Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικογενεικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικογενεικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Η επίσκεψη στο γιατρό συχνά αποτελεί αιτία φόβου και άσχημων αισθημάτων στα παιδιά.
Εμβόλια, σιρόπια και γενικότερα κάθε τι που έχει να κάνει με την επίσκεψη αυτή τα μικρά δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση.
Για ποιο λόγο φοβούνται τόσο πολύ;
Ο αποχωρισμός: τα μικρά συχνά φοβούνται στην ιδέα ότι οι γονείς θα περιμένουν στο χώρο υποδοχής. Φοβούνται πως αν τους συμβεί κάτι δεν θα είναι δίπλα τους. Η φοβία αυτή εμφανίζεται κυρίως μέχρι τα 7 έτη και στις ηλικίες 12-13.
Η άγνοια: Όταν δεν γνωρίζουμε κάτι πολλές φορές φοβόμαστε. Ο φόβος για τις ενέσεις, για την εξέταση, αν θα πονέσει, τι έχω, είναι λογικό να τρομάζουν τα παιδιά σας.
Ο γιατρός: Τα χαρακτηριστικά ή ο τρόπος που συμπεριφέρεται ο γιατρός στα μικρά σας μπορεί να τους δημιουργήσει ανησυχία και άρνηση. Τα παιδιά παρερμηνεύουν καταστάσεις όπως η ταχύτητα ή τη συμπεριφορά του και είναι πιθανό να τα εκλάβουν ως απόρριψη, αντιπάθεια ή αυστηρότητα.
Πώς μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά τους ώστε η επίσκεψη στο γιατρό να μην είναι τόσο επώδυνη;
Ένας καλός τρόπος είναι να ενθαρρύνετε το παιδί να εκφράσει τους φόβους του και έπειτα να τους αντιμετωπίσει με τη συζήτηση. Εξηγήστε του με κατανοητό τρόπο πως δεν υπάρχει λόγος να φοβάται. Τονίστε του πως δεν είναι κάτι επώδυνο. Πείτε τους τι θα συμβεί ακριβώς στην εξέταση.
Μια ακόμα ιδέα είναι το παιχνίδι των ρόλων. Με τον τρόπο αυτό μπορείτε να εξηγήσετε στο παιδί εμπράκτως την διαδικασία αλλά και να καταλάβετε όλες τις ανησυχίες του. Χρησιμοποιείστε μια κούκλα ή ένα αγαπημένο αρκουδάκι για να πάρει το ρόλο του μωρού. Θα πρέπει λοιπόν να το πάτε στο γιατρό γιατί έχει πυρετό ή ακόμα να μετρήστε το βάρος και το ύψος του, όπως συμβαίνει σε μια εξέταση ρουτίνας.
Να θυμάστε πως σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να υποτιμήσετε τους φόβους των παιδιών σας, να ασκήσετε κριτική ή ακόμα να χρησιμοποιήσετε μεθόδους εξουσίας. Ακόμα, αν δείτε πως δεν υπάρχει καλή χημεία μεταξύ του γιατρού και του παιδιού σας καλό να αλλάξετε γιατρό.
jenny.gr

Παιδίατρος: φόβος ή όχι για το παιδί;

Η επίσκεψη στο γιατρό συχνά αποτελεί αιτία φόβου και άσχημων αισθημάτων στα παιδιά.
Εμβόλια, σιρόπια και γενικότερα κάθε τι που έχει να κάνει με την επίσκεψη αυτή τα μικρά δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση.
Για ποιο λόγο φοβούνται τόσο πολύ;
Ο αποχωρισμός: τα μικρά συχνά φοβούνται στην ιδέα ότι οι γονείς θα περιμένουν στο χώρο υποδοχής. Φοβούνται πως αν τους συμβεί κάτι δεν θα είναι δίπλα τους. Η φοβία αυτή εμφανίζεται κυρίως μέχρι τα 7 έτη και στις ηλικίες 12-13.
Η άγνοια: Όταν δεν γνωρίζουμε κάτι πολλές φορές φοβόμαστε. Ο φόβος για τις ενέσεις, για την εξέταση, αν θα πονέσει, τι έχω, είναι λογικό να τρομάζουν τα παιδιά σας.
Ο γιατρός: Τα χαρακτηριστικά ή ο τρόπος που συμπεριφέρεται ο γιατρός στα μικρά σας μπορεί να τους δημιουργήσει ανησυχία και άρνηση. Τα παιδιά παρερμηνεύουν καταστάσεις όπως η ταχύτητα ή τη συμπεριφορά του και είναι πιθανό να τα εκλάβουν ως απόρριψη, αντιπάθεια ή αυστηρότητα.
Πώς μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά τους ώστε η επίσκεψη στο γιατρό να μην είναι τόσο επώδυνη;
Ένας καλός τρόπος είναι να ενθαρρύνετε το παιδί να εκφράσει τους φόβους του και έπειτα να τους αντιμετωπίσει με τη συζήτηση. Εξηγήστε του με κατανοητό τρόπο πως δεν υπάρχει λόγος να φοβάται. Τονίστε του πως δεν είναι κάτι επώδυνο. Πείτε τους τι θα συμβεί ακριβώς στην εξέταση.
Μια ακόμα ιδέα είναι το παιχνίδι των ρόλων. Με τον τρόπο αυτό μπορείτε να εξηγήσετε στο παιδί εμπράκτως την διαδικασία αλλά και να καταλάβετε όλες τις ανησυχίες του. Χρησιμοποιείστε μια κούκλα ή ένα αγαπημένο αρκουδάκι για να πάρει το ρόλο του μωρού. Θα πρέπει λοιπόν να το πάτε στο γιατρό γιατί έχει πυρετό ή ακόμα να μετρήστε το βάρος και το ύψος του, όπως συμβαίνει σε μια εξέταση ρουτίνας.
Να θυμάστε πως σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να υποτιμήσετε τους φόβους των παιδιών σας, να ασκήσετε κριτική ή ακόμα να χρησιμοποιήσετε μεθόδους εξουσίας. Ακόμα, αν δείτε πως δεν υπάρχει καλή χημεία μεταξύ του γιατρού και του παιδιού σας καλό να αλλάξετε γιατρό.
jenny.gr
Αποτελεί κοινή παραδοχή ότι οι διαδραστικές τεχνολογίες, όπως το Διαδίκτυο και το κινητό τηλέφωνο, αποτελούν χρηστικά εργαλεία επικοινωνίας, μάθησης, δημιουργίας, διασκέδασης και εργασίας.
Με λίγα "κλικ" μικροί και μεγάλοι μπορούν να βρεθούν σ' έναν απέραντο εικονικό κόσμο γεμάτο χίλια θαύματα.
Όμως, ο αχανής αυτός ιδεατός κόσμος, όπως άλλωστε και ο πραγματικός κόσμος στον οποίο ζούμε, έχει και τις σκοτεινές πλευρές του. Ένας ενήλικας είναι σε θέση να κρίνει και να αποφύγει τους κινδύνους που θα συναντήσει εκεί, για ένα παιδί, όμως, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Η ευθύνη της προστασίας του, λοιπόν, βρίσκεται, όπως και στο φυσικό κόσμο, στα χέρια των γονέων του. Ωστόσο, η προστασία των ανηλίκων δεν είναι μια απλή διαδικασία. Το επιθυμητό δεν είναι ούτε η πλήρης απαγόρευση της πρόσβασης στους διαδραστικούς κόσμους που στερεί το παιδί από ανεκτίμητα εργαλεία, ούτε η παντελής απουσία επιτήρησης και κατά συνέπεια η στροφή προς τις ευχές... για να μη συμβεί τίποτα κακό.
Έχει φτάσει, λοιπόν, ο καιρός για δράση. Μακάρι να μη χρειαζόταν να μάθουμε τι σημαίνει «spam» ή «download» ή «facebook». Πρέπει να το κάνουμε για χάρη των παιδιών μας, τα οποία αφήνουμε πάρα πολύ συχνά να πλοηγούνται μόνα τους στο Διαδίκτυο, κάτι που πολλές φορές ισοδυναμεί με το να τα αφήνουμε να περιφέρονται στην πόλη ολομόναχα... μέσα στη νύχτα! Όπως δε χρειάζεται να έχουμε δίπλωμα οδήγησης για να μάθουμε τα παιδιά μας να διασχίζουν με ασφάλεια το δρόμο, έτσι και στον ψηφιακό κόσμο δε χρειάζεται να είμαστε οι «γκουρού» της τεχνολογίας για να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από τις κακοτοπιές.
Η απάντηση στα παραπάνω είναι η ίδια που μας καθοδηγεί τόσα χρόνια μέσα στον πραγματικό κόσμο:
Nα τα μάθουμε να είναι υπεύθυνα
Nα τα εφοδιάσουμε με σωστή πληροφόρηση και εκπαίδευση.
Nα τα βοηθάμε όποτε μας το ζητάνε, να είμαστε πάντα στο πλευρό τους, όχι μόνο με το νου μας, αλλά και ως φυσική παρουσία.
Nα εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη.
Nα είμαστε ενημερωμένοι και να καταβάλουμε προσπάθεια να μάθουμε μαζί με τα παιδιά.
-Η θετική διάσταση του διαδικτύου
Το διαδίκτυο στη σύγχρονη κοινωνία είναι «επιταχυντής» γνώσης. Το παιδί και ο έφηβος βρίσκονται μπροστά από μια απέραντη πηγή πληροφοριών και γνώσεων, στις οποίες η πρόσβαση είναι εύκολη και απλή. Μπορεί μόνο του, με απλό τρόπο να έχει άμεσα κι εύκολα όλη την πληροφορία που επιδιώκει για το σχολείο του, τις εργασίες του, τα ενδιαφέροντά του. Mαθαίνει στο παιδί να ερευνά, να αξιολογεί πληροφορίες, να κατευθύνεται σε ένα στόχο. Η υπερπληθώρα πληροφόρησης μαθαίνει στο παιδί να ιεραρχεί, να αξιολογεί, να εντοπίζει αυτό που του είναι χρήσιμο και ενδιαφέρον. Το διαδίκτυο προσφέρει στο παιδί τη δυνατότητα να αυτενεργεί, να έχει τη δική του παρουσία και ταυτότητα, με τους όρους που καθορίζει αυτό. Μπορεί στο διαδίκτυο να δημιουργήσει, να κατασκευάσει, να συγκρίνει, να συλλέξει, να ρωτήσει, να μάθει μόνο του, και με το δικό του ρυθμό. Το διαδίκτυο είναι ένα ψυχαγωγικό μέσο και δημοφιλέστατο μέσο επικοινωνίας.
Κάνει τη μάθηση παιχνίδι, προσφέρει τη δυνατότητα στο παιδί να παίξει οξύνοντας πολλαπλές ικανότητές του, κι ακόμα μπορεί να έχει ζωντανή επαφή με άτομα οπουδήποτε, σε όλο τον κόσμο Αλλά ασφαλώς και το διαδίκτυο, όπως και κάθε σύγχρονη τεχνολογία, μπορεί να έχει αρνητική επιρροή, αν δεν έχει σωστή χρήση.
-Τι πρέπει να προσέχουμε οι γονείς:
Προσωπικά δεδομένα: τα παιδιά δεν αξιολογούν πάντα σωστά τις πληροφορίες που παίρνουν από το internet και μπορεί να παρέχουν προσωπικές πληροφορίες χωρίς ενδοιασμούς
Ασφάλεια: τα παιδιά, όπως και οι ενήλικες, στο διαδίκτυο μπορεί να εκτίθενται σε ιούς και κακόβουλο λογισμικό, (δηλαδή προγράμματα που παραβιάζουν την ασφάλεια του υπολογιστή αλλά και που μπορούν να υποκλέπτουν προσωπικά δεδομένα.)
-Ανεπιθύμητο περιεχόμενο: τα παιδιά μπορεί να εκτεθούν σε υλικό που είναι είτε ακατάλληλο για την ηλικία τους είτε ανάρμοστο και μπορεί να περιλαμβάνει διαφημιστικό υλικό, ανεπιθύμητη αλληλογραφία (spam), πορνογραφία, και σπανιότερα εκφοβισμό, εχθρότητα και εξτρεμιστικές ομάδες.
Διαδικτυακές απάτες: δηλαδή απάτες που πραγματοποιούνται online (όπως γίνονται και στον πραγματικό κόσμο), μόνο που οι απατεώνες συνήθως δεν ενδιαφέρονται για την ηλικία του ατόμου που εξαπατούν – ενδιαφέρονται μόνο για αυτά που θα αποκομίσουν.
-Κλοπή ταυτότητας: σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί κάποιο άλλο άτομο να κλέψει την ταυτότητα ενός παιδιού και να εκτελέσει παράνομες ή μη online δραστηριότητες.
Ψυχολογικές επιπτώσεις: Ένα παιδί που δεν έχει αναπτύξει επαρκώς τις κοινωνικές του ικανότητες μπορεί να βρίσκει καταφύγιο στην επικοινωνία μέσω διαδικτύου. Αυτή η υπερβολική χρήση ίσως το κάνει να αποσύρεται απο τις ζωντανές επαφές, να παραμελεί φυσικές δραστηριότητες, ή και τα μαθήματά του.
-Εθισμός: Τα διαδικτυακά παιχνίδια μπορεί να δημιουργήσουν εθισμό, με συμπτώματα που μπορείτε να αναγνωρίσετε εύκολα, όπως: διαταραχές στη συμπεριφορά, στον ύπνο, στο φαγητό, κι ακόμα κοινωνική απομόνωση, και απώλεια άλλων ενδιαφερόντων
-Διαδικτυακός εκφοβισμός: αυτό που παλιά γινόταν μόνο στην αυλή του σχολείου, σήμερα μεταφέρεται και στο κινητό και στο διαδίκτυο, δηλαδή οι απειλές, η κακοποίηση και ο εκφοβισμός από τον «καπετάν φασαρία» του σχολείου, προς παιδιά με ηπιότερη προσωπικότητα. Ο θύτης μπορεί να οδηγείται στον Διαδικτυακό εκφοβισμό επειδή βιώνει έντονα συναισθήματα όπως θυμός ,απόγνωση που προέρχονται τόσο από πιθανές προβληματικές σχέσεις στο οικογενειακό περιβάλλον όσο και εξαιτίας κοινωνικών δυσκολιών που αντιμετωπίζει ως άτομο, ενώ δημιουργεί στο θύμα αίσθημα ενοχής και ανασφάλειας.
H WIND στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης με την επιστημονική επίβλεψη του Ιωάννη Τσιάντη, MD, DPM, FRC Psych.Αν. Καθηγητή Παιδοψυχιατρικής Επιστημονικού Υπεύθυνου Ε.Ψ.Υ.Π.Ε. δημιούργησε έναν οδηγό με συμβουλές προς γονείς ώστε να ενθαρρύνουν και να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους να χρησιμοποιούν την τεχνολογία υπεύθυνα και με ασφάλεια.

Παιδί και Διαδίκτυο

Αποτελεί κοινή παραδοχή ότι οι διαδραστικές τεχνολογίες, όπως το Διαδίκτυο και το κινητό τηλέφωνο, αποτελούν χρηστικά εργαλεία επικοινωνίας, μάθησης, δημιουργίας, διασκέδασης και εργασίας.
Με λίγα "κλικ" μικροί και μεγάλοι μπορούν να βρεθούν σ' έναν απέραντο εικονικό κόσμο γεμάτο χίλια θαύματα.
Όμως, ο αχανής αυτός ιδεατός κόσμος, όπως άλλωστε και ο πραγματικός κόσμος στον οποίο ζούμε, έχει και τις σκοτεινές πλευρές του. Ένας ενήλικας είναι σε θέση να κρίνει και να αποφύγει τους κινδύνους που θα συναντήσει εκεί, για ένα παιδί, όμως, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Η ευθύνη της προστασίας του, λοιπόν, βρίσκεται, όπως και στο φυσικό κόσμο, στα χέρια των γονέων του. Ωστόσο, η προστασία των ανηλίκων δεν είναι μια απλή διαδικασία. Το επιθυμητό δεν είναι ούτε η πλήρης απαγόρευση της πρόσβασης στους διαδραστικούς κόσμους που στερεί το παιδί από ανεκτίμητα εργαλεία, ούτε η παντελής απουσία επιτήρησης και κατά συνέπεια η στροφή προς τις ευχές... για να μη συμβεί τίποτα κακό.
Έχει φτάσει, λοιπόν, ο καιρός για δράση. Μακάρι να μη χρειαζόταν να μάθουμε τι σημαίνει «spam» ή «download» ή «facebook». Πρέπει να το κάνουμε για χάρη των παιδιών μας, τα οποία αφήνουμε πάρα πολύ συχνά να πλοηγούνται μόνα τους στο Διαδίκτυο, κάτι που πολλές φορές ισοδυναμεί με το να τα αφήνουμε να περιφέρονται στην πόλη ολομόναχα... μέσα στη νύχτα! Όπως δε χρειάζεται να έχουμε δίπλωμα οδήγησης για να μάθουμε τα παιδιά μας να διασχίζουν με ασφάλεια το δρόμο, έτσι και στον ψηφιακό κόσμο δε χρειάζεται να είμαστε οι «γκουρού» της τεχνολογίας για να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από τις κακοτοπιές.
Η απάντηση στα παραπάνω είναι η ίδια που μας καθοδηγεί τόσα χρόνια μέσα στον πραγματικό κόσμο:
Nα τα μάθουμε να είναι υπεύθυνα
Nα τα εφοδιάσουμε με σωστή πληροφόρηση και εκπαίδευση.
Nα τα βοηθάμε όποτε μας το ζητάνε, να είμαστε πάντα στο πλευρό τους, όχι μόνο με το νου μας, αλλά και ως φυσική παρουσία.
Nα εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη.
Nα είμαστε ενημερωμένοι και να καταβάλουμε προσπάθεια να μάθουμε μαζί με τα παιδιά.
-Η θετική διάσταση του διαδικτύου
Το διαδίκτυο στη σύγχρονη κοινωνία είναι «επιταχυντής» γνώσης. Το παιδί και ο έφηβος βρίσκονται μπροστά από μια απέραντη πηγή πληροφοριών και γνώσεων, στις οποίες η πρόσβαση είναι εύκολη και απλή. Μπορεί μόνο του, με απλό τρόπο να έχει άμεσα κι εύκολα όλη την πληροφορία που επιδιώκει για το σχολείο του, τις εργασίες του, τα ενδιαφέροντά του. Mαθαίνει στο παιδί να ερευνά, να αξιολογεί πληροφορίες, να κατευθύνεται σε ένα στόχο. Η υπερπληθώρα πληροφόρησης μαθαίνει στο παιδί να ιεραρχεί, να αξιολογεί, να εντοπίζει αυτό που του είναι χρήσιμο και ενδιαφέρον. Το διαδίκτυο προσφέρει στο παιδί τη δυνατότητα να αυτενεργεί, να έχει τη δική του παρουσία και ταυτότητα, με τους όρους που καθορίζει αυτό. Μπορεί στο διαδίκτυο να δημιουργήσει, να κατασκευάσει, να συγκρίνει, να συλλέξει, να ρωτήσει, να μάθει μόνο του, και με το δικό του ρυθμό. Το διαδίκτυο είναι ένα ψυχαγωγικό μέσο και δημοφιλέστατο μέσο επικοινωνίας.
Κάνει τη μάθηση παιχνίδι, προσφέρει τη δυνατότητα στο παιδί να παίξει οξύνοντας πολλαπλές ικανότητές του, κι ακόμα μπορεί να έχει ζωντανή επαφή με άτομα οπουδήποτε, σε όλο τον κόσμο Αλλά ασφαλώς και το διαδίκτυο, όπως και κάθε σύγχρονη τεχνολογία, μπορεί να έχει αρνητική επιρροή, αν δεν έχει σωστή χρήση.
-Τι πρέπει να προσέχουμε οι γονείς:
Προσωπικά δεδομένα: τα παιδιά δεν αξιολογούν πάντα σωστά τις πληροφορίες που παίρνουν από το internet και μπορεί να παρέχουν προσωπικές πληροφορίες χωρίς ενδοιασμούς
Ασφάλεια: τα παιδιά, όπως και οι ενήλικες, στο διαδίκτυο μπορεί να εκτίθενται σε ιούς και κακόβουλο λογισμικό, (δηλαδή προγράμματα που παραβιάζουν την ασφάλεια του υπολογιστή αλλά και που μπορούν να υποκλέπτουν προσωπικά δεδομένα.)
-Ανεπιθύμητο περιεχόμενο: τα παιδιά μπορεί να εκτεθούν σε υλικό που είναι είτε ακατάλληλο για την ηλικία τους είτε ανάρμοστο και μπορεί να περιλαμβάνει διαφημιστικό υλικό, ανεπιθύμητη αλληλογραφία (spam), πορνογραφία, και σπανιότερα εκφοβισμό, εχθρότητα και εξτρεμιστικές ομάδες.
Διαδικτυακές απάτες: δηλαδή απάτες που πραγματοποιούνται online (όπως γίνονται και στον πραγματικό κόσμο), μόνο που οι απατεώνες συνήθως δεν ενδιαφέρονται για την ηλικία του ατόμου που εξαπατούν – ενδιαφέρονται μόνο για αυτά που θα αποκομίσουν.
-Κλοπή ταυτότητας: σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί κάποιο άλλο άτομο να κλέψει την ταυτότητα ενός παιδιού και να εκτελέσει παράνομες ή μη online δραστηριότητες.
Ψυχολογικές επιπτώσεις: Ένα παιδί που δεν έχει αναπτύξει επαρκώς τις κοινωνικές του ικανότητες μπορεί να βρίσκει καταφύγιο στην επικοινωνία μέσω διαδικτύου. Αυτή η υπερβολική χρήση ίσως το κάνει να αποσύρεται απο τις ζωντανές επαφές, να παραμελεί φυσικές δραστηριότητες, ή και τα μαθήματά του.
-Εθισμός: Τα διαδικτυακά παιχνίδια μπορεί να δημιουργήσουν εθισμό, με συμπτώματα που μπορείτε να αναγνωρίσετε εύκολα, όπως: διαταραχές στη συμπεριφορά, στον ύπνο, στο φαγητό, κι ακόμα κοινωνική απομόνωση, και απώλεια άλλων ενδιαφερόντων
-Διαδικτυακός εκφοβισμός: αυτό που παλιά γινόταν μόνο στην αυλή του σχολείου, σήμερα μεταφέρεται και στο κινητό και στο διαδίκτυο, δηλαδή οι απειλές, η κακοποίηση και ο εκφοβισμός από τον «καπετάν φασαρία» του σχολείου, προς παιδιά με ηπιότερη προσωπικότητα. Ο θύτης μπορεί να οδηγείται στον Διαδικτυακό εκφοβισμό επειδή βιώνει έντονα συναισθήματα όπως θυμός ,απόγνωση που προέρχονται τόσο από πιθανές προβληματικές σχέσεις στο οικογενειακό περιβάλλον όσο και εξαιτίας κοινωνικών δυσκολιών που αντιμετωπίζει ως άτομο, ενώ δημιουργεί στο θύμα αίσθημα ενοχής και ανασφάλειας.
H WIND στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης με την επιστημονική επίβλεψη του Ιωάννη Τσιάντη, MD, DPM, FRC Psych.Αν. Καθηγητή Παιδοψυχιατρικής Επιστημονικού Υπεύθυνου Ε.Ψ.Υ.Π.Ε. δημιούργησε έναν οδηγό με συμβουλές προς γονείς ώστε να ενθαρρύνουν και να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους να χρησιμοποιούν την τεχνολογία υπεύθυνα και με ασφάλεια.

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο η κακοσμία αναπνοής είναι ένα σχετικά συχνό φαινόμενο στα παιδία ( στο 15-20% των παιδιών).
Οι βασικές αιτίες μπορούν να χωριστούν σε 4 ομάδες.
Α) Τοπικές αιτίες
Β) Γενικότεροι λόγοι
Γ) Εξαιτίας λήψης φαρμάκων
Δ) Ξηροστομίας
Αναλυτικότερα οι τοπικές αιτίες είναι λόγω:
• Σήψη (μόλυνση) στο στόμα. Εννοούμε καταστάσεις με φθορά των δοντιών (τερηδόνα). Στα σάπια δόντια αναπτύσσονται μικρόβια που προκαλούν την κακοσμία.
• Σήψη (μόλυνση) στη μύτη. Εννοούμε καταστάσεις όπου τα απλά κρυολογήματα-με συνάχι, εξελίσσονται στην πυώδη ρινίτιδα (πράσινες πηχτές μύξες).
• Μόλυνση στα ιγμόρεια (ιγμορίτιδα). Η ιγμορίτιδα είναι τις πιο πολλές φορές αποτέλεσμα μόλυνσης στην μύτη που δεν αντιμετωπίστηκε με φάρμακα (αντιβιοτικά).
• Αμυγδαλίτιδα.
• Αφθώδης στοματίτιδα.
• Ατροφική ρινίτιδα στα κορίτσια της εφηβείας ,κυρίως τις ημέρες τις περιόδου. Λόγω μείωσης τις παραγόμενης βλέννας η ξηρότητα της περιοχής οδηγεί σε κακοσμία.
ΓΕΝΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΚΑΚΟΣΜΙΑΣ:
Πρόκειται για πολύ σπανιότερες καταστάσεις σε νοσήματα του στομάχου, ήπατος και νεφρών. Βέβαια, σε πάρα πολλές περιπτώσεις η κακοσμία είναι από αέρια του στομάχου χωρίς όμως να υπάρχει κάποια παθολογική αιτία, αλλά απλά μια χαλάρωση της βαλβίδας ανάμεσα στο στομάχι και στον οισοφάγο.
Πολύ συχνά χρησιμοποιούμε τα αντιισταμινικά για διάφορες αιτίες. Είναι η πλέον αγαπητή ομάδα φαρμάκων των παιδιάτρων. Σκοπός των αντιισταμινικών είναι να ‘’στεγνώσουν’’ εκκρίσεις. Εκτός όμως από τις μύξες τα αντιισταμινικά στεγνώνουν και το σάλιο , που οδηγεί σε ξηροστομία και συνεπώς κακοσμία.
ΠΡΕΠΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ -ΟΤΑΝ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΙΣ ΑΙΤΙΕΣ ΚΑΚΟΣΜΙΑΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ- ΣΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΞΕΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΥΤΗ. Πολλά παιδιά προσχολικής ηλικίας, έχουν την συνήθεια να βάζουν μικρά παιχνιδάκια στη μύτη τους, χωρίς να το καταλάβουμε. Μετά την πάροδο αρκετού χρονικού διαστήματος, αρχίζει μια κακοσμία (μαζί με πράσινες μύξες) που ο παιδίατρος την αντιμετωπίζει με αντιβίωση. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΩΣΤΗ ΜΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΤΕΙ ΕΑΝ Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΜΥΞΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ Η ΤΑ ΔΥΟ ΡΟΥΘΟΥΝΙΑ. Εάν είναι από το ένα ρουθούνι τότε να είστε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΠΩΣ Η ΚΑΚΟΣΜΙΑ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΞΕΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΩΡΛ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΝΑ ΤΟ ΑΦΑΙΡΕΣΕΙ.
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΚΑΚΟΣΜΙΑΣ
Ανάλογα με την αιτία. Εάν πρόκειται για τερηδονισμένα δόντια, γρήγορα στον οδοντίατρο. Αν η αιτία είναι μια μόλυνση στη μύτη ( πυώδης ρινίτιδα) ή ιγμορίτιδα τότε χρειάζεται παρατεταμένη ( πάνω από 7 μέρες) αξιόπιστη αντιβίωση. Αν πρόκειται για πιθανό ξένο σώμα, εξαγωγή του από ΩΡΛ.
Σε μερικά παιδιά μεγάλη βοήθεια προσφέρει το συχνό βούρτσισμα της γλώσσας και η χρήση στα μεγαλύτερα παιδιά αντισηπτικών διαλυμάτων Συχνά βοήθεια προσφέρει το μάσημα της μαστίχας, διότι οι μασητικές κινήσεις αυξάνουν τη ροή του σάλιου και βοηθούν στην απομάκρυνση υπολειμμάτων τροφών . Τέλος, προσέχουμε την διατροφή. Χορηγούμε πολλά υγρά, όσο το δυνατόν περισσότερα φρούτα και λαχανικά και το σπουδαιότερο μειώνουμε σημαντικά τα λίπη των τροφών.


