάρι, εξασφαλίζει μια καλή σχέση.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω την εντύπωση πως οι άνθρωποι με κακή αισθητική, δεν έχουν καλές σχέσεις.
Οι κακόγουστοι δεν κάνουν καλό σεξ, γιατί η αισθητική απαιτεί ευγένεια.
Τι ορίζω εγώ σαν καλή αισθητική; Το minimal. Όλα τα άλλα είναι κιτς.
Τα παραφορτωμένα σπίτια, τα χαϊμαλιά και τα κοσμήματα, είναι κιτς.
Μην εμπιστευτείς γυναίκα ή άντρα, τίγκα στη μόστρα και το χαϊμαλί. Δεν θα βγει καλή σχέση.
Θα κάνετε σεξ και θα κοιτάει πώς φαίνονται στο φωτισμό του δωματίου τα μπλιμπλίκια που φοράει, κάτι που δηλώνει αγένεια και σαφώς απουσία μονογαμικότητας, αφού και άλλος να κάτσει δίπλα του εκείνη τη στιγμή δεν θα το καταλάβει, γιατί κοιτάει τα χαϊμαλιά. Βραχιόλια, κολιέ, ξέρετε τι εννοώ.
Άρα, κακό σεξ μαζί του, άρα κακή σχέση.
Αλλά κι αν τα βγάλει πριν το σεξ, πάλι κακό σεξ, γιατί πιστέψτε με, θα είναι μεγάλο ξενέρωμα να περιμένεις 2 λεπτά τον άλλον να γίνει από τοτέμ, άνθρωπος.
Αυτά είπα στο φίλο μου για την καλή σχέση.
Καλό σεξ που θα πηγάσει από την τρυφερότητα, τη μονογαμία, και την αισθητική.  Ή, συνοπτικά: από την ευγένεια.
Οι γνήσια ευγενικοί άνθρωποι απολαμβάνουν ποιότητα στις επιλογές τους.
Τα αλήτικα, τα μόρτικα, τα μαγκιόρικα, αυτά που πολλοί επιλέγουν για να χτίσουν μια δυνατή (ψεύτικη) προσωπικότητα (mainstream κατάσταση) εξασφαλίζουν αποκλειστικά και μόνο, αυτό που λέμε «κακή σχέση».
Επειδή λείπει η ευγένεια (το ξαναλέω).
Όσο για το άλλο σου μισό φίλε μου, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις καλό σεξ με...τον εαυτό σου…Δεν είναι ευγενικό.
Πηγή eyedoll.gr
Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που επηρεάζουν τους νέους σήμερα είναι οι δομές που πήραν από το σπίτι πρωτίστως και μετέπειτα από το σχολείο.
Οι νέοι παραμένουν αμετανόητα παιδιά, με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη επικοινωνίας με τους γύρω την αδιαφορία και την μονότονη καθημερινότητα.
Κατά κανόνα σήμερα οι νέοι είναι αυθόρμητοι και εκφράζουν με ευκολία τα αισθήματα τους, πληγώνονται εύκολα όταν δεν τους αναγνωρίζεις ή επιβραβεύεις.
Δεν χάνουν την ευκαιρία να έρθουν αβασάνιστα σε σύγκρουση με θεσμούς όπως την οικογένεια και το σχολείο.
Στις περισσότερες περιπτώσεις οφείλεται στην αδιαφορία του κοινωνικού περιβάλλοντος, η απόρριψη και απογοήτευση που δέχονται τους δυναμιτίζεις και τους κάνει επιρρεπείς στην αδιαφορία, αδιαφορία για όλα όπως το σχολείο την πρόοδο τις παρέες και ότι έχει σχέση με την κοινωνική - προσωπική ζωή τους.
Οι νέοι έχουν την τάση να αντιδρούν ευκολότερα απέναντι στην αδικία την εκμετάλλευση και την πολιτική ποιότητα των κυβερνώντων, τις περισσότερες όμως φορές είναι ακραίοι διότι η προσωπικότητα τους δεν ολοκληρώθηκε ούτε διαμορφώθηκε ακόμα, η βιασύνη είναι κύριο χαρακτηριστικό που επισφραγίζεται με την τεμπελιά, ενώ είναι εξυπνότεροι σε σχέση με τις προηγούμενες γενεές εξ αιτίας της ηλεκτρονικής πληροφόρησης δεν δουλεύουν το μυαλό όσο θα έπρεπε, γεγονός που τους καθιστά ευάλωτους και χωρίς τα απαραίτητα εφόδια για την περεταίρω πορεία της ζωή τους.
Ένας σημαντικός παράγοντας που μπαίνει ως «τροχοπέδη» στην ολοκλήρωση τους είναι η λανθασμένη ταύτιση με πρότυπα που προβάλει η τηλεόραση, όπως χλιμίτζουρες ντιντήδες πορνίδια και τατουταρισμένους, ενθουσιάζονται εύκολα με το καινούργιο που βλέπουν και προσπαθούν να το αντιγράψουν μη γνωρίζοντας την λανθασμένη πράξη τους, όλα αυτά έχουν αποτέλεσμα αρνητικό που καθυστερεί την ολοκλήρωση τους, έτσι βλέπουμε σήμερα νέους που παρά το γεγονός ότι ενηλικιώθηκαν παραμένουν ακόμα παιδιά στους τρόπους και την συμπεριφορά τους.-

Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος
Εκδότης ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
τ. Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος
TV ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Νέοι, «στο επίκεντρο του κόσμου»

Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που επηρεάζουν τους νέους σήμερα είναι οι δομές που πήραν από το σπίτι πρωτίστως και μετέπειτα από το σχολείο.
Οι νέοι παραμένουν αμετανόητα παιδιά, με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη επικοινωνίας με τους γύρω την αδιαφορία και την μονότονη καθημερινότητα.
Κατά κανόνα σήμερα οι νέοι είναι αυθόρμητοι και εκφράζουν με ευκολία τα αισθήματα τους, πληγώνονται εύκολα όταν δεν τους αναγνωρίζεις ή επιβραβεύεις.
Δεν χάνουν την ευκαιρία να έρθουν αβασάνιστα σε σύγκρουση με θεσμούς όπως την οικογένεια και το σχολείο.
Στις περισσότερες περιπτώσεις οφείλεται στην αδιαφορία του κοινωνικού περιβάλλοντος, η απόρριψη και απογοήτευση που δέχονται τους δυναμιτίζεις και τους κάνει επιρρεπείς στην αδιαφορία, αδιαφορία για όλα όπως το σχολείο την πρόοδο τις παρέες και ότι έχει σχέση με την κοινωνική - προσωπική ζωή τους.
Οι νέοι έχουν την τάση να αντιδρούν ευκολότερα απέναντι στην αδικία την εκμετάλλευση και την πολιτική ποιότητα των κυβερνώντων, τις περισσότερες όμως φορές είναι ακραίοι διότι η προσωπικότητα τους δεν ολοκληρώθηκε ούτε διαμορφώθηκε ακόμα, η βιασύνη είναι κύριο χαρακτηριστικό που επισφραγίζεται με την τεμπελιά, ενώ είναι εξυπνότεροι σε σχέση με τις προηγούμενες γενεές εξ αιτίας της ηλεκτρονικής πληροφόρησης δεν δουλεύουν το μυαλό όσο θα έπρεπε, γεγονός που τους καθιστά ευάλωτους και χωρίς τα απαραίτητα εφόδια για την περεταίρω πορεία της ζωή τους.
Ένας σημαντικός παράγοντας που μπαίνει ως «τροχοπέδη» στην ολοκλήρωση τους είναι η λανθασμένη ταύτιση με πρότυπα που προβάλει η τηλεόραση, όπως χλιμίτζουρες ντιντήδες πορνίδια και τατουταρισμένους, ενθουσιάζονται εύκολα με το καινούργιο που βλέπουν και προσπαθούν να το αντιγράψουν μη γνωρίζοντας την λανθασμένη πράξη τους, όλα αυτά έχουν αποτέλεσμα αρνητικό που καθυστερεί την ολοκλήρωση τους, έτσι βλέπουμε σήμερα νέους που παρά το γεγονός ότι ενηλικιώθηκαν παραμένουν ακόμα παιδιά στους τρόπους και την συμπεριφορά τους.-

Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος
Εκδότης ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
τ. Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος
TV ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