Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικογενεικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικογενεικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Το παιδί διαμορφώνει την ταυτότητα του έχοντας ως πρότυπο τους γονείς του.
Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Ή ένα θάνατο για τη ζωή των άλλων…  Τάσος Λειβαδίτης
Εάν οι γονείς έχουν υγιείς προσωπικότητες, ανοίγεται για κείνον διάπλατα ένας δρόμος, όπου οι επιλογές είναι ξεκάθαρες και οι εσωτερικές συγκρούσεις αφορούν υποτυπώδη θέματα που δεν μπορούν να αναστείλουν την ομαλή του λειτουργία.
Εάν οι γονείς έχουν αντιμετωπίσει τις δικές τους ψυχικές δυσκολίες, αυτό θα γίνει πηγή ευτυχίας για το παιδί  τους, γιατί θα  χτίσει, πάνω σε γερά θεμέλια, ένα υγιή εαυτό με υλικά σταθερότητας, συνέχειας και συνοχής που θα μπορεί να αποδέχεται το θετικό στη ζωή του και να το αξιοποιεί, ενώ το αρνητικό θα το επεξεργάζεται και θα καλλιεργεί τα μαθήματά του.
Εάν αναπτύσσεται σε ένα περιβάλλον ψυχικής ηρεμίας, εσωτερικεύει ανενόχλητο τα χαρακτηριστικά των γονιών του και στη συνέχεια δημιουργεί ένα καμβά, όπου αναδεικνύεται μια σύνθεση στοιχείων και από επιρροές άλλων σημαντικών ανθρώπων, που μπορούν να επιδράσουν θετικά στη διαμόρφωση του ψυχισμού του.
Τι συμβαίνει όμως άραγε όταν οι ταυτίσεις με τους γονείς γίνονται σε μια τραυματική βάση;
Όταν οι γονείς δεν μπορούν να συγκρατήσουν τις παρορμήσεις τους και εγκαταλείπονται σε αυτές, αρνούμενοι να βάλουν ένα πλαίσιο σε συγκρούσεις που τους κυριεύουν και καθιστούν δύσκολη τη σχέση με τον εαυτό τους, τη σχέση με τον σύντροφο τους και τελικά με το παιδί τους;
Όταν προβάλουν στο παιδί τους τις δικές τους δυσκολίες (αρνούμαι να δω τα λάθη μου, αλλά κρίνω μόνο τα δικά σου, αποφεύγω να διακρίνω τις αποτυχίες μου και σου καταλογίζω εσένα ότι αποτυγχάνεις σε ό,τι προσπαθείς, δυσκολεύομαι να σταθώ μόνος μου, αλλά κατηγορώ εσένα για αυτό κ.α), τότε το παιδί αποκτά μια εικόνα που δεν είναι δική του, αλλά των δυσκολιών των γονιών του.
Αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, την ψυχική του υγεία, τη σεξουαλική του ταυτότητα.
Το παιδί υφαίνει την προσωπικότητα του με νήματα που ενσωματώνει από τους γονείς του. Όσο πιο διαταραγμένοι είναι οι γονείς, τόσο το αποτέλεσμα που θα αποτυπώνεται στο παιδί θα είναι τραυματικό για το ίδιο, καταστροφικό για τις επιλογές του, αλλά και για την πορεία της ζωής του.
Υποδύεται ρόλους που δεν τον εκφράζουν, αλλά είναι αναπαραστάσεις των προβολών των γονιών του προς αυτόν. Σκηνοθετεί  τη ζωή του, η οποία είναι βασισμένη σε ξένο σενάριο, πιστεύοντας όμως πως αυτή είναι η αλήθεια του.
Η αντήχηση μέσα του της σύγκρουσης των γονιών τον κάνουν να νιώθει μετέωρος σε ένα κενό που δεν μπορεί να ορίσει μόνος του. Αισθάνεται ότι δεν μπορεί να βασιστεί σε εκείνους, αλλά και ότι δεν  μπορεί να τους αποχωριστεί.
Ο υγιής αποχωρισμός του παιδιού από τους γονείς του και η ανάληψη της ευθύνης του σαν ενήλικας γίνεται όταν νιώσει ασφαλής. Έχοντας τοποθετήσει μέσα του υγιή στοιχεία από τους γονείς του, δημιουργεί μέσα του μια νοητή φωλιά που την παίρνει μαζί του, κατοικεί με ασφάλεια σε αυτήν και οργανώνει τα ταξίδια του.
Αισθάνεται γεμάτος από εικόνες σιγουριάς από εκείνους, νιώθει ότι έχει την άδεια να πετάξει ελεύθερα και έτσι απλώνει τα φτερά του και δοκιμάζει με εμπιστοσύνη και ασφάλεια τις δυνάμεις του.
Αν όμως τον παρεμποδίσουν οι ψυχικές δυσκολίες των γονιών του, εξαρτάται από κείνους με νοσηρό τρόπο, αδυνατώντας να κάνει βήματα, μη μπορώντας να αντέξει τις ματαιώσεις τις ζωής. 
Μένει κοντά τους με ένα νοσηρό τρόπο προσπαθώντας να τους θεραπεύσει, ώστε να μπορέσει να κατακτήσει την πολυπόθητη σταθερότητα και ελευθερία του μέσα από εκείνους. Θυσιάζεται για εκείνους προσμένοντας να αλλάξουν και στη συνέχεια θυσιάζει τον εαυτό τους στους άλλους.
Γίνεται ένας  Ιάσονας, ανάμεσα σε δυο συμπληγάδες πέτρες, όπου είναι ακινητοποιημένος να αντιδράσει, γιατί δεν μπορεί να σκεφτεί τον εαυτό του και το δικαίωμα στην ελευθερία του, αλλά εκείνους και τα προβλήματά τους, οπότε η σύνθλιψη του εαυτού του είναι μοιραία.
Κάθε που απομακρύνεται από εκείνους ανησυχεί για τη ζωή τους, για τα συναισθήματά τους, φοβάται πως  χωρίς εκείνον δεν θα τα καταφέρουν. Σαν Ιφιγένεια που του ζητούν να θυσιαστεί για το δικό τους ταξίδι παραιτείται από τα δικά του όνειρα και αργοπεθαίνει ψυχικά.
Τα όνειρά του χάνουν το νόημά τους, γιατί η επιθυμία του αποτελεί βάρος για εκείνον, μια που ορισμός της επιθυμίας είναι η εξυπηρέτηση της επιθυμίας των άλλων. Κάθε θέλω του μαραίνεται, κάτω από το αφρόντιστο βλέμμα του, στη σκέψη της κούρασης που θα επακολουθήσει η ανάληψη μιας επιθυμίας που, και μόνο το άκουσμά της, τον βαραίνει.
Και όταν καταφεύγει στο μαγικό κόσμο της φαντασίας και ξεδιπλώνει το δημιουργό μέσα του, εκείνο που τον αποτρέπει είναι η ιδέα ότι πρέπει να πλάσει τα όνειρά του με υλικά που θα γαληνέψουν τους γονείς τους, για να μπορέσει και εκείνος να αποδεχτεί την πολυπόθητη ειρήνη στην ψυχή του.
Δεν έχει μάθει να σκέφτεται τον εαυτό του, οπότε οτιδήποτε κάνει το κάνει για τους άλλους και δεν αποτελεί χαρά για τον ίδιο. Προσφέρεται στους άλλους, προσφέρει και τη χαρά από τη δημιουργικότητά του και για εκείνον δεν μένουν παρά μόνο κάτι ψίχουλα, που δεν αρκούν για να χορτάσουν τη συναισθηματική του πείνα.
Ματαιωμένος καθηλώνεται ή αναβάλλει, αδυνατώντας να εμπιστευτεί τον εαυτό του και να χαράξει καινούργιους δρόμους. Βαδίζει στα χνάρια των γονιών του, υποκύπτει στις προσδοκίες τους, νιώθει ανασφάλεια και αβεβαιότητα στην ιδέα της αλλαγής και κάθε αεράκι ελευθερίας το αισθάνεται ως απειλή οπότε το αποφεύγει.  
Το φράγμα του ψυχισμού του διάχυτο από συναισθηματική δυσφορία δεν μπορεί να συγκρατήσει τα συναισθήματά του και να αποτελέσει ασπίδα που θα επεξεργάζεται τα εξωτερικά ερεθίσματα, ώστε να καλοδέχεται τα θετικά, να απαγκιστρώνεται από τα αρνητικά και να φιλτράρει τα μαθήματα από τις εμπειρίες του.
Έχοντας την ψυχική του φυσαλίδα διαρρηγμένη από τις παρορμήσεις των γονιών του, καθετί που αφουγκράζεται, ακόμα κι αν είναι θετικό, το απωθεί, για να μην κινδυνεύσει άλλο ο ψυχικός του κόσμος. Σαν η χωρητικότητα του ψυχικού του σάκου να είναι κατειλημμένη από οδύνη, οπότε οτιδήποτε άλλο δεν μπορεί να είναι ευπρόσδεκτο.
Όταν ένας άνθρωπος ματαιώνεται συνεχώς κάτω από μια ψυχική δυσφορία, η οποία αναπαράγεται στο περιβάλλον του, τότε δεν μπορεί να νιώσει ασφάλεια και να εμπιστευτεί τον εαυτό του και τους άλλους.
Παραμένει δέσμιος των ανασφαλειών του και προβάλλει ή μεταθέτει στους άλλους τους φόβους του, ενώ ο ψυχικός του κόσμος είναι αλωμένος από φαντάσματα του παρελθόντος που τον εμποδίζουν να ζήσει. Νιώθει εγκλωβισμένος και θέλει τεράστιο ψυχικό αγώνα, για να βγει από τα αδιέξοδα που πλέον τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτό του.
Εκείνο που το τρομάζει περισσότερο είναι ότι όσο μεγαλώνει και από παιδί γίνεται έφηβος και στη συνέχεια ενήλικας, διαπιστώνει ότι οικειοποιείται συμπεριφορές που τον είχαν πληγώσει στο παρελθόν και τις υιοθετεί στις σχέσεις του με τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή του. 
Αναπαράγει λάθη τα οποία τον είχαν τραυματίσει ή επιδιώκει καταστάσεις όπου αναβιώνει τα ίδια συναισθήματα, αλλά η ηχώ της απαξίωσης αντηχεί μέσα του και σαν να του κάνει υποδείξεις για ένα τρόπο που θα πρέπει να ακολουθήσει.
Κάποια παιδιά ή έφηβοι, στην προσπάθεια τους να μην αποδιοργανωθούν ψυχικά, αποσχίζονται πρόωρα από τον γονιό που πάσχει, με σοβαρό κίνδυνο για τη σεξουαλική τους ταυτότητα, αν είναι του ίδιου φύλου, ενώ, αν είναι διαφορετικού, καταδικάζονται σε μια μοναξιά, αναζητώντας εκείνο που τους έλειψε σε πρόσωπα, όπου εκείνο που τους ελκύει είναι η οικειότητα με τον γονιό που πάσχει.
Γίνονται δέσμιοι των νοσηρών τους επιλογών και εκείνες πλέον γίνονται ένας μονόδρομος, από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγει. Όταν  ο πίνακας πάνω στον οποίο έχει τοποθετηθεί η ζωή τους είναι διαποτισμένος από μια ψυχική δυσφορία, τότε οι επιλογές που ακολουθούν είναι το ίδιο διαποτισμένες από νοσηρότητα.
Οι γονείς θα πρέπει να σκύψουν στον εαυτό τους, στη μεταξύ τους σχέση, να αναζητήσουν τους λόγους που καταφεύγουν σε παρορμητικές συμπεριφορές και να προσπαθήσουν να τις αλλάξουν, γιατί αυτές οι συμπεριφορές καθρεφτίζονται στο παιδί τους. Τις υιοθετεί και τις αναπαράγει.
Οι γονείς ενός παιδιού είτε είναι μαζί είτε αποφασίσουν να ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους είναι πάντα γονείς. Η ευθύνη για ένα παιδί δε σταματά, επειδή υπάρχουν προβλήματα σε μια σχέση.
Και βέβαια το ζευγάρι, που η σχέση του ραγίζει, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να δουν ο καθένας στο παιδί τους χαρακτηριστικά του πρώην συντρόφου και να νιώσουν συναισθήματα απογοήτευσης, ματαίωσης, απόρριψης, θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουν θεραπευτικά, γιατί ένα παιδί, αν το κοιτάμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, μοιραία υιοθετεί αυτά τα χαρακτηριστικά.
Τα λάθη που έχουν γίνει στο παρελθόν είναι αναστρέψιμα, όταν υπάρχει η διάθεση από εκείνους να τα αναγνωρίσουν, να προσπαθήσουν να τα διορθώσουν και να ζητήσουν απλόχερα συγνώμη από το παιδί τους.
Τα τραύματα του παρελθόντος μπορούν να επουλωθούν, εάν οι γονείς τα παραδεχτούν και αποφασίσουν να αλλάξουν τις συμπεριφορές τους, εκφράζοντας με ένα υγιή τρόπο  το ενδιαφέρον προς τον εαυτό τους και κατ’ επέκταση για τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για εκείνους.
Οι άνθρωποι, που έχουν μεγαλώσει με γονείς οι οποίοι είχαν εγκαταλειφθεί στις παρορμήσεις τους, καλούνται να επουλώσουν τα τραύματά τους, μετά που θα τολμήσουν να τα αναγνωρίσουν και να έρθουν σε επαφή με τα συναισθήματα που είχαν απωθηθεί στον ψυχισμό τους. Η ζωή μας δεν είναι μονόδρομος.
Όσο δύσκολες κι αν ήταν οι συγκυρίες του παρελθόντος, μπορεί ο καθένας μας να διαφοροποιηθεί από την εικόνα που σχημάτισε για τον εαυτό του ως παιδί, μέσα από λάθος καθρεφτίσματα που δεν εξέφραζαν αυτόν, αλλά δυσκολίες άλλων. Μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που σχετίζεται με τον εαυτό του και με τους άλλους, αν τολμήσει να κοιτάξει την αλήθεια του, χωρίς φόβο ή πάθος.
Το παρελθόν μας μπορεί να είναι ο χάρτης μας, όμως εμείς είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας. Μπορούμε αποφασιστικά να τολμήσουμε να χαράξουμε  νέα μονοπάτια, αδοκίμαστες αλλά γοητευτικές διαδρομές, που θα τις διασχίζουμε είτε μόνοι μας απολαμβάνοντας την πορεία της ζωής μας είτε με άλλους ελκυστικούς συνοδοιπόρους που θα μας ενώνει μαζί τους η επιθυμία για ζωή.
Αν θα αναπαράγουμε το παρελθόν μας ή αν θα δημιουργήσουμε ένα νέο παρόν και ένα νέο μέλλον μέσα από τη σύνθεση αλλά και μέσα από τη διαφοροποίηση, εξαρτάται από μας. Από την αποφασιστικότητά μας, από την τόλμη μας, από την επιθυμία μας να υπάρξουμε ως οραματιστές ενός καλύτερου αύριο, ως καλλιτέχνες των στόχων μας, ως πομποί και δέκτες ζωής.
Γράφει η Αγγελική Μπολουδάκη
Η Αγγελική Μπολουδάκη είναι ιδιώτης Κοινωνική Λειτουργός, τέως στέλεχος του Κέντρου πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών Ν.Χανίων και τέως Εκπαιδευτικός Α.Τ.Ε.Ι. Είναι συγγραφέας του βιβλίου ‘Μαμά, μπαμπά, δε με κοιτάξατε και χάθηκα’, Εκδόσεις Αραξοβόλι.