Μυρίζει η αναπνοή του παιδιού μου. Τι μπορεί να φταίει;

Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο η κακοσμία αναπνοής είναι ένα σχετικά συχνό φαινόμενο στα παιδία ( στο 15-20% των παιδιών).
Οι βασικές αιτίες μπορούν να χωριστούν σε 4 ομάδες.
Α) Τοπικές αιτίες
Β) Γενικότεροι λόγοι
Γ) Εξαιτίας λήψης φαρμάκων
Δ) Ξηροστομίας
Αναλυτικότερα οι τοπικές αιτίες είναι λόγω:
• Σήψη (μόλυνση) στο στόμα. Εννοούμε καταστάσεις με φθορά των δοντιών (τερηδόνα). Στα σάπια δόντια αναπτύσσονται μικρόβια που προκαλούν την κακοσμία.
• Σήψη (μόλυνση) στη μύτη. Εννοούμε καταστάσεις όπου τα απλά κρυολογήματα-με συνάχι, εξελίσσονται στην πυώδη ρινίτιδα (πράσινες πηχτές μύξες).
• Μόλυνση στα ιγμόρεια (ιγμορίτιδα). Η ιγμορίτιδα είναι τις πιο πολλές φορές αποτέλεσμα μόλυνσης στην μύτη που δεν αντιμετωπίστηκε με φάρμακα (αντιβιοτικά).
• Αμυγδαλίτιδα.
• Αφθώδης στοματίτιδα.
• Ατροφική ρινίτιδα στα κορίτσια της εφηβείας ,κυρίως τις ημέρες τις περιόδου. Λόγω μείωσης τις παραγόμενης βλέννας η ξηρότητα της περιοχής οδηγεί σε κακοσμία.
ΓΕΝΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΚΑΚΟΣΜΙΑΣ:
Πρόκειται για πολύ σπανιότερες καταστάσεις σε νοσήματα του στομάχου, ήπατος και νεφρών. Βέβαια, σε πάρα πολλές περιπτώσεις η κακοσμία είναι από αέρια του στομάχου χωρίς όμως να υπάρχει κάποια παθολογική αιτία, αλλά απλά μια χαλάρωση της βαλβίδας ανάμεσα στο στομάχι και στον οισοφάγο.
Πολύ συχνά χρησιμοποιούμε τα αντιισταμινικά για διάφορες αιτίες. Είναι η πλέον αγαπητή ομάδα φαρμάκων των παιδιάτρων. Σκοπός των αντιισταμινικών είναι να ‘’στεγνώσουν’’ εκκρίσεις. Εκτός όμως από τις μύξες τα αντιισταμινικά στεγνώνουν και το σάλιο , που οδηγεί σε ξηροστομία και συνεπώς κακοσμία.
ΠΡΕΠΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ -ΟΤΑΝ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΙΣ ΑΙΤΙΕΣ ΚΑΚΟΣΜΙΑΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ- ΣΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΞΕΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΥΤΗ. Πολλά παιδιά προσχολικής ηλικίας, έχουν την συνήθεια να βάζουν μικρά παιχνιδάκια στη μύτη τους, χωρίς να το καταλάβουμε. Μετά την πάροδο αρκετού χρονικού διαστήματος, αρχίζει μια κακοσμία (μαζί με πράσινες μύξες) που ο παιδίατρος την αντιμετωπίζει με αντιβίωση. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΩΣΤΗ ΜΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΤΕΙ ΕΑΝ Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΜΥΞΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ Η ΤΑ ΔΥΟ ΡΟΥΘΟΥΝΙΑ. Εάν είναι από το ένα ρουθούνι τότε να είστε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΠΩΣ Η ΚΑΚΟΣΜΙΑ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΞΕΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΩΡΛ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΝΑ ΤΟ ΑΦΑΙΡΕΣΕΙ.
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΚΑΚΟΣΜΙΑΣ
Ανάλογα με την αιτία. Εάν πρόκειται για τερηδονισμένα δόντια, γρήγορα στον οδοντίατρο. Αν η αιτία είναι μια μόλυνση στη μύτη ( πυώδης ρινίτιδα) ή ιγμορίτιδα τότε χρειάζεται παρατεταμένη ( πάνω από 7 μέρες) αξιόπιστη αντιβίωση. Αν πρόκειται για πιθανό ξένο σώμα, εξαγωγή του από ΩΡΛ.
Σε μερικά παιδιά μεγάλη βοήθεια προσφέρει το συχνό βούρτσισμα της γλώσσας και η χρήση στα μεγαλύτερα παιδιά αντισηπτικών διαλυμάτων Συχνά βοήθεια προσφέρει το μάσημα της μαστίχας, διότι οι μασητικές κινήσεις αυξάνουν τη ροή του σάλιου και βοηθούν στην απομάκρυνση υπολειμμάτων τροφών . Τέλος, προσέχουμε την διατροφή. Χορηγούμε πολλά υγρά, όσο το δυνατόν περισσότερα φρούτα και λαχανικά και το σπουδαιότερο μειώνουμε σημαντικά τα λίπη των τροφών.


Έλενα Μπούλια.
Όσο γλυκανάλατο κι αν ακούγεται -ειδικά στους περισσότερους άνδρες- μια ευτυχισμένη σχέση, μία σχέση που διέπεται από ρομαντισμό, τρυφερά λόγια και μικρές εκπλήξεις, μπορεί να ανακουφίσει ακόμα και τα μεγαλύτερα προβλήματα της καθημερινότητας.
Όπως γράφει και η σύμβουλος γάμου και συγγραφέας του βιβλίου How to Be a Couple and Still Be Free, Tina Tessina, μία ευτυχισμένη σχέση πρέπει να τρέφεται καθημερινά με μικρά ή μεγάλα «τελετουργικά». Συμπληρώνει πόσο σημαντικό είναι να ενισχύουμε με θετική ενέργεια την σχέση μας και να θυμίζουμε στον σύντροφό μας πόσο χαρούμενοι είμαστε που μοιραζόμαστε την ζωή μας μαζί του. Λειτουργώντας έτσι συστηματικά, λέει η Tessina, δημιουργούμε υποσυνείδητα έναν προστατευτικό ιστό, ο οποίος θα γίνεται εμφανής κάθε φορά που η σχέση μας περνά κάποια κρίση.
Η εμπειρία της Tessina ως σύμβουλος γάμου, η οποία αποτυπώνεται και ως έρευνα στο παραπάνω βιβλίο της, λέει πως υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις -αστείες; υπερβολικές; ντροπιαστικές;- συνήθειες, τις οποίες επιστρατεύουν σχεδόν καθημερινά τα περισσότερα ευτυχισμένα ζευγάρια. Πάνω στο ίδιο θέμα έχει αναπτύξει κάποιες αντίστοιχες θεωρίες και έτερος σύμβουλος γάμου, ο Αμερικανός Mark Goulston. Πάρτε ιδέες…
Μιλάνε
Προφανώς μιλάνε, αλλά αυτό που εννοούμε είναι ότι βρίσκουν χρόνο για να εξιστορήσουν ο ένας στον άλλον πώς ήταν η μέρα τους στην δουλειά, τι τους συνέβη, πώς νιώθουν. Θα αναρωτηθούν κάποιοι «πού βρίσκουν τον χρόνο;». Η κ. Tessina φέρνει σαν παράδειγμα ένα ζευγάρι πελατών της, οι οποίοι συνηθίζουν κάθε βράδυ να λένε τα «νέα της ημέρας» μέσα στο ιδιωτικό τους «igloo», το οποίο δεν είναι τίποτε παραπάνω από το κρεβάτι τους με τα σκεπάσματά του. Ξεκίνησαν την συνήθεια αυτή πριν χρόνια, ένα βράδυ που η σύζυγος γύρισε πολύ στεναχωρημένη από την δουλειά και ξάπλωσε στην αγκαλιά του συντρόφου της. Ξεκίνησε να του μιλά για το πώς έβλεπε τους κακούς συναδέλφους της σαν πολικές αρκούδες που ήθελαν να της κάνουν κακό και κάπως έτσι καθιερώθηκε το κρεβάτι τους σαν το «igloo» που θα τους προστατεύει πάντα από τις «πολικές αρκούδες».
Φυσικά, λέει η κ. Tessina, δεν χρειάζεται να βρει το ζευγάρι ένα μεγάλο έπιπλο και να του δώσει ένα χαριτωμένο όνομα για να βελτιώσει την μεταξύ τους επικοινωνία. Άλλα ζευγάρια, για παράδειγμα, απλά μιλάνε κατά την διάρκεια της βραδινής βόλτας του σκύλου. Το μήνυμα που σκοπό έχει να περάσει το παραπάνω παράδειγμα είναι ότι το ζευγάρι πρέπει να αφιερώνει καθημερινά λίγο χρόνο για να θυμίζει, ο ένας στον άλλον, για ποιο λόγο επέλεξαν να είναι μαζί. Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι να γίνει αυτό. Η Tessina μιλά στο βιβλίο της και για ένα ακόμα ζευγάρι, το οποίο δεν περιμένει μέχρι το βράδυ για να μιλήσει. Τηλεφωνιούνται αμέτρητες φορές μέσα στην ημέρα για να πουν διάφορα νέα. «Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό», λέει η Tessina, «αλλά αν μετά από δέκα χρόνια γάμου θες ακόμα να μιλάς με τον σύντροφό σου τόσες φορές μέσα στη μέρα, αυτό δείχνει κάτι.» Το συγκεκριμένο ζευγάρι υποστηρίζει ότι απλά ο ένας είναι ο καλύτερος φίλου του άλλου.
Κάνουν σεξ
Όταν ήμασταν μικρότεροι, και ίσως βλέπαμε τον γάμο πιο ρομαντικά, πιστεύαμε ότι όταν παντρευτούμε θα κάνουμε σεξ κάθε μέρα (μετά μεγαλώσαμε). Γιατί, όμως, να μην κάνεις σεξ κάθε μέρα; Εντάξει, δεν εννοούμε ότι τα ευτυχισμένα ζευγάρια κάνουν απαραιτήτως κάθε μέρα σεξ, αλλά κάνουν σίγουρα συχνότερα από τα μη ευτυχισμένα, και σίγουρα παραπάνω από μία φορά την εβδομάδα. Κι αν δεν κάνουν σεξ, σίγουρα μοιράζονται κάθε μέρα τρυφερές στιγμές –συχνά και ερωτικές. «Το να μιλάς ερωτικά -ή και πρόστυχα- με τον σύντροφό σου, το να αγκαλιάζεσαι και να φιλιέσαι συχνά, είναι σχεδόν το ίδιο με το να κάνεις σεξ», λέει η Tessina. Τα ζευγάρια που συμφωνούν μαζί της, υποστηρίζουν μάλιστα πως όταν τελικά έρθει η πολυπόθητη στιγμή του σεξ, τότε αυτό είναι ακόμα πιο έντονο και πιο απολαυστικό.
«Παίζουν»
Αυτό μπορεί να μεταφράζεται απλά ως παιχνίδι μεταξύ τους, είτε κυριολεκτικό είτε μεταφορικό, ενώ μπορεί να μεταφραστεί και ως κοινές ασχολίες, κοινά χόμπι. «Ακόμα και το να βλέπουν μαζί μία σειρά στην τηλεόραση ή να παίζουν επιτραπέζια μία φορά στο τόσο είναι σημάδι υγιούς σχέσης», εξηγεί η Tessina αλλά τονίζει ότι «αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι αυτά τα μικρά ‘τελετουργικά’ πρέπει να γίνονται ρουτίνα ή με το ζόρι, γιατί τότε χάνουν το νόημά τους».
Κάνουν πράγματα μόνοι τους
Σε συνέχεια του παραπάνω, αντιπαραβάλει η Tessina και την σημασία του να αφήνει χώρο ο ένας στον άλλο για προσωπική εξέλιξη και ενδιαφέροντα. Δεν είναι δυνατόν να αρέσουν πάντα και στους δύο τα ίδια πράγματα, να έχουν τα ίδια χόμπι. Για πολλά ζευγάρια το να έχουν ξεχωριστές ασχολίες προσφέρει φρέσκο αέρα ανανέωσης στην σχέση. Μια πελάτισσα της συμβούλου γάμου, για παράδειγμα, τονίζει ότι «το να βγαίνουμε συχνά χωριστά, να λείπουμε κάποιες ώρες και μετά να επιστρέφουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου βοηθά ώστε να μην ‘τρελαινόμαστε’ και να μη σπάμε τα νεύρα ο ένας του άλλου». Και το να σπάει ο ένας τα νεύρα του άλλου δεν είναι στοιχείο ευτυχισμένου ζευγαριού.
Πάνε μαζί για ύπνο
Η συγκεκριμένη παρατήρηση-συμβουλή έρχεται από τον Αμερικανό ψυχολόγο-σύμβουλο γάμου Mark Goulston, ο οποίος καλεί τα ζευγάρια να θυμηθούν τον πρώτο καιρό της συμβίωσής τους: «Θυμάστε τον πρώτο καιρό που ανυπομονούσατε να πάτε στο κρεβάτι για να κάνετε έρωτα; Τα ευτυχισμένα ζευγάρια αποφεύγουν να πηγαίνουν για ύπνο διαφορετικές ώρες, ακόμα κι αν πρέπει να ξυπνήσουν χωριστά».
Περπατούν μαζί
Είτε χέρι-χέρι ή έστω ο ένας δίπλα στον άλλον, γιατί, όπως λέει ο κ. Goulston, νιώθουν ότι είναι σημαντικό να βλέπουν τα ίδια πράγματα ή να συζητούν καθώς περπατούν.
Εμπιστεύονται και συγχωρούν ο ένας τον άλλον
Σε περιπτώσεις που έχουν κάποια διαφωνία ή τσακώνονται για κάτι, ακόμα κι αν δυσκολεύονται να βρουν λύση, τα ευτυχισμένα ζευγάρια συνηθίζουν να εμπιστεύονται την κριτική ικανότητα του άλλου και να συγχωρούν τα λάθη του, αντί να τον κατηγορούν και να αμφιβάλλουν γι’αυτόν. Αυτό τουλάχιστον λέει η εμπειρία του Goulston.
Λένε κάθε μέρα «σ’αγαπώ»
Ακούγεται μελό; «Υπάρχει, όμως, καλύτερο τρόπος να ξεκινήσει η μέρα σου;», λέει ο κ. Goulston.

8 καθημερινές συνήθειες που κάνουν τα ζευγάρια ευτυχισμένα

Έλενα Μπούλια.
Όσο γλυκανάλατο κι αν ακούγεται -ειδικά στους περισσότερους άνδρες- μια ευτυχισμένη σχέση, μία σχέση που διέπεται από ρομαντισμό, τρυφερά λόγια και μικρές εκπλήξεις, μπορεί να ανακουφίσει ακόμα και τα μεγαλύτερα προβλήματα της καθημερινότητας.
Όπως γράφει και η σύμβουλος γάμου και συγγραφέας του βιβλίου How to Be a Couple and Still Be Free, Tina Tessina, μία ευτυχισμένη σχέση πρέπει να τρέφεται καθημερινά με μικρά ή μεγάλα «τελετουργικά». Συμπληρώνει πόσο σημαντικό είναι να ενισχύουμε με θετική ενέργεια την σχέση μας και να θυμίζουμε στον σύντροφό μας πόσο χαρούμενοι είμαστε που μοιραζόμαστε την ζωή μας μαζί του. Λειτουργώντας έτσι συστηματικά, λέει η Tessina, δημιουργούμε υποσυνείδητα έναν προστατευτικό ιστό, ο οποίος θα γίνεται εμφανής κάθε φορά που η σχέση μας περνά κάποια κρίση.
Η εμπειρία της Tessina ως σύμβουλος γάμου, η οποία αποτυπώνεται και ως έρευνα στο παραπάνω βιβλίο της, λέει πως υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις -αστείες; υπερβολικές; ντροπιαστικές;- συνήθειες, τις οποίες επιστρατεύουν σχεδόν καθημερινά τα περισσότερα ευτυχισμένα ζευγάρια. Πάνω στο ίδιο θέμα έχει αναπτύξει κάποιες αντίστοιχες θεωρίες και έτερος σύμβουλος γάμου, ο Αμερικανός Mark Goulston. Πάρτε ιδέες…
Μιλάνε
Προφανώς μιλάνε, αλλά αυτό που εννοούμε είναι ότι βρίσκουν χρόνο για να εξιστορήσουν ο ένας στον άλλον πώς ήταν η μέρα τους στην δουλειά, τι τους συνέβη, πώς νιώθουν. Θα αναρωτηθούν κάποιοι «πού βρίσκουν τον χρόνο;». Η κ. Tessina φέρνει σαν παράδειγμα ένα ζευγάρι πελατών της, οι οποίοι συνηθίζουν κάθε βράδυ να λένε τα «νέα της ημέρας» μέσα στο ιδιωτικό τους «igloo», το οποίο δεν είναι τίποτε παραπάνω από το κρεβάτι τους με τα σκεπάσματά του. Ξεκίνησαν την συνήθεια αυτή πριν χρόνια, ένα βράδυ που η σύζυγος γύρισε πολύ στεναχωρημένη από την δουλειά και ξάπλωσε στην αγκαλιά του συντρόφου της. Ξεκίνησε να του μιλά για το πώς έβλεπε τους κακούς συναδέλφους της σαν πολικές αρκούδες που ήθελαν να της κάνουν κακό και κάπως έτσι καθιερώθηκε το κρεβάτι τους σαν το «igloo» που θα τους προστατεύει πάντα από τις «πολικές αρκούδες».
Φυσικά, λέει η κ. Tessina, δεν χρειάζεται να βρει το ζευγάρι ένα μεγάλο έπιπλο και να του δώσει ένα χαριτωμένο όνομα για να βελτιώσει την μεταξύ τους επικοινωνία. Άλλα ζευγάρια, για παράδειγμα, απλά μιλάνε κατά την διάρκεια της βραδινής βόλτας του σκύλου. Το μήνυμα που σκοπό έχει να περάσει το παραπάνω παράδειγμα είναι ότι το ζευγάρι πρέπει να αφιερώνει καθημερινά λίγο χρόνο για να θυμίζει, ο ένας στον άλλον, για ποιο λόγο επέλεξαν να είναι μαζί. Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι να γίνει αυτό. Η Tessina μιλά στο βιβλίο της και για ένα ακόμα ζευγάρι, το οποίο δεν περιμένει μέχρι το βράδυ για να μιλήσει. Τηλεφωνιούνται αμέτρητες φορές μέσα στην ημέρα για να πουν διάφορα νέα. «Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό», λέει η Tessina, «αλλά αν μετά από δέκα χρόνια γάμου θες ακόμα να μιλάς με τον σύντροφό σου τόσες φορές μέσα στη μέρα, αυτό δείχνει κάτι.» Το συγκεκριμένο ζευγάρι υποστηρίζει ότι απλά ο ένας είναι ο καλύτερος φίλου του άλλου.
Κάνουν σεξ
Όταν ήμασταν μικρότεροι, και ίσως βλέπαμε τον γάμο πιο ρομαντικά, πιστεύαμε ότι όταν παντρευτούμε θα κάνουμε σεξ κάθε μέρα (μετά μεγαλώσαμε). Γιατί, όμως, να μην κάνεις σεξ κάθε μέρα; Εντάξει, δεν εννοούμε ότι τα ευτυχισμένα ζευγάρια κάνουν απαραιτήτως κάθε μέρα σεξ, αλλά κάνουν σίγουρα συχνότερα από τα μη ευτυχισμένα, και σίγουρα παραπάνω από μία φορά την εβδομάδα. Κι αν δεν κάνουν σεξ, σίγουρα μοιράζονται κάθε μέρα τρυφερές στιγμές –συχνά και ερωτικές. «Το να μιλάς ερωτικά -ή και πρόστυχα- με τον σύντροφό σου, το να αγκαλιάζεσαι και να φιλιέσαι συχνά, είναι σχεδόν το ίδιο με το να κάνεις σεξ», λέει η Tessina. Τα ζευγάρια που συμφωνούν μαζί της, υποστηρίζουν μάλιστα πως όταν τελικά έρθει η πολυπόθητη στιγμή του σεξ, τότε αυτό είναι ακόμα πιο έντονο και πιο απολαυστικό.
«Παίζουν»
Αυτό μπορεί να μεταφράζεται απλά ως παιχνίδι μεταξύ τους, είτε κυριολεκτικό είτε μεταφορικό, ενώ μπορεί να μεταφραστεί και ως κοινές ασχολίες, κοινά χόμπι. «Ακόμα και το να βλέπουν μαζί μία σειρά στην τηλεόραση ή να παίζουν επιτραπέζια μία φορά στο τόσο είναι σημάδι υγιούς σχέσης», εξηγεί η Tessina αλλά τονίζει ότι «αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι αυτά τα μικρά ‘τελετουργικά’ πρέπει να γίνονται ρουτίνα ή με το ζόρι, γιατί τότε χάνουν το νόημά τους».
Κάνουν πράγματα μόνοι τους
Σε συνέχεια του παραπάνω, αντιπαραβάλει η Tessina και την σημασία του να αφήνει χώρο ο ένας στον άλλο για προσωπική εξέλιξη και ενδιαφέροντα. Δεν είναι δυνατόν να αρέσουν πάντα και στους δύο τα ίδια πράγματα, να έχουν τα ίδια χόμπι. Για πολλά ζευγάρια το να έχουν ξεχωριστές ασχολίες προσφέρει φρέσκο αέρα ανανέωσης στην σχέση. Μια πελάτισσα της συμβούλου γάμου, για παράδειγμα, τονίζει ότι «το να βγαίνουμε συχνά χωριστά, να λείπουμε κάποιες ώρες και μετά να επιστρέφουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου βοηθά ώστε να μην ‘τρελαινόμαστε’ και να μη σπάμε τα νεύρα ο ένας του άλλου». Και το να σπάει ο ένας τα νεύρα του άλλου δεν είναι στοιχείο ευτυχισμένου ζευγαριού.
Πάνε μαζί για ύπνο
Η συγκεκριμένη παρατήρηση-συμβουλή έρχεται από τον Αμερικανό ψυχολόγο-σύμβουλο γάμου Mark Goulston, ο οποίος καλεί τα ζευγάρια να θυμηθούν τον πρώτο καιρό της συμβίωσής τους: «Θυμάστε τον πρώτο καιρό που ανυπομονούσατε να πάτε στο κρεβάτι για να κάνετε έρωτα; Τα ευτυχισμένα ζευγάρια αποφεύγουν να πηγαίνουν για ύπνο διαφορετικές ώρες, ακόμα κι αν πρέπει να ξυπνήσουν χωριστά».
Περπατούν μαζί
Είτε χέρι-χέρι ή έστω ο ένας δίπλα στον άλλον, γιατί, όπως λέει ο κ. Goulston, νιώθουν ότι είναι σημαντικό να βλέπουν τα ίδια πράγματα ή να συζητούν καθώς περπατούν.
Εμπιστεύονται και συγχωρούν ο ένας τον άλλον
Σε περιπτώσεις που έχουν κάποια διαφωνία ή τσακώνονται για κάτι, ακόμα κι αν δυσκολεύονται να βρουν λύση, τα ευτυχισμένα ζευγάρια συνηθίζουν να εμπιστεύονται την κριτική ικανότητα του άλλου και να συγχωρούν τα λάθη του, αντί να τον κατηγορούν και να αμφιβάλλουν γι’αυτόν. Αυτό τουλάχιστον λέει η εμπειρία του Goulston.
Λένε κάθε μέρα «σ’αγαπώ»
Ακούγεται μελό; «Υπάρχει, όμως, καλύτερο τρόπος να ξεκινήσει η μέρα σου;», λέει ο κ. Goulston.

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Ποιοι είναι οι λόγοι που αρχίζει ένας έφηβος να πίνει; Από ποια ηλικία αρχίζουν οι έφηβοι να πρωτοπίνουν;
Η ψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου σε συμβουλεύει πως να αντιμετωπίσεις την κατάσταση αν δεις το παιδί σου να πίνει ή αν το μάθεις από κάποιον άλλο...
Την τελευταία δεκαετία αυξάνεται ολοένα η κατανάλωση αλκοόλ από 15χρονους. Το 30% των εφήβων στην Ελλάδα  δηλώνει ότι πίνει κάποιο ποτό μία ή δύο φορές την εβδομάδα. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής, οι έφηβοι πρωτοπίνουν μπίρα ή κρασί στα 12-13 και στα 14-15 «περνούν»  στα   πιο «σκληρά  ποτά», όπως το τζιν, η βότκα, η τεκίλα, το ουίσκι κ.λπ. Σημαντικό ρόλο σε αυτή την πρώιμη κακή συνήθεια παίζει και η  παρουσία αλκοολούχων αναψυκτικών.
Το ανησυχητικό είναι ότι το 15% των εφήβων παραδέχεται ότι έχει μεθύσει πάνω  από τρεις φορές μέσα σε ένα χρόνο. Και είναι ανησυχητικό επειδή το μεθυσμένο παιδί κινδυνεύει περισσότερο από τον μεθυσμένο ενήλικα. Γίνεται επίσης περισσότερο επικίνδυνο για τους άλλους.
Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων  οι έφηβοι πίνουν με συνομιλήκους τους σε πάρτι, νυχτερινές εξόδους, σε ιντερνέτ-καφέ κλπ. Σπάνια καταναλώνει μόνος του αλκοόλ ο έφηβος, τουλάχιστον στην αρχή
Για ποιους λόγους πίνουν οι έφηβοι;
Στην εφηβεία το παιδί θέλει να δοκιμάσει πολλά πράγματα. Στόχος του είναι συνήθως να μιμηθεί την παρέα του και να  νιώσει «μεγάλος» ή «μεγάλη». Ωστόσο,  μπορεί το κίνητρό  του να είναι απλά  η δοκιμή αυτή καθαυτή – θέλει να πειραματισθεί. Επίσης, όπως χαρακτηριστικά λένε οι ίδιοι σε έρευνες, με το αλκοόλ νιώθουν κεφάτοι, χαλαροί και τους φτιάχνει η διάθεση.
Τις περισσότερες φορές τα παιδιά κάνουν το «πείραμά» τους και σταματούν. Δεν μπλέκουν δηλαδή με το ποτό. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις στις οποίες το παιδί αρχίζει να πίνει ανεξέλεγκτα. Αυτό είναι πιο σύνηθες στα παιδιά που έχουν ήδη κάποια κατάθλιψη ή που είναι πολύ αγχώδη και στρεσαρισμένα. Το αλκοόλ τα «βοηθά» να χαλαρώσουν και να δουν την ζωή πιο ευχάριστα.
Τι σας προτείνω να κάνετε:
- Αν έχετε αντιληφθεί ότι το παιδί σας πίνει, πρέπει κατ’ αρχάς να αξιολογήσετε τη συχνότητα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πίνει.
- Συζητείστε μαζί του, ρωτήστε το τι το ωθεί να πίνει, τι προβλήματα μπορεί να έχει ή ποιες δυσκολίες περνά.
- Ρωτήστε το τι στάση έχει η παρέα του στο θέμα του αλκοόλ και μήπως νιώθει ένοχο αν πει «όχι» στους φίλους του. Σε περίπτωση που το παιδί έχει αρχίσει να διασκεδάζει πίνοντας, δεν πρέπει να λειτουργήσετε «αστυνομικά» και να απαγορεύσετε τις εξόδους. Αυτό κατά πάσα πιθανότητα δεν θα λύσει το πρόβλημα.
- Μπορείτε να αυξήσετε  την επίβλεψή σας με διακριτικότητα και να προσπαθήσετε να μειώσετε τις «ευκαιρίες» για τέτοιες συμπεριφορές.
- Βοηθήστε το παιδί  να μετριάσει το άγχος που αισθάνεται για διάφορους λόγους και καθοδηγήστε το σε πιο θετικούς τρόπους χαλάρωσης, όπως ο αθλητισμός, η καλή συντροφιά, η θετική ψυχαγωγία κ.λπ.
- Αν παρά τις προσπάθειές σας το παιδί συνεχίζει να πίνει ή να δείχνει προβληματική συμπεριφορά, θα πρέπει να αναζητήσετε τη βοήθεια ειδικού.
- Στην οικογένεια είναι προτιμότερο να μη γίνεται χρήση αλκοόλ εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις.
Πηγή: TLife.gr

Οι λόγοι που ένας έφηβος αρχίζει να πίνει

Ποιοι είναι οι λόγοι που αρχίζει ένας έφηβος να πίνει; Από ποια ηλικία αρχίζουν οι έφηβοι να πρωτοπίνουν;
Η ψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου σε συμβουλεύει πως να αντιμετωπίσεις την κατάσταση αν δεις το παιδί σου να πίνει ή αν το μάθεις από κάποιον άλλο...
Την τελευταία δεκαετία αυξάνεται ολοένα η κατανάλωση αλκοόλ από 15χρονους. Το 30% των εφήβων στην Ελλάδα  δηλώνει ότι πίνει κάποιο ποτό μία ή δύο φορές την εβδομάδα. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής, οι έφηβοι πρωτοπίνουν μπίρα ή κρασί στα 12-13 και στα 14-15 «περνούν»  στα   πιο «σκληρά  ποτά», όπως το τζιν, η βότκα, η τεκίλα, το ουίσκι κ.λπ. Σημαντικό ρόλο σε αυτή την πρώιμη κακή συνήθεια παίζει και η  παρουσία αλκοολούχων αναψυκτικών.
Το ανησυχητικό είναι ότι το 15% των εφήβων παραδέχεται ότι έχει μεθύσει πάνω  από τρεις φορές μέσα σε ένα χρόνο. Και είναι ανησυχητικό επειδή το μεθυσμένο παιδί κινδυνεύει περισσότερο από τον μεθυσμένο ενήλικα. Γίνεται επίσης περισσότερο επικίνδυνο για τους άλλους.
Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων  οι έφηβοι πίνουν με συνομιλήκους τους σε πάρτι, νυχτερινές εξόδους, σε ιντερνέτ-καφέ κλπ. Σπάνια καταναλώνει μόνος του αλκοόλ ο έφηβος, τουλάχιστον στην αρχή
Για ποιους λόγους πίνουν οι έφηβοι;
Στην εφηβεία το παιδί θέλει να δοκιμάσει πολλά πράγματα. Στόχος του είναι συνήθως να μιμηθεί την παρέα του και να  νιώσει «μεγάλος» ή «μεγάλη». Ωστόσο,  μπορεί το κίνητρό  του να είναι απλά  η δοκιμή αυτή καθαυτή – θέλει να πειραματισθεί. Επίσης, όπως χαρακτηριστικά λένε οι ίδιοι σε έρευνες, με το αλκοόλ νιώθουν κεφάτοι, χαλαροί και τους φτιάχνει η διάθεση.
Τις περισσότερες φορές τα παιδιά κάνουν το «πείραμά» τους και σταματούν. Δεν μπλέκουν δηλαδή με το ποτό. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις στις οποίες το παιδί αρχίζει να πίνει ανεξέλεγκτα. Αυτό είναι πιο σύνηθες στα παιδιά που έχουν ήδη κάποια κατάθλιψη ή που είναι πολύ αγχώδη και στρεσαρισμένα. Το αλκοόλ τα «βοηθά» να χαλαρώσουν και να δουν την ζωή πιο ευχάριστα.
Τι σας προτείνω να κάνετε:
- Αν έχετε αντιληφθεί ότι το παιδί σας πίνει, πρέπει κατ’ αρχάς να αξιολογήσετε τη συχνότητα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πίνει.
- Συζητείστε μαζί του, ρωτήστε το τι το ωθεί να πίνει, τι προβλήματα μπορεί να έχει ή ποιες δυσκολίες περνά.
- Ρωτήστε το τι στάση έχει η παρέα του στο θέμα του αλκοόλ και μήπως νιώθει ένοχο αν πει «όχι» στους φίλους του. Σε περίπτωση που το παιδί έχει αρχίσει να διασκεδάζει πίνοντας, δεν πρέπει να λειτουργήσετε «αστυνομικά» και να απαγορεύσετε τις εξόδους. Αυτό κατά πάσα πιθανότητα δεν θα λύσει το πρόβλημα.
- Μπορείτε να αυξήσετε  την επίβλεψή σας με διακριτικότητα και να προσπαθήσετε να μειώσετε τις «ευκαιρίες» για τέτοιες συμπεριφορές.
- Βοηθήστε το παιδί  να μετριάσει το άγχος που αισθάνεται για διάφορους λόγους και καθοδηγήστε το σε πιο θετικούς τρόπους χαλάρωσης, όπως ο αθλητισμός, η καλή συντροφιά, η θετική ψυχαγωγία κ.λπ.
- Αν παρά τις προσπάθειές σας το παιδί συνεχίζει να πίνει ή να δείχνει προβληματική συμπεριφορά, θα πρέπει να αναζητήσετε τη βοήθεια ειδικού.
- Στην οικογένεια είναι προτιμότερο να μη γίνεται χρήση αλκοόλ εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις.
Πηγή: TLife.gr
Από πολύ νωρίς, όπως αποδεικνύουν τα στοιχεία πρόσφατης μελέτης, αρχίζουν τα Ελληνόπουλα τη σεξουαλική τους ζωή.
Μάλιστα, ελλείψει ενημέρωσης, οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες αυξάνονται με αποτέλεσμα κορίτσια κάτω των 18 ετών να προχωρούν σε 40.000 αμβλώσεις ετησίως, ενώ ένα 23% από αυτές είναι θετικό και σε σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.
Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε η Μονάδα Εφηβικής Υγείας του νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού», το 20% έχει ήδη ξεκινήσει τις ολοκληρωμένες επαφές με τον σύντροφό του μέχρι τα 16 και μάλιστα μηδαμινό είναι το ποσοστό που προφυλάσσεται τόσο από τα σεξουαλικά νοσήματα όσο και από τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες
Επίσης, τουλάχιστον ένα 40% των εφήβων παραδέχεται πως είχε κάποια ερωτική εμπειρία εκτός της ολοκληρωμένης, ενώ 20 στα 100 Ελληνόπουλα δηλώνουν πως είχαν ξεκινήσει τη σεξουαλική τους ζωή μέχρι τα 16 τους χρόνια.
Το εντυπωσιακό όμως στοιχείο, που αναφέρεται στην εφημερίδα «Αδέσμευτος Τύπος», είναι ότι ένα ποσοστό της τάξεως του 5,7 % ξεκίνησε τη σεξουαλική του ζωή μόλις στην ηλικία των 12, με την αναλογία να είναι ένα κορίτσι προς τρία αγόρια!
«Οι έφηβοι θα ήθελαν να έχουν επαρκέστερη ενημέρωση σε ό,τι αφορά το σεξ. Εκτιμάμε ότι θα ήταν καλό να υπάρξει μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία», αναφέρει η Άρτεμις Τσίτσικα, επιστημονική υπεύθυνη της Μονάδας Εφηβικής Υγείας του «Αγλαΐα Κυριακού».
Πηγή: Zougla.gr


Δραματικά τα στοιχεία για την εφηβική εγκυμοσύνη

Από πολύ νωρίς, όπως αποδεικνύουν τα στοιχεία πρόσφατης μελέτης, αρχίζουν τα Ελληνόπουλα τη σεξουαλική τους ζωή.
Μάλιστα, ελλείψει ενημέρωσης, οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες αυξάνονται με αποτέλεσμα κορίτσια κάτω των 18 ετών να προχωρούν σε 40.000 αμβλώσεις ετησίως, ενώ ένα 23% από αυτές είναι θετικό και σε σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.
Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε η Μονάδα Εφηβικής Υγείας του νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού», το 20% έχει ήδη ξεκινήσει τις ολοκληρωμένες επαφές με τον σύντροφό του μέχρι τα 16 και μάλιστα μηδαμινό είναι το ποσοστό που προφυλάσσεται τόσο από τα σεξουαλικά νοσήματα όσο και από τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες
Επίσης, τουλάχιστον ένα 40% των εφήβων παραδέχεται πως είχε κάποια ερωτική εμπειρία εκτός της ολοκληρωμένης, ενώ 20 στα 100 Ελληνόπουλα δηλώνουν πως είχαν ξεκινήσει τη σεξουαλική τους ζωή μέχρι τα 16 τους χρόνια.
Το εντυπωσιακό όμως στοιχείο, που αναφέρεται στην εφημερίδα «Αδέσμευτος Τύπος», είναι ότι ένα ποσοστό της τάξεως του 5,7 % ξεκίνησε τη σεξουαλική του ζωή μόλις στην ηλικία των 12, με την αναλογία να είναι ένα κορίτσι προς τρία αγόρια!
«Οι έφηβοι θα ήθελαν να έχουν επαρκέστερη ενημέρωση σε ό,τι αφορά το σεξ. Εκτιμάμε ότι θα ήταν καλό να υπάρξει μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία», αναφέρει η Άρτεμις Τσίτσικα, επιστημονική υπεύθυνη της Μονάδας Εφηβικής Υγείας του «Αγλαΐα Κυριακού».
Πηγή: Zougla.gr


Η φύση των μικρών παιδιών τα «προστάζει» να εξερευνούν τις δυνατότητες αλλά και τις ικανότητές τους. Έτσι και οι… κραυγές είναι άλλος ένας τρόπος εξερεύνησης της επικοινωνίας!
Οι… κραυγές είναι μια μορφή επικοινωνίας που διασκεδάζει τα μικρά παιδιά. Ήδη από τη βρεφική ηλικία έχουν εξερευνήσει τη δυνατότητα να παράγουν διαφορετικούς ήχους σε διάφορες εντάσεις. Τη διασκέδαση αυτή βέβαια δεν συμμερίζονται οι γονείς! Τι μπορείτε λοιπόν να κάνετε για να πείσετε το παιδί σας να σταματήσει να τσιρίζει;
Σωστή καθοδήγηση
Όπως συμβαίνει για καθετί νέο πείραμα των παιδιών έτσι και για να μάθει ποια ένταση στη φωνή μας είναι η σωστή χρειάζεται την κατάλληλη καθοδήγηση. Με άλλα λόγια είναι ευκαιρία να μάθετε στο παιδί σας ποιες πρακτικές είναι κοινωνικά αποδεκτές όταν επικοινωνούμε και ποιες όχι. Ανάλογα με την ηλικία του (αν είναι νήπιο ή προσχολικής ηλικίας) πρέπει να χρησιμοποιήσετε και διαφορετική στρατηγική.
1. Μην δείχνετε πανικόβλητοι ή θυμωμένοι όταν το παιδί αρχίζει να φωνάζει. Κάθε ένδειξη ότι αυτή του η συμπεριφορά σας βγάζει από την ηρεμία σας και χάνετε την ψυχραιμία σας του δίνει το μήνυμα ότι οι φωνές είναι ένας τρόπος να προσελκύσει την προσοχή σας. Με άλλα λόγια όταν μοιάζει να φωνάζει σε έναν τοίχο κάποια στιγμή θα κουραστεί και να εγκαταλείψει αυτήν την προσπάθεια. Εάν όμως του δώσετε πάτημα ότι ο τρόπος του σας θύμωσε ή σας τρόμαξε εκείνο καταλαβαίνει ότι τουλάχιστον ασχολείστε μαζί του ειδικά εάν πρόκειται για νήπιο. Διατηρήστε χαμηλό τον τόνο της φωνής σας και παραμείνετε ψύχραιμοι όσο δύσκολο κι αν είναι.
2. Χρησιμοποιείστε χειρονομίες για να του δείξετε ότι πρέπει να κάνει ησυχία. Για παράδειγμα βάλτε το δάχτυλο στα χείλη σας ζητώντας ησυχία και πείτε του «μιλάμε με χαμηλή φωνή τώρα». Έτσι διδάσκετε στο παιδί σας ότι προτιμάτε να ακούτε από εκείνο τους ωραίους και χαμηλούς ήχους που μπορεί να παράγει!
3. Φωνάζουμε έξω! Αυτός ο τρόπος «πιάνει» ιδιαίτερα στα νήπια. Μόλις αρχίζει να τσιρίζει βγείτε αμέσως έξω και αρχίστε να φωνάζετε μαζί του. Εάν ζείτε σε πολυκατοικία βέβαια δεν θα δείξουν κατανόηση οι γείτονες όμως αυτός είναι ένας παραστατικός τρόπος για να δείξετε στο παιδί ότι οι φωνές επιτρέπονται μόνο έξω από το σπίτι και όχι μέσα σε αυτό.
Γιατί φωνάζει;
1. Εντυπωσιάζεται από τη δύναμη της φωνής του
2. Του αρέσει να δοκιμάζει την ένταση των ήχων
3. Εντυπωσιάζεται από το πόσο άμεσα προκαλεί τον ενδιαφέρον των μεγάλων και είναι ένας τρόπος να τραβήξει την προσοχή τους.
4. Είναι ένα φυσιολογικό στάδιο στην γνωστική διαδικασία και την λεκτική του ανάπτυξη.
5. Αν έχει αδέλφια που φωνάζουν, θέλει να τα μιμηθεί.

Το παιδί που… τσιρίζει! Τι να κάνω;

Η φύση των μικρών παιδιών τα «προστάζει» να εξερευνούν τις δυνατότητες αλλά και τις ικανότητές τους. Έτσι και οι… κραυγές είναι άλλος ένας τρόπος εξερεύνησης της επικοινωνίας!
Οι… κραυγές είναι μια μορφή επικοινωνίας που διασκεδάζει τα μικρά παιδιά. Ήδη από τη βρεφική ηλικία έχουν εξερευνήσει τη δυνατότητα να παράγουν διαφορετικούς ήχους σε διάφορες εντάσεις. Τη διασκέδαση αυτή βέβαια δεν συμμερίζονται οι γονείς! Τι μπορείτε λοιπόν να κάνετε για να πείσετε το παιδί σας να σταματήσει να τσιρίζει;
Σωστή καθοδήγηση
Όπως συμβαίνει για καθετί νέο πείραμα των παιδιών έτσι και για να μάθει ποια ένταση στη φωνή μας είναι η σωστή χρειάζεται την κατάλληλη καθοδήγηση. Με άλλα λόγια είναι ευκαιρία να μάθετε στο παιδί σας ποιες πρακτικές είναι κοινωνικά αποδεκτές όταν επικοινωνούμε και ποιες όχι. Ανάλογα με την ηλικία του (αν είναι νήπιο ή προσχολικής ηλικίας) πρέπει να χρησιμοποιήσετε και διαφορετική στρατηγική.
1. Μην δείχνετε πανικόβλητοι ή θυμωμένοι όταν το παιδί αρχίζει να φωνάζει. Κάθε ένδειξη ότι αυτή του η συμπεριφορά σας βγάζει από την ηρεμία σας και χάνετε την ψυχραιμία σας του δίνει το μήνυμα ότι οι φωνές είναι ένας τρόπος να προσελκύσει την προσοχή σας. Με άλλα λόγια όταν μοιάζει να φωνάζει σε έναν τοίχο κάποια στιγμή θα κουραστεί και να εγκαταλείψει αυτήν την προσπάθεια. Εάν όμως του δώσετε πάτημα ότι ο τρόπος του σας θύμωσε ή σας τρόμαξε εκείνο καταλαβαίνει ότι τουλάχιστον ασχολείστε μαζί του ειδικά εάν πρόκειται για νήπιο. Διατηρήστε χαμηλό τον τόνο της φωνής σας και παραμείνετε ψύχραιμοι όσο δύσκολο κι αν είναι.
2. Χρησιμοποιείστε χειρονομίες για να του δείξετε ότι πρέπει να κάνει ησυχία. Για παράδειγμα βάλτε το δάχτυλο στα χείλη σας ζητώντας ησυχία και πείτε του «μιλάμε με χαμηλή φωνή τώρα». Έτσι διδάσκετε στο παιδί σας ότι προτιμάτε να ακούτε από εκείνο τους ωραίους και χαμηλούς ήχους που μπορεί να παράγει!
3. Φωνάζουμε έξω! Αυτός ο τρόπος «πιάνει» ιδιαίτερα στα νήπια. Μόλις αρχίζει να τσιρίζει βγείτε αμέσως έξω και αρχίστε να φωνάζετε μαζί του. Εάν ζείτε σε πολυκατοικία βέβαια δεν θα δείξουν κατανόηση οι γείτονες όμως αυτός είναι ένας παραστατικός τρόπος για να δείξετε στο παιδί ότι οι φωνές επιτρέπονται μόνο έξω από το σπίτι και όχι μέσα σε αυτό.
Γιατί φωνάζει;
1. Εντυπωσιάζεται από τη δύναμη της φωνής του
2. Του αρέσει να δοκιμάζει την ένταση των ήχων
3. Εντυπωσιάζεται από το πόσο άμεσα προκαλεί τον ενδιαφέρον των μεγάλων και είναι ένας τρόπος να τραβήξει την προσοχή τους.
4. Είναι ένα φυσιολογικό στάδιο στην γνωστική διαδικασία και την λεκτική του ανάπτυξη.
5. Αν έχει αδέλφια που φωνάζουν, θέλει να τα μιμηθεί.
Είναι γνωστό ότι οι άνδρες δεν καταλαβαίνουν ποτέ μια γυναίκα. Και ίσως –λέω ίσως- αυτό να συμβαίνει επειδή μια γυναίκα δεν εννοεί, πάντα, αυτά που λέει.
Εδώ είμαστε όμως, να σας εξηγήσουμε τους λόγους για τους οποίους τσακώνετε μια γυναίκα, πότε τα πράγματα είναι σοβαρά, τι εννοεί με αυτό που λέει και τι πρέπει να κάνετε.
Μπορεί για τους άνδρες το «σεξ της επανασύνδεσης» να είναι το καλύτερο, θα εκπλαγείτε όμως από το γεγονός ότι στις γυναίκες δεν αρέσει να τσακώνονται. Τις κάνει να αισθάνονται σύγχυση, αποξένωση και απογοήτευση.
Αλλά την επόμενη φορά που δείτε τη σύντροφό σας να βγάζει καπνούς, μην βιαστείτε να μαζέψετε τα πράγματά σας. Οι τσακωμοί –όταν δεν υπάρχουν φωνές και υπερβολές- είναι υγιές σημάδι της σχέσης σας. Τη σιωπή να φοβάστε.
Οι άντρες αντιμετωπίζουν την ανυπαρξία τσακωμών ως καλό σημάδι της σχέσης τους, στην πραγματικότητα όμως, μια γυναίκα που δεν εκφράζει τις ανησυχίες, τα παράπονα και τους προβληματισμούς της το πιθανότερο είναι ότι κουράστηκε από αυτή τη σχέση και ψάχνει τον τρόπο διαφυγής.
Πόσο εύκολο είναι όμως να τσακωθείς με μια γυναίκα. Παραδεχόμαστε ότι υπάρχουν δυσκολίες. Για να σας βοηθήσουμε στο Γολγοθά αυτόν, σας παρουσιάζουμε μερικά συνηθισμένα παράπονα των γυναικών και τι εννοούν εκφράζοντάς τα.
Ο τσακωμός της προσοχής
Το πρώτο χτύπημα: «Δεν βγαίνουμε πια» (ή... «Δεν με αγαπάς πια», «δεν κάνουμε σεξ»)
Τι σημαίνει: Έχει νοσταλγήσει τον παλιό καλό καιρό που την προσέχατε. Σκέφτεται: «Θέλω ο σύντροφός μου να βγει μαζί μου ή να με πάρει αγκαλιά, να με βρίσκει ελκυστική και να με κάνει να αισθανθώ ότι όπως αισθανόμουν παλιά (πριν γίνω μάνα και μητέρα)».
Τεχνικές αντιμετώπισης: Μια φορά τον μήνα εκπλήξτε την, προγραμματίζοντας μια έξοδο. Αν έχει περάσει ένας μήνας από την τελευταία φορά που της δώσατε λουλούδια, της κάνατε ένα κοπλιμέντο, βγήκατε ραντεβού ή της είπατε ότι την αγαπάτε, τότε υπάρχει πρόβλημα. Κάντε κάτι που της αρέσει αλλά δείξτε ότι το κάνετε αυθόρμητα. Πηγαίνετε μαζί μια βόλτα, κλείστε απροσδόκητα μια μπέιμπι σίτερ για να βγείτε, αγοράστε της ένα μικρό δώρο.
Τι θα κερδίσετε: Το δείπνο λειτουργεί ως... προκαταρκτικό του σεξ. Στις γυναίκες αρέσει να τις «επιδεικνύουν» ενώ όταν αισθάνονται επιθυμητές γίνονται πιο σεξουαλικές. Θα πρέπει να σταματήσετε να το αντιμετωπίζετε ως αγγαρεία και να το λάβετε ως φιλοφρόνηση.
Ο τσακωμός για τους φίλους
Το πρώτο χτύπημα: «Δεν μπορώ να καταλάβω τι βρίσκεις στη μπάλα» (ή «στο pro»)
Τι σημαίνει: Είτε αμφιβάλει για το κατά πόσο πράγματι βγαίνετε με τους φίλους σας είτε στεναχωριέται που δεν την θέλετε μαζί σας.
Τεχνικές αντιμετώπισης: Προσκαλέστε την μια φορά να έρθει με εσάς και τους φίλους σας. Περισσότερο την ενδιαφέρει να ξέρει ότι δεν είναι «αόρατη» ή ότι δεν την κερατώνετε παρά να βγαίνει με τους φίλους σας.
Τι θα κερδίσετε: Την ηρεμία σας. Μόλις βγει μαζί με τους φίλους σας, θα καταλάβει ότι είναι άκακοι και άξεστοι και πιθανότατα δεν θα θέλει να ξανά έρθει. Ακόμα κι αν το θέλει όμως, μια φορά στο τόσο να παίζετε ένα ηλεκτρονικό ή να βλέπετε έναν αγώνα μαζί, δεν θα σας βλάπτει. Φυσικά, εφόσον ξεκαθαρίσετε ότι χρειάζεστε και λίγο χρόνο χώρια της (Καλή επιτυχία με αυτό).
Ο τσακωμός για τα λεφτά
Το πρώτο χτύπημα: «Πραγματικά το χρειάζεσαι αυτό;»
Τι σημαίνει: Διακρίνει λίγη ανευθυνότητα από μέρους σας. Ίσως να υποδεικνύει και μια ανάγκη της να σας επιβληθεί αλλά κατά πάσα πιθανότητα, απλώς έχετε διαφορετικό τρόπο σκέψης ως προς τα έξοδά σας.
Τεχνικές αντιμετώπισης: Πάρτε χαρτί και μολύβι (ή υπολογιστή και πληκτρολόγιο) και κάντε συζητήσεις για το budget και τα οικονομικά σας. Χρησιμοποιήστε εκφράσεις όπως «καταλαβαίνω τους προβληματισμούς σου και (αποφύγετε τα «αλλά») θέλω αυτήν την νέα τηλεόραση plasma. Πώς πιστεύεις ότι πρέπει να το χειριστούμε;»
Τι θα κερδίσετε: Θα πάρετε την τηλεόραση, αν και ίσως χρειαστεί να της αγοράσετε κάτι που της αρέσει, επίσης. Ενδεχομένως, αν η αγορά που επιθυμείτε να κάνετε είναι gadget, να πιστεύει ότι θα σας τρώει χρόνο που θα αφιερώνατε σε εκείνην. Αγοράστε της μια τσάντα και οι προβληματισμοί της θα ξεπεραστούν.
Ο τσακωμός για τα παιδιά
Το πρώτο χτύπημα: «Δεν μπορείς να περνάς περισσότερο χρόνο με τα παιδιά;»
Τι σημαίνει: Αισθάνεται ότι τα κάνει όλα μόνη της κι ότι εξαιτίας της ενασχόλησής της με τα παιδιά έχει χάσει την προσωπικότητα και τη σπιρτάδα της. Με εσάς να επιστρέφετε σπίτι και να ξεραίνεστε στον ύπνο, τα πράγματα δεν γίνονται καλύτερα. Αντίθετα αισθάνεται ακόμη, ότι δεν αντιλαμβάνεστε ότι κι αυτή δουλεύει επίσης.
Τακτικές αντιμετώπισης: Αν είχε μια κουραστική μέρα, μην βαλτώσετε μπροστά από την τηλεόραση. Βοηθήστε την με το δείπνο, τις δουλειές του σπιτιού ή τον ύπνο των παιδιών. Σκεφτείτε ότι θα πρέπει να συνεισφέρετε το ίδιο στο σπίτι κι αν η σύντροφός σας έχει παράπονα, ίσως σημαίνει ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.
Τι θα κερδίσετε: Ένα πιο ήρεμο σπίτι, τη συμπάθεια των παιδιών σας και εσάς να βαλτώνετε -μετά τις δουλειές- στον καναπέ χωρίς να ακούτε μουρμούρες.
Στον πόλεμο υπάρχουν κανόνες
Μην ρωτάτε «γιατί;»
Με το που θα ρωτήσετε γιατί, στο μυαλό της θα δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από ό,τι σας λέει και ότι της επιτίθεστε. Το αποτέλεσμα είναι να πάρει θέση μάχης και εκείνη. Κάντε άλλες ερωτήσεις, όπως «πότε;» ή «πώς;».
Μην υποθέσετε ότι οι αποφάσεις βασίζονται στο συναίσθημα ή ότι επηρεάζεται από άλλους.
Κάνοντας κάτι τέτοιο υποτιμάτε την νοημοσύνη της ενώ αν της πείτε ότι γίνεται πολύ συναισθηματική το πιθανότερο είναι να αισθανθεί άσχημα.