Τα πρότυπα των γονέων

Το παιδί διαμορφώνει την ταυτότητα του έχοντας ως πρότυπο τους γονείς του.
Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Ή ένα θάνατο για τη ζωή των άλλων…  Τάσος Λειβαδίτης
Εάν οι γονείς έχουν υγιείς προσωπικότητες, ανοίγεται για κείνον διάπλατα ένας δρόμος, όπου οι επιλογές είναι ξεκάθαρες και οι εσωτερικές συγκρούσεις αφορούν υποτυπώδη θέματα που δεν μπορούν να αναστείλουν την ομαλή του λειτουργία.
Εάν οι γονείς έχουν αντιμετωπίσει τις δικές τους ψυχικές δυσκολίες, αυτό θα γίνει πηγή ευτυχίας για το παιδί  τους, γιατί θα  χτίσει, πάνω σε γερά θεμέλια, ένα υγιή εαυτό με υλικά σταθερότητας, συνέχειας και συνοχής που θα μπορεί να αποδέχεται το θετικό στη ζωή του και να το αξιοποιεί, ενώ το αρνητικό θα το επεξεργάζεται και θα καλλιεργεί τα μαθήματά του.
Εάν αναπτύσσεται σε ένα περιβάλλον ψυχικής ηρεμίας, εσωτερικεύει ανενόχλητο τα χαρακτηριστικά των γονιών του και στη συνέχεια δημιουργεί ένα καμβά, όπου αναδεικνύεται μια σύνθεση στοιχείων και από επιρροές άλλων σημαντικών ανθρώπων, που μπορούν να επιδράσουν θετικά στη διαμόρφωση του ψυχισμού του.
Τι συμβαίνει όμως άραγε όταν οι ταυτίσεις με τους γονείς γίνονται σε μια τραυματική βάση;
Όταν οι γονείς δεν μπορούν να συγκρατήσουν τις παρορμήσεις τους και εγκαταλείπονται σε αυτές, αρνούμενοι να βάλουν ένα πλαίσιο σε συγκρούσεις που τους κυριεύουν και καθιστούν δύσκολη τη σχέση με τον εαυτό τους, τη σχέση με τον σύντροφο τους και τελικά με το παιδί τους;
Όταν προβάλουν στο παιδί τους τις δικές τους δυσκολίες (αρνούμαι να δω τα λάθη μου, αλλά κρίνω μόνο τα δικά σου, αποφεύγω να διακρίνω τις αποτυχίες μου και σου καταλογίζω εσένα ότι αποτυγχάνεις σε ό,τι προσπαθείς, δυσκολεύομαι να σταθώ μόνος μου, αλλά κατηγορώ εσένα για αυτό κ.α), τότε το παιδί αποκτά μια εικόνα που δεν είναι δική του, αλλά των δυσκολιών των γονιών του.
Αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, την ψυχική του υγεία, τη σεξουαλική του ταυτότητα.
Το παιδί υφαίνει την προσωπικότητα του με νήματα που ενσωματώνει από τους γονείς του. Όσο πιο διαταραγμένοι είναι οι γονείς, τόσο το αποτέλεσμα που θα αποτυπώνεται στο παιδί θα είναι τραυματικό για το ίδιο, καταστροφικό για τις επιλογές του, αλλά και για την πορεία της ζωής του.
Υποδύεται ρόλους που δεν τον εκφράζουν, αλλά είναι αναπαραστάσεις των προβολών των γονιών του προς αυτόν. Σκηνοθετεί  τη ζωή του, η οποία είναι βασισμένη σε ξένο σενάριο, πιστεύοντας όμως πως αυτή είναι η αλήθεια του.
Η αντήχηση μέσα του της σύγκρουσης των γονιών τον κάνουν να νιώθει μετέωρος σε ένα κενό που δεν μπορεί να ορίσει μόνος του. Αισθάνεται ότι δεν μπορεί να βασιστεί σε εκείνους, αλλά και ότι δεν  μπορεί να τους αποχωριστεί.
Ο υγιής αποχωρισμός του παιδιού από τους γονείς του και η ανάληψη της ευθύνης του σαν ενήλικας γίνεται όταν νιώσει ασφαλής. Έχοντας τοποθετήσει μέσα του υγιή στοιχεία από τους γονείς του, δημιουργεί μέσα του μια νοητή φωλιά που την παίρνει μαζί του, κατοικεί με ασφάλεια σε αυτήν και οργανώνει τα ταξίδια του.
Αισθάνεται γεμάτος από εικόνες σιγουριάς από εκείνους, νιώθει ότι έχει την άδεια να πετάξει ελεύθερα και έτσι απλώνει τα φτερά του και δοκιμάζει με εμπιστοσύνη και ασφάλεια τις δυνάμεις του.
Αν όμως τον παρεμποδίσουν οι ψυχικές δυσκολίες των γονιών του, εξαρτάται από κείνους με νοσηρό τρόπο, αδυνατώντας να κάνει βήματα, μη μπορώντας να αντέξει τις ματαιώσεις τις ζωής. 
Μένει κοντά τους με ένα νοσηρό τρόπο προσπαθώντας να τους θεραπεύσει, ώστε να μπορέσει να κατακτήσει την πολυπόθητη σταθερότητα και ελευθερία του μέσα από εκείνους. Θυσιάζεται για εκείνους προσμένοντας να αλλάξουν και στη συνέχεια θυσιάζει τον εαυτό τους στους άλλους.
Γίνεται ένας  Ιάσονας, ανάμεσα σε δυο συμπληγάδες πέτρες, όπου είναι ακινητοποιημένος να αντιδράσει, γιατί δεν μπορεί να σκεφτεί τον εαυτό του και το δικαίωμα στην ελευθερία του, αλλά εκείνους και τα προβλήματά τους, οπότε η σύνθλιψη του εαυτού του είναι μοιραία.
Κάθε που απομακρύνεται από εκείνους ανησυχεί για τη ζωή τους, για τα συναισθήματά τους, φοβάται πως  χωρίς εκείνον δεν θα τα καταφέρουν. Σαν Ιφιγένεια που του ζητούν να θυσιαστεί για το δικό τους ταξίδι παραιτείται από τα δικά του όνειρα και αργοπεθαίνει ψυχικά.
Τα όνειρά του χάνουν το νόημά τους, γιατί η επιθυμία του αποτελεί βάρος για εκείνον, μια που ορισμός της επιθυμίας είναι η εξυπηρέτηση της επιθυμίας των άλλων. Κάθε θέλω του μαραίνεται, κάτω από το αφρόντιστο βλέμμα του, στη σκέψη της κούρασης που θα επακολουθήσει η ανάληψη μιας επιθυμίας που, και μόνο το άκουσμά της, τον βαραίνει.
Και όταν καταφεύγει στο μαγικό κόσμο της φαντασίας και ξεδιπλώνει το δημιουργό μέσα του, εκείνο που τον αποτρέπει είναι η ιδέα ότι πρέπει να πλάσει τα όνειρά του με υλικά που θα γαληνέψουν τους γονείς τους, για να μπορέσει και εκείνος να αποδεχτεί την πολυπόθητη ειρήνη στην ψυχή του.
Δεν έχει μάθει να σκέφτεται τον εαυτό του, οπότε οτιδήποτε κάνει το κάνει για τους άλλους και δεν αποτελεί χαρά για τον ίδιο. Προσφέρεται στους άλλους, προσφέρει και τη χαρά από τη δημιουργικότητά του και για εκείνον δεν μένουν παρά μόνο κάτι ψίχουλα, που δεν αρκούν για να χορτάσουν τη συναισθηματική του πείνα.
Ματαιωμένος καθηλώνεται ή αναβάλλει, αδυνατώντας να εμπιστευτεί τον εαυτό του και να χαράξει καινούργιους δρόμους. Βαδίζει στα χνάρια των γονιών του, υποκύπτει στις προσδοκίες τους, νιώθει ανασφάλεια και αβεβαιότητα στην ιδέα της αλλαγής και κάθε αεράκι ελευθερίας το αισθάνεται ως απειλή οπότε το αποφεύγει.  
Το φράγμα του ψυχισμού του διάχυτο από συναισθηματική δυσφορία δεν μπορεί να συγκρατήσει τα συναισθήματά του και να αποτελέσει ασπίδα που θα επεξεργάζεται τα εξωτερικά ερεθίσματα, ώστε να καλοδέχεται τα θετικά, να απαγκιστρώνεται από τα αρνητικά και να φιλτράρει τα μαθήματα από τις εμπειρίες του.
Έχοντας την ψυχική του φυσαλίδα διαρρηγμένη από τις παρορμήσεις των γονιών του, καθετί που αφουγκράζεται, ακόμα κι αν είναι θετικό, το απωθεί, για να μην κινδυνεύσει άλλο ο ψυχικός του κόσμος. Σαν η χωρητικότητα του ψυχικού του σάκου να είναι κατειλημμένη από οδύνη, οπότε οτιδήποτε άλλο δεν μπορεί να είναι ευπρόσδεκτο.
Όταν ένας άνθρωπος ματαιώνεται συνεχώς κάτω από μια ψυχική δυσφορία, η οποία αναπαράγεται στο περιβάλλον του, τότε δεν μπορεί να νιώσει ασφάλεια και να εμπιστευτεί τον εαυτό του και τους άλλους.
Παραμένει δέσμιος των ανασφαλειών του και προβάλλει ή μεταθέτει στους άλλους τους φόβους του, ενώ ο ψυχικός του κόσμος είναι αλωμένος από φαντάσματα του παρελθόντος που τον εμποδίζουν να ζήσει. Νιώθει εγκλωβισμένος και θέλει τεράστιο ψυχικό αγώνα, για να βγει από τα αδιέξοδα που πλέον τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτό του.
Εκείνο που το τρομάζει περισσότερο είναι ότι όσο μεγαλώνει και από παιδί γίνεται έφηβος και στη συνέχεια ενήλικας, διαπιστώνει ότι οικειοποιείται συμπεριφορές που τον είχαν πληγώσει στο παρελθόν και τις υιοθετεί στις σχέσεις του με τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή του. 
Αναπαράγει λάθη τα οποία τον είχαν τραυματίσει ή επιδιώκει καταστάσεις όπου αναβιώνει τα ίδια συναισθήματα, αλλά η ηχώ της απαξίωσης αντηχεί μέσα του και σαν να του κάνει υποδείξεις για ένα τρόπο που θα πρέπει να ακολουθήσει.
Κάποια παιδιά ή έφηβοι, στην προσπάθεια τους να μην αποδιοργανωθούν ψυχικά, αποσχίζονται πρόωρα από τον γονιό που πάσχει, με σοβαρό κίνδυνο για τη σεξουαλική τους ταυτότητα, αν είναι του ίδιου φύλου, ενώ, αν είναι διαφορετικού, καταδικάζονται σε μια μοναξιά, αναζητώντας εκείνο που τους έλειψε σε πρόσωπα, όπου εκείνο που τους ελκύει είναι η οικειότητα με τον γονιό που πάσχει.
Γίνονται δέσμιοι των νοσηρών τους επιλογών και εκείνες πλέον γίνονται ένας μονόδρομος, από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγει. Όταν  ο πίνακας πάνω στον οποίο έχει τοποθετηθεί η ζωή τους είναι διαποτισμένος από μια ψυχική δυσφορία, τότε οι επιλογές που ακολουθούν είναι το ίδιο διαποτισμένες από νοσηρότητα.
Οι γονείς θα πρέπει να σκύψουν στον εαυτό τους, στη μεταξύ τους σχέση, να αναζητήσουν τους λόγους που καταφεύγουν σε παρορμητικές συμπεριφορές και να προσπαθήσουν να τις αλλάξουν, γιατί αυτές οι συμπεριφορές καθρεφτίζονται στο παιδί τους. Τις υιοθετεί και τις αναπαράγει.
Οι γονείς ενός παιδιού είτε είναι μαζί είτε αποφασίσουν να ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους είναι πάντα γονείς. Η ευθύνη για ένα παιδί δε σταματά, επειδή υπάρχουν προβλήματα σε μια σχέση.
Και βέβαια το ζευγάρι, που η σχέση του ραγίζει, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να δουν ο καθένας στο παιδί τους χαρακτηριστικά του πρώην συντρόφου και να νιώσουν συναισθήματα απογοήτευσης, ματαίωσης, απόρριψης, θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουν θεραπευτικά, γιατί ένα παιδί, αν το κοιτάμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, μοιραία υιοθετεί αυτά τα χαρακτηριστικά.
Τα λάθη που έχουν γίνει στο παρελθόν είναι αναστρέψιμα, όταν υπάρχει η διάθεση από εκείνους να τα αναγνωρίσουν, να προσπαθήσουν να τα διορθώσουν και να ζητήσουν απλόχερα συγνώμη από το παιδί τους.
Τα τραύματα του παρελθόντος μπορούν να επουλωθούν, εάν οι γονείς τα παραδεχτούν και αποφασίσουν να αλλάξουν τις συμπεριφορές τους, εκφράζοντας με ένα υγιή τρόπο  το ενδιαφέρον προς τον εαυτό τους και κατ’ επέκταση για τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για εκείνους.
Οι άνθρωποι, που έχουν μεγαλώσει με γονείς οι οποίοι είχαν εγκαταλειφθεί στις παρορμήσεις τους, καλούνται να επουλώσουν τα τραύματά τους, μετά που θα τολμήσουν να τα αναγνωρίσουν και να έρθουν σε επαφή με τα συναισθήματα που είχαν απωθηθεί στον ψυχισμό τους. Η ζωή μας δεν είναι μονόδρομος.
Όσο δύσκολες κι αν ήταν οι συγκυρίες του παρελθόντος, μπορεί ο καθένας μας να διαφοροποιηθεί από την εικόνα που σχημάτισε για τον εαυτό του ως παιδί, μέσα από λάθος καθρεφτίσματα που δεν εξέφραζαν αυτόν, αλλά δυσκολίες άλλων. Μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που σχετίζεται με τον εαυτό του και με τους άλλους, αν τολμήσει να κοιτάξει την αλήθεια του, χωρίς φόβο ή πάθος.
Το παρελθόν μας μπορεί να είναι ο χάρτης μας, όμως εμείς είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας. Μπορούμε αποφασιστικά να τολμήσουμε να χαράξουμε  νέα μονοπάτια, αδοκίμαστες αλλά γοητευτικές διαδρομές, που θα τις διασχίζουμε είτε μόνοι μας απολαμβάνοντας την πορεία της ζωής μας είτε με άλλους ελκυστικούς συνοδοιπόρους που θα μας ενώνει μαζί τους η επιθυμία για ζωή.
Αν θα αναπαράγουμε το παρελθόν μας ή αν θα δημιουργήσουμε ένα νέο παρόν και ένα νέο μέλλον μέσα από τη σύνθεση αλλά και μέσα από τη διαφοροποίηση, εξαρτάται από μας. Από την αποφασιστικότητά μας, από την τόλμη μας, από την επιθυμία μας να υπάρξουμε ως οραματιστές ενός καλύτερου αύριο, ως καλλιτέχνες των στόχων μας, ως πομποί και δέκτες ζωής.
Γράφει η Αγγελική Μπολουδάκη
Η Αγγελική Μπολουδάκη είναι ιδιώτης Κοινωνική Λειτουργός, τέως στέλεχος του Κέντρου πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών Ν.Χανίων και τέως Εκπαιδευτικός Α.Τ.Ε.Ι. Είναι συγγραφέας του βιβλίου ‘Μαμά, μπαμπά, δε με κοιτάξατε και χάθηκα’, Εκδόσεις Αραξοβόλι.