Οι τσακωμοί είναι υγιές σημάδι τη σιωπή να φοβάστε

Είναι γνωστό ότι οι άνδρες δεν καταλαβαίνουν ποτέ μια γυναίκα. Και ίσως –λέω ίσως- αυτό να συμβαίνει επειδή μια γυναίκα δεν εννοεί, πάντα, αυτά που λέει.
Εδώ είμαστε όμως, να σας εξηγήσουμε τους λόγους για τους οποίους τσακώνετε μια γυναίκα, πότε τα πράγματα είναι σοβαρά, τι εννοεί με αυτό που λέει και τι πρέπει να κάνετε.
Μπορεί για τους άνδρες το «σεξ της επανασύνδεσης» να είναι το καλύτερο, θα εκπλαγείτε όμως από το γεγονός ότι στις γυναίκες δεν αρέσει να τσακώνονται. Τις κάνει να αισθάνονται σύγχυση, αποξένωση και απογοήτευση.
Αλλά την επόμενη φορά που δείτε τη σύντροφό σας να βγάζει καπνούς, μην βιαστείτε να μαζέψετε τα πράγματά σας. Οι τσακωμοί –όταν δεν υπάρχουν φωνές και υπερβολές- είναι υγιές σημάδι της σχέσης σας. Τη σιωπή να φοβάστε.
Οι άντρες αντιμετωπίζουν την ανυπαρξία τσακωμών ως καλό σημάδι της σχέσης τους, στην πραγματικότητα όμως, μια γυναίκα που δεν εκφράζει τις ανησυχίες, τα παράπονα και τους προβληματισμούς της το πιθανότερο είναι ότι κουράστηκε από αυτή τη σχέση και ψάχνει τον τρόπο διαφυγής.
Πόσο εύκολο είναι όμως να τσακωθείς με μια γυναίκα. Παραδεχόμαστε ότι υπάρχουν δυσκολίες. Για να σας βοηθήσουμε στο Γολγοθά αυτόν, σας παρουσιάζουμε μερικά συνηθισμένα παράπονα των γυναικών και τι εννοούν εκφράζοντάς τα.
Ο τσακωμός της προσοχής
Το πρώτο χτύπημα: «Δεν βγαίνουμε πια» (ή... «Δεν με αγαπάς πια», «δεν κάνουμε σεξ»)
Τι σημαίνει: Έχει νοσταλγήσει τον παλιό καλό καιρό που την προσέχατε. Σκέφτεται: «Θέλω ο σύντροφός μου να βγει μαζί μου ή να με πάρει αγκαλιά, να με βρίσκει ελκυστική και να με κάνει να αισθανθώ ότι όπως αισθανόμουν παλιά (πριν γίνω μάνα και μητέρα)».
Τεχνικές αντιμετώπισης: Μια φορά τον μήνα εκπλήξτε την, προγραμματίζοντας μια έξοδο. Αν έχει περάσει ένας μήνας από την τελευταία φορά που της δώσατε λουλούδια, της κάνατε ένα κοπλιμέντο, βγήκατε ραντεβού ή της είπατε ότι την αγαπάτε, τότε υπάρχει πρόβλημα. Κάντε κάτι που της αρέσει αλλά δείξτε ότι το κάνετε αυθόρμητα. Πηγαίνετε μαζί μια βόλτα, κλείστε απροσδόκητα μια μπέιμπι σίτερ για να βγείτε, αγοράστε της ένα μικρό δώρο.
Τι θα κερδίσετε: Το δείπνο λειτουργεί ως... προκαταρκτικό του σεξ. Στις γυναίκες αρέσει να τις «επιδεικνύουν» ενώ όταν αισθάνονται επιθυμητές γίνονται πιο σεξουαλικές. Θα πρέπει να σταματήσετε να το αντιμετωπίζετε ως αγγαρεία και να το λάβετε ως φιλοφρόνηση.
Ο τσακωμός για τους φίλους
Το πρώτο χτύπημα: «Δεν μπορώ να καταλάβω τι βρίσκεις στη μπάλα» (ή «στο pro»)
Τι σημαίνει: Είτε αμφιβάλει για το κατά πόσο πράγματι βγαίνετε με τους φίλους σας είτε στεναχωριέται που δεν την θέλετε μαζί σας.
Τεχνικές αντιμετώπισης: Προσκαλέστε την μια φορά να έρθει με εσάς και τους φίλους σας. Περισσότερο την ενδιαφέρει να ξέρει ότι δεν είναι «αόρατη» ή ότι δεν την κερατώνετε παρά να βγαίνει με τους φίλους σας.
Τι θα κερδίσετε: Την ηρεμία σας. Μόλις βγει μαζί με τους φίλους σας, θα καταλάβει ότι είναι άκακοι και άξεστοι και πιθανότατα δεν θα θέλει να ξανά έρθει. Ακόμα κι αν το θέλει όμως, μια φορά στο τόσο να παίζετε ένα ηλεκτρονικό ή να βλέπετε έναν αγώνα μαζί, δεν θα σας βλάπτει. Φυσικά, εφόσον ξεκαθαρίσετε ότι χρειάζεστε και λίγο χρόνο χώρια της (Καλή επιτυχία με αυτό).
Ο τσακωμός για τα λεφτά
Το πρώτο χτύπημα: «Πραγματικά το χρειάζεσαι αυτό;»
Τι σημαίνει: Διακρίνει λίγη ανευθυνότητα από μέρους σας. Ίσως να υποδεικνύει και μια ανάγκη της να σας επιβληθεί αλλά κατά πάσα πιθανότητα, απλώς έχετε διαφορετικό τρόπο σκέψης ως προς τα έξοδά σας.
Τεχνικές αντιμετώπισης: Πάρτε χαρτί και μολύβι (ή υπολογιστή και πληκτρολόγιο) και κάντε συζητήσεις για το budget και τα οικονομικά σας. Χρησιμοποιήστε εκφράσεις όπως «καταλαβαίνω τους προβληματισμούς σου και (αποφύγετε τα «αλλά») θέλω αυτήν την νέα τηλεόραση plasma. Πώς πιστεύεις ότι πρέπει να το χειριστούμε;»
Τι θα κερδίσετε: Θα πάρετε την τηλεόραση, αν και ίσως χρειαστεί να της αγοράσετε κάτι που της αρέσει, επίσης. Ενδεχομένως, αν η αγορά που επιθυμείτε να κάνετε είναι gadget, να πιστεύει ότι θα σας τρώει χρόνο που θα αφιερώνατε σε εκείνην. Αγοράστε της μια τσάντα και οι προβληματισμοί της θα ξεπεραστούν.
Ο τσακωμός για τα παιδιά
Το πρώτο χτύπημα: «Δεν μπορείς να περνάς περισσότερο χρόνο με τα παιδιά;»
Τι σημαίνει: Αισθάνεται ότι τα κάνει όλα μόνη της κι ότι εξαιτίας της ενασχόλησής της με τα παιδιά έχει χάσει την προσωπικότητα και τη σπιρτάδα της. Με εσάς να επιστρέφετε σπίτι και να ξεραίνεστε στον ύπνο, τα πράγματα δεν γίνονται καλύτερα. Αντίθετα αισθάνεται ακόμη, ότι δεν αντιλαμβάνεστε ότι κι αυτή δουλεύει επίσης.
Τακτικές αντιμετώπισης: Αν είχε μια κουραστική μέρα, μην βαλτώσετε μπροστά από την τηλεόραση. Βοηθήστε την με το δείπνο, τις δουλειές του σπιτιού ή τον ύπνο των παιδιών. Σκεφτείτε ότι θα πρέπει να συνεισφέρετε το ίδιο στο σπίτι κι αν η σύντροφός σας έχει παράπονα, ίσως σημαίνει ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.
Τι θα κερδίσετε: Ένα πιο ήρεμο σπίτι, τη συμπάθεια των παιδιών σας και εσάς να βαλτώνετε -μετά τις δουλειές- στον καναπέ χωρίς να ακούτε μουρμούρες.
Στον πόλεμο υπάρχουν κανόνες
Μην ρωτάτε «γιατί;»
Με το που θα ρωτήσετε γιατί, στο μυαλό της θα δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από ό,τι σας λέει και ότι της επιτίθεστε. Το αποτέλεσμα είναι να πάρει θέση μάχης και εκείνη. Κάντε άλλες ερωτήσεις, όπως «πότε;» ή «πώς;».
Μην υποθέσετε ότι οι αποφάσεις βασίζονται στο συναίσθημα ή ότι επηρεάζεται από άλλους.
Κάνοντας κάτι τέτοιο υποτιμάτε την νοημοσύνη της ενώ αν της πείτε ότι γίνεται πολύ συναισθηματική το πιθανότερο είναι να αισθανθεί άσχημα.
Τα ψέματα, μικρά ή μεγαλύτερα είναι συνυφασμένα με την παιδική ηλικία. Άλλοτε κρυμμένα πίσω από ιστορίες που επινοούν τα παιδιά και άλλοτε προφανή, σας δίνουμε… ειλικρινείς οδηγίες για το πώς να τα αντιμετωπίσετε ανά ηλικία!
«Δεν έσπασα εγώ το βάζο, ήρθε ένα κακό πνεύμα και φύσηξε και έπεσε! Αλήθεια σου λέω!» ή «Μαμά, κάθε βράδυ έρχεται μια νεράιδα και μου λέει παραμύθια!» ίσως είναι πράγματα που οι γονείς έχουν ακούσει από 3χρονα ή 4χρονα παιδιά, που συχνά προσπαθούν με αθώο τρόπο να αποφύγουν την τιμωρία για μια ζημιά και επιμένουν ότι οι ιστορίες τους είναι αληθινές. Το στερεότυπο θέλει τα ψέματα να είναι κακό πράγμα. Δείτε για παράδειγμα πόσα βάσανα πέρασε ο Πινόκιο που έλεγε συνέχεια ψέματα (ένα πολύ καλό παραμύθι για τα παιδιά)! Όμως όταν τα παιδιά λένε ψέματα οι γονείς αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα: να επιμείνουν στην ειλικρίνεια γιατί φοβούνται ότι το παιδί τους θα γίνει παθολογικός ψεύτης ή να το αφήσουν να περάσει από φόβο μήπως δεσμεύσουν την δημιουργικότητα του παιδιού τους; Οι γονείς συχνά καταλήγουν στο δεύτερο και μάλιστα κάποιοι είναι περήφανοι που το παιδί τους έχει φαντασία.
Οι ειδικοί θα έλεγαν ότι σε τόσο μικρή ηλικία (2-4 ετών) τα παιδιά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά αλήθειας και ψέματος.
Βεβαίως δεν λένε όλα τα παιδιά αθώα ψέματα που θα κάνουν το γονιό να γελάσει και να πάει παραπέρα και φυσικά η ειλικρίνεια είναι αρετή. Οι γονείς λοιπόν πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν πότε το ψέμα του παιδιού τους είναι απλά ένας τρόπος για να τους αποδείξει πόσο έξυπνο είναι και πότε πίσω από το ψέμα κρύβονται άλλες καταστάσεις που δεν πρέπει να υποβαθμιστεί η σημασία τους.
Για το λόγο αυτό και με κάθε ειλικρίνεια παρακάτω θα βρείτε έναν χρήσιμο οδηγό ανά ηλικία για το ψέμα!
Νήπια: τα πρώτα ψεματάκια!
Τα ψέματα που μπορεί να ακούσετε από ένα 2 χρονο ή 3χρονο παιδί είναι καταφανή και κυρίως εγωιστικά. Ένα 3χρονο δηλαδή μπορεί να πει ψέματα ότι έπλυνε τα χέρια του πριν το φαγητό ενώ δεν το έκανε ή να ρίξει την ευθύνη για μια ζημιά στο αδελφάκι του για να γλυτώσει το κατσάδιασμα. Με άλλα λόγια σε αυτές τις ηλικίες ένα παιδί τα ψέματά του είναι απλά έως απλοϊκά, αρνούμενο για παράδειγμα ότι έκανε κάτι ή δεχόμενο ότι έκανε κάτι άλλο για να κερδίσει την επιβράβευση. Για τέτοιου είδους ψέματα δεν έχει καν νόημα να τιμωρήσετε ένα παιδί. Αντίθετα είναι πιο αποτελεσματικό να το δείτε με χιούμορ και να προσπαθήσετε να «ξεσκεπάσετε» το ψέμα του χωρίς όμως να το πληγώσετε. Για παράδειγμα αν ένα νήπιο τραβήξει την ουρά της γάτας και πει ότι το έκανε ο φανταστικός φίλος του η καλύτερη απάντηση που μπορείτε να του δώσετε είναι ότι και οι γάτες πονάνε. Ή σε κάποια άλλη περίπτωση εάν το παιδί πει ψέματα ότι έπλυνε τα χέρια του πριν το φαγητό ενώ δεν το έκανε μπορείτε μεταξύ αστείου και σοβαρού να κάνετε ότι μυρίζετε τα χεράκια του και αποκαλύπτετε ότι «κάποιος δεν χρησιμοποίησε το σωστό σαπούνι!». Εάν ένα νήπιο κάνει μια ζημιά και εξαγριωθείτε τότε είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα σας πει ψέματα περισσότερο από φόβο που σας βλέπει σε έξαλλη κατάσταση. Επομένως το χιούμορ και οι γενικόλογες παρατηρήσεις θα σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε τα νηπιακά ψέματα.
Προνήπια: μικρά αλλά με μεγάλη φαντασία!
Στα χρόνια λίγο πριν το νηπιαγωγείο τα παιδιά μοιάζουν να βρίσκονται στην καλύτερη πνευματική τους φάση. Πλάθουν ιστορίες, δεν σταματούν να μιλούν (ειδικά τα κοριτσάκια) έχουν ανεξάντλητη φαντασία και όρεξη για μάθηση. Επιπλέον δεν έχουν ακόμη ξεκάθαρα μέσα στο μυαλό τους τα όρια μεταξύ αληθινού και φανταστικού. Ο τρόπος που διαχειρίζονται την πραγματικότητα είναι αντικείμενο μελέτης. Μπορεί με άλλα λόγια να πιαστούν από ένα απλό γεγονός (π.χ. κάτι που είδαν στην τηλεόραση) και να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο με τέρατα, νεράιδες, ουράνια τόξα και φυσικά φανταστικούς φίλους. Μάλιστα τα παιδιά είναι σε θέση να πλάσουν τους φανταστικούς τους φίλους με τόσο ρεαλισμό που πραγματικά οι γονείς να αρχίσουν να ψάχνουν μεταξύ υπαρκτών προσώπων!
Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας σκαρφίζονται όχι απλά ψέματα αλλά ολόκληρες ιστορίες απλά και μόνο για να παίξουν ή γιατί εκφράζουν στους γονείς τους ευχές που θέλουν να πραγματοποιηθούν. Αν για παράδειγμα ένα κοριτσάκι κάθε μέρα λέει στη μαμά του ότι εκείνη και η φανταστική της φίλη φοράνε μόνο ροζ φορεματάκια και τρώνε μόνο σοκολάτες αυτό είναι ένα μήνυμα ότι το παιδί δυσανασχετεί με το ντύσιμο και το φαγητό του. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι ο γονιός πρέπει να υποχωρήσει γιατί φοβάται ότι διαφορετικά ο φανταστικός φίλος δεν θα εξαφανιστεί και το παιδί θα εξακολουθήσει τα ψέματα!
Σε κάθε περίπτωση τα ψέματα των παιδιών απαιτούν ευαισθησία και προσοχή, ειδικά όταν επαναλαμβάνονται, γιατί μπορεί να κρύβουν κάποιο πρόβλημα. Εάν, λοιπόν, υπάρχει ένα συγκεκριμένο ψέμα του παιδιού σας που σας προβληματίζει καλό είναι να δείτε τη γενικότερη εικόνα: είναι το παιδί ευτυχισμένο και αναπτύσσεται κανονικά έχοντας υγιείς σχέσεις με τους ανθρώπους που το περιβάλλουν; Τότε δεν είναι κακό να φαντασιώνεται κάστρα και άλογα. Εάν όμως το παιδί μοιάζει να έχει και άλλα προβλήματα όπως να είναι κλεισμένο στον εαυτό του, να μην θέλει να παίξει, να είναι μελαγχολικό τότε οι γονείς καλό θα είναι να μην αγνοήσουν την κατάσταση και να ζητήσουν τη γνώμη ενός ειδικού, πάντα χωρίς πανικό και με γνώμονα τη λογική.
Κατά τα άλλα τα ψέματα είναι ένας τρόπος για τα παιδιά να αφομοιώσουν αληθινές καταστάσεις. Για παράδειγμα εάν υπάρξει ένας θάνατος στην οικογένεια (π.χ. ο παππούς) πολύ πιθανόν να ακούσετε από το παιδί σας ότι πέθανε και ο φανταστικός του φίλος.

Το παιδί λέει ψέματα. Τι να κάνω;

Τα ψέματα, μικρά ή μεγαλύτερα είναι συνυφασμένα με την παιδική ηλικία. Άλλοτε κρυμμένα πίσω από ιστορίες που επινοούν τα παιδιά και άλλοτε προφανή, σας δίνουμε… ειλικρινείς οδηγίες για το πώς να τα αντιμετωπίσετε ανά ηλικία!
«Δεν έσπασα εγώ το βάζο, ήρθε ένα κακό πνεύμα και φύσηξε και έπεσε! Αλήθεια σου λέω!» ή «Μαμά, κάθε βράδυ έρχεται μια νεράιδα και μου λέει παραμύθια!» ίσως είναι πράγματα που οι γονείς έχουν ακούσει από 3χρονα ή 4χρονα παιδιά, που συχνά προσπαθούν με αθώο τρόπο να αποφύγουν την τιμωρία για μια ζημιά και επιμένουν ότι οι ιστορίες τους είναι αληθινές. Το στερεότυπο θέλει τα ψέματα να είναι κακό πράγμα. Δείτε για παράδειγμα πόσα βάσανα πέρασε ο Πινόκιο που έλεγε συνέχεια ψέματα (ένα πολύ καλό παραμύθι για τα παιδιά)! Όμως όταν τα παιδιά λένε ψέματα οι γονείς αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα: να επιμείνουν στην ειλικρίνεια γιατί φοβούνται ότι το παιδί τους θα γίνει παθολογικός ψεύτης ή να το αφήσουν να περάσει από φόβο μήπως δεσμεύσουν την δημιουργικότητα του παιδιού τους; Οι γονείς συχνά καταλήγουν στο δεύτερο και μάλιστα κάποιοι είναι περήφανοι που το παιδί τους έχει φαντασία.
Οι ειδικοί θα έλεγαν ότι σε τόσο μικρή ηλικία (2-4 ετών) τα παιδιά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά αλήθειας και ψέματος.
Βεβαίως δεν λένε όλα τα παιδιά αθώα ψέματα που θα κάνουν το γονιό να γελάσει και να πάει παραπέρα και φυσικά η ειλικρίνεια είναι αρετή. Οι γονείς λοιπόν πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν πότε το ψέμα του παιδιού τους είναι απλά ένας τρόπος για να τους αποδείξει πόσο έξυπνο είναι και πότε πίσω από το ψέμα κρύβονται άλλες καταστάσεις που δεν πρέπει να υποβαθμιστεί η σημασία τους.
Για το λόγο αυτό και με κάθε ειλικρίνεια παρακάτω θα βρείτε έναν χρήσιμο οδηγό ανά ηλικία για το ψέμα!
Νήπια: τα πρώτα ψεματάκια!
Τα ψέματα που μπορεί να ακούσετε από ένα 2 χρονο ή 3χρονο παιδί είναι καταφανή και κυρίως εγωιστικά. Ένα 3χρονο δηλαδή μπορεί να πει ψέματα ότι έπλυνε τα χέρια του πριν το φαγητό ενώ δεν το έκανε ή να ρίξει την ευθύνη για μια ζημιά στο αδελφάκι του για να γλυτώσει το κατσάδιασμα. Με άλλα λόγια σε αυτές τις ηλικίες ένα παιδί τα ψέματά του είναι απλά έως απλοϊκά, αρνούμενο για παράδειγμα ότι έκανε κάτι ή δεχόμενο ότι έκανε κάτι άλλο για να κερδίσει την επιβράβευση. Για τέτοιου είδους ψέματα δεν έχει καν νόημα να τιμωρήσετε ένα παιδί. Αντίθετα είναι πιο αποτελεσματικό να το δείτε με χιούμορ και να προσπαθήσετε να «ξεσκεπάσετε» το ψέμα του χωρίς όμως να το πληγώσετε. Για παράδειγμα αν ένα νήπιο τραβήξει την ουρά της γάτας και πει ότι το έκανε ο φανταστικός φίλος του η καλύτερη απάντηση που μπορείτε να του δώσετε είναι ότι και οι γάτες πονάνε. Ή σε κάποια άλλη περίπτωση εάν το παιδί πει ψέματα ότι έπλυνε τα χέρια του πριν το φαγητό ενώ δεν το έκανε μπορείτε μεταξύ αστείου και σοβαρού να κάνετε ότι μυρίζετε τα χεράκια του και αποκαλύπτετε ότι «κάποιος δεν χρησιμοποίησε το σωστό σαπούνι!». Εάν ένα νήπιο κάνει μια ζημιά και εξαγριωθείτε τότε είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα σας πει ψέματα περισσότερο από φόβο που σας βλέπει σε έξαλλη κατάσταση. Επομένως το χιούμορ και οι γενικόλογες παρατηρήσεις θα σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε τα νηπιακά ψέματα.
Προνήπια: μικρά αλλά με μεγάλη φαντασία!
Στα χρόνια λίγο πριν το νηπιαγωγείο τα παιδιά μοιάζουν να βρίσκονται στην καλύτερη πνευματική τους φάση. Πλάθουν ιστορίες, δεν σταματούν να μιλούν (ειδικά τα κοριτσάκια) έχουν ανεξάντλητη φαντασία και όρεξη για μάθηση. Επιπλέον δεν έχουν ακόμη ξεκάθαρα μέσα στο μυαλό τους τα όρια μεταξύ αληθινού και φανταστικού. Ο τρόπος που διαχειρίζονται την πραγματικότητα είναι αντικείμενο μελέτης. Μπορεί με άλλα λόγια να πιαστούν από ένα απλό γεγονός (π.χ. κάτι που είδαν στην τηλεόραση) και να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο με τέρατα, νεράιδες, ουράνια τόξα και φυσικά φανταστικούς φίλους. Μάλιστα τα παιδιά είναι σε θέση να πλάσουν τους φανταστικούς τους φίλους με τόσο ρεαλισμό που πραγματικά οι γονείς να αρχίσουν να ψάχνουν μεταξύ υπαρκτών προσώπων!
Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας σκαρφίζονται όχι απλά ψέματα αλλά ολόκληρες ιστορίες απλά και μόνο για να παίξουν ή γιατί εκφράζουν στους γονείς τους ευχές που θέλουν να πραγματοποιηθούν. Αν για παράδειγμα ένα κοριτσάκι κάθε μέρα λέει στη μαμά του ότι εκείνη και η φανταστική της φίλη φοράνε μόνο ροζ φορεματάκια και τρώνε μόνο σοκολάτες αυτό είναι ένα μήνυμα ότι το παιδί δυσανασχετεί με το ντύσιμο και το φαγητό του. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι ο γονιός πρέπει να υποχωρήσει γιατί φοβάται ότι διαφορετικά ο φανταστικός φίλος δεν θα εξαφανιστεί και το παιδί θα εξακολουθήσει τα ψέματα!
Σε κάθε περίπτωση τα ψέματα των παιδιών απαιτούν ευαισθησία και προσοχή, ειδικά όταν επαναλαμβάνονται, γιατί μπορεί να κρύβουν κάποιο πρόβλημα. Εάν, λοιπόν, υπάρχει ένα συγκεκριμένο ψέμα του παιδιού σας που σας προβληματίζει καλό είναι να δείτε τη γενικότερη εικόνα: είναι το παιδί ευτυχισμένο και αναπτύσσεται κανονικά έχοντας υγιείς σχέσεις με τους ανθρώπους που το περιβάλλουν; Τότε δεν είναι κακό να φαντασιώνεται κάστρα και άλογα. Εάν όμως το παιδί μοιάζει να έχει και άλλα προβλήματα όπως να είναι κλεισμένο στον εαυτό του, να μην θέλει να παίξει, να είναι μελαγχολικό τότε οι γονείς καλό θα είναι να μην αγνοήσουν την κατάσταση και να ζητήσουν τη γνώμη ενός ειδικού, πάντα χωρίς πανικό και με γνώμονα τη λογική.
Κατά τα άλλα τα ψέματα είναι ένας τρόπος για τα παιδιά να αφομοιώσουν αληθινές καταστάσεις. Για παράδειγμα εάν υπάρξει ένας θάνατος στην οικογένεια (π.χ. ο παππούς) πολύ πιθανόν να ακούσετε από το παιδί σας ότι πέθανε και ο φανταστικός του φίλος.

Η ψυχολόγος Κρίστη Μηλιόρδου σου εξηγεί τους λόγους που καπνίζει ένα παιδί, πως πρέπει να φερθείς σε τέτοια περίπτωση και πως να το βοηθήσεις να το κόψει...
Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα της Ευρώπης, όσον αφορά τη συνήθεια του καπνίσματος. Το 35% των ενηλίκων άνω των 15 ετών καπνίζουν. Αυτό το ποσοστό συνδέεται άρρηκτα με το γεγονός ότι οι έφηβοι καπνιστές ολοένα και αυξάνουν σε αριθμό και παράλληλα η ηλικία έναρξης του καπνίσματος γίνεται ολοένα και μικρότερη.
Οι λόγοι που ένας έφηβος μπορεί να αρχίσει το κάπνισμα είναι ποικίλοι...
Αποδοχή παρέας
Ένας από αυτούς είναι η ανάγκη του να αισθανθεί την αποδοχή της παρέας, που μπορεί να τον χαρακτηρίσει αρνητικά, αν δεν καπνίσει μαζί τους. Η ανάγκη του «ανήκειν» είναι πολύ έντονη στην εφηβεία, όπως και η μίμηση των συνομηλίκων.
Θαυμασμός από τους άλλους
Επίσης, παράλληλα με την αποδοχή μπορεί να κερδίσει και το θαυμασμό των φίλων και τα κολακευτικά σχόλια του άλλου φύλου. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι «γόηδες» των κινηματογραφικών ταινιών σχεδόν πάντα καπνίζουν. Ένα τσιγάρο στο χέρι ίσως του δίνει την αίσθηση ότι είναι μεγαλύτερος και συνάμα πιο ώριμος.
Απλή περιέργεια
Άλλος ένας λόγος μπορεί να είναι η απλή περιέργεια και ο πειραματισμός. Στην εποχή μας, ένας νέος κατά τη διάρκεια της εφηβικής ηλικίας, θα δεχτεί πολλές προτάσεις για να δοκιμάσει ένα τσιγάρο.
Αντίδραση
Επιπλέον, το κάπνισμα μπορεί να λειτουργήσει ως μια μορφή αντίδρασης απέναντι στους γονείς ή στους καθηγητές, που συμβολίζουν τα πρόσωπα εξουσίας.
Λίγοι είναι οι έφηβοι που παραδέχονται στους γονείς τους ότι καπνίζουν. Οι περισσότεροι κρύβουν τα πακέτα επιμελώς ή τα δίνουν σε φίλους να τα φυλάνε, τρώνε τσίχλες και πλένουν τα χέρια συνέχεια για να μην έχουν τη μυρωδιά του τσιγάρου.
Ήρθε η ώρα που το έμαθε ο γονιός..
Οπότε η στιγμή που ο γονέας ανακαλύπτει ότι το παιδί του καπνίζει συνήθως είναι σοκαριστική. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο πανικός και οι φωνές δεν είναι λύση. Το μόνο που μπορούν να προκαλέσουν είναι η αντίδραση του εφήβου, που θα τον οδηγήσει στο να καπνίζει περισσότερο.
Αποτελεσματικοί τρόποι αντιμετώπισης:
Μιλήστε μαζί του. Μη χρησιμοποιήσετε απειλές, τελεσίγραφα ή βία! Είναι πιο ωφέλιμο για τον έφηβο να νιώσει πως θέλετε να τον υποστηρίξετε. Εξερευνήστε τους λόγους που τον έκαναν να αρχίσει το κάπνισμα. Μόλις τους αντιληφθείτε θα είστε οπλισμένοι για να το αντιμετωπίσετε. Επίσης, συζητήστε μαζί του τους κινδύνους που πιστεύει ο ίδιος ότι μπορεί να αντιμετωπίσει επειδή καπνίζει.
Αναφερθείτε στις αρνητικές πτυχές του καπνίσματος που σχετίζονται με το «τώρα». Ρίξτε το βάρος στην επιχειρηματολογία που αφορά στο «τώρα», την περίοδο δηλαδή της εφηβικής ηλικίας.
Υπενθυμίστε του ότι η αναπνοή του θα έχει δυσάρεστη οσμή, όπως και τα ρούχα και τα μαλλιά του.
Επίσης, αναφερθείτε στο κιτρίνισμα τόσο των δοντιών όσο και των νυχιών, καθώς και στην όψη του προσώπου, η οποία θα είναι χλωμή, σχεδόν ανθυγιεινή.
Ενημερώστε τον ότι θα ταλαιπωρείται από βήχα και φλέγμα, πράγμα αντιαισθητικό για τους γύρω του.
Μπορείτε τέλος να του πείτε πως σε λίγο καιρό θα χάσει την ενέργειά του για τον αθλητισμό κι άλλες αγαπημένες του δραστηριότητες.
Τονίστε το κόστος του καπνίσματος. Το κάπνισμα είναι ακριβό. Προτρέψτε τον να υπολογίσει το εβδομαδιαίο ή μηνιαίο κόστος του καπνίσματος και να το συγκρίνει με το κόστος κάποιας ηλεκτρικής συσκευής, κάποιου ρούχου ή κάποιου άλλου αντικειμένου που ξέρετε ότι θεωρεί σημαντικό.
Μην του επιτρέψετε να καπνίζει μέσα στο σπίτι. Ακόμη κι όταν μάθετε ότι καπνίζει το παιδί σας μην του επιτρέψετε να το κάνει μέσα στο σπίτι. Το ίδιο ισχύει βέβαια κι αν εσείς ο ίδιος είστε καπνιστής. Στην περίπτωση που σας βλέπει να καπνίζετε θα θεωρεί ότι επιδοκιμάζετε την πράξη αυτή. Μην αφήσετε ούτε τους φίλους του ή άλλους επισκέπτες να καπνίζουν μέσα στο σπίτι. Εξηγήστε του πόσο δυσάρεστα νιώθετε που καπνίζετε και πόσο σημαντικό θα ήταν και για σας να το κόψετε.
Ζητήστε τη συμβουλή κάποιου ειδικού. Αποφανθείτε σε κάποιον πνευμονολόγο ειδικό στη διακοπή του καπνίσματος για να σας βοηθήσει ή μπείτε σε μία θεραπευτική ομάδα.
Επιβραβεύστε την προσπάθειά του. Φτιάξτε από κοινού ένα πλάνο σταδιακής διακοπής καπνίσματος και επιβραβεύστε τον κάθε φορά που θα πετυχαίνει έναν από τους επιμέρους στόχους. Αυτή η επιβράβευση του τονώνει την αυτοπεποίθηση και αποτελεί ένα σημαντικό κίνητρο για να συνεχίσει να προσπαθεί.

Έπιασες το παιδί σου να καπνίζει! Τι πρέπει να κάνεις...


Η ψυχολόγος Κρίστη Μηλιόρδου σου εξηγεί τους λόγους που καπνίζει ένα παιδί, πως πρέπει να φερθείς σε τέτοια περίπτωση και πως να το βοηθήσεις να το κόψει...
Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα της Ευρώπης, όσον αφορά τη συνήθεια του καπνίσματος. Το 35% των ενηλίκων άνω των 15 ετών καπνίζουν. Αυτό το ποσοστό συνδέεται άρρηκτα με το γεγονός ότι οι έφηβοι καπνιστές ολοένα και αυξάνουν σε αριθμό και παράλληλα η ηλικία έναρξης του καπνίσματος γίνεται ολοένα και μικρότερη.
Οι λόγοι που ένας έφηβος μπορεί να αρχίσει το κάπνισμα είναι ποικίλοι...
Αποδοχή παρέας
Ένας από αυτούς είναι η ανάγκη του να αισθανθεί την αποδοχή της παρέας, που μπορεί να τον χαρακτηρίσει αρνητικά, αν δεν καπνίσει μαζί τους. Η ανάγκη του «ανήκειν» είναι πολύ έντονη στην εφηβεία, όπως και η μίμηση των συνομηλίκων.
Θαυμασμός από τους άλλους
Επίσης, παράλληλα με την αποδοχή μπορεί να κερδίσει και το θαυμασμό των φίλων και τα κολακευτικά σχόλια του άλλου φύλου. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι «γόηδες» των κινηματογραφικών ταινιών σχεδόν πάντα καπνίζουν. Ένα τσιγάρο στο χέρι ίσως του δίνει την αίσθηση ότι είναι μεγαλύτερος και συνάμα πιο ώριμος.
Απλή περιέργεια
Άλλος ένας λόγος μπορεί να είναι η απλή περιέργεια και ο πειραματισμός. Στην εποχή μας, ένας νέος κατά τη διάρκεια της εφηβικής ηλικίας, θα δεχτεί πολλές προτάσεις για να δοκιμάσει ένα τσιγάρο.
Αντίδραση
Επιπλέον, το κάπνισμα μπορεί να λειτουργήσει ως μια μορφή αντίδρασης απέναντι στους γονείς ή στους καθηγητές, που συμβολίζουν τα πρόσωπα εξουσίας.
Λίγοι είναι οι έφηβοι που παραδέχονται στους γονείς τους ότι καπνίζουν. Οι περισσότεροι κρύβουν τα πακέτα επιμελώς ή τα δίνουν σε φίλους να τα φυλάνε, τρώνε τσίχλες και πλένουν τα χέρια συνέχεια για να μην έχουν τη μυρωδιά του τσιγάρου.
Ήρθε η ώρα που το έμαθε ο γονιός..
Οπότε η στιγμή που ο γονέας ανακαλύπτει ότι το παιδί του καπνίζει συνήθως είναι σοκαριστική. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο πανικός και οι φωνές δεν είναι λύση. Το μόνο που μπορούν να προκαλέσουν είναι η αντίδραση του εφήβου, που θα τον οδηγήσει στο να καπνίζει περισσότερο.
Αποτελεσματικοί τρόποι αντιμετώπισης:
Μιλήστε μαζί του. Μη χρησιμοποιήσετε απειλές, τελεσίγραφα ή βία! Είναι πιο ωφέλιμο για τον έφηβο να νιώσει πως θέλετε να τον υποστηρίξετε. Εξερευνήστε τους λόγους που τον έκαναν να αρχίσει το κάπνισμα. Μόλις τους αντιληφθείτε θα είστε οπλισμένοι για να το αντιμετωπίσετε. Επίσης, συζητήστε μαζί του τους κινδύνους που πιστεύει ο ίδιος ότι μπορεί να αντιμετωπίσει επειδή καπνίζει.
Αναφερθείτε στις αρνητικές πτυχές του καπνίσματος που σχετίζονται με το «τώρα». Ρίξτε το βάρος στην επιχειρηματολογία που αφορά στο «τώρα», την περίοδο δηλαδή της εφηβικής ηλικίας.
Υπενθυμίστε του ότι η αναπνοή του θα έχει δυσάρεστη οσμή, όπως και τα ρούχα και τα μαλλιά του.
Επίσης, αναφερθείτε στο κιτρίνισμα τόσο των δοντιών όσο και των νυχιών, καθώς και στην όψη του προσώπου, η οποία θα είναι χλωμή, σχεδόν ανθυγιεινή.
Ενημερώστε τον ότι θα ταλαιπωρείται από βήχα και φλέγμα, πράγμα αντιαισθητικό για τους γύρω του.
Μπορείτε τέλος να του πείτε πως σε λίγο καιρό θα χάσει την ενέργειά του για τον αθλητισμό κι άλλες αγαπημένες του δραστηριότητες.
Τονίστε το κόστος του καπνίσματος. Το κάπνισμα είναι ακριβό. Προτρέψτε τον να υπολογίσει το εβδομαδιαίο ή μηνιαίο κόστος του καπνίσματος και να το συγκρίνει με το κόστος κάποιας ηλεκτρικής συσκευής, κάποιου ρούχου ή κάποιου άλλου αντικειμένου που ξέρετε ότι θεωρεί σημαντικό.
Μην του επιτρέψετε να καπνίζει μέσα στο σπίτι. Ακόμη κι όταν μάθετε ότι καπνίζει το παιδί σας μην του επιτρέψετε να το κάνει μέσα στο σπίτι. Το ίδιο ισχύει βέβαια κι αν εσείς ο ίδιος είστε καπνιστής. Στην περίπτωση που σας βλέπει να καπνίζετε θα θεωρεί ότι επιδοκιμάζετε την πράξη αυτή. Μην αφήσετε ούτε τους φίλους του ή άλλους επισκέπτες να καπνίζουν μέσα στο σπίτι. Εξηγήστε του πόσο δυσάρεστα νιώθετε που καπνίζετε και πόσο σημαντικό θα ήταν και για σας να το κόψετε.
Ζητήστε τη συμβουλή κάποιου ειδικού. Αποφανθείτε σε κάποιον πνευμονολόγο ειδικό στη διακοπή του καπνίσματος για να σας βοηθήσει ή μπείτε σε μία θεραπευτική ομάδα.
Επιβραβεύστε την προσπάθειά του. Φτιάξτε από κοινού ένα πλάνο σταδιακής διακοπής καπνίσματος και επιβραβεύστε τον κάθε φορά που θα πετυχαίνει έναν από τους επιμέρους στόχους. Αυτή η επιβράβευση του τονώνει την αυτοπεποίθηση και αποτελεί ένα σημαντικό κίνητρο για να συνεχίσει να προσπαθεί.
Πώς πρέπει να μιλήσουμε σε ένα μικρό παιδί για το σεξ; Υπάρχουν απαγορευμένες λέξεις; Πότε πρέπει να ξεκινήσουμε να το κάνουμε; 
Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας Αλεξάνδρα Καππάτου εξηγεί:
«Μα δεν είναι μικρό ακόμη για τέτοια θέματα ;» αναρωτιούνται πολλοί γονείς, όταν ακούν το τετράχρονο παιδί τους να τους κάνει «πονηρές», κατά την γνώμη τους, ερωτήσεις.
Ακόμη και σήμερα, οι συζητήσεις γύρω από την σεξουαλικότητα προκαλούν αμηχανία. Πολλοί, ενώ επιθυμούν να μιλήσουν για τη σεξουαλικότητά τους κάτι τους εμποδίζει και τους κάνει τελικά να μένουν σιωπηλοί . Από μερικούς μάλιστα θεωρείται κακό και απαγορευμένο, ένα θέμα αυστηρά προσωπικό, που δεν επιτρέπεται να κοινοποιείται. Πολλοί γονείς δυσκολεύονται να απαντήσεις σε ερωτήσεις του παιδιού τους για το σεξ, ίσως γιατί και οι ίδιοι δεν έκαναν παρόμοια συζήτηση με τους δικούς τους γονείς. Στις περισσότερες οικογένειες το σεξ ήταν κάτι απαγορευμένο και κάθε αναφορά σε αυτό συχνά προκαλούσε το θυμό αλλά και την τιμωρία από τους γονείς.
Είναι πάντως, ευτυχώς, πολλοί εκείνοι που πια αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα της σεξουαλικής ενημέρωσης του παιδιού και τη θεωρούν μέρος της συνολικής διαπαιδαγώγησής του. Μιλώντας με το παιδί μας ή ακούγοντας αυτά που μας λέει, ενισχύουμε την επιθυμία του να επικοινωνεί μαζί μας, ενώ ταυτόχρονα το επιβεβαιώνουμε και το κάνουμε να νιώθει επιθυμητό.
Από τη στιγμή της γέννησης, το παιδί είναι περίεργο. Αγγίζει τα πάντα προσπαθώντας να γνωρίσει το περιβάλλον του. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον του προκαλεί το σώμα του. Αγγίζοντας τυχαία πολλές φορές τα γεννητικά του όργανα ή ακόμη όταν το αλλάζουν οι γονείς του, ανακαλύπτει διάφορα ευχάριστα συναισθήματα και διαμορφώνει συγκινησιακές αντιδράσεις απέναντι στο ίδιο του το σώμα.
Από τα 3-4 χρόνια που ανακαλύπτει το φύλο του, γίνεται περίεργο για το σώμα των άλλων. Προσπαθεί να μάθει για τις διαφορές των φύλων με τη γνωστή περιέργεια που το διακρίνει για οτιδήποτε . Σ’ αυτή την ηλικία, που ο λόγος του έχει γίνει παραγωγικός, ξεκινά τις πρώτες ερωτήσεις : «Από πού έρχονται τα μωρά;» Συνήθως το ερέθισμα προέρχεται από κάποιο συγγενικό του πρόσωπο ή και την ίδια την μητέρα του, που ίσως είναι έγκυος.
Η στάση των γονιών στις πρώτες ερωτήσεις του παιδιού ποικίλει. Υπάρχουν γονείς που άμεσα ξεκινούν την ενημέρωση, άλλοι που νιώθουν απροετοίμαστοι και προσποιούνται ότι δεν άκουσαν την ερώτηση ή αλλάζουν θέμα. Τέλος, κάποιοι άλλοι καταφεύγουν σε ψευδείς ή αόριστες απαντήσεις (για πελαργούς, λαχανικά και πεταλούδες)στα ερωτήματα των παιδιών τους, χάνοντας την ευκαιρία να του πουν την αλήθεια και να ενισχύσουν τη ν επαφή μαζί του.
Συνήθως, μέχρι τα 5 του χρόνια, καλό θα ήταν να μην μπαίνουμε σε λεπτομέρειες που το παιδί δεν καταλαβαίνει και ενδεχομένως το τραυματίσουν ή του δημιουργήσουν απέχθεια για το σεξ.
Ακολουθούν οι ποιο συνηθισμένες απορίες του παιδιού αυτής της ηλικίας, στις οποίες οι απαντήσεις μας πρέπει να είναι απλοϊκές και σαφείς, όπως για παράδειγμα :
- Ποιος γεννάει το παιδί;
- Η μητέρα.
- Πού έχει η μητέρα το παιδί ;
- Στην κοιλιά της μητέρας υπάρχει μια μικρή, ευχάριστη θήκη, που είναι ειδικά φτιαγμένη για να φιλοξενεί το μωρό μέχρι να γεννηθεί.
- Πώς μπαίνει το παιδί στην κοιλιά της μητέρα του;
Εδώ η απάντηση πρέπει να είναι προσεκτική και προσαρμοσμένη στην ηλικία του παιδιού. Μπορούμε να πούμε απλά ότι σε αυτή τη μικρή θηκούλα υπάρχουν μερικά ωράρια, ένα από τα οποία μεγαλώνει και γίνεται παιδί με την βοήθεια του πατέρα. Από τα 6 χρόνια ζητά περισσότερες λεπτομέρειες, οπότε θα του μιλήσουμε αναλυτικότερα .
Οι γονείς αναρωτιούνται για το ποιος από τους δυο θα πρέπει να μιλήσει στο παιδί. Συνήθως η μητέρα είναι εκείνη που δέχεται τις πρώτες ερωτήσεις, επειδή έχει περισσότερη επαφή μαζί του. Ανεξάρτητα, όμως, από το ποιος από τους δυο θα δώσει απαντήσεις, αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι να υπάρχει κοινή αντιμετώπιση των ερωτήσεων του.
Το όφελος από την σεξουαλική αγωγή του παιδιού είναι τεράστιο, διότι, εκτός από τον προσανατολισμό που του παρέχετε, το βοηθάτε στη συναισθηματική του ανάπτυξη, αποκτά σεβασμό στον εαυτό του, εμπιστοσύνη σε σας, σωστή και υγιή στάση απέναντι στη σεξουαλικότητα και το άλλο φύλο. Δεν πρέπει να διαφεύγει από την προσοχή μας το γεγονός ότι πολύ σύντομα το παιδί θα λάβει τις πληροφορίες του, συχνά αμφίβολης ποιότητας, είτε από φίλους και συμμαθητές είτε από άλλα άτομα εκτός οικογενειακού περιβάλλοντος. Έτσι υπάρχει κίνδυνος να χάσει την εμπιστοσύνη του σε σας και να σχηματίσει την εντύπωση ότι το σεξ είναι ανήθικο.
Μη φοβάστε τις απορίες των παιδιών σας!
Οι απορίες των παιδιών σχετικά με το σεξ είναι απόλυτα φυσιολογικές.
- Να προσπαθείτε να καλύπτετε το παιδί με τις απαντήσεις σας, ώστε να μην απευθύνεται αλλού για πληροφορίες, οι οποίες είναι συχνά αμφίβολης ποιότητας.
- Οι απαντήσεις σας να είναι προσαρμοσμένες στην ηλικία του.
- Μη νομίζετε ότι μια φορά αρκεί για την ενημέρωση του παιδιού. Είναι μια διαρκής διαδικασία, που φτάνει μέχρι την εφηβεία.
- Από τα λόγια και από τη στάση σας το παιδί παίρνει τα μηνύματα για τις σχέσεις των δυο φύλων .
- Στα βιβλιοπωλεία μπορείτε να προμηθευτείτε έγκυρα επιστημονικά βιβλία με οδηγίες και συμβουλές για τους γονείς.
Πηγή: TLife.gr


Πότε και πώς μιλάμε στο παιδί για το σεξ;

Πώς πρέπει να μιλήσουμε σε ένα μικρό παιδί για το σεξ; Υπάρχουν απαγορευμένες λέξεις; Πότε πρέπει να ξεκινήσουμε να το κάνουμε; 
Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας Αλεξάνδρα Καππάτου εξηγεί:
«Μα δεν είναι μικρό ακόμη για τέτοια θέματα ;» αναρωτιούνται πολλοί γονείς, όταν ακούν το τετράχρονο παιδί τους να τους κάνει «πονηρές», κατά την γνώμη τους, ερωτήσεις.
Ακόμη και σήμερα, οι συζητήσεις γύρω από την σεξουαλικότητα προκαλούν αμηχανία. Πολλοί, ενώ επιθυμούν να μιλήσουν για τη σεξουαλικότητά τους κάτι τους εμποδίζει και τους κάνει τελικά να μένουν σιωπηλοί . Από μερικούς μάλιστα θεωρείται κακό και απαγορευμένο, ένα θέμα αυστηρά προσωπικό, που δεν επιτρέπεται να κοινοποιείται. Πολλοί γονείς δυσκολεύονται να απαντήσεις σε ερωτήσεις του παιδιού τους για το σεξ, ίσως γιατί και οι ίδιοι δεν έκαναν παρόμοια συζήτηση με τους δικούς τους γονείς. Στις περισσότερες οικογένειες το σεξ ήταν κάτι απαγορευμένο και κάθε αναφορά σε αυτό συχνά προκαλούσε το θυμό αλλά και την τιμωρία από τους γονείς.
Είναι πάντως, ευτυχώς, πολλοί εκείνοι που πια αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα της σεξουαλικής ενημέρωσης του παιδιού και τη θεωρούν μέρος της συνολικής διαπαιδαγώγησής του. Μιλώντας με το παιδί μας ή ακούγοντας αυτά που μας λέει, ενισχύουμε την επιθυμία του να επικοινωνεί μαζί μας, ενώ ταυτόχρονα το επιβεβαιώνουμε και το κάνουμε να νιώθει επιθυμητό.
Από τη στιγμή της γέννησης, το παιδί είναι περίεργο. Αγγίζει τα πάντα προσπαθώντας να γνωρίσει το περιβάλλον του. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον του προκαλεί το σώμα του. Αγγίζοντας τυχαία πολλές φορές τα γεννητικά του όργανα ή ακόμη όταν το αλλάζουν οι γονείς του, ανακαλύπτει διάφορα ευχάριστα συναισθήματα και διαμορφώνει συγκινησιακές αντιδράσεις απέναντι στο ίδιο του το σώμα.
Από τα 3-4 χρόνια που ανακαλύπτει το φύλο του, γίνεται περίεργο για το σώμα των άλλων. Προσπαθεί να μάθει για τις διαφορές των φύλων με τη γνωστή περιέργεια που το διακρίνει για οτιδήποτε . Σ’ αυτή την ηλικία, που ο λόγος του έχει γίνει παραγωγικός, ξεκινά τις πρώτες ερωτήσεις : «Από πού έρχονται τα μωρά;» Συνήθως το ερέθισμα προέρχεται από κάποιο συγγενικό του πρόσωπο ή και την ίδια την μητέρα του, που ίσως είναι έγκυος.
Η στάση των γονιών στις πρώτες ερωτήσεις του παιδιού ποικίλει. Υπάρχουν γονείς που άμεσα ξεκινούν την ενημέρωση, άλλοι που νιώθουν απροετοίμαστοι και προσποιούνται ότι δεν άκουσαν την ερώτηση ή αλλάζουν θέμα. Τέλος, κάποιοι άλλοι καταφεύγουν σε ψευδείς ή αόριστες απαντήσεις (για πελαργούς, λαχανικά και πεταλούδες)στα ερωτήματα των παιδιών τους, χάνοντας την ευκαιρία να του πουν την αλήθεια και να ενισχύσουν τη ν επαφή μαζί του.
Συνήθως, μέχρι τα 5 του χρόνια, καλό θα ήταν να μην μπαίνουμε σε λεπτομέρειες που το παιδί δεν καταλαβαίνει και ενδεχομένως το τραυματίσουν ή του δημιουργήσουν απέχθεια για το σεξ.
Ακολουθούν οι ποιο συνηθισμένες απορίες του παιδιού αυτής της ηλικίας, στις οποίες οι απαντήσεις μας πρέπει να είναι απλοϊκές και σαφείς, όπως για παράδειγμα :
- Ποιος γεννάει το παιδί;
- Η μητέρα.
- Πού έχει η μητέρα το παιδί ;
- Στην κοιλιά της μητέρας υπάρχει μια μικρή, ευχάριστη θήκη, που είναι ειδικά φτιαγμένη για να φιλοξενεί το μωρό μέχρι να γεννηθεί.
- Πώς μπαίνει το παιδί στην κοιλιά της μητέρα του;
Εδώ η απάντηση πρέπει να είναι προσεκτική και προσαρμοσμένη στην ηλικία του παιδιού. Μπορούμε να πούμε απλά ότι σε αυτή τη μικρή θηκούλα υπάρχουν μερικά ωράρια, ένα από τα οποία μεγαλώνει και γίνεται παιδί με την βοήθεια του πατέρα. Από τα 6 χρόνια ζητά περισσότερες λεπτομέρειες, οπότε θα του μιλήσουμε αναλυτικότερα .
Οι γονείς αναρωτιούνται για το ποιος από τους δυο θα πρέπει να μιλήσει στο παιδί. Συνήθως η μητέρα είναι εκείνη που δέχεται τις πρώτες ερωτήσεις, επειδή έχει περισσότερη επαφή μαζί του. Ανεξάρτητα, όμως, από το ποιος από τους δυο θα δώσει απαντήσεις, αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι να υπάρχει κοινή αντιμετώπιση των ερωτήσεων του.
Το όφελος από την σεξουαλική αγωγή του παιδιού είναι τεράστιο, διότι, εκτός από τον προσανατολισμό που του παρέχετε, το βοηθάτε στη συναισθηματική του ανάπτυξη, αποκτά σεβασμό στον εαυτό του, εμπιστοσύνη σε σας, σωστή και υγιή στάση απέναντι στη σεξουαλικότητα και το άλλο φύλο. Δεν πρέπει να διαφεύγει από την προσοχή μας το γεγονός ότι πολύ σύντομα το παιδί θα λάβει τις πληροφορίες του, συχνά αμφίβολης ποιότητας, είτε από φίλους και συμμαθητές είτε από άλλα άτομα εκτός οικογενειακού περιβάλλοντος. Έτσι υπάρχει κίνδυνος να χάσει την εμπιστοσύνη του σε σας και να σχηματίσει την εντύπωση ότι το σεξ είναι ανήθικο.
Μη φοβάστε τις απορίες των παιδιών σας!
Οι απορίες των παιδιών σχετικά με το σεξ είναι απόλυτα φυσιολογικές.
- Να προσπαθείτε να καλύπτετε το παιδί με τις απαντήσεις σας, ώστε να μην απευθύνεται αλλού για πληροφορίες, οι οποίες είναι συχνά αμφίβολης ποιότητας.
- Οι απαντήσεις σας να είναι προσαρμοσμένες στην ηλικία του.
- Μη νομίζετε ότι μια φορά αρκεί για την ενημέρωση του παιδιού. Είναι μια διαρκής διαδικασία, που φτάνει μέχρι την εφηβεία.
- Από τα λόγια και από τη στάση σας το παιδί παίρνει τα μηνύματα για τις σχέσεις των δυο φύλων .
- Στα βιβλιοπωλεία μπορείτε να προμηθευτείτε έγκυρα επιστημονικά βιβλία με οδηγίες και συμβουλές για τους γονείς.
Πηγή: TLife.gr


Τα δίχρονα παιδιά που δεν «ξεστομίζουν» περισσότερες από 50 λέξεις ενδεχομένως να εμφανίσουν προβλήματα στον λόγο, αναφέρουν αμερικανοί επιστήμονες. Σύμφωνα με τους ειδικούς, απλά τεστ λεξιλογίου μπορούν να υποδείξουν ποια από αυτά τα παιδάκια θα εμφανίσουν προβλήματα κατά την εκμάθηση της γλώσσας στο σχολείο, ώστε να υποβληθούν εγκαίρως στην κατάλληλη θεραπεία.
Όπως περιέγραψαν οι ειδικοί του Κολεγίου Μπράιν Μορ, στο πλαίσιο του ετήσιου συνεδρίου της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης (AAAS), τα τεστ που ανέπτυξαν μπορούν να εντοπίσουν εγκαίρως τα παιδιά με προβλήματα λόγου προκειμένου να υπάρξει η απαιτούμενη παρέμβαση.
Παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά που εμφανίζουν καθυστέρηση στην ομιλία ανακτούν το «χαμένο έδαφος» μέχρι την ηλικία των πέντε ετών, οι επιστήμονες τονίζουν ότι υπάρχει και ένας σημαντικός αριθμός παιδιών των οποίων η λεκτική καθυστέρηση μπορεί να τα συνοδεύσει μέχρι και το σχολείο, δημιουργώντας προβλήματα στην ανάγνωση αλλά και στη γενικότερη διαδικασία της μάθησης.
Η λίστα της… επιτυχίας
Οι ερευνητές ζήτησαν από μια ομάδα γονιών να σημειώσουν σε μια λίστα τις λέξεις που έλεγαν τα παιδιά τους μέχρι την ηλικία των δύο ετών. Συγκεκριμένα, μέσα από μια λίστα 310 λέξεων οι γονείς έπρεπε να σημειώσουν τις λέξεις εκείνες που έλεγε το παιδί τους ακόμα και αν δεν τις πρόφερε κανονικά ή τις χρησιμοποιούσε με διαφορετικό νόημα. Στη συνέχεια, οι ειδικοί παρακολούθησαν την πρόοδο των παιδιών αυτών για ένα διάστημα 15 ετών. Από αυτά, τα 26 παιδιά άργησαν να μιλήσουν, ενώ 23 είχαν ένα μέσο λεξιλόγιο για την ηλικία τους.
Βάσει των ευρημάτων, τα παιδιά ηλικίας δύο ετών έλεγαν, κατά μέσο όρο, περί τις 70-225 διαφορετικές λέξεις. Αντίθετα, τα παιδιά που εμφάνιζαν καθυστέρηση στο λόγο τους πρόφεραν μόλις 50 λέξεις ή λιγότερες. Ανάμεσα στις πρώτες λέξεις που χρησιμοποιούσαν τα παιδιά ήταν οι λέξεις «γάτα», «σκύλος», «αυτοκίνητο», «παπούτσι» και «όχι».
Κατά τη διάρκεια της 15ετούς παρακολούθησης των μικρών συμμετεχόντων, οι ερευνητές τους υπέβαλαν συχνά σε τεστ λεξιλογίου, γραμματικής, λεκτικής μνήμης και ανάγνωσης, προκειμένου να διαπιστώνουν την πρόοδό τους. Ανακάλυψαν λοιπόν, ότι μεγαλώνοντας τα περισσότερα παιδιά κατάφεραν να φτάσουν το μέσο γλωσσικό επίπεδο των συνομηλίκων τους, σημειώνοντας όμως καθυστέρηση σε κάθε στάδιο ανάπτυξής τους.
«Τα παιδιά ανέκτησαν το χαμένο έδαφος του λόγου με διαφορετικούς ρυθμούς» εξηγεί η ψυχολόγος και επικεφαλής της μελέτης δρ Λέσλι Ρεσκόρλα.  «Μέχρι την ηλικία των τεσσάρων ετών, τα περισσότερα από αυτά βρίσκονταν σε ένα μέσο επίπεδο και μέχρι την ηλικία των έξι ετών σημείωναν μια μέση σχολική επίδοση. Τα όχι και τόσο καλά νέα όμως, αφορούν τις ηλικίες μετά τα 17 έτη, όπου τα παιδιά που μικρά είχαν εμφανίσει καθυστέρηση στον λόγο τους είχαν πολύ χαμηλότερες επιδόσεις στις μετρήσεις μας συγκριτικά με συνομηλίκους τους» προσθέτει.
Καθοριστική η στάση των γονιών
Από την πλευρά της η καθηγήτρια Ναν Μπέρνσταιν Ράτνερ, ειδικός σε θέματα ακοής και λόγου από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, έσπευσε να σχολιάσει ότι τα εν λόγω τεστ σε παιδιά ηλικίας δύο ετών θα μπορούσαν να προσδιορίσουν ποια από αυτά αποτύγχαναν να «ξεσηκώσουν» λέξεις λόγω προβλημάτων ακοής, αυτισμού ή νοητικών προβλημάτων.
«Πάνω από το 20% των παιδιών μπορούν να αντιμετωπισθούν ως παιδιά με καθυστέρηση λόγου, όμως περίπου το 80% είναι παιδιά που απλά ωριμάζουν πιο αργά με αποτέλεσμα να φτάνουν τελικά τους συνομηλίκους τους» λέει η ίδια. «Κάποια από αυτά τα παιδιά θα έχουν καλή εξέλιξη χωρίς βοήθεια, ωστόσο το πρόβλημα είναι ότι δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι. Εάν δεν έχουμε μια κρυστάλλινη σφαίρα, τότε είναι προτιμότερο να τα εντοπίσουμε στην ηλικία των δύο ετών και να τα παρακολουθούμε από τόσο νωρίς, αντί να περιμένουμε για να δούμε τι θα γίνει» τονίζει η Ράτνερ.
«Τα παιδιά που εμφανίζουν προβλήματα στον λόγο και στην ανάγνωση δεν θα επιτύχουν στην κοινωνία. Η λίστα λέξεων είναι απλή και δεν απαιτεί εξειδίκευση ή ειδικά μηχανήματα. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα μολύβι και ένας γονιός με θέληση» καταλήγει.
Η επικεφαλής της μελέτης, δρ Ρεσκόρλα πάλι επιμένει: «Αυτό που χρειάζονται πραγματικά τα παιδιά είναι κάποιον να τους μιλάει προκειμένου να τους προσφέρει το γλωσσικό ερέθισμα. Μαθαίνουν και από την τηλεόραση κάποια πράγματα, όμως σίγουρα χρειάζονται έναν... σύμμαχο στον ''αγώνα'' της γλώσσας»
Πηγή:  tovima.gr

Πόσες λέξεις πρέπει να λέει ένα δίχρονο παιδί;

Τα δίχρονα παιδιά που δεν «ξεστομίζουν» περισσότερες από 50 λέξεις ενδεχομένως να εμφανίσουν προβλήματα στον λόγο, αναφέρουν αμερικανοί επιστήμονες. Σύμφωνα με τους ειδικούς, απλά τεστ λεξιλογίου μπορούν να υποδείξουν ποια από αυτά τα παιδάκια θα εμφανίσουν προβλήματα κατά την εκμάθηση της γλώσσας στο σχολείο, ώστε να υποβληθούν εγκαίρως στην κατάλληλη θεραπεία.
Όπως περιέγραψαν οι ειδικοί του Κολεγίου Μπράιν Μορ, στο πλαίσιο του ετήσιου συνεδρίου της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης (AAAS), τα τεστ που ανέπτυξαν μπορούν να εντοπίσουν εγκαίρως τα παιδιά με προβλήματα λόγου προκειμένου να υπάρξει η απαιτούμενη παρέμβαση.
Παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά που εμφανίζουν καθυστέρηση στην ομιλία ανακτούν το «χαμένο έδαφος» μέχρι την ηλικία των πέντε ετών, οι επιστήμονες τονίζουν ότι υπάρχει και ένας σημαντικός αριθμός παιδιών των οποίων η λεκτική καθυστέρηση μπορεί να τα συνοδεύσει μέχρι και το σχολείο, δημιουργώντας προβλήματα στην ανάγνωση αλλά και στη γενικότερη διαδικασία της μάθησης.
Η λίστα της… επιτυχίας
Οι ερευνητές ζήτησαν από μια ομάδα γονιών να σημειώσουν σε μια λίστα τις λέξεις που έλεγαν τα παιδιά τους μέχρι την ηλικία των δύο ετών. Συγκεκριμένα, μέσα από μια λίστα 310 λέξεων οι γονείς έπρεπε να σημειώσουν τις λέξεις εκείνες που έλεγε το παιδί τους ακόμα και αν δεν τις πρόφερε κανονικά ή τις χρησιμοποιούσε με διαφορετικό νόημα. Στη συνέχεια, οι ειδικοί παρακολούθησαν την πρόοδο των παιδιών αυτών για ένα διάστημα 15 ετών. Από αυτά, τα 26 παιδιά άργησαν να μιλήσουν, ενώ 23 είχαν ένα μέσο λεξιλόγιο για την ηλικία τους.
Βάσει των ευρημάτων, τα παιδιά ηλικίας δύο ετών έλεγαν, κατά μέσο όρο, περί τις 70-225 διαφορετικές λέξεις. Αντίθετα, τα παιδιά που εμφάνιζαν καθυστέρηση στο λόγο τους πρόφεραν μόλις 50 λέξεις ή λιγότερες. Ανάμεσα στις πρώτες λέξεις που χρησιμοποιούσαν τα παιδιά ήταν οι λέξεις «γάτα», «σκύλος», «αυτοκίνητο», «παπούτσι» και «όχι».
Κατά τη διάρκεια της 15ετούς παρακολούθησης των μικρών συμμετεχόντων, οι ερευνητές τους υπέβαλαν συχνά σε τεστ λεξιλογίου, γραμματικής, λεκτικής μνήμης και ανάγνωσης, προκειμένου να διαπιστώνουν την πρόοδό τους. Ανακάλυψαν λοιπόν, ότι μεγαλώνοντας τα περισσότερα παιδιά κατάφεραν να φτάσουν το μέσο γλωσσικό επίπεδο των συνομηλίκων τους, σημειώνοντας όμως καθυστέρηση σε κάθε στάδιο ανάπτυξής τους.
«Τα παιδιά ανέκτησαν το χαμένο έδαφος του λόγου με διαφορετικούς ρυθμούς» εξηγεί η ψυχολόγος και επικεφαλής της μελέτης δρ Λέσλι Ρεσκόρλα.  «Μέχρι την ηλικία των τεσσάρων ετών, τα περισσότερα από αυτά βρίσκονταν σε ένα μέσο επίπεδο και μέχρι την ηλικία των έξι ετών σημείωναν μια μέση σχολική επίδοση. Τα όχι και τόσο καλά νέα όμως, αφορούν τις ηλικίες μετά τα 17 έτη, όπου τα παιδιά που μικρά είχαν εμφανίσει καθυστέρηση στον λόγο τους είχαν πολύ χαμηλότερες επιδόσεις στις μετρήσεις μας συγκριτικά με συνομηλίκους τους» προσθέτει.
Καθοριστική η στάση των γονιών
Από την πλευρά της η καθηγήτρια Ναν Μπέρνσταιν Ράτνερ, ειδικός σε θέματα ακοής και λόγου από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, έσπευσε να σχολιάσει ότι τα εν λόγω τεστ σε παιδιά ηλικίας δύο ετών θα μπορούσαν να προσδιορίσουν ποια από αυτά αποτύγχαναν να «ξεσηκώσουν» λέξεις λόγω προβλημάτων ακοής, αυτισμού ή νοητικών προβλημάτων.
«Πάνω από το 20% των παιδιών μπορούν να αντιμετωπισθούν ως παιδιά με καθυστέρηση λόγου, όμως περίπου το 80% είναι παιδιά που απλά ωριμάζουν πιο αργά με αποτέλεσμα να φτάνουν τελικά τους συνομηλίκους τους» λέει η ίδια. «Κάποια από αυτά τα παιδιά θα έχουν καλή εξέλιξη χωρίς βοήθεια, ωστόσο το πρόβλημα είναι ότι δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι. Εάν δεν έχουμε μια κρυστάλλινη σφαίρα, τότε είναι προτιμότερο να τα εντοπίσουμε στην ηλικία των δύο ετών και να τα παρακολουθούμε από τόσο νωρίς, αντί να περιμένουμε για να δούμε τι θα γίνει» τονίζει η Ράτνερ.
«Τα παιδιά που εμφανίζουν προβλήματα στον λόγο και στην ανάγνωση δεν θα επιτύχουν στην κοινωνία. Η λίστα λέξεων είναι απλή και δεν απαιτεί εξειδίκευση ή ειδικά μηχανήματα. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα μολύβι και ένας γονιός με θέληση» καταλήγει.
Η επικεφαλής της μελέτης, δρ Ρεσκόρλα πάλι επιμένει: «Αυτό που χρειάζονται πραγματικά τα παιδιά είναι κάποιον να τους μιλάει προκειμένου να τους προσφέρει το γλωσσικό ερέθισμα. Μαθαίνουν και από την τηλεόραση κάποια πράγματα, όμως σίγουρα χρειάζονται έναν... σύμμαχο στον ''αγώνα'' της γλώσσας»
Πηγή:  tovima.gr
Ποιος δεν έχει αγαπήσει στο σχολείο; Αθώα, παιδικά σκιρτήματα που μας κάνουν ακόμη και τώρα να το αναπολούμε.
Ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα ή ακόμα και ένα πείραγμα από το συμμαθητή/τρια που μας ενδιέφερε και ήταν αρκετό να μας κάνει να πετάμε στα σύννεφα για το υπόλοιπο της εβδομάδας!
Σαν γονείς όμως, ποια είναι τα σημάδια που δείχνουν ότι το παιδί μας έχει ερωτευθεί;
Η έλλειψη προσοχής στο διάβασμα
Μιλά χαμηλόφωνα στο τηλέφωνο ή αλλάζει τον τόνο της φωνής του όταν καταλαβαίνει ότι βρίσκεστε κοντά
Αλλάζει ξαφνικά ο χρόνος που χρειάζεται για να ετοιμαστεί να πάει στο σχολείο
Στέλνει πολλά sms ή κάνει chat πολλές ώρες με κάποιον που το χαρακτηρίζει ως φίλο/η
Βιάζεται να σηκώσει το τηλέφωνο στο σπίτι
Μιλάει συνέχεια για ένα συγκεκριμένο πρόσωπο από το σχολείο
Να παρακολουθείτε τις αντιδράσεις και τις κινήσεις του παιδιού σας διακριτικά πάντα. Πολλά παιδιά ντρέπονται να πουν ότι τους αρέσει κάποιος. Για το λόγο αυτό προσπαθήστε να το συζητήσετε (όχι επίμονα όμως) με το παιδί σας και να ζητήσετε πληροφορίες για το άτομο αυτό. Το παιδί θα καταλάβει εάν το "ανακρίνετε" και αυτό θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα δημιουργώντας ένα χάσμα στην μεταξύ σας επικοινωνία.
Σημαντικό είναι επίσης ποιος από τους δύο γονείς θα προσπαθήσει να μιλήσει με το παιδί. Το πιο σωστό είναι η κουβέντα να γίνει με το γονιό με τον οποίο το παιδί νιώθει άνετα. Συνήθως είναι η μητέρα, χωρίς όμως αυτό να είναι απόλυτο.
Μια πολύ καλή προσέγγιση είναι με το χιούμορ. Το χιούμορ που συνοδεύεται με χαμόγελο δίνει το "πράσινο φως" στα παιδιά για να συζητήσουν με τους γονείς ό,τι τα απασχολεί.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία για το παιδί να γνωρίζει ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να μιλήσει με το γονιό του για οποιοδήποτε θέμα και καλό θα ήταν να το τονίσετε από την αρχή της κουβέντας χωρίς βέβαια να πιέσετε καταστάσεις.
Πρέπει να το ενθαρρύνετε να σας μιλήσει, να ανοιχτεί και να συζητήσετε ήρεμα χωρίς να το κατακρίνετε ή να το κοροϊδέψετε για τα συναισθήματα που έχει. Στο μυαλό του παιδιού σας όλα αυτά τα συναισθήματα είναι πολύ σημαντικά.
Πηγή: healthtimes.gr