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

Ποιες είναι και πώς μπορούμε να τις αναπτύξουμε;
Δεν υπάρχει μόνον ένα αλλά πολλά είδη νοημοσύνης. Και όπως δεν μπορούμε να βρούμε δύο ανθρώπους με πανομοιότυπα δακτυλικά αποτυπώματα, έτσι δεν μπορούμε να βρούμε και δύο ανθρώπους με τον ίδιο συνδυασμό απ' αυτά τα είδη νοημοσύνης!
Τη δεκαετία του 1980, ο καθηγητής της εκπαίδευσης στο πανεπιστήμιο Harvard των ΗΠΑ Dr. Howard Gardner πρότεινε μια επαναστατική θεωρία: δεν έχουμε απλώς ένα είδος νοημοσύνης, το οποίο είναι το ίδιο για κάθε άνθρωπο, αλλά υπάρχουν πολλά και διαφορετικά είδη νοημοσύνης.
Ας δούμε όμως τι εννοούμε όταν λέμε νοημοσύνη. Υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί ορισμοί σχετικά με τη νοημοσύνη. Ένας γενικός ορισμός της είναι «η ικανότητα να μαθαίνουμε, να καταλαβαίνουμε ή να διαχειριζόμαστε νέες ή δύσκολες καταστάσεις, καθώς επίσης και η ικανότητα να χρησιμοποιούμε τη λογική».
Μερικές φορές οι άνθρωποι μπερδεύουν τη νοημοσύνη -ή ευφυία- με την απόκτηση γνώσεων, όμως οι δύο έννοιες δεν είναι ταυτόσημες. Όλοι έχουμε κάποιο παράδειγμα ατόμου το οποίο για διάφορους λόγους δεν μπόρεσε να σπουδάσει, όμως διακρίνουμε ότι είναι έξυπνο παρά την έλλειψη απολυτηρίων και πτυχίων.
Ο Dr. Gardner πιστεύει ότι η νοημοσύνη είναι:
- Η ικανότητα να δημιουργεί κανείς ένα σωστό προϊόν ή ιδέα ή να προσφέρει μια υπηρεσία που έχει αξία σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο
- Μια ομάδα ικανοτήτων που βοηθά το άτομο να λύνει διάφορα προβλήματα της ζωής
- Η δυνατότητα να μαζέψει κανείς τις κατάλληλες πληροφορίες και νέα γνώση ώστε να βρει ή να δημιουργήσει λύση σε προβλήματα
Τα οκτώ είδη νοημοσύνης δείχνουν ότι υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι αλληλεπίδρασης με τον κόσμο. Το κάθε άτομο έχει έναν μοναδικό συνδυασμό ικανοτήτων ή προφίλ.
Αν και όλοι έχουμε κομμάτια και από τα οκτώ είδη νοημοσύνης, συχνά υπάρχουν άνθρωποι με ιδιαίτερα αναπτυγμένο ένα στοιχείο. Και δεν μπορούμε να βρούμε δυο άτομα με τον ακριβώς ίδιο συνδυασμό νοημοσύνης, όπως δεν υπάρχουν πανομοιότυπα δακτυλικά αποτυπώματα:
Το σχολείο και η ανάπτυξη της νοημοσύνης
Το σχολείο και η κοινωνία εστιάζουν περισσότερο στη λεκτική και τη λογικο-μαθηματική νοημοσύνη και προσπαθούν να καλλιεργήσουν αυτά το δύο είδη. Στην κοινωνία σεβόμαστε και θεωρούμε επιτυχημένους τους ανθρώπους που μιλάνε σωστά ή είναι λογικοί και συνοδεύουν αυτές τις ικανότητές τους με πτυχία.
Ωστόσο, ολοένα και περισσότερο θαυμάζουμε και θεωρούμε επιτυχημένους ανθρώπους από το χώρο των τεχνών, -της μουσικής, του χορού, θεάτρου, ζωγραφικής, κινηματογράφου…- του αθλητισμού, των επιχειρήσεων και άλλα άτομα που εμπλουτίζουν με τις ικανότητες και τα ταλέντα τους τον κόσμο στον οποίο ζούμε.
Δυστυχώς, πολλά παιδιά που έχουν αυτές τις άλλες ικανότητες δεν παίρνουν την προσοχή κι ενθάρρυνση που χρειάζονται από το σχολείο και καταλήγουν να πάρουν την ταμπέλα του «υπερκινητικού» ή «δυσλεκτικού» παιδιού.
Αυτό συμβαίνει γιατί ο δικός τους μοναδικός τρόπος σκέψης κι επίλυσης προβλημάτων δε συμβαδίζει με τον έντονο λεκτικό και μαθηματικό χαρακτήρα της διδασκαλίας.
Καθώς όμως συγκεντρώνονται νέες πληροφορίες σχετικά με τη νοημοσύνη και τις ικανότητες των παιδιών (αλλά και των ενηλίκων), δημιουργούνται νέες στρατηγικές διδασκαλίας, που δίνουν στο παιδί την ευκαιρία να μάθει με τρόπο αρμονικό προς τις ιδιαίτερες κλίσεις του.
Οι 8 νοημοσύνες!
Για να δούμε αν αναγνωρίζετε μερικά από τα διαφορετικά είδη νοημοσύνης στις παρακάτω περιπτώσεις! 
1. Η Ελένη είναι 20 μηνών και ήδη μιλάει με ολοκληρωμένες προτάσεις. Αφήνει τους γύρω της κατάπληκτους κάθε φορά, όταν προφέρει δύσκολες λέξεις όπως «πλυντήριο», χωρίς να κάνει λάθος, και όταν χρησιμοποιεί σωστά τα γένη ή τον ενικό και πληθυντικό αριθμό.
«Μπαμπά, θα πάμε στον ζωολογικό κήπο να δούμε την καμηλοπάρδαλη και τη ζέβρα;» είναι παράδειγμα πρότασης που σχηματίζει. Ο λόγος της Ελένης θυμίζει ομιλία παιδιού 4-5 ετών, και ας μην έχει κλείσει ούτε τα δύο η ίδια!
Ποια είναι η εξήγηση; Η Ελένη έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη λεκτική νοημοσύνη.
Τι είναι η λεκτική νοημοσύνη; Η ικανότητα να χρησιμοποιεί κανείς τη γλώσσα για να εκφράσει αυτό που έχει στο μυαλό του και να καταλάβει τους άλλους. Συγγραφείς, ποιητές, δημόσιοι ομιλητές, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, και όλοι όσοι χρησιμοποιούν τη γλώσσα ως βασικό εργαλείο για την εργασία τους έχουν αναπτυγμένη λεκτική νοημοσύνη.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με λεκτική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από γλώσσα και τον προφορικό και γραπτό λόγο. Τους αρέσει να συζητούν, να εξηγούν, να γράφουν, να πείθουν και να εκφράζουν τις ιδέες τους.
Τεχνολογική υποστήριξη: Ηλεκτρονικά βιβλία, CD-ROM, λογισμικό σχετικό με τη δημιουργία κειμένων (ποιήματα, ιστορίες), αρχεία PDF, λογισμικό για τη δημιουργία βιβλίων, συγγραφή σεναρίων, δημοσιογραφικό κασετόφωνο για ηχογραφήσεις, ηλεκτρονική αλληλογραφία.
2. Ο Γιώργος είναι 5 ετών. Ξέρει να μετράει ως το 1000, μπορεί να κάνει απλή πρόσθεση και αφαίρεση ως το 10 με το νου του, ενώ κάνει πράξεις με μεγαλύτερα νούμερα όταν έχει μπροστά του τουβλάκια μετρήματος. Επίσης, λύνει απλά μαθηματικά προβλήματα, σαν κι αυτά που λύνουν τα παιδιά δευτέρας δημοτικού.
Μετά την πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο η δασκάλα τηλεφώνησε στο σπίτι λέγοντας στους γονείς ότι δεν θα έπρεπε να προγυμνάζουν τον Γιώργο στο σπίτι, γιατί έτσι θα βαρεθεί στο σχολείο.
Οι γονείς αντέδρασαν έκπληκτοι, εξηγώντας ότι δεν του έχουν κάνει «ιδιαίτερα» μαθήματα, πέρα από την ενασχόλησή τους με το παιδί, την ανάγνωση βιβλίων και τα εκπαιδευτικά παιχνίδια που οι περισσότεροι γονείς προσφέρουν στα παιδιά τους.
Ποια είναι η εξήγηση; Ο Γιώργος έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αριθμητική/ λογική νοημοσύνη.
Τι είναι η αριθμητική/ λογική νοημοσύνη; Η ικανότητα να καταλαβαίνει κανείς τις βασικές αρχές που χαρακτηρίζουν ένα σύστημα που βασίζεται σε αιτία και αποτέλεσμα, όπως συμβαίνει με τους επιστήμονες. Επίσης, είναι η ικανότητα να χειρίζεται κανείς του αριθμούς και τις πράξεις, όπως οι μαθηματικοί.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με μαθηματική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από αριθμούς, λογική σκέψη, και λύση προβλημάτων. Τους αρέσει να μετράνε, να υπολογίζουν και να οργανώνουν πληροφορίες. Μπορούν να δημιουργούν νοερές εικόνες.
Τεχνολογική υποστήριξη: Ηλεκτρονικά εργαλεία που σχετίζονται με την οργάνωση (βάσεις δεδομένων, ημερολόγιο), εργαλεία υπολογισμού (spreadsheets), αριθμομηχανές, λογισμικό για επίλυση προβλημάτων.
3. Οι γονείς της Χρύσας, 7 ετών, την έγραψαν στο δημοτικό γυμναστήριο της γειτονιάς τους για να κάνει ρυθμική γυμναστική. Σύντομα η Χρύσα ξεπέρασε τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες της.
Η ευλυγισία, η ικανότητά της να εκτελεί με ευκολία, άνεση και ακρίβεια κάθε άσκηση και η δυνατότητα του σώματός της να προσαρμόζεται στις ασκήσεις πριν καλά-καλά τις παρουσιάσει ο δάσκαλος κατέστησαν ολοφάνερο ότι η Χρύσα είναι προικισμένη με αθλητικές ικανότητες. Οι γονείς της ενημερώθηκαν ότι είναι χαρισματικό παιδί στον τομέα αυτό και ότι θα πρέπει να προετοιμαστεί για πρωταθλητισμό.
Ποια είναι η εξήγηση; Η Χρύσα έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη τη σωματική/κιναισθητική νοημοσύνη.
Τι είναι η σωματική/κιναισθητική νοημοσύνη; Η ικανότητα να χρησιμοποιεί κανείς ολόκληρο το σώμα του ή μέρη του (χέρια, πόδια, δάχτυλα) για να λύσει ένα πρόβλημα, ή να παρουσιάσει ένα θέαμα, ή να φτιάξει κάτι. Το πιο χτυπητό παράδειγμα είναι οι αθλητές και οι χορευτές. 
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με σωματική νοημοσύνη μαθαίνουν μέσα από την κίνηση, όπως τον χορό, πράγματα που φτιάχνουν με τα χέρια τους (μοντέλα αεροπλάνων, κοσμήματα, πηλό, μακέτες, κατασκευές). Μπορούν να χειριστούν αντικείμενα με ευκολία και να εκφράσουν τις ιδέες τους μέσα από την κίνηση.
Τεχνολογική υποστήριξη: Βιντεοκάμερα, «επιστημονικά» παιχνίδια, τουβλάκια, είδη κατασκευής, εκπαιδευτικά προγράμματα Η/Υ για διάφορα θέματα.
4. Οι γονείς του Δημήτρη, 4 ετών, παρατήρησαν από νωρίς ότι έχει ιδιαίτερη άνεση να αντιλαμβάνεται το χώρο και τις χωροταξικές σχέσεις: τη δεύτερη μέρα που πήγε στα προνήπια, ένα σχολείο μερικά τετράγωνα πιο μακριά από το σπίτι του, ο Δημήτρης αποφάσισε να… επιστρέψει μόνος του, βρίσκοντας το δρόμο που δεν τον γνώριζε παρά μόνο από τη διαδρομή της προηγούμενης μέρας.
Το επόμενο παράδειγμα της ικανότητάς του παρουσιάστηκε όταν ο μεγαλύτερος αδερφός του, ηλικίας 7 ετών, πέταξε νευριασμένος τα παζλ που δε μπορούσε να συμπληρώσει. Ο Δημήτρης πήρε τα κομματάκια και έφτιαξε με ευκολία παζλ που δυσκολεύουν μεγαλύτερα παιδιά, όπως τον αδερφό του.
Ποια είναι η εξήγηση; Ο Δημήτρης έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη χωρική νοημοσύνη.
Τι είναι η χωρική νοημοσύνη; Η ικανότητα να μπορεί κανείς να αναπαραστήσει το χώρο στο μυαλό του, όπως οι πιλότοι, οι καπετάνιοι βρίσκουν το δρόμο, οι γλύπτες μεταφέρουν στα αγάλματα μια νοερή αναπαράσταση κάποιου πράγματος και οι αρχιτέκτονες και οι διακοσμητές φαντάζονται πρώτα κάτι και στη συνέχεια το εκτελούν. Η χωρική νοημοσύνη έχει εφαρμογές τόσο στην επιστήμη όσο και στις τέχνες.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με χωρική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα οπτικά και τείνουν να οργανώνουν τη σκέψη τους στο χώρο. Τους αρέσει να σκέφτονται με εικόνες, καθώς και να δημιουργούν εικόνες. Ακόμα, τους αρέσουν ποικίλες πληροφορίες.
Τεχνολογική υποστήριξη: Ηλεκτρονικά εργαλεία για τη διαμόρφωση ιστοσελίδων και χαρτών, παζλ, τουβλάκια κατασκευών, οπτικό υλικό όπως σλάιντς, γραφήματα, πίνακες, ταύτιση εικόνων με λέξεις.
5. Από μικρή η Ναταλία τραγουδούσε με ωραία φωνή και καθηλωνόταν όταν οι άκουγε μουσική. Σε ηλικία 6 ετών άρχισε μαθήματα πιάνου.
Από την πρώτη φορά η δασκάλα της αναγνώρισε το ταλέντο της Ναταλίας: τα δάχτυλά της έτρεχαν στο πιάνο και όταν προσπάθησε να τραγουδήσει το αγαπημένο της τραγούδι παίζοντας πιάνο, τα χέρια της ήταν σαν να ήξεραν ποιες νότες έπρεπε να πατήσουν για να ακουστεί η μελωδία! 
Η Ναταλία θυμάται και εκτελεί κομμάτια με τεράστια ευκολία, όπως και παίζει στο πιάνο κομμάτια που μόλις είχε ακούσει ή ξεσηκώσει από το ραδιόφωνο.
Ποια είναι η εξήγηση; Η Ναταλία έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη μουσική/ρυθμική νοημοσύνη.
Τι είναι η μουσική/ρυθμική νοημοσύνη; η ικανότητα να μπορεί κανείς να σκεφτεί με τη μουσική και το ρυθμό, να ακούει και να αναγνωρίζει μουσικά μοτίβα και να παίζει μουσική. 
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με μουσική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από ήχους και ακούγοντας τραγούδια, ρυθμούς, μοτίβα, έμμετρες ιστορίες
Τεχνολογική υποστήριξη: Μουσικά όργανα, σινθεσάιζερ, ηλεκτρονικά μέσα για σύνθεση και ηχογράφηση μουσικής, DVDs και CD (ήχος και κείμενο).
6. Ο Γιάννης είναι 6 ετών και όλοι συμφωνούν πως, όταν μεγαλώσει, θα γίνει δικηγόρος ή πολιτικός! Ο λόγος; Ο Γιάννης έχει ιδιαίτερη ικανότητα να καταλαβαίνει τους άλλους, να «διαβάζει» τις επιθυμίες και τους φόβους τους, να βρίσκει τα «κουμπιά» τους, ώστε να τους…χειρίζεται!
Ο Γιάννης εύκολα καταλαβαίνει πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να ζητήσει κάτι, κι εξίσου εύκολα αντιλαμβάνεται πότε οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες, ή ξέρει πώς θα πρέπει να κολακέψει κάποιον για να πετύχει κάτι. Η τακτική του είναι αποτελεσματική όχι μόνο στην οικογένειά του, αλλά και με άλλους ενήλικες και τους συμμαθητές του.
Ποια είναι η εξήγηση; Ο Γιάννης έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη διαπροσωπική νοημοσύνη.
Τι είναι η διαπροσωπική ή κοινωνική νοημοσύνη; Η ικανότητα να καταλαβαίνει κανείς τους άλλους: να κατανοεί τον χαρακτήρα τους, να αντιλαμβάνεται τα κίνητρα, τους φόβους, τις επιθυμίες και τη διάθεσή τους. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμη ιδιότητα για πολιτικούς, δασκάλους, γιατρούς και πωλητές, ή για όποιον έχει αντικείμενο εργασίας τους ανθρώπους.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με κοινωνική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από την αλληλεπίδραση με άλλους, συζητήσεις, συνεργατική εργασία και κοινωνικές δραστηριότητες.
Τεχνολογική υποστήριξη: Επεξεργασία κειμένου, ηλεκτρονική αλληλογραφία, ενασχόληση με το διαδίκτυο (forums, τσατ ρουμς), μέλος σε θεατρική ομάδα ή ομάδα συζήτησης.
7. Η Μαρία, 7 ετών, έχει ξεκάθαρες προτιμήσεις και αποφεύγει συγκεκριμένα πράγματα. Αρχικά οι γονείς της θεωρούσαν ότι πρόκειται για πείσμα. Στη συνέχεια, όμως, ανακάλυψαν ότι η Μαρία είχε πάντα κάποιο ξεκάθαρο λόγο για τα «θέλω» και τα «δε θέλω» της.
Έτσι, όταν επέμενε ότι δεν ήθελε να κάνει μπαλέτο και προτιμούσε να πάει σε ένα εργαστήρι ζωγραφικής, αποδείχτηκε ότι στο μπαλέτο δεν είχε καθόλου κίνηση και χάρη, ενώ το χέρι της πραγματικά «έπιανε» στη ζωγραφική. Η Μαρία ξέρει πότε είναι θυμωμένη ή στεναχωρημένη και γιατί, και μπορεί και διαχειρίζεται τα συναισθήματά της με θαυμαστό τρόπο.
Αντίστοιχα, ξέρει πώς να φέρεται στους άλλους και οι αντιδράσεις και η ωριμότητά της είναι τέτοιες που στην τάξη, στο εργαστήριο της ζωγραφικής και σε όποια άλλη ομάδα συνομηλίκων βρεθεί ελκύει τα άλλα παιδιά και έχει κεντρική θέση.
Ποια είναι η εξήγηση; Η Μαρία έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ενδοπροσωπική νοημοσύνη.
Τι είναι η ενδοπροσωπική νοημοσύνη; Η ικανότητα να καταλαβαίνει κανείς τον εαυτό του. Δηλαδή, να ξέρει «ποιος είναι», ποια είναι τα προτερήματα και τα ελαττώματά του, τι θέλει και τι μπορεί να κάνει, πώς αντιδρά σε πρόσωπα και πράγματα, τι πρέπει να αποφεύγει και προς τα που να κατευθύνεται. Οι άνθρωποι έλκονται από άτομα που έχουν καλή κατανόηση του εαυτού τους.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με ενδοπροσωπική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από μετα-διανοητικές διεργασίες, δηλαδή όταν παρατηρούν τον τρόπο που σκέφτονται, τη διαδικασία λήψης αποφάσεων και τα συναισθήματά τους. 
Τεχνολογική υποστήριξη: Ηλεκτρονικός υπολογιστής, όπου θα κρατούν ημερολόγιο, αναζήτηση στο διαδίκτυο, χρήση πολυμέσων, software που σχετίζεται με την επίλυση προβλημάτων.
8. Ο Πέτρος, 3 ετών, μπορεί και αναγνωρίζει και κατονομάζει δεκάδες μάρκες αυτοκινήτων, αλλά και ζώα και φυτά που βρίσκονται στα βιβλία του.
Γνωρίζει όλα τα είδη δεινόσαυρων και τις ράτσες σκύλων, σε σημείο που φέρνει τους γονείς του σε δύσκολη θέση όταν δουν στο δρόμο ένα σκυλάκι, αυτοί του πουν τι ράτσα είναι και ο Γιώργος τους διορθώσει γιατί έχουν κάνει λάθος!
Η ικανότητά του να αναγνωρίζει ζωντανά αλλά και άψυχα αντικείμενα επεκτείνεται μέχρι και στο να αναγνωρίζει δεκάδες μάρκες…αθλητικών παπουτσιών!
Ποια είναι η εξήγηση; Ο Πέτρος έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη νατουραλιστική νοημοσύνη.
Τι είναι η νατουραλιστική νοημοσύνη; Η ικανότητα να ξεχωρίζει κανείς τα διάφορα ζωντανά όντα (φυτά, ζώα) και να έχει ευαισθησία σε άλλα στοιχεία του φυσικού κόσμου (σύννεφα, πετρώματα, νερά). 
Πρόκειται για ικανότητα μεγάλης αξίας στο εξελικτικό μας παρελθόν, όταν ακόμα ζούσαμε στη φύση και ήμασταν κυνηγοί, αγρότες ή συλλέκτες. Οι βοτανολόγοι, οι γεωλόγοι, οι σεφ, για να αναφέρουμε μερικά παραδείγματα, εξακολουθούν να χρειάζονται αυτή την ικανότητα.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με νατουραλιστική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από την αλληλεπίδραση με τη φύση και το περιβάλλον, όπως με εκδρομές στη φύση, με πρότζεκτ που σχετίζονται με την παρακολούθηση φυσικών φαινομένων (πχ καλλιέργεια φακής σε κεσέ από γιαούρτι), πειράματα στη φύση και φροντίδα φυτών και ζώων.
Τεχνολογική υποστήριξη: Φωτογραφική μηχανή και βιντεοκάμερα για αποτύπωση του φυσικού κόσμου, μικροσκόπιο, τηλεσκόπιο, φυτολόγιο, μοντέλα κατασκευής φυσικού κόσμου.
Γράφει η Λίζα Βάρβογλη, ψυχολόγος -ψυχοθεραπεύτρια -παιδοψυχολόγος, Ph.D..
Πηγή: archive.in.gr