Το παιδί σας ερωτεύτηκε! Τι πρέπει να κάνετε;

Ποιος δεν έχει αγαπήσει στο σχολείο; Αθώα, παιδικά σκιρτήματα που μας κάνουν ακόμη και τώρα να το αναπολούμε.
Ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα ή ακόμα και ένα πείραγμα από το συμμαθητή/τρια που μας ενδιέφερε και ήταν αρκετό να μας κάνει να πετάμε στα σύννεφα για το υπόλοιπο της εβδομάδας!
Σαν γονείς όμως, ποια είναι τα σημάδια που δείχνουν ότι το παιδί μας έχει ερωτευθεί;
Η έλλειψη προσοχής στο διάβασμα
Μιλά χαμηλόφωνα στο τηλέφωνο ή αλλάζει τον τόνο της φωνής του όταν καταλαβαίνει ότι βρίσκεστε κοντά
Αλλάζει ξαφνικά ο χρόνος που χρειάζεται για να ετοιμαστεί να πάει στο σχολείο
Στέλνει πολλά sms ή κάνει chat πολλές ώρες με κάποιον που το χαρακτηρίζει ως φίλο/η
Βιάζεται να σηκώσει το τηλέφωνο στο σπίτι
Μιλάει συνέχεια για ένα συγκεκριμένο πρόσωπο από το σχολείο
Να παρακολουθείτε τις αντιδράσεις και τις κινήσεις του παιδιού σας διακριτικά πάντα. Πολλά παιδιά ντρέπονται να πουν ότι τους αρέσει κάποιος. Για το λόγο αυτό προσπαθήστε να το συζητήσετε (όχι επίμονα όμως) με το παιδί σας και να ζητήσετε πληροφορίες για το άτομο αυτό. Το παιδί θα καταλάβει εάν το "ανακρίνετε" και αυτό θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα δημιουργώντας ένα χάσμα στην μεταξύ σας επικοινωνία.
Σημαντικό είναι επίσης ποιος από τους δύο γονείς θα προσπαθήσει να μιλήσει με το παιδί. Το πιο σωστό είναι η κουβέντα να γίνει με το γονιό με τον οποίο το παιδί νιώθει άνετα. Συνήθως είναι η μητέρα, χωρίς όμως αυτό να είναι απόλυτο.
Μια πολύ καλή προσέγγιση είναι με το χιούμορ. Το χιούμορ που συνοδεύεται με χαμόγελο δίνει το "πράσινο φως" στα παιδιά για να συζητήσουν με τους γονείς ό,τι τα απασχολεί.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία για το παιδί να γνωρίζει ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να μιλήσει με το γονιό του για οποιοδήποτε θέμα και καλό θα ήταν να το τονίσετε από την αρχή της κουβέντας χωρίς βέβαια να πιέσετε καταστάσεις.
Πρέπει να το ενθαρρύνετε να σας μιλήσει, να ανοιχτεί και να συζητήσετε ήρεμα χωρίς να το κατακρίνετε ή να το κοροϊδέψετε για τα συναισθήματα που έχει. Στο μυαλό του παιδιού σας όλα αυτά τα συναισθήματα είναι πολύ σημαντικά.
Πηγή: healthtimes.gr

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Καραγιάννη Ελένη
Με τη συνεργασία της Αλεξάνδρας
Καππάτου Ψυχολόγου - Παιδοψυχολόγου.
Η ανακοίνωση του διαζυγίου στα παιδιά είναι μία από τις πιο δύσκολες στιγμές του χωρισμού. Η ηλικία του παιδιού, αλλά και οι αντικειμενικές συνθήκες θα υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο θα χειριστείτε το ευαίσθητο αυτό θέμα.
«Πρέπει να μιλήσουμε»
Καταρχήν, θα πρέπει να είστε προετοιμασμένοι ότι, με όποιον τρόπο κι αν γίνει, η ανακοίνωση του διαζυγίου θα συγκλονίσει τα παιδιά. Πολλά ξεσπούν σε κλάματα και παρακαλούν τους γονείς τους να κάνουν ακόμη μία προσπάθεια. Μόνο το 10% περίπου των παιδιών αποδέχεται την απόφαση με ηρεμία, εκ των οποίων τα περισσότερα βρίσκονται στην εφηβική ηλικία. Η ανακοίνωση καλό είναι να γίνεται στο σπίτι και από τους δύο γονείς μαζί, ώστε τα παιδιά να βρίσκονται σε ένα χώρο όπου νιώθουν ασφάλεια και να πάρουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα, χωρίς να αναγκαστούν να αναζητήσουν τον άλλο γονιό για να το επιβεβαιώσουν. Επιπλέον, επειδή πολλά παιδιά ξεσπούν σε κλάματα, είναι σκόπιμο σε αυτές τις αντιδράσεις να έχουν και τους δύο γονείς για να τα παρηγορήσουν και να τα αγκαλιάσουν. Θα πρέπει να συνεννοηθείτε από πριν, ώστε να έχετε κοινή προσέγγιση, καθώς δεν πρέπει τα
παιδιά να πάρουν διαφορετικά μηνύματα, γιατί αυτό θα εντείνει την ανασφάλειά τους. Αν τα παιδιά έχουν μεταξύ τους μεγάλη διαφορά ηλικίας, πρέπει να ανακοινώσετε το διαζύγιο συγχρόνως και στα δύο, αλλά μετά μπορείτε να πείτε ιδιαιτέρως περισσότερες λεπτομέρειες στο μεγαλύτερο παιδί. Η ταυτόχρονη ανακοίνωση βοηθά τα παιδιά να αισθανθούν λιγότερο μόνα και ανήμπορα. Η παρουσία του αδερφού ή της αδερφής λειτουργεί εξισορροπητικά, παρέχοντας ένα κλίμα ασφάλειας. Η ανακοίνωση του διαζυγίου καλό είναι να γίνει 1-2 εβδομάδες πριν από την αποχώρηση του ενός γονιού από το σπίτι στα παιδιά προσχολικής ηλικίας, κάποιες εβδομάδες νωρίτερα στα παιδιά σχολικής ηλικίας, ενώ οι έφηβοι χρειάζονται περισσότερο χρόνο, περίπου 1-2 μήνες. Πριν ξεκινήσετε να ανακοινώσετε στα παιδιά την απόφασή σας, προετοιμαστείτε να απαντήσετε σε μερικές από τις ερωτήσεις που συνηθίζεται να κάνουν σ' αυτή την περίπτωση, όπως: «Γιατί χωρίζετε;», «Ποιος φταίει;», «Μήπως χωρίζετε για μένα;», «Πού θα μείνει ο μπαμπάς;», «Πότε θα τον βλέπω;», «Εγώ πού θα μένω;», «Θα αλλάξουμε σπίτι;», «Θα αλλάξω σχολείο;», «Ποιος θα με πηγαίνει σχολείο, Αγγλικά ή και στους φίλους μου;».
Οι απαραίτητες διαβεβαιώσεις
Στα μάτια των παιδιών, η οικογενειακή αγάπη είναι δεδομένη και ιερή. Αν το παιδί ακούσει ότι ο ένας γονιός δεν αγαπά τον άλλον, θα σκεφτεί ότι σε λίγο καιρό μπορεί να πάψουν να αγαπούν κι εκείνο. Ανάλογα με την ηλικία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φράσεις όπως: «Η μαμά και ο μπαμπάς θα ζουν σε διαφορετικά σπίτια για να αισθάνονται καλύτερα», «Αποφασίσαμε να μη ζούμε πια μαζί, επειδή μας αρέσουν διαφορετικά πράγματα», «Δεν νιώθουμε ευτυχισμένοι όταν είμαστε οι δυο μας», «Αποφασίσαμε να χωρίσουμε, επειδή πάψαμε να επικοινωνούμε σωστά», «Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε ξανά, αλλά δεν τα καταφέραμε». Θα πρέπει, ανακοινώνοντας το διαζύγιο, να εξασφαλίσετε ότι τα παιδιά δεν θα νιώθουν ανασφάλεια για το μέλλον, με φράσεις όπως: «Θα δείτε ότι αυτό είναι καλύτερο για το μέλλον», «Κι εγώ και ο πατέρας σας θα σας αγαπάμε το ίδιο και πάντα θα σας φροντίζουμε», «Τίποτα δεν θα στερηθείτε», «Θα είναι σαν να έχετε δύο σπίτια, αλλά τίποτα δεν θα αλλάξει», «Στο εξής δεν θα έχουμε πια διαφωνίες», «Θα μας πάρει λίγο χρόνο για να συνηθίσουμε την αλλαγή, αλλά όλα θα πάνε προς το καλύτερο». Όσο μικρό κι αν είναι το παιδί, πρέπει οπωσδήποτε να δώσετε εξηγήσεις για τη μεγάλη σας απόφαση. Το παιδί μπορεί να μη συνειδητοποιεί απόλυτα τι θα συμβεί, αλλά διαισθάνεται τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή του. Ξεκαθαρίστε στο παιδί πως εκείνο δεν φέρει καμία ευθύνη για το χωρισμό σας και ότι κανείς από τους δύο γονείς δεν θα λείπει από τη ζωή του. Στην περίπτωση που ο ένας από τους δύο γονείς δείχνει αδιαφορία, τότε εκείνος που το ανακοινώνει στο παιδί πρέπει να δείξει ακόμη περισσότερη τρυφερότητα και σιγουριά. Μπορείτε να πείτε ότι οι παππούδες, οι συγγενείς, οι φίλοι είναι όλοι στο πλευρό σας και θα σας βοηθήσουν σε ό,τι χρειαστείτε.

Πώς να μιλήσω στα παιδιά για το διαζύγιο;

Καραγιάννη Ελένη
Με τη συνεργασία της Αλεξάνδρας
Καππάτου Ψυχολόγου - Παιδοψυχολόγου.
Η ανακοίνωση του διαζυγίου στα παιδιά είναι μία από τις πιο δύσκολες στιγμές του χωρισμού. Η ηλικία του παιδιού, αλλά και οι αντικειμενικές συνθήκες θα υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο θα χειριστείτε το ευαίσθητο αυτό θέμα.
«Πρέπει να μιλήσουμε»
Καταρχήν, θα πρέπει να είστε προετοιμασμένοι ότι, με όποιον τρόπο κι αν γίνει, η ανακοίνωση του διαζυγίου θα συγκλονίσει τα παιδιά. Πολλά ξεσπούν σε κλάματα και παρακαλούν τους γονείς τους να κάνουν ακόμη μία προσπάθεια. Μόνο το 10% περίπου των παιδιών αποδέχεται την απόφαση με ηρεμία, εκ των οποίων τα περισσότερα βρίσκονται στην εφηβική ηλικία. Η ανακοίνωση καλό είναι να γίνεται στο σπίτι και από τους δύο γονείς μαζί, ώστε τα παιδιά να βρίσκονται σε ένα χώρο όπου νιώθουν ασφάλεια και να πάρουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα, χωρίς να αναγκαστούν να αναζητήσουν τον άλλο γονιό για να το επιβεβαιώσουν. Επιπλέον, επειδή πολλά παιδιά ξεσπούν σε κλάματα, είναι σκόπιμο σε αυτές τις αντιδράσεις να έχουν και τους δύο γονείς για να τα παρηγορήσουν και να τα αγκαλιάσουν. Θα πρέπει να συνεννοηθείτε από πριν, ώστε να έχετε κοινή προσέγγιση, καθώς δεν πρέπει τα
παιδιά να πάρουν διαφορετικά μηνύματα, γιατί αυτό θα εντείνει την ανασφάλειά τους. Αν τα παιδιά έχουν μεταξύ τους μεγάλη διαφορά ηλικίας, πρέπει να ανακοινώσετε το διαζύγιο συγχρόνως και στα δύο, αλλά μετά μπορείτε να πείτε ιδιαιτέρως περισσότερες λεπτομέρειες στο μεγαλύτερο παιδί. Η ταυτόχρονη ανακοίνωση βοηθά τα παιδιά να αισθανθούν λιγότερο μόνα και ανήμπορα. Η παρουσία του αδερφού ή της αδερφής λειτουργεί εξισορροπητικά, παρέχοντας ένα κλίμα ασφάλειας. Η ανακοίνωση του διαζυγίου καλό είναι να γίνει 1-2 εβδομάδες πριν από την αποχώρηση του ενός γονιού από το σπίτι στα παιδιά προσχολικής ηλικίας, κάποιες εβδομάδες νωρίτερα στα παιδιά σχολικής ηλικίας, ενώ οι έφηβοι χρειάζονται περισσότερο χρόνο, περίπου 1-2 μήνες. Πριν ξεκινήσετε να ανακοινώσετε στα παιδιά την απόφασή σας, προετοιμαστείτε να απαντήσετε σε μερικές από τις ερωτήσεις που συνηθίζεται να κάνουν σ' αυτή την περίπτωση, όπως: «Γιατί χωρίζετε;», «Ποιος φταίει;», «Μήπως χωρίζετε για μένα;», «Πού θα μείνει ο μπαμπάς;», «Πότε θα τον βλέπω;», «Εγώ πού θα μένω;», «Θα αλλάξουμε σπίτι;», «Θα αλλάξω σχολείο;», «Ποιος θα με πηγαίνει σχολείο, Αγγλικά ή και στους φίλους μου;».
Οι απαραίτητες διαβεβαιώσεις
Στα μάτια των παιδιών, η οικογενειακή αγάπη είναι δεδομένη και ιερή. Αν το παιδί ακούσει ότι ο ένας γονιός δεν αγαπά τον άλλον, θα σκεφτεί ότι σε λίγο καιρό μπορεί να πάψουν να αγαπούν κι εκείνο. Ανάλογα με την ηλικία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φράσεις όπως: «Η μαμά και ο μπαμπάς θα ζουν σε διαφορετικά σπίτια για να αισθάνονται καλύτερα», «Αποφασίσαμε να μη ζούμε πια μαζί, επειδή μας αρέσουν διαφορετικά πράγματα», «Δεν νιώθουμε ευτυχισμένοι όταν είμαστε οι δυο μας», «Αποφασίσαμε να χωρίσουμε, επειδή πάψαμε να επικοινωνούμε σωστά», «Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε ξανά, αλλά δεν τα καταφέραμε». Θα πρέπει, ανακοινώνοντας το διαζύγιο, να εξασφαλίσετε ότι τα παιδιά δεν θα νιώθουν ανασφάλεια για το μέλλον, με φράσεις όπως: «Θα δείτε ότι αυτό είναι καλύτερο για το μέλλον», «Κι εγώ και ο πατέρας σας θα σας αγαπάμε το ίδιο και πάντα θα σας φροντίζουμε», «Τίποτα δεν θα στερηθείτε», «Θα είναι σαν να έχετε δύο σπίτια, αλλά τίποτα δεν θα αλλάξει», «Στο εξής δεν θα έχουμε πια διαφωνίες», «Θα μας πάρει λίγο χρόνο για να συνηθίσουμε την αλλαγή, αλλά όλα θα πάνε προς το καλύτερο». Όσο μικρό κι αν είναι το παιδί, πρέπει οπωσδήποτε να δώσετε εξηγήσεις για τη μεγάλη σας απόφαση. Το παιδί μπορεί να μη συνειδητοποιεί απόλυτα τι θα συμβεί, αλλά διαισθάνεται τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή του. Ξεκαθαρίστε στο παιδί πως εκείνο δεν φέρει καμία ευθύνη για το χωρισμό σας και ότι κανείς από τους δύο γονείς δεν θα λείπει από τη ζωή του. Στην περίπτωση που ο ένας από τους δύο γονείς δείχνει αδιαφορία, τότε εκείνος που το ανακοινώνει στο παιδί πρέπει να δείξει ακόμη περισσότερη τρυφερότητα και σιγουριά. Μπορείτε να πείτε ότι οι παππούδες, οι συγγενείς, οι φίλοι είναι όλοι στο πλευρό σας και θα σας βοηθήσουν σε ό,τι χρειαστείτε.
Θα έχετε παρατηρήσει ότι τα περισσότερα μωρά κλαίνε, όταν τους παίρνει αγκαλιά κάποιος… ανεπιθύμητος. Αν νομίζετε ότι είναι τυχαίο γελιέστε!
Τα μωρά αντιλαμβάνονται από μόλις 9 μηνών τους «εχθρούς» τους. Σύμφωνα με νέα έρευνα του πανεπιστημίου του Columbia, τα μωρά κατατάσσουν σε αυτή την κατηγορία όσους είναι διαφορετικοί.
Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν μετά από ένα «περίεργο» πείραμα: Αφού τους έδωσαν συγκεκριμένες τροφές, τους παρουσίασαν κάποια κουκλάκια, που άλλα έτρωγαν το ίδιο και κάποια διαφορετικό φαγητό. Τα μωράκια έδειχναν σαφή προτίμηση στα πρώτα.

Τα μωρά ξεχωρίζουν τους εχθρούς!

Θα έχετε παρατηρήσει ότι τα περισσότερα μωρά κλαίνε, όταν τους παίρνει αγκαλιά κάποιος… ανεπιθύμητος. Αν νομίζετε ότι είναι τυχαίο γελιέστε!
Τα μωρά αντιλαμβάνονται από μόλις 9 μηνών τους «εχθρούς» τους. Σύμφωνα με νέα έρευνα του πανεπιστημίου του Columbia, τα μωρά κατατάσσουν σε αυτή την κατηγορία όσους είναι διαφορετικοί.
Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν μετά από ένα «περίεργο» πείραμα: Αφού τους έδωσαν συγκεκριμένες τροφές, τους παρουσίασαν κάποια κουκλάκια, που άλλα έτρωγαν το ίδιο και κάποια διαφορετικό φαγητό. Τα μωράκια έδειχναν σαφή προτίμηση στα πρώτα.
Τα ψέματα, μικρά ή μεγαλύτερα είναι συνυφασμένα με την παιδική ηλικία. Άλλοτε κρυμμένα πίσω από ιστορίες που επινοούν τα παιδιά και άλλοτε προφανή, σας δίνουμε… ειλικρινείς οδηγίες για το πώς να τα αντιμετωπίσετε ανά ηλικία!
«Δεν έσπασα εγώ το βάζο, ήρθε ένα κακό πνεύμα και φύσηξε και έπεσε! Αλήθεια σου λέω!» ή «Μαμά, κάθε βράδυ έρχεται μια νεράιδα και μου λέει παραμύθια!» ίσως είναι πράγματα που οι γονείς έχουν ακούσει από 3χρονα ή 4χρονα παιδιά, που συχνά προσπαθούν με αθώο τρόπο να αποφύγουν την τιμωρία για μια ζημιά και επιμένουν ότι οι ιστορίες τους είναι αληθινές. Το στερεότυπο θέλει τα ψέματα να είναι κακό πράγμα. Δείτε για παράδειγμα πόσα βάσανα πέρασε ο Πινόκιο που έλεγε συνέχεια ψέματα (ένα πολύ καλό παραμύθι για τα παιδιά)! Όμως όταν τα παιδιά λένε ψέματα οι γονείς αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα: να επιμείνουν στην ειλικρίνεια γιατί φοβούνται ότι το παιδί τους θα γίνει παθολογικός ψεύτης ή να το αφήσουν να περάσει από φόβο μήπως δεσμεύσουν την δημιουργικότητα του παιδιού τους; Οι γονείς συχνά καταλήγουν στο δεύτερο και μάλιστα κάποιοι είναι περήφανοι που το παιδί τους έχει φαντασία.
Οι ειδικοί θα έλεγαν ότι σε τόσο μικρή ηλικία (2-4 ετών) τα παιδιά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά αλήθειας και ψέματος.
Βεβαίως δεν λένε όλα τα παιδιά αθώα ψέματα που θα κάνουν το γονιό να γελάσει και να πάει παραπέρα και φυσικά η ειλικρίνεια είναι αρετή. Οι γονείς λοιπόν πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν πότε το ψέμα του παιδιού τους είναι απλά ένας τρόπος για να τους αποδείξει πόσο έξυπνο είναι και πότε πίσω από το ψέμα κρύβονται άλλες καταστάσεις που δεν πρέπει να υποβαθμιστεί η σημασία τους.
Για το λόγο αυτό και με κάθε ειλικρίνεια παρακάτω θα βρείτε έναν χρήσιμο οδηγό ανά ηλικία για το ψέμα!
Νήπια: τα πρώτα ψεματάκια!
Τα ψέματα που μπορεί να ακούσετε από ένα 2 χρονο ή 3χρονο παιδί είναι καταφανή και κυρίως εγωιστικά. Ένα 3χρονο δηλαδή μπορεί να πει ψέματα ότι έπλυνε τα χέρια του πριν το φαγητό ενώ δεν το έκανε ή να ρίξει την ευθύνη για μια ζημιά στο αδελφάκι του για να γλυτώσει το κατσάδιασμα. Με άλλα λόγια σε αυτές τις ηλικίες ένα παιδί τα ψέματά του είναι απλά έως απλοϊκά, αρνούμενο για παράδειγμα ότι έκανε κάτι ή δεχόμενο ότι έκανε κάτι άλλο για να κερδίσει την επιβράβευση. Για τέτοιου είδους ψέματα δεν έχει καν νόημα να τιμωρήσετε ένα παιδί. Αντίθετα είναι πιο αποτελεσματικό να το δείτε με χιούμορ και να προσπαθήσετε να «ξεσκεπάσετε» το ψέμα του χωρίς όμως να το πληγώσετε. Για παράδειγμα αν ένα νήπιο τραβήξει την ουρά της γάτας και πει ότι το έκανε ο φανταστικός φίλος του η καλύτερη απάντηση που μπορείτε να του δώσετε είναι ότι και οι γάτες πονάνε. Ή σε κάποια άλλη περίπτωση εάν το παιδί πει ψέματα ότι έπλυνε τα χέρια του πριν το φαγητό ενώ δεν το έκανε μπορείτε μεταξύ αστείου και σοβαρού να κάνετε ότι μυρίζετε τα χεράκια του και αποκαλύπτετε ότι «κάποιος δεν χρησιμοποίησε το σωστό σαπούνι!». Εάν ένα νήπιο κάνει μια ζημιά και εξαγριωθείτε τότε είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα σας πει ψέματα περισσότερο από φόβο που σας βλέπει σε έξαλλη κατάσταση. Επομένως το χιούμορ και οι γενικόλογες παρατηρήσεις θα σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε τα νηπιακά ψέματα.
Προνήπια: μικρά αλλά με μεγάλη φαντασία!
Στα χρόνια λίγο πριν το νηπιαγωγείο τα παιδιά μοιάζουν να βρίσκονται στην καλύτερη πνευματική τους φάση. Πλάθουν ιστορίες, δεν σταματούν να μιλούν (ειδικά τα κοριτσάκια) έχουν ανεξάντλητη φαντασία και όρεξη για μάθηση. Επιπλέον δεν έχουν ακόμη ξεκάθαρα μέσα στο μυαλό τους τα όρια μεταξύ αληθινού και φανταστικού. Ο τρόπος που διαχειρίζονται την πραγματικότητα είναι αντικείμενο μελέτης. Μπορεί με άλλα λόγια να πιαστούν από ένα απλό γεγονός (π.χ. κάτι που είδαν στην τηλεόραση) και να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο με τέρατα, νεράιδες, ουράνια τόξα και φυσικά φανταστικούς φίλους. Μάλιστα τα παιδιά είναι σε θέση να πλάσουν τους φανταστικούς τους φίλους με τόσο ρεαλισμό που πραγματικά οι γονείς να αρχίσουν να ψάχνουν μεταξύ υπαρκτών προσώπων!
Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας σκαρφίζονται όχι απλά ψέματα αλλά ολόκληρες ιστορίες απλά και μόνο για να παίξουν ή γιατί εκφράζουν στους γονείς τους ευχές που θέλουν να πραγματοποιηθούν. Αν για παράδειγμα ένα κοριτσάκι κάθε μέρα λέει στη μαμά του ότι εκείνη και η φανταστική της φίλη φοράνε μόνο ροζ φορεματάκια και τρώνε μόνο σοκολάτες αυτό είναι ένα μήνυμα ότι το παιδί δυσανασχετεί με το ντύσιμο και το φαγητό του. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι ο γονιός πρέπει να υποχωρήσει γιατί φοβάται ότι διαφορετικά ο φανταστικός φίλος δεν θα εξαφανιστεί και το παιδί θα εξακολουθήσει τα ψέματα!
Σε κάθε περίπτωση τα ψέματα των παιδιών απαιτούν ευαισθησία και προσοχή, ειδικά όταν επαναλαμβάνονται, γιατί μπορεί να κρύβουν κάποιο πρόβλημα. Εάν, λοιπόν, υπάρχει ένα συγκεκριμένο ψέμα του παιδιού σας που σας προβληματίζει καλό είναι να δείτε τη γενικότερη εικόνα: είναι το παιδί ευτυχισμένο και αναπτύσσεται κανονικά έχοντας υγιείς σχέσεις με τους ανθρώπους που το περιβάλλουν; Τότε δεν είναι κακό να φαντασιώνεται κάστρα και άλογα. Εάν όμως το παιδί μοιάζει να έχει και άλλα προβλήματα όπως να είναι κλεισμένο στον εαυτό του, να μην θέλει να παίξει, να είναι μελαγχολικό τότε οι γονείς καλό θα είναι να μην αγνοήσουν την κατάσταση και να ζητήσουν τη γνώμη ενός ειδικού, πάντα χωρίς πανικό και με γνώμονα τη λογική.
Κατά τα άλλα τα ψέματα είναι ένας τρόπος για τα παιδιά να αφομοιώσουν αληθινές καταστάσεις. Για παράδειγμα εάν υπάρξει ένας θάνατος στην οικογένεια (π.χ. ο παππούς) πολύ πιθανόν να ακούσετε από το παιδί σας ότι πέθανε και ο φανταστικός του φίλος.