Οι 8 Νοημοσύνες ενός παιδιού

Ποιες είναι και πώς μπορούμε να τις αναπτύξουμε;
Δεν υπάρχει μόνον ένα αλλά πολλά είδη νοημοσύνης. Και όπως δεν μπορούμε να βρούμε δύο ανθρώπους με πανομοιότυπα δακτυλικά αποτυπώματα, έτσι δεν μπορούμε να βρούμε και δύο ανθρώπους με τον ίδιο συνδυασμό απ' αυτά τα είδη νοημοσύνης!
Τη δεκαετία του 1980, ο καθηγητής της εκπαίδευσης στο πανεπιστήμιο Harvard των ΗΠΑ Dr. Howard Gardner πρότεινε μια επαναστατική θεωρία: δεν έχουμε απλώς ένα είδος νοημοσύνης, το οποίο είναι το ίδιο για κάθε άνθρωπο, αλλά υπάρχουν πολλά και διαφορετικά είδη νοημοσύνης.
Ας δούμε όμως τι εννοούμε όταν λέμε νοημοσύνη. Υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί ορισμοί σχετικά με τη νοημοσύνη. Ένας γενικός ορισμός της είναι «η ικανότητα να μαθαίνουμε, να καταλαβαίνουμε ή να διαχειριζόμαστε νέες ή δύσκολες καταστάσεις, καθώς επίσης και η ικανότητα να χρησιμοποιούμε τη λογική».
Μερικές φορές οι άνθρωποι μπερδεύουν τη νοημοσύνη -ή ευφυία- με την απόκτηση γνώσεων, όμως οι δύο έννοιες δεν είναι ταυτόσημες. Όλοι έχουμε κάποιο παράδειγμα ατόμου το οποίο για διάφορους λόγους δεν μπόρεσε να σπουδάσει, όμως διακρίνουμε ότι είναι έξυπνο παρά την έλλειψη απολυτηρίων και πτυχίων.
Ο Dr. Gardner πιστεύει ότι η νοημοσύνη είναι:
- Η ικανότητα να δημιουργεί κανείς ένα σωστό προϊόν ή ιδέα ή να προσφέρει μια υπηρεσία που έχει αξία σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο
- Μια ομάδα ικανοτήτων που βοηθά το άτομο να λύνει διάφορα προβλήματα της ζωής
- Η δυνατότητα να μαζέψει κανείς τις κατάλληλες πληροφορίες και νέα γνώση ώστε να βρει ή να δημιουργήσει λύση σε προβλήματα
Τα οκτώ είδη νοημοσύνης δείχνουν ότι υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι αλληλεπίδρασης με τον κόσμο. Το κάθε άτομο έχει έναν μοναδικό συνδυασμό ικανοτήτων ή προφίλ.
Αν και όλοι έχουμε κομμάτια και από τα οκτώ είδη νοημοσύνης, συχνά υπάρχουν άνθρωποι με ιδιαίτερα αναπτυγμένο ένα στοιχείο. Και δεν μπορούμε να βρούμε δυο άτομα με τον ακριβώς ίδιο συνδυασμό νοημοσύνης, όπως δεν υπάρχουν πανομοιότυπα δακτυλικά αποτυπώματα:
Το σχολείο και η ανάπτυξη της νοημοσύνης
Το σχολείο και η κοινωνία εστιάζουν περισσότερο στη λεκτική και τη λογικο-μαθηματική νοημοσύνη και προσπαθούν να καλλιεργήσουν αυτά το δύο είδη. Στην κοινωνία σεβόμαστε και θεωρούμε επιτυχημένους τους ανθρώπους που μιλάνε σωστά ή είναι λογικοί και συνοδεύουν αυτές τις ικανότητές τους με πτυχία.
Ωστόσο, ολοένα και περισσότερο θαυμάζουμε και θεωρούμε επιτυχημένους ανθρώπους από το χώρο των τεχνών, -της μουσικής, του χορού, θεάτρου, ζωγραφικής, κινηματογράφου…- του αθλητισμού, των επιχειρήσεων και άλλα άτομα που εμπλουτίζουν με τις ικανότητες και τα ταλέντα τους τον κόσμο στον οποίο ζούμε.
Δυστυχώς, πολλά παιδιά που έχουν αυτές τις άλλες ικανότητες δεν παίρνουν την προσοχή κι ενθάρρυνση που χρειάζονται από το σχολείο και καταλήγουν να πάρουν την ταμπέλα του «υπερκινητικού» ή «δυσλεκτικού» παιδιού.
Αυτό συμβαίνει γιατί ο δικός τους μοναδικός τρόπος σκέψης κι επίλυσης προβλημάτων δε συμβαδίζει με τον έντονο λεκτικό και μαθηματικό χαρακτήρα της διδασκαλίας.
Καθώς όμως συγκεντρώνονται νέες πληροφορίες σχετικά με τη νοημοσύνη και τις ικανότητες των παιδιών (αλλά και των ενηλίκων), δημιουργούνται νέες στρατηγικές διδασκαλίας, που δίνουν στο παιδί την ευκαιρία να μάθει με τρόπο αρμονικό προς τις ιδιαίτερες κλίσεις του.
Οι 8 νοημοσύνες!
Για να δούμε αν αναγνωρίζετε μερικά από τα διαφορετικά είδη νοημοσύνης στις παρακάτω περιπτώσεις! 
1. Η Ελένη είναι 20 μηνών και ήδη μιλάει με ολοκληρωμένες προτάσεις. Αφήνει τους γύρω της κατάπληκτους κάθε φορά, όταν προφέρει δύσκολες λέξεις όπως «πλυντήριο», χωρίς να κάνει λάθος, και όταν χρησιμοποιεί σωστά τα γένη ή τον ενικό και πληθυντικό αριθμό.
«Μπαμπά, θα πάμε στον ζωολογικό κήπο να δούμε την καμηλοπάρδαλη και τη ζέβρα;» είναι παράδειγμα πρότασης που σχηματίζει. Ο λόγος της Ελένης θυμίζει ομιλία παιδιού 4-5 ετών, και ας μην έχει κλείσει ούτε τα δύο η ίδια!
Ποια είναι η εξήγηση; Η Ελένη έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη λεκτική νοημοσύνη.
Τι είναι η λεκτική νοημοσύνη; Η ικανότητα να χρησιμοποιεί κανείς τη γλώσσα για να εκφράσει αυτό που έχει στο μυαλό του και να καταλάβει τους άλλους. Συγγραφείς, ποιητές, δημόσιοι ομιλητές, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, και όλοι όσοι χρησιμοποιούν τη γλώσσα ως βασικό εργαλείο για την εργασία τους έχουν αναπτυγμένη λεκτική νοημοσύνη.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με λεκτική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από γλώσσα και τον προφορικό και γραπτό λόγο. Τους αρέσει να συζητούν, να εξηγούν, να γράφουν, να πείθουν και να εκφράζουν τις ιδέες τους.
Τεχνολογική υποστήριξη: Ηλεκτρονικά βιβλία, CD-ROM, λογισμικό σχετικό με τη δημιουργία κειμένων (ποιήματα, ιστορίες), αρχεία PDF, λογισμικό για τη δημιουργία βιβλίων, συγγραφή σεναρίων, δημοσιογραφικό κασετόφωνο για ηχογραφήσεις, ηλεκτρονική αλληλογραφία.
2. Ο Γιώργος είναι 5 ετών. Ξέρει να μετράει ως το 1000, μπορεί να κάνει απλή πρόσθεση και αφαίρεση ως το 10 με το νου του, ενώ κάνει πράξεις με μεγαλύτερα νούμερα όταν έχει μπροστά του τουβλάκια μετρήματος. Επίσης, λύνει απλά μαθηματικά προβλήματα, σαν κι αυτά που λύνουν τα παιδιά δευτέρας δημοτικού.
Μετά την πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο η δασκάλα τηλεφώνησε στο σπίτι λέγοντας στους γονείς ότι δεν θα έπρεπε να προγυμνάζουν τον Γιώργο στο σπίτι, γιατί έτσι θα βαρεθεί στο σχολείο.
Οι γονείς αντέδρασαν έκπληκτοι, εξηγώντας ότι δεν του έχουν κάνει «ιδιαίτερα» μαθήματα, πέρα από την ενασχόλησή τους με το παιδί, την ανάγνωση βιβλίων και τα εκπαιδευτικά παιχνίδια που οι περισσότεροι γονείς προσφέρουν στα παιδιά τους.
Ποια είναι η εξήγηση; Ο Γιώργος έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αριθμητική/ λογική νοημοσύνη.
Τι είναι η αριθμητική/ λογική νοημοσύνη; Η ικανότητα να καταλαβαίνει κανείς τις βασικές αρχές που χαρακτηρίζουν ένα σύστημα που βασίζεται σε αιτία και αποτέλεσμα, όπως συμβαίνει με τους επιστήμονες. Επίσης, είναι η ικανότητα να χειρίζεται κανείς του αριθμούς και τις πράξεις, όπως οι μαθηματικοί.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με μαθηματική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από αριθμούς, λογική σκέψη, και λύση προβλημάτων. Τους αρέσει να μετράνε, να υπολογίζουν και να οργανώνουν πληροφορίες. Μπορούν να δημιουργούν νοερές εικόνες.
Τεχνολογική υποστήριξη: Ηλεκτρονικά εργαλεία που σχετίζονται με την οργάνωση (βάσεις δεδομένων, ημερολόγιο), εργαλεία υπολογισμού (spreadsheets), αριθμομηχανές, λογισμικό για επίλυση προβλημάτων.
3. Οι γονείς της Χρύσας, 7 ετών, την έγραψαν στο δημοτικό γυμναστήριο της γειτονιάς τους για να κάνει ρυθμική γυμναστική. Σύντομα η Χρύσα ξεπέρασε τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες της.
Η ευλυγισία, η ικανότητά της να εκτελεί με ευκολία, άνεση και ακρίβεια κάθε άσκηση και η δυνατότητα του σώματός της να προσαρμόζεται στις ασκήσεις πριν καλά-καλά τις παρουσιάσει ο δάσκαλος κατέστησαν ολοφάνερο ότι η Χρύσα είναι προικισμένη με αθλητικές ικανότητες. Οι γονείς της ενημερώθηκαν ότι είναι χαρισματικό παιδί στον τομέα αυτό και ότι θα πρέπει να προετοιμαστεί για πρωταθλητισμό.
Ποια είναι η εξήγηση; Η Χρύσα έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη τη σωματική/κιναισθητική νοημοσύνη.
Τι είναι η σωματική/κιναισθητική νοημοσύνη; Η ικανότητα να χρησιμοποιεί κανείς ολόκληρο το σώμα του ή μέρη του (χέρια, πόδια, δάχτυλα) για να λύσει ένα πρόβλημα, ή να παρουσιάσει ένα θέαμα, ή να φτιάξει κάτι. Το πιο χτυπητό παράδειγμα είναι οι αθλητές και οι χορευτές. 
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με σωματική νοημοσύνη μαθαίνουν μέσα από την κίνηση, όπως τον χορό, πράγματα που φτιάχνουν με τα χέρια τους (μοντέλα αεροπλάνων, κοσμήματα, πηλό, μακέτες, κατασκευές). Μπορούν να χειριστούν αντικείμενα με ευκολία και να εκφράσουν τις ιδέες τους μέσα από την κίνηση.
Τεχνολογική υποστήριξη: Βιντεοκάμερα, «επιστημονικά» παιχνίδια, τουβλάκια, είδη κατασκευής, εκπαιδευτικά προγράμματα Η/Υ για διάφορα θέματα.
4. Οι γονείς του Δημήτρη, 4 ετών, παρατήρησαν από νωρίς ότι έχει ιδιαίτερη άνεση να αντιλαμβάνεται το χώρο και τις χωροταξικές σχέσεις: τη δεύτερη μέρα που πήγε στα προνήπια, ένα σχολείο μερικά τετράγωνα πιο μακριά από το σπίτι του, ο Δημήτρης αποφάσισε να… επιστρέψει μόνος του, βρίσκοντας το δρόμο που δεν τον γνώριζε παρά μόνο από τη διαδρομή της προηγούμενης μέρας.
Το επόμενο παράδειγμα της ικανότητάς του παρουσιάστηκε όταν ο μεγαλύτερος αδερφός του, ηλικίας 7 ετών, πέταξε νευριασμένος τα παζλ που δε μπορούσε να συμπληρώσει. Ο Δημήτρης πήρε τα κομματάκια και έφτιαξε με ευκολία παζλ που δυσκολεύουν μεγαλύτερα παιδιά, όπως τον αδερφό του.
Ποια είναι η εξήγηση; Ο Δημήτρης έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη χωρική νοημοσύνη.
Τι είναι η χωρική νοημοσύνη; Η ικανότητα να μπορεί κανείς να αναπαραστήσει το χώρο στο μυαλό του, όπως οι πιλότοι, οι καπετάνιοι βρίσκουν το δρόμο, οι γλύπτες μεταφέρουν στα αγάλματα μια νοερή αναπαράσταση κάποιου πράγματος και οι αρχιτέκτονες και οι διακοσμητές φαντάζονται πρώτα κάτι και στη συνέχεια το εκτελούν. Η χωρική νοημοσύνη έχει εφαρμογές τόσο στην επιστήμη όσο και στις τέχνες.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με χωρική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα οπτικά και τείνουν να οργανώνουν τη σκέψη τους στο χώρο. Τους αρέσει να σκέφτονται με εικόνες, καθώς και να δημιουργούν εικόνες. Ακόμα, τους αρέσουν ποικίλες πληροφορίες.
Τεχνολογική υποστήριξη: Ηλεκτρονικά εργαλεία για τη διαμόρφωση ιστοσελίδων και χαρτών, παζλ, τουβλάκια κατασκευών, οπτικό υλικό όπως σλάιντς, γραφήματα, πίνακες, ταύτιση εικόνων με λέξεις.
5. Από μικρή η Ναταλία τραγουδούσε με ωραία φωνή και καθηλωνόταν όταν οι άκουγε μουσική. Σε ηλικία 6 ετών άρχισε μαθήματα πιάνου.
Από την πρώτη φορά η δασκάλα της αναγνώρισε το ταλέντο της Ναταλίας: τα δάχτυλά της έτρεχαν στο πιάνο και όταν προσπάθησε να τραγουδήσει το αγαπημένο της τραγούδι παίζοντας πιάνο, τα χέρια της ήταν σαν να ήξεραν ποιες νότες έπρεπε να πατήσουν για να ακουστεί η μελωδία! 
Η Ναταλία θυμάται και εκτελεί κομμάτια με τεράστια ευκολία, όπως και παίζει στο πιάνο κομμάτια που μόλις είχε ακούσει ή ξεσηκώσει από το ραδιόφωνο.
Ποια είναι η εξήγηση; Η Ναταλία έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη μουσική/ρυθμική νοημοσύνη.
Τι είναι η μουσική/ρυθμική νοημοσύνη; η ικανότητα να μπορεί κανείς να σκεφτεί με τη μουσική και το ρυθμό, να ακούει και να αναγνωρίζει μουσικά μοτίβα και να παίζει μουσική. 
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με μουσική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από ήχους και ακούγοντας τραγούδια, ρυθμούς, μοτίβα, έμμετρες ιστορίες
Τεχνολογική υποστήριξη: Μουσικά όργανα, σινθεσάιζερ, ηλεκτρονικά μέσα για σύνθεση και ηχογράφηση μουσικής, DVDs και CD (ήχος και κείμενο).
6. Ο Γιάννης είναι 6 ετών και όλοι συμφωνούν πως, όταν μεγαλώσει, θα γίνει δικηγόρος ή πολιτικός! Ο λόγος; Ο Γιάννης έχει ιδιαίτερη ικανότητα να καταλαβαίνει τους άλλους, να «διαβάζει» τις επιθυμίες και τους φόβους τους, να βρίσκει τα «κουμπιά» τους, ώστε να τους…χειρίζεται!
Ο Γιάννης εύκολα καταλαβαίνει πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να ζητήσει κάτι, κι εξίσου εύκολα αντιλαμβάνεται πότε οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες, ή ξέρει πώς θα πρέπει να κολακέψει κάποιον για να πετύχει κάτι. Η τακτική του είναι αποτελεσματική όχι μόνο στην οικογένειά του, αλλά και με άλλους ενήλικες και τους συμμαθητές του.
Ποια είναι η εξήγηση; Ο Γιάννης έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη διαπροσωπική νοημοσύνη.
Τι είναι η διαπροσωπική ή κοινωνική νοημοσύνη; Η ικανότητα να καταλαβαίνει κανείς τους άλλους: να κατανοεί τον χαρακτήρα τους, να αντιλαμβάνεται τα κίνητρα, τους φόβους, τις επιθυμίες και τη διάθεσή τους. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμη ιδιότητα για πολιτικούς, δασκάλους, γιατρούς και πωλητές, ή για όποιον έχει αντικείμενο εργασίας τους ανθρώπους.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με κοινωνική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από την αλληλεπίδραση με άλλους, συζητήσεις, συνεργατική εργασία και κοινωνικές δραστηριότητες.
Τεχνολογική υποστήριξη: Επεξεργασία κειμένου, ηλεκτρονική αλληλογραφία, ενασχόληση με το διαδίκτυο (forums, τσατ ρουμς), μέλος σε θεατρική ομάδα ή ομάδα συζήτησης.
7. Η Μαρία, 7 ετών, έχει ξεκάθαρες προτιμήσεις και αποφεύγει συγκεκριμένα πράγματα. Αρχικά οι γονείς της θεωρούσαν ότι πρόκειται για πείσμα. Στη συνέχεια, όμως, ανακάλυψαν ότι η Μαρία είχε πάντα κάποιο ξεκάθαρο λόγο για τα «θέλω» και τα «δε θέλω» της.
Έτσι, όταν επέμενε ότι δεν ήθελε να κάνει μπαλέτο και προτιμούσε να πάει σε ένα εργαστήρι ζωγραφικής, αποδείχτηκε ότι στο μπαλέτο δεν είχε καθόλου κίνηση και χάρη, ενώ το χέρι της πραγματικά «έπιανε» στη ζωγραφική. Η Μαρία ξέρει πότε είναι θυμωμένη ή στεναχωρημένη και γιατί, και μπορεί και διαχειρίζεται τα συναισθήματά της με θαυμαστό τρόπο.
Αντίστοιχα, ξέρει πώς να φέρεται στους άλλους και οι αντιδράσεις και η ωριμότητά της είναι τέτοιες που στην τάξη, στο εργαστήριο της ζωγραφικής και σε όποια άλλη ομάδα συνομηλίκων βρεθεί ελκύει τα άλλα παιδιά και έχει κεντρική θέση.
Ποια είναι η εξήγηση; Η Μαρία έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ενδοπροσωπική νοημοσύνη.
Τι είναι η ενδοπροσωπική νοημοσύνη; Η ικανότητα να καταλαβαίνει κανείς τον εαυτό του. Δηλαδή, να ξέρει «ποιος είναι», ποια είναι τα προτερήματα και τα ελαττώματά του, τι θέλει και τι μπορεί να κάνει, πώς αντιδρά σε πρόσωπα και πράγματα, τι πρέπει να αποφεύγει και προς τα που να κατευθύνεται. Οι άνθρωποι έλκονται από άτομα που έχουν καλή κατανόηση του εαυτού τους.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με ενδοπροσωπική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από μετα-διανοητικές διεργασίες, δηλαδή όταν παρατηρούν τον τρόπο που σκέφτονται, τη διαδικασία λήψης αποφάσεων και τα συναισθήματά τους. 
Τεχνολογική υποστήριξη: Ηλεκτρονικός υπολογιστής, όπου θα κρατούν ημερολόγιο, αναζήτηση στο διαδίκτυο, χρήση πολυμέσων, software που σχετίζεται με την επίλυση προβλημάτων.
8. Ο Πέτρος, 3 ετών, μπορεί και αναγνωρίζει και κατονομάζει δεκάδες μάρκες αυτοκινήτων, αλλά και ζώα και φυτά που βρίσκονται στα βιβλία του.
Γνωρίζει όλα τα είδη δεινόσαυρων και τις ράτσες σκύλων, σε σημείο που φέρνει τους γονείς του σε δύσκολη θέση όταν δουν στο δρόμο ένα σκυλάκι, αυτοί του πουν τι ράτσα είναι και ο Γιώργος τους διορθώσει γιατί έχουν κάνει λάθος!
Η ικανότητά του να αναγνωρίζει ζωντανά αλλά και άψυχα αντικείμενα επεκτείνεται μέχρι και στο να αναγνωρίζει δεκάδες μάρκες…αθλητικών παπουτσιών!
Ποια είναι η εξήγηση; Ο Πέτρος έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη νατουραλιστική νοημοσύνη.
Τι είναι η νατουραλιστική νοημοσύνη; Η ικανότητα να ξεχωρίζει κανείς τα διάφορα ζωντανά όντα (φυτά, ζώα) και να έχει ευαισθησία σε άλλα στοιχεία του φυσικού κόσμου (σύννεφα, πετρώματα, νερά). 
Πρόκειται για ικανότητα μεγάλης αξίας στο εξελικτικό μας παρελθόν, όταν ακόμα ζούσαμε στη φύση και ήμασταν κυνηγοί, αγρότες ή συλλέκτες. Οι βοτανολόγοι, οι γεωλόγοι, οι σεφ, για να αναφέρουμε μερικά παραδείγματα, εξακολουθούν να χρειάζονται αυτή την ικανότητα.
Για καλύτερη μάθηση: Τα παιδιά με νατουραλιστική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από την αλληλεπίδραση με τη φύση και το περιβάλλον, όπως με εκδρομές στη φύση, με πρότζεκτ που σχετίζονται με την παρακολούθηση φυσικών φαινομένων (πχ καλλιέργεια φακής σε κεσέ από γιαούρτι), πειράματα στη φύση και φροντίδα φυτών και ζώων.
Τεχνολογική υποστήριξη: Φωτογραφική μηχανή και βιντεοκάμερα για αποτύπωση του φυσικού κόσμου, μικροσκόπιο, τηλεσκόπιο, φυτολόγιο, μοντέλα κατασκευής φυσικού κόσμου.
Γράφει η Λίζα Βάρβογλη, ψυχολόγος -ψυχοθεραπεύτρια -παιδοψυχολόγος, Ph.D..
Πηγή: archive.in.gr


Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Μια μαμά αγαπά και λατρεύει το παιδί της. Μια μαμά όμως θα φωνάξει, θα θυμώσει και θα πει αυτό που θέλει χωρίς να διστάσει. Θα είναι ειλικρινής.
Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι λόγοι που κάνουν μια μαμά την καλύτερη φίλη του παιδιού της. Ποιοι είναι αυτοί;
Ξέρει και αποδέχεται το παιδί της έτσι όπως είναι ακόμη και όταν έχει «τις μαύρες του»
Ακόμη και όταν το παιδί της τη διώχνει, είναι κάπου κοντά.
Κρατά το χέρι του παιδιού της, ακόμη και όταν αυτό χαθεί.
Βάζει την ευτυχία του παιδιού της πάνω από τη δική της.
Υποστηρίζει το παιδί της όταν δεν το κάνει κανένας άλλος.
Δεν φοβάται να είναι ειλικρινής απέναντι στο παιδί της.
Ανησυχεί για το παιδί της περισσότερο από τον καθένα, ακόμη και όταν εκείνο πιστεύει το αντίθετο.
Ποτέ δεν πρόκειται να «κρεμάσει» το παιδί της.
Θα φωνάξει κατάμουτρα στο παιδί της και όχι πίσω από την πλάτη του.
Μισεί τους ίδιους ανθρώπους που μισεί το παιδί της.
Επειδή το «αίμα νερό δεν γίνεται»!
Μια μαμά πάντα θα αγαπά το παιδί της. Πάντα θα βρίσκεται διακριτικά στο πλάι του. Πάντα θα φωνάζει για να το προστατέψει. Πάντα θα το αγκαλιάζει. Πάντα θα το φιλάει. Και πάντα θα έχει την πόρτα της ανοιχτή ότι ώρα και αν είναι, όποτε και αν είναι.
Πηγή: mothersblog.gr

10+1 λόγοι που κάνουν μια μαμά την καλύτερη φίλη σας!