Το παιδί λέει ψέματα. Τι να κάνω;

Τα ψέματα, μικρά ή μεγαλύτερα είναι συνυφασμένα με την παιδική ηλικία. Άλλοτε κρυμμένα πίσω από ιστορίες που επινοούν τα παιδιά και άλλοτε προφανή, σας δίνουμε… ειλικρινείς οδηγίες για το πώς να τα αντιμετωπίσετε ανά ηλικία!
«Δεν έσπασα εγώ το βάζο, ήρθε ένα κακό πνεύμα και φύσηξε και έπεσε! Αλήθεια σου λέω!» ή «Μαμά, κάθε βράδυ έρχεται μια νεράιδα και μου λέει παραμύθια!» ίσως είναι πράγματα που οι γονείς έχουν ακούσει από 3χρονα ή 4χρονα παιδιά, που συχνά προσπαθούν με αθώο τρόπο να αποφύγουν την τιμωρία για μια ζημιά και επιμένουν ότι οι ιστορίες τους είναι αληθινές. Το στερεότυπο θέλει τα ψέματα να είναι κακό πράγμα. Δείτε για παράδειγμα πόσα βάσανα πέρασε ο Πινόκιο που έλεγε συνέχεια ψέματα (ένα πολύ καλό παραμύθι για τα παιδιά)! Όμως όταν τα παιδιά λένε ψέματα οι γονείς αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα: να επιμείνουν στην ειλικρίνεια γιατί φοβούνται ότι το παιδί τους θα γίνει παθολογικός ψεύτης ή να το αφήσουν να περάσει από φόβο μήπως δεσμεύσουν την δημιουργικότητα του παιδιού τους; Οι γονείς συχνά καταλήγουν στο δεύτερο και μάλιστα κάποιοι είναι περήφανοι που το παιδί τους έχει φαντασία.
Οι ειδικοί θα έλεγαν ότι σε τόσο μικρή ηλικία (2-4 ετών) τα παιδιά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά αλήθειας και ψέματος.
Βεβαίως δεν λένε όλα τα παιδιά αθώα ψέματα που θα κάνουν το γονιό να γελάσει και να πάει παραπέρα και φυσικά η ειλικρίνεια είναι αρετή. Οι γονείς λοιπόν πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν πότε το ψέμα του παιδιού τους είναι απλά ένας τρόπος για να τους αποδείξει πόσο έξυπνο είναι και πότε πίσω από το ψέμα κρύβονται άλλες καταστάσεις που δεν πρέπει να υποβαθμιστεί η σημασία τους.
Για το λόγο αυτό και με κάθε ειλικρίνεια παρακάτω θα βρείτε έναν χρήσιμο οδηγό ανά ηλικία για το ψέμα!
Νήπια: τα πρώτα ψεματάκια!
Τα ψέματα που μπορεί να ακούσετε από ένα 2 χρονο ή 3χρονο παιδί είναι καταφανή και κυρίως εγωιστικά. Ένα 3χρονο δηλαδή μπορεί να πει ψέματα ότι έπλυνε τα χέρια του πριν το φαγητό ενώ δεν το έκανε ή να ρίξει την ευθύνη για μια ζημιά στο αδελφάκι του για να γλυτώσει το κατσάδιασμα. Με άλλα λόγια σε αυτές τις ηλικίες ένα παιδί τα ψέματά του είναι απλά έως απλοϊκά, αρνούμενο για παράδειγμα ότι έκανε κάτι ή δεχόμενο ότι έκανε κάτι άλλο για να κερδίσει την επιβράβευση. Για τέτοιου είδους ψέματα δεν έχει καν νόημα να τιμωρήσετε ένα παιδί. Αντίθετα είναι πιο αποτελεσματικό να το δείτε με χιούμορ και να προσπαθήσετε να «ξεσκεπάσετε» το ψέμα του χωρίς όμως να το πληγώσετε. Για παράδειγμα αν ένα νήπιο τραβήξει την ουρά της γάτας και πει ότι το έκανε ο φανταστικός φίλος του η καλύτερη απάντηση που μπορείτε να του δώσετε είναι ότι και οι γάτες πονάνε. Ή σε κάποια άλλη περίπτωση εάν το παιδί πει ψέματα ότι έπλυνε τα χέρια του πριν το φαγητό ενώ δεν το έκανε μπορείτε μεταξύ αστείου και σοβαρού να κάνετε ότι μυρίζετε τα χεράκια του και αποκαλύπτετε ότι «κάποιος δεν χρησιμοποίησε το σωστό σαπούνι!». Εάν ένα νήπιο κάνει μια ζημιά και εξαγριωθείτε τότε είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα σας πει ψέματα περισσότερο από φόβο που σας βλέπει σε έξαλλη κατάσταση. Επομένως το χιούμορ και οι γενικόλογες παρατηρήσεις θα σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε τα νηπιακά ψέματα.
Προνήπια: μικρά αλλά με μεγάλη φαντασία!
Στα χρόνια λίγο πριν το νηπιαγωγείο τα παιδιά μοιάζουν να βρίσκονται στην καλύτερη πνευματική τους φάση. Πλάθουν ιστορίες, δεν σταματούν να μιλούν (ειδικά τα κοριτσάκια) έχουν ανεξάντλητη φαντασία και όρεξη για μάθηση. Επιπλέον δεν έχουν ακόμη ξεκάθαρα μέσα στο μυαλό τους τα όρια μεταξύ αληθινού και φανταστικού. Ο τρόπος που διαχειρίζονται την πραγματικότητα είναι αντικείμενο μελέτης. Μπορεί με άλλα λόγια να πιαστούν από ένα απλό γεγονός (π.χ. κάτι που είδαν στην τηλεόραση) και να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο με τέρατα, νεράιδες, ουράνια τόξα και φυσικά φανταστικούς φίλους. Μάλιστα τα παιδιά είναι σε θέση να πλάσουν τους φανταστικούς τους φίλους με τόσο ρεαλισμό που πραγματικά οι γονείς να αρχίσουν να ψάχνουν μεταξύ υπαρκτών προσώπων!
Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας σκαρφίζονται όχι απλά ψέματα αλλά ολόκληρες ιστορίες απλά και μόνο για να παίξουν ή γιατί εκφράζουν στους γονείς τους ευχές που θέλουν να πραγματοποιηθούν. Αν για παράδειγμα ένα κοριτσάκι κάθε μέρα λέει στη μαμά του ότι εκείνη και η φανταστική της φίλη φοράνε μόνο ροζ φορεματάκια και τρώνε μόνο σοκολάτες αυτό είναι ένα μήνυμα ότι το παιδί δυσανασχετεί με το ντύσιμο και το φαγητό του. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι ο γονιός πρέπει να υποχωρήσει γιατί φοβάται ότι διαφορετικά ο φανταστικός φίλος δεν θα εξαφανιστεί και το παιδί θα εξακολουθήσει τα ψέματα!
Σε κάθε περίπτωση τα ψέματα των παιδιών απαιτούν ευαισθησία και προσοχή, ειδικά όταν επαναλαμβάνονται, γιατί μπορεί να κρύβουν κάποιο πρόβλημα. Εάν, λοιπόν, υπάρχει ένα συγκεκριμένο ψέμα του παιδιού σας που σας προβληματίζει καλό είναι να δείτε τη γενικότερη εικόνα: είναι το παιδί ευτυχισμένο και αναπτύσσεται κανονικά έχοντας υγιείς σχέσεις με τους ανθρώπους που το περιβάλλουν; Τότε δεν είναι κακό να φαντασιώνεται κάστρα και άλογα. Εάν όμως το παιδί μοιάζει να έχει και άλλα προβλήματα όπως να είναι κλεισμένο στον εαυτό του, να μην θέλει να παίξει, να είναι μελαγχολικό τότε οι γονείς καλό θα είναι να μην αγνοήσουν την κατάσταση και να ζητήσουν τη γνώμη ενός ειδικού, πάντα χωρίς πανικό και με γνώμονα τη λογική.
Κατά τα άλλα τα ψέματα είναι ένας τρόπος για τα παιδιά να αφομοιώσουν αληθινές καταστάσεις. Για παράδειγμα εάν υπάρξει ένας θάνατος στην οικογένεια (π.χ. ο παππούς) πολύ πιθανόν να ακούσετε από το παιδί σας ότι πέθανε και ο φανταστικός του φίλος.
Κατσαρού Βιβή
Κλινικός Διατροφολόγος - Διαιτολόγος M. Med. Sc.
Το γάλα παίζει πρωταρχικό ρόλο στη διατροφή του παιδιού. Πολλά παιδιά όμως σήμερα αποφεύγουν να πίνουν γάλα ή πίνουν ποσότητες χαμηλότερες από αυτές που χρειάζεται ο οργανισμός τους.
Γιατί το γάλα είναι σημαντικό;
Κυρίως για το ασβέστιο που περιέχει. Το 99% του ασβεστίου που υπάρχει στο ανθρώπινο σώμα, βρίσκεται στα κόκκαλα και στα δόντια. Το υπόλοιπο 1% βρίσκεται στους ιστούς και στα υγρά του σώματος και χρησιμοποιούνται στη δομή των κυττάρων και σε άλλες λειτουργίες. Το ασβέστιο είναι απαραίτητο για τη σωστή ανάπτυξη του παιδιού, κάνει τα κόκκαλά του πιο γερά, αποτελεί ασπίδα για γερά δόντια και προστατεύει από την οστεοπόρωση. Η ποσότητα του ασβεστίου που λαμβάνει το παιδί καθημερινά, θα επηρεάσει ολόκληρη τη μετέπειτα ζωή του. Εκτός από το ασβέστιο, το γάλα περιέχει πρωτεΐνες, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία που συμβάλλουν στη σωστή ανάπτυξή του.
Πόσο γάλα χρειάζεται ένα παιδί καθημερινά;
Οι ανάγκες σε ασβέστιο αλλάζουν ανάλογα με την ηλικία του ατόμου. Για παράδειγμα, ένα παιδί 7 ετών χρειάζεται περίπου 800 mg ασβεστίου καθημερινά, ενώ στην ηλικία των 15 χρειάζεται 1300 mg. Οι ποσότητες αυτές αντιστοιχούν σε 2-3 και 4 ποτήρια γάλα αντίστοιχα. Το γάλα μπορεί να αντικατασταθεί από γιαούρτι ή τυρί, καθώς και τα 3 αυτά προϊόντα είναι οι πλουσιότερες πηγές ασβεστίου.
Είδος γάλακτος
Υπάρχουν διάφορα είδη γάλακτος, ωστόσο το πιο συνηθισμένο και προτιμώμενο είναι το αγελαδινό. Πολλά παιδιά προτιμούν το σοκολατούχο ή ρίχνουν μέσα κακάο, ζάχαρη κτλ. Όμως θα πρέπει να γνωρίζουν ότι έτσι μειώνεται η θρεπτική αξία του γάλακτος διότι είτε μειώνεται η απορρόφηση του ασβεστίου από τον οργανισμό (κακάο), είτε αυξάνονται οι θερμίδες του (ζάχαρη). Επιπλέον, όταν το γάλα είναι πλήρες σε λιπαρά, έχει αυξημένες θερμίδες και μάλιστα επειδή η πηγή του λίπους είναι ζωική, δεν προάγει την υγεία. Εάν κάποιο παιδί έχει πρόβλημα βάρους, επιβάλλεται να επιλέγει το χαμηλό σε λιπαρά γάλα.
Η καλύτερη επιλογή είναι να πίνουν τα παιδιά γάλα χαμηλό σε λιπαρά (μετά την ηλικία των 2 ετών), χωρίς προσθήκη κακάο ή ζάχαρης. Εάν το παιδί δεν αρέσκεται στη γεύση του γάλακτος, μπορεί να το πίνει σε μορφή μιλκσέικ (στο μπλέντερ με διάφορα φρούτα), με δημητριακά πρωινού, ή με λίγο μέλι. Εάν το παιδί έχει δυσανεξία ή αλλεργία στο γάλα, θα πρέπει να καταφύγει σε άλλες πηγές ασβεστίου.
Γάλα για μια ζωή…
Η κατανάλωση γάλακτος (χαμηλού σε λιπαρά 1-2%) στην ενήλικη ζωή συμβάλλει στην προστασία από την οστεοπόρωση, στην πρόληψη της παχυσαρκίας, και σχετίζεται με μείωση του κινδύνου εμφάνισης αρτηριακής πίεσης, καρδιοπαθειών και εγκεφαλικών επεισοδίων. Εάν όμως το παιδί δεν έχει μάθει να πίνει όσο γάλα χρειάζεται ή σταδιακά μειώσει και αφαιρέσει εντελώς το γάλα από τη διατροφή του, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πίνει γάλα ούτε και σαν ενήλικας. Γι αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να παροτρύνουν τα παιδιά τους να πίνουν γάλα, και να δίνουν βαρύτητα στην ποσότητα που χρειάζεται ανάλογα με την ηλικία.

Πόσο σημαντικό είναι το γάλα στην παιδική διατροφή

Κατσαρού Βιβή
Κλινικός Διατροφολόγος - Διαιτολόγος M. Med. Sc.
Το γάλα παίζει πρωταρχικό ρόλο στη διατροφή του παιδιού. Πολλά παιδιά όμως σήμερα αποφεύγουν να πίνουν γάλα ή πίνουν ποσότητες χαμηλότερες από αυτές που χρειάζεται ο οργανισμός τους.
Γιατί το γάλα είναι σημαντικό;
Κυρίως για το ασβέστιο που περιέχει. Το 99% του ασβεστίου που υπάρχει στο ανθρώπινο σώμα, βρίσκεται στα κόκκαλα και στα δόντια. Το υπόλοιπο 1% βρίσκεται στους ιστούς και στα υγρά του σώματος και χρησιμοποιούνται στη δομή των κυττάρων και σε άλλες λειτουργίες. Το ασβέστιο είναι απαραίτητο για τη σωστή ανάπτυξη του παιδιού, κάνει τα κόκκαλά του πιο γερά, αποτελεί ασπίδα για γερά δόντια και προστατεύει από την οστεοπόρωση. Η ποσότητα του ασβεστίου που λαμβάνει το παιδί καθημερινά, θα επηρεάσει ολόκληρη τη μετέπειτα ζωή του. Εκτός από το ασβέστιο, το γάλα περιέχει πρωτεΐνες, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία που συμβάλλουν στη σωστή ανάπτυξή του.
Πόσο γάλα χρειάζεται ένα παιδί καθημερινά;
Οι ανάγκες σε ασβέστιο αλλάζουν ανάλογα με την ηλικία του ατόμου. Για παράδειγμα, ένα παιδί 7 ετών χρειάζεται περίπου 800 mg ασβεστίου καθημερινά, ενώ στην ηλικία των 15 χρειάζεται 1300 mg. Οι ποσότητες αυτές αντιστοιχούν σε 2-3 και 4 ποτήρια γάλα αντίστοιχα. Το γάλα μπορεί να αντικατασταθεί από γιαούρτι ή τυρί, καθώς και τα 3 αυτά προϊόντα είναι οι πλουσιότερες πηγές ασβεστίου.
Είδος γάλακτος
Υπάρχουν διάφορα είδη γάλακτος, ωστόσο το πιο συνηθισμένο και προτιμώμενο είναι το αγελαδινό. Πολλά παιδιά προτιμούν το σοκολατούχο ή ρίχνουν μέσα κακάο, ζάχαρη κτλ. Όμως θα πρέπει να γνωρίζουν ότι έτσι μειώνεται η θρεπτική αξία του γάλακτος διότι είτε μειώνεται η απορρόφηση του ασβεστίου από τον οργανισμό (κακάο), είτε αυξάνονται οι θερμίδες του (ζάχαρη). Επιπλέον, όταν το γάλα είναι πλήρες σε λιπαρά, έχει αυξημένες θερμίδες και μάλιστα επειδή η πηγή του λίπους είναι ζωική, δεν προάγει την υγεία. Εάν κάποιο παιδί έχει πρόβλημα βάρους, επιβάλλεται να επιλέγει το χαμηλό σε λιπαρά γάλα.
Η καλύτερη επιλογή είναι να πίνουν τα παιδιά γάλα χαμηλό σε λιπαρά (μετά την ηλικία των 2 ετών), χωρίς προσθήκη κακάο ή ζάχαρης. Εάν το παιδί δεν αρέσκεται στη γεύση του γάλακτος, μπορεί να το πίνει σε μορφή μιλκσέικ (στο μπλέντερ με διάφορα φρούτα), με δημητριακά πρωινού, ή με λίγο μέλι. Εάν το παιδί έχει δυσανεξία ή αλλεργία στο γάλα, θα πρέπει να καταφύγει σε άλλες πηγές ασβεστίου.
Γάλα για μια ζωή…
Η κατανάλωση γάλακτος (χαμηλού σε λιπαρά 1-2%) στην ενήλικη ζωή συμβάλλει στην προστασία από την οστεοπόρωση, στην πρόληψη της παχυσαρκίας, και σχετίζεται με μείωση του κινδύνου εμφάνισης αρτηριακής πίεσης, καρδιοπαθειών και εγκεφαλικών επεισοδίων. Εάν όμως το παιδί δεν έχει μάθει να πίνει όσο γάλα χρειάζεται ή σταδιακά μειώσει και αφαιρέσει εντελώς το γάλα από τη διατροφή του, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πίνει γάλα ούτε και σαν ενήλικας. Γι αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να παροτρύνουν τα παιδιά τους να πίνουν γάλα, και να δίνουν βαρύτητα στην ποσότητα που χρειάζεται ανάλογα με την ηλικία.
Πολλοί είναι οι γονείς που προβληματίζονται ως προς το πώς να επιβραβεύσουν τα παιδιά τους: Είναι η ποσότητα που μετρά ή η ποιότητα της επιβράβευσης;
Ο Αμερικανός παιδίατρος Roy Benaroch εξηγεί ότι, χωρίς να υπάρχει μυστική συνταγή, η κατανόηση του πότε, πού και πώς θα επιβραβευτεί ένα παιδί αποτελεί σημαντικό όπλο στην ανατροφή παιδιών με αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.
Πώς επαινούν συνήθως οι γονείς
Όλοι οι γονείς συγχαίρουν τα παιδιά τους όταν τα πάνε καλά στο σχολείο, κερδίζουν σε έναν αγώνα ή φτιάχνουν μία εντυπωσιακή -ή και λιγότερο εντυπωσιακή- χειροτεχνία. Ο δρ. Bernaroch λέει, ωστόσο, ότι τα τελευταία χρόνια οι γονείς το έχουν παρακάνει με τους επαίνους. Ότι έχουν φτάσει στο άλλο άκρο, συγκριτικά με τους γονείς πριν 20-30 χρόνια, που ήταν κάπως πιο αυστηροί.
Χαρίζοντας διαρκώς στα παιδιά επαίνους και συγχαρητήρια, οι γονείς πιστεύουν ότι βοηθούν στη διαμόρφωση της αυτοπεποίθησής τους. Στην πραγματικότητα, όμως, μπορεί να κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Όπως εξηγεί, οι υπερβολικοί έπαινοι μπορεί να εκπυρσοκροτήσουν και όταν γίνονται με τρόπο μη ειλικρινή, τα παιδιά μπορεί να διστάσουν να δοκιμάσουν νέα πράγματα ή να πάρουν ένα ρίσκο, γιατί αν δεν τα καταφέρουν δεν θα παραμείνουν στην κορυφή του βάθρου που οι γονείς τους έχουν τοποθετήσει.
Ο ειδικός λέει ότι υπάρχει κάτι υποτιμητικό στους συνεχείς επαίνους. Ένα υποβόσκον μήνυμα ότι το παιδί πρέπει να παίρνει διαρκώς την έγκριση των γονιών του και να αναζητά μονίμως την επικύρωσή τους.
Τονίζει, βέβαια, ότι δεν πρέπει ο γονιός να φτάνει στο άλλο άκρο και να μην λέει ποτέ «μπράβο» στο παιδί, καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να κάνει το παιδί να νιώσει ότι δεν είναι ποτέ αρκετά καλό ή ότι ο γονιός δε νοιάζεται. Έτσι, το παιδί δεν θα βρίσκει λόγο στο να προσπαθεί για κάτι.
Ποια είναι, λοιπόν, η σωστή ποσότητα του επαίνου; Οι ειδικοί λένε ότι είναι η ποιότητα του επαίνου που μετρά και όχι η ποσότητα. Αν ο έπαινος είναι ειλικρινής και γνήσιος και επικεντρωμένος στην προσπάθεια του παιδιού, όχι στο αποτέλεσμα, μπορείτε να τον χαρίζετε κάθε φορά που το παιδί θα κάνει κάτι, το οποίο να δικαιολογεί κάποια λεκτική επιβράβευση.
Το αλφάβητο του επαίνου
Ο παιδίατρος λέει ότι «πρέπει να αναγνωρίζουμε ιδιαίτερα τις προσπάθειες των παιδιών να προσπαθούν και να δουλεύουν σκληρά για να πετύχουν έναν στόχο. Και αυτό που πρέπει οι γονείς να θυμούνται είναι ότι σημασία έχει η διαδικασία, όχι το τελικό προϊόν».
Μπορεί, για παράδειγμα, το παιδί σας να μην είναι ο καλύτερος παίκτης στην ομάδα του μπάσκετ. Αλλά το παλεύει: Πηγαίνει κάθε μέρα στις προπονήσεις, τρέχει, προσπαθεί να βελτιώσει τα καλάθια του. Ξέρετε ότι πρέπει να επαινέσετε τις προσπάθειές του, ασχέτως με το αν η ομάδα του θα κερδίσει ή θα χάσει. Το ίδιο αξίζει να κάνετε και όταν το παιδί κουράζεται για να καθαρίσει το δωμάτιό του, τελειώνει μία δύσκολη εργασία στο σχολείο ή σας βοηθά να ετοιμάσετε το φαγητό.
Εν ολίγοις, επιβράβευση στο παιδί αξίζει πραγματικά όταν κάνει αυτό το κάτι παραπάνω στις καθημερινές του ασχολίες και όταν πετυχαίνει κάτι πραγματικά δύσκολο. Επίσης, αυτό στο οποίο συμφωνούν όλοι οι επιστήμονες είναι ότι η επιβράβευση δεν θα πρέπει ποτέ να γίνεται με ένα ψυχρό χαρτονόμισμα.
«Πιστεύω ότι όλοι οι γονείς θέλουν παιδιά πως ως κίνητρο θα έχουν τον ίδιο τους τον εαυτό, όχι το χρήμα», λέει ο δρ. Benaroch. «Αν πείτε στην κόρη σας: Αν γράψεις 20 θα σου δώσω 20 ευρώ, αυτόματα δημιουργείτε μία κατάσταση στην οποία το παιδί κινητοποιείται από το χρήμα, όχι από τα θετικά συναισθήματα της επιτυχίας».
Ωστόσο, καλοί εναλλακτικοί τρόποι να γιορτάσετε την επιτυχία και τη σκληρή δουλειά των παιδιών είναι, για παράδειγμα, να βγείτε όλοι μαζί για παγωτό ή για φαγητό, ή ακόμα να πάτε σε μία συναυλία.
Επιβράβευση: Μερικές πρακτικές συμβουλές
Να είστε συγκεκριμένοι: Αντί να πείτε «Είσαι τόσο καλός στο ποδόσφαιρο!», μπορείτε να πείτε «Κλώτσησες πολύ ωραία τη μπάλα σε εκείνη τη φάση!». Με τον τρόπο αυτό το παιδί αναγνωρίζει τι ακριβώς είναι αυτό που αξίζει επιβράβευση.
Να είστε γνήσιοι: Ο έπαινος πρέπει πάντα να είναι γνήσιος. Τα παιδιά έχουν τον τρόπο να καταλαβαίνουν πότε δεν είστε ειλικρινείς και όταν το καταλαβαίνουν χάνουν την πίστη τους σε εσάς. Ακόμα χειρότερα, γίνονται ανασφαλείς γιατί δεν πιστεύουν τα θετικά σας λόγια και δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν πότε εννοείτε το «μπράβο» και πότε όχι.
Ενθαρρύνετε νέες δραστηριότητες: Συγχαρείτε τα παιδιά που είναι πρόθυμα να δοκιμάσουν νέα πράγματα, όπως το να μάθουν ποδήλατο ή να δένουν τα κορδόνια τους, και που δεν φοβούνται να κάνουν λάθη.
Μην επιβραβεύετε το προφανές: Προσπαθήστε να μην το παρακάνετε με τους επαίνους για τα χαρακτηριστικά τους: Είσαι τόσο έξυπνη, όμορφη, γλυκιά, ταλαντούχα, χαρισματική. Περισσότερο οι παππούδες, και λιγότερο οι γονείς, συνηθίζουν να λένε τέτοια πράγματα, όμως αν ένα παιδί έχει μάθει να ακούει συνεχώς λιτανείες επαίνων, κάποια στιγμή αυτοί θα χάσουν το νόημα και τη σημασία τους.
Να το λέτε όταν το εννοείτε: Το να λέτε «μπράβο για την προσπάθειά σου!» όταν πραγματικά το παιδί έκανε σημαντική δουλειά, του δείχνει ότι ως γονείς αναγνωρίζετε την αξία των προσπαθειών τους. Επίσης, τους δίνει να καταλάβουν ότι γνωρίζετε πότε πραγματικά προσπάθησαν για κάτι και πότε τους «βγήκε» εύκολα.
Επικεντρωθείτε στην διαδικασία: Επιβραβεύστε τα παιδιά για την προσπάθειά τους και όχι για τα έμφυτα ταλέντα τους. Δεν είναι όλα τα παιδιά ικανοί αθλητές ή άριστοι μαθητές ή εξαιρετικοί μουσικοί. Αλλά τα παιδιά που μαθαίνουν να δουλεύουν σκληρά και να επιμένουν έχουν ένα ιδιαίτερο ταλέντο, το οποίο αξίζει τον έπαινό σας.