Μια μαμά αγαπά και λατρεύει το παιδί της. Μια μαμά όμως θα φωνάξει, θα θυμώσει και θα πει αυτό που θέλει χωρίς να διστάσει. Θα είναι ειλικρινής.
Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι λόγοι που κάνουν μια μαμά την καλύτερη φίλη του παιδιού της. Ποιοι είναι αυτοί;
Ξέρει και αποδέχεται το παιδί της έτσι όπως είναι ακόμη και όταν έχει «τις μαύρες του»
Ακόμη και όταν το παιδί της τη διώχνει, είναι κάπου κοντά.
Κρατά το χέρι του παιδιού της, ακόμη και όταν αυτό χαθεί.
Βάζει την ευτυχία του παιδιού της πάνω από τη δική της.
Υποστηρίζει το παιδί της όταν δεν το κάνει κανένας άλλος.
Δεν φοβάται να είναι ειλικρινής απέναντι στο παιδί της.
Ανησυχεί για το παιδί της περισσότερο από τον καθένα, ακόμη και όταν εκείνο πιστεύει το αντίθετο.
Ποτέ δεν πρόκειται να «κρεμάσει» το παιδί της.
Θα φωνάξει κατάμουτρα στο παιδί της και όχι πίσω από την πλάτη του.
Μισεί τους ίδιους ανθρώπους που μισεί το παιδί της.
Επειδή το «αίμα νερό δεν γίνεται»!
Μια μαμά πάντα θα αγαπά το παιδί της. Πάντα θα βρίσκεται διακριτικά στο πλάι του. Πάντα θα φωνάζει για να το προστατέψει. Πάντα θα το αγκαλιάζει. Πάντα θα το φιλάει. Και πάντα θα έχει την πόρτα της ανοιχτή ότι ώρα και αν είναι, όποτε και αν είναι.
Πηγή: mothersblog.gr

Η μαμά ξέρει καλύτερα ή τουλάχιστον έτσι λένε. Μία ειδικός στην ανατροφή των παιδιών, λέει πως οι μαμάδες πρέπει να αφήσουν τους μπαμπάδες να έχουν μεγαλύτερο ενεργό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών, ειδικά όταν πρόκειται για τους γιους τους.
Στο νέο της βιβλίο, η συγγραφέας Noël Janis-Norton λέει ότι οι μαμάδες μπορεί να είναι πολύ κτητικές, όσον αφορά τους γιους αλλά οι άνδρες είναι εκείνοι που έχουν πολύ μεγαλύτερη επιρροή από ό, τι οι γυναίκες στα αγόρια ώστε να γίνουν σωστοί ενήλικες. Οι μαμάδες όμως δύσκολα κάνουν πίσω ώστε να αφήσουν τους μπαμπάδες να αναλάβουν τα ηνία.
Στο βιβλίο της η συγγραφέας επίσης αναφέρει, πώς μια ισχυρή πατρική φιγούρα - η οποία θα μπορούσε να είναι ένας πατριός, ο παππούς ή ο θείος - είναι ζωτικής σημασίας για τα αγόρια καθώς μαθαίνουν πώς να χειρίζονται τα συναισθήματά τους, τη σωματική δύναμη και πώς να σέβονται τους άλλους και τον εαυτό τους.
Επίσης αναφέρει ότι οι μητέρες θα πρέπει να επιτρέψουν στους μπαμπάδες να βρουν τη δική τους φόρμουλα στην ανατροφή των παιδιών - και αυτό περιλαμβάνει το να τους αφήνουν να κάνουν τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο από τον δικό τους!
«Οι μητέρες πρέπει να επιτρέπουν στους μπαμπάδες να είναι μπαμπάδες και να έχουν τη δική τους μοναδική σχέση με τα παιδιά τους - και ιδίως με τα αγόρια τους - χωρίς να προσπαθούν να τα χειραγωγήσουν» ανέφερε η Norton στην Daily Mail. «Ένα αγόρι κάποια στιγμή θα χάσει το σεβασμό για την μητέρα του, όταν εκείνη κριτικάρει συνέχεια τον πατέρα του!».
Η Janis-Norton, η οποία κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο της «Πιο ήρεμα, πιο εύκολα, πιο ευτυχισμένα αγόρια», λέει πως οι μαμάδες συχνά υποθέτουν ότι γνωρίζουν τα πάντα καλύτερα από τους μπαμπάδες.
Μέσα από το βιβλίο της προσπαθεί να συμβουλέψει τις μητέρες ότι μερικές φορές, χρειάζεται να κάνουν ένα βήμα πίσω, αφήνοντας τους μπαμπάδες να σφυρηλατήσουν ενεργά τη σχέση πατέρα-γιου.
Πηγή: mothersblog.gr


Οι μαμάδες πρέπει να αφήσουν τους μπαμπάδες να δεθούν με τους γιους τους!

Η μαμά ξέρει καλύτερα ή τουλάχιστον έτσι λένε. Μία ειδικός στην ανατροφή των παιδιών, λέει πως οι μαμάδες πρέπει να αφήσουν τους μπαμπάδες να έχουν μεγαλύτερο ενεργό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών, ειδικά όταν πρόκειται για τους γιους τους.
Στο νέο της βιβλίο, η συγγραφέας Noël Janis-Norton λέει ότι οι μαμάδες μπορεί να είναι πολύ κτητικές, όσον αφορά τους γιους αλλά οι άνδρες είναι εκείνοι που έχουν πολύ μεγαλύτερη επιρροή από ό, τι οι γυναίκες στα αγόρια ώστε να γίνουν σωστοί ενήλικες. Οι μαμάδες όμως δύσκολα κάνουν πίσω ώστε να αφήσουν τους μπαμπάδες να αναλάβουν τα ηνία.
Στο βιβλίο της η συγγραφέας επίσης αναφέρει, πώς μια ισχυρή πατρική φιγούρα - η οποία θα μπορούσε να είναι ένας πατριός, ο παππούς ή ο θείος - είναι ζωτικής σημασίας για τα αγόρια καθώς μαθαίνουν πώς να χειρίζονται τα συναισθήματά τους, τη σωματική δύναμη και πώς να σέβονται τους άλλους και τον εαυτό τους.
Επίσης αναφέρει ότι οι μητέρες θα πρέπει να επιτρέψουν στους μπαμπάδες να βρουν τη δική τους φόρμουλα στην ανατροφή των παιδιών - και αυτό περιλαμβάνει το να τους αφήνουν να κάνουν τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο από τον δικό τους!
«Οι μητέρες πρέπει να επιτρέπουν στους μπαμπάδες να είναι μπαμπάδες και να έχουν τη δική τους μοναδική σχέση με τα παιδιά τους - και ιδίως με τα αγόρια τους - χωρίς να προσπαθούν να τα χειραγωγήσουν» ανέφερε η Norton στην Daily Mail. «Ένα αγόρι κάποια στιγμή θα χάσει το σεβασμό για την μητέρα του, όταν εκείνη κριτικάρει συνέχεια τον πατέρα του!».
Η Janis-Norton, η οποία κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο της «Πιο ήρεμα, πιο εύκολα, πιο ευτυχισμένα αγόρια», λέει πως οι μαμάδες συχνά υποθέτουν ότι γνωρίζουν τα πάντα καλύτερα από τους μπαμπάδες.
Μέσα από το βιβλίο της προσπαθεί να συμβουλέψει τις μητέρες ότι μερικές φορές, χρειάζεται να κάνουν ένα βήμα πίσω, αφήνοντας τους μπαμπάδες να σφυρηλατήσουν ενεργά τη σχέση πατέρα-γιου.
Πηγή: mothersblog.gr


Οι περισσότεροι γονείς δυσκολεύονται να πείσουν τα παιδιά τους να φάνε τα λαχανικά. Αν ανήκετε σε αυτούς, δώστε στα παιδιά σας μια τσάπα και στείλτε τα στον κήπο.
Όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες, τα παιδιά που μαθαίνουν να καλλιεργούν λαχανικά, είναι πιο πιθανό να τρώνε υγιεινά.
Σε έρευνα που πραγματοποίησαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Οχάιο και του Πανεπιστημίου Cornell στη Νέα Υόρκησε σε αμερικανούς μαθητές, ανακάλυψαν ότι τα παιδιά έχουν 5 φορές περισσότερες πιθανότητες να φάνε σαλάτα, αν έχουν εμπλακεί τα ίδια στη διαδικασία καλλιέργειας των λαχανικών.
Η επιστημονική ομάδα μελέτησε 370 μαθητές από τη Νέα Υόρκη που έτρωγαν μεσημεριανό από την καντίνα του σχολείου τους σε τρεις διαφορετικές μέρες, προκειμένου να διαπιστώσουν τι τροφές επέλεγαν να βάλουν στο πιάτο τους και ποιες απέφευγαν να δοκιμάσουν.
Συνήθως, μόλις το 2% των μαθητών πρόσθεταν σαλάτα στο κυρίως γεύμα τους, τόνισαν οι ερευνητές. Όταν, όμως, τα υλικά της σαλάτας καλλιεργούνταν από τους ίδιους τους μαθητές στο πλαίσιο μιας σχολικής έρευνας, το ποσοστό των παιδιών που έκαναν υγιεινές διατροφικές επιλογές αυξήθηκε στο 10%.
Παλιότερη έρευνα από το Πανεπιστήμιο Leeds είχε ανακαλύψει ότι το να προσφέρουμε λαχανικά σε παιδιά πριν από την ηλικία των 2 ετών, αυξάνει την πιθανότητα να τους αρέσει στο μέλλον η γεύση τους.
Πηγή:www.onmed.gr


Πώς θα μάθετε το παιδί σας να τρώει λαχανικά

Οι περισσότεροι γονείς δυσκολεύονται να πείσουν τα παιδιά τους να φάνε τα λαχανικά. Αν ανήκετε σε αυτούς, δώστε στα παιδιά σας μια τσάπα και στείλτε τα στον κήπο.
Όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες, τα παιδιά που μαθαίνουν να καλλιεργούν λαχανικά, είναι πιο πιθανό να τρώνε υγιεινά.
Σε έρευνα που πραγματοποίησαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Οχάιο και του Πανεπιστημίου Cornell στη Νέα Υόρκησε σε αμερικανούς μαθητές, ανακάλυψαν ότι τα παιδιά έχουν 5 φορές περισσότερες πιθανότητες να φάνε σαλάτα, αν έχουν εμπλακεί τα ίδια στη διαδικασία καλλιέργειας των λαχανικών.
Η επιστημονική ομάδα μελέτησε 370 μαθητές από τη Νέα Υόρκη που έτρωγαν μεσημεριανό από την καντίνα του σχολείου τους σε τρεις διαφορετικές μέρες, προκειμένου να διαπιστώσουν τι τροφές επέλεγαν να βάλουν στο πιάτο τους και ποιες απέφευγαν να δοκιμάσουν.
Συνήθως, μόλις το 2% των μαθητών πρόσθεταν σαλάτα στο κυρίως γεύμα τους, τόνισαν οι ερευνητές. Όταν, όμως, τα υλικά της σαλάτας καλλιεργούνταν από τους ίδιους τους μαθητές στο πλαίσιο μιας σχολικής έρευνας, το ποσοστό των παιδιών που έκαναν υγιεινές διατροφικές επιλογές αυξήθηκε στο 10%.
Παλιότερη έρευνα από το Πανεπιστήμιο Leeds είχε ανακαλύψει ότι το να προσφέρουμε λαχανικά σε παιδιά πριν από την ηλικία των 2 ετών, αυξάνει την πιθανότητα να τους αρέσει στο μέλλον η γεύση τους.
Πηγή:www.onmed.gr


Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Το θέμα της μελέτης και του διαβάσματος των παιδιών είναι για κάποιους γονείς ένα άλυτο πρόβλημα.  
Διαβάστε τι θα μπορούσατε να κάνετε για να βοηθήσετε το παιδί σας με το διάβασμα που έχει για το σπίτι : 
– Οργανώστε κατάλληλα τον χώρο που διαβάζει.
-Ορίστε μια συγκεκριμένη ώρα που θα ξεκινά το διάβασμα.
-αποφύγετε την τηλεόραση πριν το διάβασμα - αποσυντονίζει τα παιδιά.
– Επιβραβεύστε την προσπάθεια και όχι μόνο το αποτέλεσμα.
– Μάθετε στο παιδί να βρίσκει τα κεντρικά σημεία του μαθήματος. π.χ. στην Ιστορία να σημειώνει κάποιες λέξεις – κλειδιά.
– Η μελέτη να είναι αποδοτική και όχι κουραστική.
– Ελέγχετε κάθε 15 λεπτά περίπου την πρόοδο του παιδιού στο διάβασμα, ειδικά όταν το παιδί είναι μικρό ή αν έχει μαθησιακές δυσκολίες.
– Φροντίστε να κάνει διαλείμματα, κάθε μισή ώρα περίπου.
– Βρείτε κίνητρο να ολοκληρώνει γρήγορα το διάβασμα π.χ. μια βόλτα, ένα παιχνίδι. 
– Αν δεν γνωρίζει την απάντηση κάποιας άσκησης (στα μαθηματικά συνήθως συμβαίνει πιο συχνά) προσπαθήστε να την εξηγήσετε. Αν και πάλι δεν καταλαβαίνει, πείτε του να πει στον εκπαιδευτικό ότι δεν μπορεί να τη λύσει. Το να αντιγράψει μια άσκηση χωρίς να την καταλαβαίνει δεν έχει κανένα νόημα!
– Κατανοήστε και συμπαρασταθείτε στο παιδί σας αν είναι κουρασμένο ή απογοητευμένο, ενθαρρύνοντας το και βοηθώντας το να ξεμπλοκάρει!
– Δείξτε στο παιδί πως θα φτιάχνει την τσάντα του και δώστε του υπευθυνότητα για αυτό. " Η μαμά μου δεν μου έβαλε το τετράδιο της φυσικής στην τσάντα"….! Πόσο άσχημο ακούγεται όταν το παιδί το λέει στη δασκάλα!! 
– Καλό είναι να ξεκινάει το διάβασμα των πιο δύσκολων μαθημάτων πρώτα.
– Διδάξτε το παιδί πάντα να ελέγχει αυτά που γράφει.
– Χρησιμοποιήστε κλεψύδρα ή χρονόμετρο. Βοηθούν το παιδί να κάνει τις εργασίες πιο γρήγορα και να έχει την αίσθηση του χρόνου. 
Τι να μην κάνετε:  
– Μην κάθεστε από πάνω του, ούτε δίπλα του όταν διαβάζει! Αφήστε το μόνο του στο δωμάτιο του και να πάτε μόνο αν ζητήσει την βοήθεια σας! 
– Μην διαβάζετε εσείς τις εκφωνήσεις των ασκήσεων – έτσι δεν θα μάθει να κατανοεί το ζητούμενο των ασκήσεων. 
– Μην διαβάζετε εσείς το μάθημα του παιδιού για να το μάθει, αφήστε το να διαβάσει μόνο του!
– Μην δίνετε έτοιμες τις απαντήσεις. Καλύτερα η εργασία του να είναι μέτρια αλλά να είναι δική του παρά άριστη και να είναι δική σας! 
– Μην δίνετε υπερβολική αξία στους βαθμούς- είναι αρκετά υποκειμενικοί. – Μην συγκρίνετε την απόδοση του παιδιού σας με άλλα. 
– Μην χάνετε την ψυχραιμία σας! Οι φωνές δεν ωφελούν, αντίθετα δημιουργούν μια κακή συνήθεια που χαλάει τη διάθεση όλων στο σπίτι. – Μην χρησιμοποιείτε ποτέ φράσεις όπως " είσαι ηλίθιος και δεν καταλαβαίνεις" και άλλα παρόμοια και εντελώς απαράδεκτα. Αν ένα παιδί ακούει συνέχεια ότι είναι χαζό, στο τέλος θα το πιστέψει και θα συμπεριφέρεται ανάλογα!
– Μην χρησιμοποιείτε λεκτική ή σωματική βία, για κανέναν λόγο, πόσο μάλλον για το διάβασμα!
– Μην φτιάχνετε εσείς την σχολική του τσάντα γιατί θα βρεθείτε να το κάνετε αυτό μέχρι και στο Γυμνάσιο!! 
– Όταν εξετάζετε το παιδί σε ένα μάθημα, μην περιμένετε να σας το πει παπαγαλία. Κάντε μικρές ερωτήσεις και να δίνετε χρόνο στο παιδί να σκεφτεί για να απαντήσει.
– Μην λέτε στο παιδί "άντε ξεκίνα επιτέλους, διάβασε, γράψε" κλπ. Χρησιμοποιήστε θετικές προτάσεις όπως "έλα να διαβάσεις τώρα που είσαι ξεκούραστος"  ή  "όσο πιο γρήγορα διαβάσεις τόσο περισσότερο χρόνο θα έχεις να παίξεις".
– Μην μεταδίδετε δικές σας ανησυχίες στο παιδί.
– Μην κάνετε το παιδί σας να φοβάται την αποτυχία. Όλοι κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιμετωπίσουν έναν κακό βαθμό ή μια κακή απόδοση σε ένα διαγώνισμα.
Σοφία Τσιντσικλόγλου, Ειδική Παιδαγωγός, paidagwgos.blogspot.gr 
Πηγή : sciencearchives.wordpress.com


Τι να κάνετε και τι όχι σχετικά με το διάβασμα του παιδιού στο σπίτι

Το θέμα της μελέτης και του διαβάσματος των παιδιών είναι για κάποιους γονείς ένα άλυτο πρόβλημα.  
Διαβάστε τι θα μπορούσατε να κάνετε για να βοηθήσετε το παιδί σας με το διάβασμα που έχει για το σπίτι : 
– Οργανώστε κατάλληλα τον χώρο που διαβάζει.
-Ορίστε μια συγκεκριμένη ώρα που θα ξεκινά το διάβασμα.
-αποφύγετε την τηλεόραση πριν το διάβασμα - αποσυντονίζει τα παιδιά.
– Επιβραβεύστε την προσπάθεια και όχι μόνο το αποτέλεσμα.
– Μάθετε στο παιδί να βρίσκει τα κεντρικά σημεία του μαθήματος. π.χ. στην Ιστορία να σημειώνει κάποιες λέξεις – κλειδιά.
– Η μελέτη να είναι αποδοτική και όχι κουραστική.
– Ελέγχετε κάθε 15 λεπτά περίπου την πρόοδο του παιδιού στο διάβασμα, ειδικά όταν το παιδί είναι μικρό ή αν έχει μαθησιακές δυσκολίες.
– Φροντίστε να κάνει διαλείμματα, κάθε μισή ώρα περίπου.
– Βρείτε κίνητρο να ολοκληρώνει γρήγορα το διάβασμα π.χ. μια βόλτα, ένα παιχνίδι. 
– Αν δεν γνωρίζει την απάντηση κάποιας άσκησης (στα μαθηματικά συνήθως συμβαίνει πιο συχνά) προσπαθήστε να την εξηγήσετε. Αν και πάλι δεν καταλαβαίνει, πείτε του να πει στον εκπαιδευτικό ότι δεν μπορεί να τη λύσει. Το να αντιγράψει μια άσκηση χωρίς να την καταλαβαίνει δεν έχει κανένα νόημα!
– Κατανοήστε και συμπαρασταθείτε στο παιδί σας αν είναι κουρασμένο ή απογοητευμένο, ενθαρρύνοντας το και βοηθώντας το να ξεμπλοκάρει!
– Δείξτε στο παιδί πως θα φτιάχνει την τσάντα του και δώστε του υπευθυνότητα για αυτό. " Η μαμά μου δεν μου έβαλε το τετράδιο της φυσικής στην τσάντα"….! Πόσο άσχημο ακούγεται όταν το παιδί το λέει στη δασκάλα!! 
– Καλό είναι να ξεκινάει το διάβασμα των πιο δύσκολων μαθημάτων πρώτα.
– Διδάξτε το παιδί πάντα να ελέγχει αυτά που γράφει.
– Χρησιμοποιήστε κλεψύδρα ή χρονόμετρο. Βοηθούν το παιδί να κάνει τις εργασίες πιο γρήγορα και να έχει την αίσθηση του χρόνου. 
Τι να μην κάνετε:  
– Μην κάθεστε από πάνω του, ούτε δίπλα του όταν διαβάζει! Αφήστε το μόνο του στο δωμάτιο του και να πάτε μόνο αν ζητήσει την βοήθεια σας! 
– Μην διαβάζετε εσείς τις εκφωνήσεις των ασκήσεων – έτσι δεν θα μάθει να κατανοεί το ζητούμενο των ασκήσεων. 
– Μην διαβάζετε εσείς το μάθημα του παιδιού για να το μάθει, αφήστε το να διαβάσει μόνο του!
– Μην δίνετε έτοιμες τις απαντήσεις. Καλύτερα η εργασία του να είναι μέτρια αλλά να είναι δική του παρά άριστη και να είναι δική σας! 
– Μην δίνετε υπερβολική αξία στους βαθμούς- είναι αρκετά υποκειμενικοί. – Μην συγκρίνετε την απόδοση του παιδιού σας με άλλα. 
– Μην χάνετε την ψυχραιμία σας! Οι φωνές δεν ωφελούν, αντίθετα δημιουργούν μια κακή συνήθεια που χαλάει τη διάθεση όλων στο σπίτι. – Μην χρησιμοποιείτε ποτέ φράσεις όπως " είσαι ηλίθιος και δεν καταλαβαίνεις" και άλλα παρόμοια και εντελώς απαράδεκτα. Αν ένα παιδί ακούει συνέχεια ότι είναι χαζό, στο τέλος θα το πιστέψει και θα συμπεριφέρεται ανάλογα!
– Μην χρησιμοποιείτε λεκτική ή σωματική βία, για κανέναν λόγο, πόσο μάλλον για το διάβασμα!
– Μην φτιάχνετε εσείς την σχολική του τσάντα γιατί θα βρεθείτε να το κάνετε αυτό μέχρι και στο Γυμνάσιο!! 
– Όταν εξετάζετε το παιδί σε ένα μάθημα, μην περιμένετε να σας το πει παπαγαλία. Κάντε μικρές ερωτήσεις και να δίνετε χρόνο στο παιδί να σκεφτεί για να απαντήσει.
– Μην λέτε στο παιδί "άντε ξεκίνα επιτέλους, διάβασε, γράψε" κλπ. Χρησιμοποιήστε θετικές προτάσεις όπως "έλα να διαβάσεις τώρα που είσαι ξεκούραστος"  ή  "όσο πιο γρήγορα διαβάσεις τόσο περισσότερο χρόνο θα έχεις να παίξεις".
– Μην μεταδίδετε δικές σας ανησυχίες στο παιδί.
– Μην κάνετε το παιδί σας να φοβάται την αποτυχία. Όλοι κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιμετωπίσουν έναν κακό βαθμό ή μια κακή απόδοση σε ένα διαγώνισμα.
Σοφία Τσιντσικλόγλου, Ειδική Παιδαγωγός, paidagwgos.blogspot.gr 
Πηγή : sciencearchives.wordpress.com


Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Τις περισσότερες φορές που μιλάμε με γονείς των οποίων τα παιδιά έχουν εξαφανιστεί, ερχόμαστε «αντιμέτωποι» με μια δυσκολία... Οι γονείς στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν τα παιδιά τους, συμβιώνουν απλώς στο ίδιο σπίτι αλλά δεν ξέρουν τι συμβαίνει στη ζωή του παιδιού τους, δεν ξέρουν τι το απασχολεί...
Η απουσία επικοινωνίας συμβάλλει έντονα στη χαμηλή αυτοπεποίθηση του παιδιού το οποίο επιλέγει τη φυγή ως τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων του. Χαρακτηριστικό είναι επίσης το γεγονός ότι πολλές φορές τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι και ο υποσυνείδητος σκοπός τους είναι να τους προσέξουν οι γονείς τους ή να τους «τιμωρήσουν» για την αδιαφορία τους.
Για αυτούς τους λόγους λοιπόν γονείς θυμηθείτε:
1. Μιλήστε με το παιδί σας. Ρωτήστε το απλά αλλά ουσιαστικά πράγματα όπως για παράδειγμα πως πέρασε τη μέρα του.
2. Παρατηρήστε τη συμπεριφορά του παιδιού σας και εντοπίστε τυχόν αλλαγές. Πολλές φορές δεν αποτελεί μόνο η «εφηβεία» αιτία για αυτές τις αλλαγές.
3. Γνωρίστε τους φίλους του παιδιού σας… Μάθετε τι του αρέσει να κάνει την ελεύθερη ώρα του… Μάθετε που του αρέσει να πηγαίνει.
4. Μην ασκείτε κριτική στο τρόπο με τον οποίο φέρετε και σκέφτεται το παιδί σας… Βρείτε άλλους τρόπους να δώσετε συμβουλές.
5. Πολλές φορές για το παιδί αρκεί να ξέρει απλώς ότι είστε εκεί για να το στηρίξετε.
6. Μην αφήνετε το παιδί ανεξέλεγκτο. Βάλτε όρια.
7. Ανακαλύψτε μια πρακτική συμφωνία – ένα «συμβιβασμό» όταν οι απόψεις σας είναι αντίθετες.
8. Εκφράστε τα δικά σας συναισθήματα στο παιδί με ειλικρίνεια για όλα τα θέματα.
9. Αξιολογήστε καταστάσεις πριν υπάρξει κρίση.
10. Θυμηθείτε ότι αποστολή του «καλού» γονέα είναι να προετοιμάσει το παιδί του για να ζήσει μόνο του.
Πηγή- http://www.hamogelo.gr/1.1/home


Γνωρίστε το παιδί σας

Τις περισσότερες φορές που μιλάμε με γονείς των οποίων τα παιδιά έχουν εξαφανιστεί, ερχόμαστε «αντιμέτωποι» με μια δυσκολία... Οι γονείς στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν τα παιδιά τους, συμβιώνουν απλώς στο ίδιο σπίτι αλλά δεν ξέρουν τι συμβαίνει στη ζωή του παιδιού τους, δεν ξέρουν τι το απασχολεί...
Η απουσία επικοινωνίας συμβάλλει έντονα στη χαμηλή αυτοπεποίθηση του παιδιού το οποίο επιλέγει τη φυγή ως τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων του. Χαρακτηριστικό είναι επίσης το γεγονός ότι πολλές φορές τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι και ο υποσυνείδητος σκοπός τους είναι να τους προσέξουν οι γονείς τους ή να τους «τιμωρήσουν» για την αδιαφορία τους.
Για αυτούς τους λόγους λοιπόν γονείς θυμηθείτε:
1. Μιλήστε με το παιδί σας. Ρωτήστε το απλά αλλά ουσιαστικά πράγματα όπως για παράδειγμα πως πέρασε τη μέρα του.
2. Παρατηρήστε τη συμπεριφορά του παιδιού σας και εντοπίστε τυχόν αλλαγές. Πολλές φορές δεν αποτελεί μόνο η «εφηβεία» αιτία για αυτές τις αλλαγές.
3. Γνωρίστε τους φίλους του παιδιού σας… Μάθετε τι του αρέσει να κάνει την ελεύθερη ώρα του… Μάθετε που του αρέσει να πηγαίνει.
4. Μην ασκείτε κριτική στο τρόπο με τον οποίο φέρετε και σκέφτεται το παιδί σας… Βρείτε άλλους τρόπους να δώσετε συμβουλές.
5. Πολλές φορές για το παιδί αρκεί να ξέρει απλώς ότι είστε εκεί για να το στηρίξετε.
6. Μην αφήνετε το παιδί ανεξέλεγκτο. Βάλτε όρια.
7. Ανακαλύψτε μια πρακτική συμφωνία – ένα «συμβιβασμό» όταν οι απόψεις σας είναι αντίθετες.
8. Εκφράστε τα δικά σας συναισθήματα στο παιδί με ειλικρίνεια για όλα τα θέματα.
9. Αξιολογήστε καταστάσεις πριν υπάρξει κρίση.
10. Θυμηθείτε ότι αποστολή του «καλού» γονέα είναι να προετοιμάσει το παιδί του για να ζήσει μόνο του.
Πηγή- http://www.hamogelo.gr/1.1/home


Συντάκτης: Λιάνα Γεωργουλοπούλου
Η περίοδος της εφηβείας συνοδεύεται από την επιθυμία του εφήβου για ανεξαρτησία και αυτονομία, γεγονός που οδηγεί σε αντιδράσεις όπως «Όχι!» ή «Αυτό δεν είναι δίκαιο!». Χωρίς να μπορούν να εκφράσουν ακριβώς τα συναισθήματά τους, οι έφηβοι οδηγούνται σε ξεσπάσματα, που διαταράσσουν την ηρεμία μιας οικογένειας. Ανάλογα με τον τρόπο διαχείρισης της κατάστασης από τους γονείς κρίνεται όχι μόνο η σταθερότητα μιας οικογένειας, αλλά και οι μελλοντικές επιλογές ενός εφήβου.
Η ανάπτυξη του εγκεφάλου του εφήβου είναι ακόμα σε εξέλιξη, γεγονός που δείχνει ότι ακόμα μαθαίνει πως να ελέγξει την παρορμητική και αγενή συμπεριφορά του. Με ποιο τρόπο όμως μπορούν οι γονείς να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους προς μια ιδανική συμπεριφορά; Πώς μπορούν να τους διδάξουν ότι η υποστήριξη των πεποιθήσεών τους πρέπει να γίνεται με μη προσβλητικό τρόπο και μέσα σε συγκεκριμένα όρια;
Κανόνες
Βεβαιωθείτε ότι έχετε βάλει σαφείς κανόνες μέσα στο σπίτι, ώστε να μην υπάρχουν αμφιβολίες από τη μεριά του εφήβου. Οι συζητήσεις σε ήρεμους τόνους βοηθάνε την κατάσταση, αφού διευκρινίζουν ακριβώς τις συνέπειες, σε περίπτωση που ο έφηβος παραβεί κάποιον κανονισμό.
Ηρεμία
Είναι πολύ σημαντικό να παραμένετε ήρεμοι κάθε στιγμή που το παιδί σας ξεσπά ή αρνείται να ακολουθήσει κάτι. Καλό είναι να αποφεύγετε τις φωνές και τις απειλές, οι οποίες θα οξύνουν την κατάσταση. Αν παρατηρήσετε ότι βρίσκεται εκτός εαυτού, συνεχίστε αργότερα τη συζήτηση, όταν οι τόνοι θα έχουν χαμηλώσει.
Σταθερότητα
Πρέπει να είστε σίγουροι και σταθεροί ως προς την αντιμετώπιση του εφήβου. Οι διαπραγματεύσεις, όσον αφορά τις συνέπειες για μια λάθος κίνηση, θα μπορούσε να φέρει ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Μην οδηγήστε σε μακροσκελείς μονολόγους αλλά να είστε σταθεροί στο ότι οι συνέπειες δεν αλλάζουν μέσα από μερικά επιχειρήματα.
Δεκτικότητα
Να είστε πρόθυμοι να συζητήσετε με το παιδί σας για οποιοδήποτε θέμα με ανοικτό μυαλό, αλλά να έχετε ταυτόχρονα στο μυαλό σας ότι εσείς είστε οι γονείς του. Εσείς θεωρείστε υπεύθυνοι για την ασφάλεια του παιδιού σας και διαθέτετε περισσότερη εμπειρία στη ζωή, ώστε να του δείχνετε το σωστό δρόμο.
Υπευθυνότητα
Καλό είναι να αφήνετε τον έφηβο να είναι υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του προς τα εσάς, ακόμα και αν αυτή ακολουθείται από κάποια τιμωρία. Τα ισχυρότερα μαθήματα προέρχονται μέσα από τα λάθη. Μπορείτε να του δώσετε κάποιες επιλογές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι διαπραγματεύεστε πράγματα που αφορούν την προστασία του παιδιού σας.
Πρότυπο
Οι γονείς αποτελούν βασικό πρότυπο για το παιδί τους, γεγονός που οδηγεί στο ότι πρέπει και εσείς οι ίδιοι να προσαρμόσετε τη συμπεριφορά σας προς τους γύρω σας. Αποτελώντας τη μεγαλύτερη επιρροή για τον έφηβο, οι γονείς οφείλουν να παραδέχονται τα λάθη τους και να διορθώνουν τις συμπεριφορά τους.
Αναβολή
Προσπαθήστε να απομακρυνθείτε από την άμεση τιμωρία του παιδιού σας σε περιπτώσεις που φέρεται με αγένεια προς τα εσάς. Συζητήστε με το παιδί για τη συμπεριφορά του, δείξτε του σεβασμό και προτείνετέ του να επιλέξει μια ευχάριστη δραστηριότητα για να κάνετε μαζί.
ΠΗΓΗ: flowmagazine.gr