Ο σωστός τρόπος να επιβραβεύετε τα παιδιά

Πολλοί είναι οι γονείς που προβληματίζονται ως προς το πώς να επιβραβεύσουν τα παιδιά τους: Είναι η ποσότητα που μετρά ή η ποιότητα της επιβράβευσης;
Ο Αμερικανός παιδίατρος Roy Benaroch εξηγεί ότι, χωρίς να υπάρχει μυστική συνταγή, η κατανόηση του πότε, πού και πώς θα επιβραβευτεί ένα παιδί αποτελεί σημαντικό όπλο στην ανατροφή παιδιών με αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.
Πώς επαινούν συνήθως οι γονείς
Όλοι οι γονείς συγχαίρουν τα παιδιά τους όταν τα πάνε καλά στο σχολείο, κερδίζουν σε έναν αγώνα ή φτιάχνουν μία εντυπωσιακή -ή και λιγότερο εντυπωσιακή- χειροτεχνία. Ο δρ. Bernaroch λέει, ωστόσο, ότι τα τελευταία χρόνια οι γονείς το έχουν παρακάνει με τους επαίνους. Ότι έχουν φτάσει στο άλλο άκρο, συγκριτικά με τους γονείς πριν 20-30 χρόνια, που ήταν κάπως πιο αυστηροί.
Χαρίζοντας διαρκώς στα παιδιά επαίνους και συγχαρητήρια, οι γονείς πιστεύουν ότι βοηθούν στη διαμόρφωση της αυτοπεποίθησής τους. Στην πραγματικότητα, όμως, μπορεί να κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Όπως εξηγεί, οι υπερβολικοί έπαινοι μπορεί να εκπυρσοκροτήσουν και όταν γίνονται με τρόπο μη ειλικρινή, τα παιδιά μπορεί να διστάσουν να δοκιμάσουν νέα πράγματα ή να πάρουν ένα ρίσκο, γιατί αν δεν τα καταφέρουν δεν θα παραμείνουν στην κορυφή του βάθρου που οι γονείς τους έχουν τοποθετήσει.
Ο ειδικός λέει ότι υπάρχει κάτι υποτιμητικό στους συνεχείς επαίνους. Ένα υποβόσκον μήνυμα ότι το παιδί πρέπει να παίρνει διαρκώς την έγκριση των γονιών του και να αναζητά μονίμως την επικύρωσή τους.
Τονίζει, βέβαια, ότι δεν πρέπει ο γονιός να φτάνει στο άλλο άκρο και να μην λέει ποτέ «μπράβο» στο παιδί, καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να κάνει το παιδί να νιώσει ότι δεν είναι ποτέ αρκετά καλό ή ότι ο γονιός δε νοιάζεται. Έτσι, το παιδί δεν θα βρίσκει λόγο στο να προσπαθεί για κάτι.
Ποια είναι, λοιπόν, η σωστή ποσότητα του επαίνου; Οι ειδικοί λένε ότι είναι η ποιότητα του επαίνου που μετρά και όχι η ποσότητα. Αν ο έπαινος είναι ειλικρινής και γνήσιος και επικεντρωμένος στην προσπάθεια του παιδιού, όχι στο αποτέλεσμα, μπορείτε να τον χαρίζετε κάθε φορά που το παιδί θα κάνει κάτι, το οποίο να δικαιολογεί κάποια λεκτική επιβράβευση.
Το αλφάβητο του επαίνου
Ο παιδίατρος λέει ότι «πρέπει να αναγνωρίζουμε ιδιαίτερα τις προσπάθειες των παιδιών να προσπαθούν και να δουλεύουν σκληρά για να πετύχουν έναν στόχο. Και αυτό που πρέπει οι γονείς να θυμούνται είναι ότι σημασία έχει η διαδικασία, όχι το τελικό προϊόν».
Μπορεί, για παράδειγμα, το παιδί σας να μην είναι ο καλύτερος παίκτης στην ομάδα του μπάσκετ. Αλλά το παλεύει: Πηγαίνει κάθε μέρα στις προπονήσεις, τρέχει, προσπαθεί να βελτιώσει τα καλάθια του. Ξέρετε ότι πρέπει να επαινέσετε τις προσπάθειές του, ασχέτως με το αν η ομάδα του θα κερδίσει ή θα χάσει. Το ίδιο αξίζει να κάνετε και όταν το παιδί κουράζεται για να καθαρίσει το δωμάτιό του, τελειώνει μία δύσκολη εργασία στο σχολείο ή σας βοηθά να ετοιμάσετε το φαγητό.
Εν ολίγοις, επιβράβευση στο παιδί αξίζει πραγματικά όταν κάνει αυτό το κάτι παραπάνω στις καθημερινές του ασχολίες και όταν πετυχαίνει κάτι πραγματικά δύσκολο. Επίσης, αυτό στο οποίο συμφωνούν όλοι οι επιστήμονες είναι ότι η επιβράβευση δεν θα πρέπει ποτέ να γίνεται με ένα ψυχρό χαρτονόμισμα.
«Πιστεύω ότι όλοι οι γονείς θέλουν παιδιά πως ως κίνητρο θα έχουν τον ίδιο τους τον εαυτό, όχι το χρήμα», λέει ο δρ. Benaroch. «Αν πείτε στην κόρη σας: Αν γράψεις 20 θα σου δώσω 20 ευρώ, αυτόματα δημιουργείτε μία κατάσταση στην οποία το παιδί κινητοποιείται από το χρήμα, όχι από τα θετικά συναισθήματα της επιτυχίας».
Ωστόσο, καλοί εναλλακτικοί τρόποι να γιορτάσετε την επιτυχία και τη σκληρή δουλειά των παιδιών είναι, για παράδειγμα, να βγείτε όλοι μαζί για παγωτό ή για φαγητό, ή ακόμα να πάτε σε μία συναυλία.
Επιβράβευση: Μερικές πρακτικές συμβουλές
Να είστε συγκεκριμένοι: Αντί να πείτε «Είσαι τόσο καλός στο ποδόσφαιρο!», μπορείτε να πείτε «Κλώτσησες πολύ ωραία τη μπάλα σε εκείνη τη φάση!». Με τον τρόπο αυτό το παιδί αναγνωρίζει τι ακριβώς είναι αυτό που αξίζει επιβράβευση.
Να είστε γνήσιοι: Ο έπαινος πρέπει πάντα να είναι γνήσιος. Τα παιδιά έχουν τον τρόπο να καταλαβαίνουν πότε δεν είστε ειλικρινείς και όταν το καταλαβαίνουν χάνουν την πίστη τους σε εσάς. Ακόμα χειρότερα, γίνονται ανασφαλείς γιατί δεν πιστεύουν τα θετικά σας λόγια και δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν πότε εννοείτε το «μπράβο» και πότε όχι.
Ενθαρρύνετε νέες δραστηριότητες: Συγχαρείτε τα παιδιά που είναι πρόθυμα να δοκιμάσουν νέα πράγματα, όπως το να μάθουν ποδήλατο ή να δένουν τα κορδόνια τους, και που δεν φοβούνται να κάνουν λάθη.
Μην επιβραβεύετε το προφανές: Προσπαθήστε να μην το παρακάνετε με τους επαίνους για τα χαρακτηριστικά τους: Είσαι τόσο έξυπνη, όμορφη, γλυκιά, ταλαντούχα, χαρισματική. Περισσότερο οι παππούδες, και λιγότερο οι γονείς, συνηθίζουν να λένε τέτοια πράγματα, όμως αν ένα παιδί έχει μάθει να ακούει συνεχώς λιτανείες επαίνων, κάποια στιγμή αυτοί θα χάσουν το νόημα και τη σημασία τους.
Να το λέτε όταν το εννοείτε: Το να λέτε «μπράβο για την προσπάθειά σου!» όταν πραγματικά το παιδί έκανε σημαντική δουλειά, του δείχνει ότι ως γονείς αναγνωρίζετε την αξία των προσπαθειών τους. Επίσης, τους δίνει να καταλάβουν ότι γνωρίζετε πότε πραγματικά προσπάθησαν για κάτι και πότε τους «βγήκε» εύκολα.
Επικεντρωθείτε στην διαδικασία: Επιβραβεύστε τα παιδιά για την προσπάθειά τους και όχι για τα έμφυτα ταλέντα τους. Δεν είναι όλα τα παιδιά ικανοί αθλητές ή άριστοι μαθητές ή εξαιρετικοί μουσικοί. Αλλά τα παιδιά που μαθαίνουν να δουλεύουν σκληρά και να επιμένουν έχουν ένα ιδιαίτερο ταλέντο, το οποίο αξίζει τον έπαινό σας.


Ο μέσος γονιός λέει περί τα 3.000 «λευκά ψέματα» κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας των παιδιών του, σύμφωνα με έρευνα που έγινε πρόσφατα στη Μεγάλη Βρετανία.
Αν ο αριθμός αυτός σας ακούγεται μικρός, τότε σίγουρα είστε γονείς. Οι γονείς λένε ψέματα στα παιδιά τους για αμέτρητους λόγους: Για να τα προστατεύσουν από τον έξω κόσμο, για να μην βλάψουν τον εαυτό τους και για να τα κάνουν -ή να κάνουν τους εαυτούς τους- να νιώσουν καλύτερα.
Οι νεώτερες θεωρίες παιδοψυχολογίας λένε πως το να λένε οι γονείς οποιουδήποτε είδους ψέμα στα παιδιά τους, μικρό ή μεγάλο, είναι κακό. Συμβουλεύουν, λοιπόν, να μιλούν όσο το δυνατόν πιο ειλικρινά στα παιδιά για τον Άγιο Βασίλη, τις νεράιδες και πολλά ακόμα θέματα που απαριθμούνται παρακάτω, καθώς τα παιδιά πρέπει να μάθουν από μικρή ηλικία πως τα ψέματα είναι μέρος της ζωής. Αυτό, βέβαια, δεν έχει καθόλου πλάκα για κανέναν…
«Υπάρχει Άγιος Βασίλης, αλλά πηγαίνει δώρα μόνο στα καλά παιδιά»
Η απειλή του Άγιου Βασίλη αρκεί για να κρατήσει υπό έλεγχο την συμπεριφορά των παιδιών καθ’όλη την διάρκεια του έτους. Οι γονείς λένε στα παιδιά ότι βρίσκονται σε επαφή με τον Άγιο Βασίλη συνεχώς, π.χ. ότι μιλούν στο τηλέφωνο μαζί του, προκειμένου να τα συνετίσουν. Όταν έρχεται η ώρα που τα παιδιά μαθαίνουν την αλήθεια για τον Άγιο Βασίλη η απογοήτευση που νιώθουν είναι μεγάλη. Τόσο μεγάλη που μπορεί να τα οδηγήσει να αμφισβητήσουν οτιδήποτε τους έχουν πει οι γονείς μέχρι εκείνη τη στιγμή.
«Εγώ θα πονέσω περισσότερο από εσένα»
Από τα πιο ανόητα ψέματα που λένε πολλοί γονείς όταν το παιδί πρόκειται να κάνει το επόμενο εμβόλιο, για να το κάνουν νοιώσει καλύτερα. Πώς είναι δυνατόν να πονέσει περισσότερο ο γονιός, όταν το παιδί είναι αυτό που «τρώει» την ένεση; Σίγουρα, το να βλέπεις κανείς το πιτσιρίκι του να κλαίει με μαύρο δάκρυ μόλις βλέπει το εμβόλιο, ή όταν το τιμωρείς, ή όταν του παίρνουν κάτι από τα χέρια, είναι δυσάρεστο, αλλά τον πονάει περισσότερο απ’ό,τι εκείνο; Μάλλον όχι…
«Η μαμά και ο μπαμπάς κοιμούνται τώρα»
Μισό ψέμα και μισή αλήθεια: Ναι, η μαμά και ο μπαμπάς είναι στην κρεβατοκάμαρα, αλλά όχι, δεν κοιμούνται πραγματικά. Όταν η πόρτα της κρεβατοκάμαρας είναι κλειστή, τα περισσότερα παιδιά ξέρουν ότι δεν πρέπει να μπουν χωρίς να χτυπήσουν. Ό,τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες δεν χρειάζεται να αφορά τους μικρότερους της οικογένειας, σωστά; Φυσικά, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν συνήθως υποψιάζονται τι κάνουν η μαμά και ο μπαμπάς όταν η πόρτα είναι κλειστή. Και η πρώτη τους σκέψη είναι «μπλιαχ!».
«Αν μου πεις την αλήθεια δε θα σε μαλώσω»
Σχεδόν κάθε γονιός έχει πει στο παιδί του κάτι τέτοιο. Και ναι, μπορεί η αλήθεια να βάζει τα παιδιά σε λιγότερους μπελάδες από το να πουν ψέματα και να μαθευτεί η αλήθεια αργότερα, αλλά την τιμωρία τους θα την υποστούν, όπως και να’χει. Όταν τα παιδιά έχουν μεγαλώσει αρκετά ώστε να το καταλάβουν, θα έχουν πλέον γίνει και τα ίδια επαγγελματίες ψεύτες.
«Τρώγοντας λαχανικά θα μεγαλώσεις και θα γίνεις δυνατός»
Προκειμένου να κάνουμε τα παιδιά μας να φάνε τα λαχανικά ή τα φρούτα τους «αναγκαζόμαστε» να τους λέμε έναν σωρό ψέματα. Ένα από τα πλέον κλασικά είναι ότι τρώγοντας σπανάκι (ή άλλα λαχανικά) θα μεγαλώσουν και θα δυναμώσουν, όπως ο Ποπάϋ. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τα λαχανικά μπορούν να ενισχύσουν την ανάπτυξη μέχρι ενός βαθμού. Τα γονίδια είναι αυτά που θα παίξουν τον βασικότερο ρόλο στο πόσο μεγάλο και δυνατό θα γίνει ένα παιδί. Ευτυχώς, βέβαια, τα παιδιά δεν το γνωρίζουν ακόμα αυτό, διαφορετικά δεν θα καταφέρναμε ποτέ να τα κάνουμε να φάνε υγιεινά φαγητά.
«Αν παίζεις συνέχεια με τα απόκρυφά σου θα τυφλωθείς»
Το ψέμα αυτό ακουγόταν συχνότερα πριν από μερικές δεκαετίες και όχι τόσο σήμερα, ωστόσο οι περισσότεροι οι γονείς θα προτιμούσαν ο γιος τους να μην ασχολείται με το μόριό του διαρκώς, ιδιαίτερα σε δημόσιους χώρους. Ακόμα χειρότερα, δεν θα ήθελαν να μπουν στο δωμάτιό του μικρού Δημητράκη και να τον πετύχουν να παίζει με τον… Μήτσο του. Και αυτός είναι ο λόγος που το ψέμα αυτό δεν έχει εκλείψει εντελώς.
«Αν συνεχίσεις να κάνεις αυτή την έκφραση, το πρόσωπό σου θα μείνει έτσι»
Ένα παρεμφερές ψέμα είναι το «αν αλληθωρίζεις θα μείνεις αλλήθωρος». Οι γονείς το χρησιμοποιούν απλά και μόνο για να πείσουν τα παιδιά να σταματήσουν να κάνουν γελοίες γκριμάτσες. Σπάνια, όμως, τα καταφέρνουν.
«Η μαμά και ο μπαμπάς δεν κάπνιζαν ποτέ ως παιδιά/δεν έπιναν αλκοόλ πριν τα 21/ δεν έκαναν ποτέ σεξ πριν τον γάμο»
Στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τα παιδιά από το να κάνουν τα ίδια λάθη μ’εκείνους στην εφηβεία, πολλοί γονείς λένε ψέματα ή ανακρίβειες σχετικά με το τι έκαναν και τι όχι εκείνοι, ως νέοι. Φυσικά και δεν είχαν κάνει σεξ πριν τον γάμο, δεν κάπνισαν ποτέ μαριχουάνα, ούτε ήπιαν αλκοόλ πριν τα 21 –μετά τα 21 δε, έπιναν πολύ σπάνια. Αυτή η κατηγορία ψεμάτων περιλαμβάνει μάλλον τα περισσότερα και πιο δημοφιλή που λένε οι γονείς στα παιδιά.
«Δεν έχει Μπομπ αυτή την εβδομάδα / η τηλεόραση χάλασε»
Δυστυχώς για τους γονείς, τα περισσότερα παιδιά είναι αρκετά έξυπνα για να καταλάβουν πόσο μεγάλο ψέμα είναι αυτό, όσο πειστικοί κι αν είναι οι πρώτοι λέγοντάς το. Προκειμένου να περάσουν λίγες στιγμές ησυχίας στο σπίτι, οι γονείς λένε στα παιδιά ότι η αγαπημένη τους τηλεοπτική σειρά ακυρώθηκε ή διακόπηκε, ότι η τηλεόραση χάλασε, ότι δεν έχει ρεύμα… Και ξαφνικά: Ταράν! Τα πιτσιρίκια, πρόθυμα να διορθώσουν το πρόβλημα, επαναφέρουν τον Μπομπ στην παρέα και το σαλόνι γεμίζει με τα ουρλιαχτά τους, «Μπομπ Σφου-γγαράκης! Μπομπ Σφου-γγαράκης!»
«Ο πελαργός σε έφερε σ’εμάς»
«Από πού έρχονται τα μωρά;» ή ακόμα χειρότερα «από πού ήρθα εγώ;» είναι μία από τις πλέον συνηθισμένες ερωτήσεις παιδιών προσχολικής ηλικίας. Οι γονείς επιλέγουν να απαντήσουν με διάφορους τρόπους, και παρόλο που η ειλικρινής προσέγγιση είναι μάλλον η καλύτερη, δεν είναι λίγοι αυτοί που ακόμα ανατρέχουν στον μύθο του πελαργού. Ανάλογα με την ηλικία του, το παιδί μπορεί να «χάψει» ή μην «χάψει» τη μεταφορά. Όπως και να’χει, δεν είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς κάτι πιο ευφάνταστο όταν θέλει να μιλήσει στο παιδί για την αναπαραγωγική διαδικασία.


Τα 10 μεγαλύτερα ψέματα που λένε οι γονείς στα παιδιά

Ο μέσος γονιός λέει περί τα 3.000 «λευκά ψέματα» κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας των παιδιών του, σύμφωνα με έρευνα που έγινε πρόσφατα στη Μεγάλη Βρετανία.
Αν ο αριθμός αυτός σας ακούγεται μικρός, τότε σίγουρα είστε γονείς. Οι γονείς λένε ψέματα στα παιδιά τους για αμέτρητους λόγους: Για να τα προστατεύσουν από τον έξω κόσμο, για να μην βλάψουν τον εαυτό τους και για να τα κάνουν -ή να κάνουν τους εαυτούς τους- να νιώσουν καλύτερα.
Οι νεώτερες θεωρίες παιδοψυχολογίας λένε πως το να λένε οι γονείς οποιουδήποτε είδους ψέμα στα παιδιά τους, μικρό ή μεγάλο, είναι κακό. Συμβουλεύουν, λοιπόν, να μιλούν όσο το δυνατόν πιο ειλικρινά στα παιδιά για τον Άγιο Βασίλη, τις νεράιδες και πολλά ακόμα θέματα που απαριθμούνται παρακάτω, καθώς τα παιδιά πρέπει να μάθουν από μικρή ηλικία πως τα ψέματα είναι μέρος της ζωής. Αυτό, βέβαια, δεν έχει καθόλου πλάκα για κανέναν…
«Υπάρχει Άγιος Βασίλης, αλλά πηγαίνει δώρα μόνο στα καλά παιδιά»
Η απειλή του Άγιου Βασίλη αρκεί για να κρατήσει υπό έλεγχο την συμπεριφορά των παιδιών καθ’όλη την διάρκεια του έτους. Οι γονείς λένε στα παιδιά ότι βρίσκονται σε επαφή με τον Άγιο Βασίλη συνεχώς, π.χ. ότι μιλούν στο τηλέφωνο μαζί του, προκειμένου να τα συνετίσουν. Όταν έρχεται η ώρα που τα παιδιά μαθαίνουν την αλήθεια για τον Άγιο Βασίλη η απογοήτευση που νιώθουν είναι μεγάλη. Τόσο μεγάλη που μπορεί να τα οδηγήσει να αμφισβητήσουν οτιδήποτε τους έχουν πει οι γονείς μέχρι εκείνη τη στιγμή.
«Εγώ θα πονέσω περισσότερο από εσένα»
Από τα πιο ανόητα ψέματα που λένε πολλοί γονείς όταν το παιδί πρόκειται να κάνει το επόμενο εμβόλιο, για να το κάνουν νοιώσει καλύτερα. Πώς είναι δυνατόν να πονέσει περισσότερο ο γονιός, όταν το παιδί είναι αυτό που «τρώει» την ένεση; Σίγουρα, το να βλέπεις κανείς το πιτσιρίκι του να κλαίει με μαύρο δάκρυ μόλις βλέπει το εμβόλιο, ή όταν το τιμωρείς, ή όταν του παίρνουν κάτι από τα χέρια, είναι δυσάρεστο, αλλά τον πονάει περισσότερο απ’ό,τι εκείνο; Μάλλον όχι…
«Η μαμά και ο μπαμπάς κοιμούνται τώρα»
Μισό ψέμα και μισή αλήθεια: Ναι, η μαμά και ο μπαμπάς είναι στην κρεβατοκάμαρα, αλλά όχι, δεν κοιμούνται πραγματικά. Όταν η πόρτα της κρεβατοκάμαρας είναι κλειστή, τα περισσότερα παιδιά ξέρουν ότι δεν πρέπει να μπουν χωρίς να χτυπήσουν. Ό,τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες δεν χρειάζεται να αφορά τους μικρότερους της οικογένειας, σωστά; Φυσικά, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν συνήθως υποψιάζονται τι κάνουν η μαμά και ο μπαμπάς όταν η πόρτα είναι κλειστή. Και η πρώτη τους σκέψη είναι «μπλιαχ!».
«Αν μου πεις την αλήθεια δε θα σε μαλώσω»
Σχεδόν κάθε γονιός έχει πει στο παιδί του κάτι τέτοιο. Και ναι, μπορεί η αλήθεια να βάζει τα παιδιά σε λιγότερους μπελάδες από το να πουν ψέματα και να μαθευτεί η αλήθεια αργότερα, αλλά την τιμωρία τους θα την υποστούν, όπως και να’χει. Όταν τα παιδιά έχουν μεγαλώσει αρκετά ώστε να το καταλάβουν, θα έχουν πλέον γίνει και τα ίδια επαγγελματίες ψεύτες.
«Τρώγοντας λαχανικά θα μεγαλώσεις και θα γίνεις δυνατός»
Προκειμένου να κάνουμε τα παιδιά μας να φάνε τα λαχανικά ή τα φρούτα τους «αναγκαζόμαστε» να τους λέμε έναν σωρό ψέματα. Ένα από τα πλέον κλασικά είναι ότι τρώγοντας σπανάκι (ή άλλα λαχανικά) θα μεγαλώσουν και θα δυναμώσουν, όπως ο Ποπάϋ. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τα λαχανικά μπορούν να ενισχύσουν την ανάπτυξη μέχρι ενός βαθμού. Τα γονίδια είναι αυτά που θα παίξουν τον βασικότερο ρόλο στο πόσο μεγάλο και δυνατό θα γίνει ένα παιδί. Ευτυχώς, βέβαια, τα παιδιά δεν το γνωρίζουν ακόμα αυτό, διαφορετικά δεν θα καταφέρναμε ποτέ να τα κάνουμε να φάνε υγιεινά φαγητά.
«Αν παίζεις συνέχεια με τα απόκρυφά σου θα τυφλωθείς»
Το ψέμα αυτό ακουγόταν συχνότερα πριν από μερικές δεκαετίες και όχι τόσο σήμερα, ωστόσο οι περισσότεροι οι γονείς θα προτιμούσαν ο γιος τους να μην ασχολείται με το μόριό του διαρκώς, ιδιαίτερα σε δημόσιους χώρους. Ακόμα χειρότερα, δεν θα ήθελαν να μπουν στο δωμάτιό του μικρού Δημητράκη και να τον πετύχουν να παίζει με τον… Μήτσο του. Και αυτός είναι ο λόγος που το ψέμα αυτό δεν έχει εκλείψει εντελώς.
«Αν συνεχίσεις να κάνεις αυτή την έκφραση, το πρόσωπό σου θα μείνει έτσι»
Ένα παρεμφερές ψέμα είναι το «αν αλληθωρίζεις θα μείνεις αλλήθωρος». Οι γονείς το χρησιμοποιούν απλά και μόνο για να πείσουν τα παιδιά να σταματήσουν να κάνουν γελοίες γκριμάτσες. Σπάνια, όμως, τα καταφέρνουν.
«Η μαμά και ο μπαμπάς δεν κάπνιζαν ποτέ ως παιδιά/δεν έπιναν αλκοόλ πριν τα 21/ δεν έκαναν ποτέ σεξ πριν τον γάμο»
Στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τα παιδιά από το να κάνουν τα ίδια λάθη μ’εκείνους στην εφηβεία, πολλοί γονείς λένε ψέματα ή ανακρίβειες σχετικά με το τι έκαναν και τι όχι εκείνοι, ως νέοι. Φυσικά και δεν είχαν κάνει σεξ πριν τον γάμο, δεν κάπνισαν ποτέ μαριχουάνα, ούτε ήπιαν αλκοόλ πριν τα 21 –μετά τα 21 δε, έπιναν πολύ σπάνια. Αυτή η κατηγορία ψεμάτων περιλαμβάνει μάλλον τα περισσότερα και πιο δημοφιλή που λένε οι γονείς στα παιδιά.
«Δεν έχει Μπομπ αυτή την εβδομάδα / η τηλεόραση χάλασε»
Δυστυχώς για τους γονείς, τα περισσότερα παιδιά είναι αρκετά έξυπνα για να καταλάβουν πόσο μεγάλο ψέμα είναι αυτό, όσο πειστικοί κι αν είναι οι πρώτοι λέγοντάς το. Προκειμένου να περάσουν λίγες στιγμές ησυχίας στο σπίτι, οι γονείς λένε στα παιδιά ότι η αγαπημένη τους τηλεοπτική σειρά ακυρώθηκε ή διακόπηκε, ότι η τηλεόραση χάλασε, ότι δεν έχει ρεύμα… Και ξαφνικά: Ταράν! Τα πιτσιρίκια, πρόθυμα να διορθώσουν το πρόβλημα, επαναφέρουν τον Μπομπ στην παρέα και το σαλόνι γεμίζει με τα ουρλιαχτά τους, «Μπομπ Σφου-γγαράκης! Μπομπ Σφου-γγαράκης!»
«Ο πελαργός σε έφερε σ’εμάς»
«Από πού έρχονται τα μωρά;» ή ακόμα χειρότερα «από πού ήρθα εγώ;» είναι μία από τις πλέον συνηθισμένες ερωτήσεις παιδιών προσχολικής ηλικίας. Οι γονείς επιλέγουν να απαντήσουν με διάφορους τρόπους, και παρόλο που η ειλικρινής προσέγγιση είναι μάλλον η καλύτερη, δεν είναι λίγοι αυτοί που ακόμα ανατρέχουν στον μύθο του πελαργού. Ανάλογα με την ηλικία του, το παιδί μπορεί να «χάψει» ή μην «χάψει» τη μεταφορά. Όπως και να’χει, δεν είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς κάτι πιο ευφάνταστο όταν θέλει να μιλήσει στο παιδί για την αναπαραγωγική διαδικασία.


Όταν δίνουμε χρήματα σ’ ένα παιδί, πρέπει να το διδάσκουμε και το πώς να τα ξοδεύει. Tο χαρτζιλίκι είναι σημαντικό, γιατί έτσι το παιδί θα αποκτήσει μια πρώτη αντίληψη της αυτονομίας του.
Αποκτά υπευθυνότητα και μαθαίνει να διαχειρίζεται το ποσό που διαθέτει. Καταλαβαίνει πολύ γρήγορα ότι πρέπει να βάζει ένα μέτρο στις αγορές του και αποκτά τις πρώτες βάσεις για την ανάπτυξη της οικονομικής σκέψης.
H ηλικία που θα ξεκινήσετε να δίνετε χρήματα στα παιδιά εξαρτάται από το βαθμό ωριμότητάς τους. Aπό τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού το παιδί είναι σε θέση να χειρίζεται το χαρτζιλίκι του.
Στα 6-7 χρόνια ήδη τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι μερικά αντικείμενα κοστίζουν περισσότερο από άλλα. Στα 7-8 χρόνια κατανοούν την αναλογία που υπάρχει ανάμεσα στις τιμές των εμπορευμάτων και στην αξία των νομισμάτων. Στα 8-9 χρόνια, που έχουν μάθει να μετρούν και να υπολογίζουν, δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα με τα ρέστα. H απόφαση, λοιπόν, ανήκει σ’ εσάς.
Tι πρέπει να κάνετε…
― Aφού εκτιμήσετε τις ανάγκες του, θα καθορίσετε το αντίστοιχο ποσό, το οποίο πρέπει να του καταβάλλετε σε τακτά χρονικά διαστήματα, π.χ., μια φορά την εβδομάδα ή ανά 2-3 μέρες ή κάθε 15 μέρες. Όσο μεγαλώνει το παιδί και αυξάνονονται οι ανάγκες του, θα διαπραγματεύεστε εκ νέου τη συμφωνία σας.
― Πρέπει να παραμένετε σταθεροί στο συμφωνημένο ποσό, ακόμη κι αν το ξοδέψει την ίδια μέρα σε πράγματα που δεν του είναι απαραίτητα. Tην επόμενη φορά, αφού το συζητήσετε, θα είναι πιο προσεκτικό και θα μάθει να επιλέγει καλύτερα τις αγορές του.
― Πρέπει να γίνει συνείδηση στο παιδί ότι τα χρήματα που μπορείτε να διαθέσετε δεν είναι απεριόριστα και ότι δεν είναι δυνατόν να καλύπτονται όλες οι επιθυμίες του.
― Παρ’ όλο που θεωρείται αρνητικό να ανταμείβετε με χρήματα τα παιδιά για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στο σπίτι, ωστόσο να παροτρύνετε τους έφηβους να κερδίζουν το χαρτζιλίκι τους με κάποιες εργασίες που μπορούν να κάνουν (μπέιμπι-σίτινγκ, παράδοση μαθημάτων σε μικρότερα παιδιά στις διακοπές κ.λπ.).


Τι χαρτζιλίκι να δίνουμε στο παιδί;

Όταν δίνουμε χρήματα σ’ ένα παιδί, πρέπει να το διδάσκουμε και το πώς να τα ξοδεύει. Tο χαρτζιλίκι είναι σημαντικό, γιατί έτσι το παιδί θα αποκτήσει μια πρώτη αντίληψη της αυτονομίας του.
Αποκτά υπευθυνότητα και μαθαίνει να διαχειρίζεται το ποσό που διαθέτει. Καταλαβαίνει πολύ γρήγορα ότι πρέπει να βάζει ένα μέτρο στις αγορές του και αποκτά τις πρώτες βάσεις για την ανάπτυξη της οικονομικής σκέψης.
H ηλικία που θα ξεκινήσετε να δίνετε χρήματα στα παιδιά εξαρτάται από το βαθμό ωριμότητάς τους. Aπό τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού το παιδί είναι σε θέση να χειρίζεται το χαρτζιλίκι του.
Στα 6-7 χρόνια ήδη τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι μερικά αντικείμενα κοστίζουν περισσότερο από άλλα. Στα 7-8 χρόνια κατανοούν την αναλογία που υπάρχει ανάμεσα στις τιμές των εμπορευμάτων και στην αξία των νομισμάτων. Στα 8-9 χρόνια, που έχουν μάθει να μετρούν και να υπολογίζουν, δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα με τα ρέστα. H απόφαση, λοιπόν, ανήκει σ’ εσάς.
Tι πρέπει να κάνετε…
― Aφού εκτιμήσετε τις ανάγκες του, θα καθορίσετε το αντίστοιχο ποσό, το οποίο πρέπει να του καταβάλλετε σε τακτά χρονικά διαστήματα, π.χ., μια φορά την εβδομάδα ή ανά 2-3 μέρες ή κάθε 15 μέρες. Όσο μεγαλώνει το παιδί και αυξάνονονται οι ανάγκες του, θα διαπραγματεύεστε εκ νέου τη συμφωνία σας.
― Πρέπει να παραμένετε σταθεροί στο συμφωνημένο ποσό, ακόμη κι αν το ξοδέψει την ίδια μέρα σε πράγματα που δεν του είναι απαραίτητα. Tην επόμενη φορά, αφού το συζητήσετε, θα είναι πιο προσεκτικό και θα μάθει να επιλέγει καλύτερα τις αγορές του.
― Πρέπει να γίνει συνείδηση στο παιδί ότι τα χρήματα που μπορείτε να διαθέσετε δεν είναι απεριόριστα και ότι δεν είναι δυνατόν να καλύπτονται όλες οι επιθυμίες του.
― Παρ’ όλο που θεωρείται αρνητικό να ανταμείβετε με χρήματα τα παιδιά για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στο σπίτι, ωστόσο να παροτρύνετε τους έφηβους να κερδίζουν το χαρτζιλίκι τους με κάποιες εργασίες που μπορούν να κάνουν (μπέιμπι-σίτινγκ, παράδοση μαθημάτων σε μικρότερα παιδιά στις διακοπές κ.λπ.).