Πώς να αντιδράσετε σε έναν έφηβο που αντιμιλά…

Συντάκτης: Λιάνα Γεωργουλοπούλου
Η περίοδος της εφηβείας συνοδεύεται από την επιθυμία του εφήβου για ανεξαρτησία και αυτονομία, γεγονός που οδηγεί σε αντιδράσεις όπως «Όχι!» ή «Αυτό δεν είναι δίκαιο!». Χωρίς να μπορούν να εκφράσουν ακριβώς τα συναισθήματά τους, οι έφηβοι οδηγούνται σε ξεσπάσματα, που διαταράσσουν την ηρεμία μιας οικογένειας. Ανάλογα με τον τρόπο διαχείρισης της κατάστασης από τους γονείς κρίνεται όχι μόνο η σταθερότητα μιας οικογένειας, αλλά και οι μελλοντικές επιλογές ενός εφήβου.
Η ανάπτυξη του εγκεφάλου του εφήβου είναι ακόμα σε εξέλιξη, γεγονός που δείχνει ότι ακόμα μαθαίνει πως να ελέγξει την παρορμητική και αγενή συμπεριφορά του. Με ποιο τρόπο όμως μπορούν οι γονείς να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους προς μια ιδανική συμπεριφορά; Πώς μπορούν να τους διδάξουν ότι η υποστήριξη των πεποιθήσεών τους πρέπει να γίνεται με μη προσβλητικό τρόπο και μέσα σε συγκεκριμένα όρια;
Κανόνες
Βεβαιωθείτε ότι έχετε βάλει σαφείς κανόνες μέσα στο σπίτι, ώστε να μην υπάρχουν αμφιβολίες από τη μεριά του εφήβου. Οι συζητήσεις σε ήρεμους τόνους βοηθάνε την κατάσταση, αφού διευκρινίζουν ακριβώς τις συνέπειες, σε περίπτωση που ο έφηβος παραβεί κάποιον κανονισμό.
Ηρεμία
Είναι πολύ σημαντικό να παραμένετε ήρεμοι κάθε στιγμή που το παιδί σας ξεσπά ή αρνείται να ακολουθήσει κάτι. Καλό είναι να αποφεύγετε τις φωνές και τις απειλές, οι οποίες θα οξύνουν την κατάσταση. Αν παρατηρήσετε ότι βρίσκεται εκτός εαυτού, συνεχίστε αργότερα τη συζήτηση, όταν οι τόνοι θα έχουν χαμηλώσει.
Σταθερότητα
Πρέπει να είστε σίγουροι και σταθεροί ως προς την αντιμετώπιση του εφήβου. Οι διαπραγματεύσεις, όσον αφορά τις συνέπειες για μια λάθος κίνηση, θα μπορούσε να φέρει ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Μην οδηγήστε σε μακροσκελείς μονολόγους αλλά να είστε σταθεροί στο ότι οι συνέπειες δεν αλλάζουν μέσα από μερικά επιχειρήματα.
Δεκτικότητα
Να είστε πρόθυμοι να συζητήσετε με το παιδί σας για οποιοδήποτε θέμα με ανοικτό μυαλό, αλλά να έχετε ταυτόχρονα στο μυαλό σας ότι εσείς είστε οι γονείς του. Εσείς θεωρείστε υπεύθυνοι για την ασφάλεια του παιδιού σας και διαθέτετε περισσότερη εμπειρία στη ζωή, ώστε να του δείχνετε το σωστό δρόμο.
Υπευθυνότητα
Καλό είναι να αφήνετε τον έφηβο να είναι υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του προς τα εσάς, ακόμα και αν αυτή ακολουθείται από κάποια τιμωρία. Τα ισχυρότερα μαθήματα προέρχονται μέσα από τα λάθη. Μπορείτε να του δώσετε κάποιες επιλογές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι διαπραγματεύεστε πράγματα που αφορούν την προστασία του παιδιού σας.
Πρότυπο
Οι γονείς αποτελούν βασικό πρότυπο για το παιδί τους, γεγονός που οδηγεί στο ότι πρέπει και εσείς οι ίδιοι να προσαρμόσετε τη συμπεριφορά σας προς τους γύρω σας. Αποτελώντας τη μεγαλύτερη επιρροή για τον έφηβο, οι γονείς οφείλουν να παραδέχονται τα λάθη τους και να διορθώνουν τις συμπεριφορά τους.
Αναβολή
Προσπαθήστε να απομακρυνθείτε από την άμεση τιμωρία του παιδιού σας σε περιπτώσεις που φέρεται με αγένεια προς τα εσάς. Συζητήστε με το παιδί για τη συμπεριφορά του, δείξτε του σεβασμό και προτείνετέ του να επιλέξει μια ευχάριστη δραστηριότητα για να κάνετε μαζί.
ΠΗΓΗ: flowmagazine.gr


Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Συνήθως, τα παιδιά που στρέφονται στην υπερβολική χρήση του διαδικτύου καλύπτουν μέσω αυτής κάποιες άλλες ψυχολογικές ανάγκες τους
Ζωή Στραβοπόδη-ΤζιάνοΨυχοθεραπεύτρια – Οικογενειακή Σύμβουλος
Μια από τις πιο κοινές ανησυχίες των σημερινών γονιών - και συγχρόνως ένα θέμα στο οποίο πολλοί από τους αναγνώστες μου έχουν ζητήσει να αναφερθώ - είναι η υπερβολική χρήση του διαδικτύου από τα έφηβα παιδιά τους.Είναι γεγονός ότι στις μέρες μας η πλειοψηφία των παιδιών (και όχι μόνο) ξοδεύουν αρκετές ώρες πάνω από τους υπολογιστές τους. Οι περισσότεροι γονείς έχουν αμφιθυμικά συναισθήματα ως προς τα όρια που θα πρέπει να βάλουν στα παιδιά τους σχετικά με τη χρήση του διαδικτύου μιας και εκτός από τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η υπερβολική χρήση του υπολογιστή, η χρήση του έχει και πολλές θετικές ιδιότητες . Στις μέρες μας άλλωστε αποτελεί βασικό τρόπο επικοινωνίας, κοινωνικοποίησης, ψυχαγωγίας καθώς και σημαντική πηγή πληροφορίας και ενημέρωσης. Παρόλα αυτά η χρήση του διαδικτύου μπορεί να γίνει προβληματική αν λειτουργεί εις βάρος των σχολικών τους υποχρεώσεων ή της κοινωνικότητάς τους.
Συνήθως, τα παιδιά που στρέφονται στην υπερβολική χρήση του διαδικτύου καλύπτουν μέσω αυτής κάποιες άλλες ψυχολογικές ανάγκες τους. Ο γονιός θα πρέπει να είναι ενήμερος ως προς αυτό και να προσπαθήσει να ανακαλύψει ποιες είναι αυτές και πώς θα μπορούσε να βοηθήσει το παιδί του να τις καλύψει με άλλους τρόπους.
Είναι σημαντικό για τους γονείς να γνωρίζουν ότι η υπερβολική χρήση του διαδικτύου έχει σχετιστεί ερευνητικά με δύο πολύ αντιφατικές συμπεριφορές από την πλευρά των γονέων: Από τη μια πλευρά βρίσκονται γονείς που παραμελούν τα παιδιά τους και από την άλλη βρίσκονται γονείς που τα υπερπροστατεύουν.
Μερικά πρακτικά πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς προκειμένου να προλάβουν ή να αντιμετωπίσουν προβληματικές συμπεριφορές από μέρους των παιδιών τους είναι τα εξής:
-Να γνωρίσουν οι ίδιοι το μέσον!  Πολλοί γονείς δεν φαίνονται διατεθειμένοι να έρθουν σε επαφή με το διαδίκτυο και δεν γνωρίζουν τι κάνουν τα παιδιά τους όταν ασχολούνται με αυτό.
-Καμιά φορά να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο ΜΑΖΙ με το παιδί τους και να του ζητάνε να τους δείξουν πράγματα, είναι ένας καλός τρόπος να νοιώσει το παιδί ότι μπορεί να φανεί χρήσιμο στο γονιό του και ο γονιός να μάθει πράγματα από το παιδί του.
-Σταθερή και συνεπής οριοθέτηση των ωρών που μπορεί να αφιερώνει το παιδί στο διαδίκτυο. Οι γονείς θα πρέπει να θυμούνται ότι η οριοθέτηση των παιδιών μας προϋποθέτει την αφιέρωση χρόνου στο παιδί. Ο γονιός που δεν αφιερώνει χρόνο στο παιδί του έχει συνήθως ενοχές και ο ενοχοποιημένος γονιός δυσκολεύεται πιο πολύ να βάλει όρια.
-Να τοποθετήσουν τον υπολογιστή σε κοινόχρηστο χώρο ώστε να μπορεί να υπάρχει μια διακριτική εποπτεία.
ΠΗΓΗ: protothema.gr/

«Το παιδί μου είναι μονίμως πάνω από έναν υπολογιστή. Τι να κάνω;»

Συνήθως, τα παιδιά που στρέφονται στην υπερβολική χρήση του διαδικτύου καλύπτουν μέσω αυτής κάποιες άλλες ψυχολογικές ανάγκες τους
Ζωή Στραβοπόδη-ΤζιάνοΨυχοθεραπεύτρια – Οικογενειακή Σύμβουλος
Μια από τις πιο κοινές ανησυχίες των σημερινών γονιών - και συγχρόνως ένα θέμα στο οποίο πολλοί από τους αναγνώστες μου έχουν ζητήσει να αναφερθώ - είναι η υπερβολική χρήση του διαδικτύου από τα έφηβα παιδιά τους.Είναι γεγονός ότι στις μέρες μας η πλειοψηφία των παιδιών (και όχι μόνο) ξοδεύουν αρκετές ώρες πάνω από τους υπολογιστές τους. Οι περισσότεροι γονείς έχουν αμφιθυμικά συναισθήματα ως προς τα όρια που θα πρέπει να βάλουν στα παιδιά τους σχετικά με τη χρήση του διαδικτύου μιας και εκτός από τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η υπερβολική χρήση του υπολογιστή, η χρήση του έχει και πολλές θετικές ιδιότητες . Στις μέρες μας άλλωστε αποτελεί βασικό τρόπο επικοινωνίας, κοινωνικοποίησης, ψυχαγωγίας καθώς και σημαντική πηγή πληροφορίας και ενημέρωσης. Παρόλα αυτά η χρήση του διαδικτύου μπορεί να γίνει προβληματική αν λειτουργεί εις βάρος των σχολικών τους υποχρεώσεων ή της κοινωνικότητάς τους.
Συνήθως, τα παιδιά που στρέφονται στην υπερβολική χρήση του διαδικτύου καλύπτουν μέσω αυτής κάποιες άλλες ψυχολογικές ανάγκες τους. Ο γονιός θα πρέπει να είναι ενήμερος ως προς αυτό και να προσπαθήσει να ανακαλύψει ποιες είναι αυτές και πώς θα μπορούσε να βοηθήσει το παιδί του να τις καλύψει με άλλους τρόπους.
Είναι σημαντικό για τους γονείς να γνωρίζουν ότι η υπερβολική χρήση του διαδικτύου έχει σχετιστεί ερευνητικά με δύο πολύ αντιφατικές συμπεριφορές από την πλευρά των γονέων: Από τη μια πλευρά βρίσκονται γονείς που παραμελούν τα παιδιά τους και από την άλλη βρίσκονται γονείς που τα υπερπροστατεύουν.
Μερικά πρακτικά πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς προκειμένου να προλάβουν ή να αντιμετωπίσουν προβληματικές συμπεριφορές από μέρους των παιδιών τους είναι τα εξής:
-Να γνωρίσουν οι ίδιοι το μέσον!  Πολλοί γονείς δεν φαίνονται διατεθειμένοι να έρθουν σε επαφή με το διαδίκτυο και δεν γνωρίζουν τι κάνουν τα παιδιά τους όταν ασχολούνται με αυτό.
-Καμιά φορά να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο ΜΑΖΙ με το παιδί τους και να του ζητάνε να τους δείξουν πράγματα, είναι ένας καλός τρόπος να νοιώσει το παιδί ότι μπορεί να φανεί χρήσιμο στο γονιό του και ο γονιός να μάθει πράγματα από το παιδί του.
-Σταθερή και συνεπής οριοθέτηση των ωρών που μπορεί να αφιερώνει το παιδί στο διαδίκτυο. Οι γονείς θα πρέπει να θυμούνται ότι η οριοθέτηση των παιδιών μας προϋποθέτει την αφιέρωση χρόνου στο παιδί. Ο γονιός που δεν αφιερώνει χρόνο στο παιδί του έχει συνήθως ενοχές και ο ενοχοποιημένος γονιός δυσκολεύεται πιο πολύ να βάλει όρια.
-Να τοποθετήσουν τον υπολογιστή σε κοινόχρηστο χώρο ώστε να μπορεί να υπάρχει μια διακριτική εποπτεία.
ΠΗΓΗ: protothema.gr/
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι γονείς αγαπούν όλα τους τα παιδιά το ίδιο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφορές στον τρόπο με τον οποίο τα αντιμετωπίζουν. Δείτε πώς οι «αδυναμίες», οι διακρίσεις και οι προτιμήσεις των γονιών στο ένα παιδί επηρεάζουν όχι μόνο εκείνο αλλά και όλη την οικογένεια.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι γονείς αγαπούν όλα τους τα παιδιά το ίδιο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφορές στον τρόπο που τα αντιμετωπίζουν. Δείτε πώς οι «αδυναμίες» που δείχνουν οι γονείς σε κάποιο από τα παιδιά τους, επηρεάζουν όχι μόνο το παιδί αλλά και όλη την οικογένεια.
Σε μελέτη που πραγματοποίησε το περιοδικό Child Development, οι ερευνητές με επικεφαλής την Τζένιφερ Τζένκινς, επισημαίνουν τις συνέπειες που έχει η «ευνοιοκρατία», όπως αποκαλείται, όχι μόνο στο παιδί που δέχεται ευνοϊκή μεταχείριση αλλά και στη συμπεριφορά και πνευματική υγεία όλων των μελών της οικογένειας.Όταν οι γονείς ενθαρρύνουν ένα παιδί και παράλληλα στέλνουν αρνητικά μηνύματα σε ένα άλλο, δεν αποτελεί έκπληξη ότι το αδικημένο παιδί ενδέχεται να αναπτύξει περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς και να έχει μια πιο δύσκολη σχέση με τους γονείς του.
Η Τζένκινς και οι συνάδελφοί της, ωστόσο, εστίασαν στο πώς και κατά πόσο με μια τέτοια συμπεριφορά επηρεάζει όλα τα αδέρφια της οικογένειας και στην κατανόηση των παραγόντων που θα μπορούσαν να κάνουν πιθανή την ευνοιοκρατία.
Η μελέτη εστίασε σε περίπου 400 καναδικές οικογένειες, κάθε μία από τις οποίες είχε έως τέσσερα παιδιά. Οι ερευνητές ρώτησαν τις μητέρες σχετικά με τις θετικές και αρνητικές συμπεριφορές των παιδιών τους και επισκέφτηκαν τα σπίτια ορισμένων οικογενειών για να παρατηρήσουν τις αντιδράσεις των μελών της οικογένειας: πώς για παράδειγμα έπαιζαν τα παιδιά χωρίς παιχνίδια και πώς οι μητέρες έλεγαν μια ιστορία στα παιδιά τους. Μελέτησαν επίσης τα προβλήματα επιθετικότητας, προσοχής και τα συναισθηματικής κατάστασης του μικρότερου παιδιού της οικογένειας.
Σίγουρα, τα παιδιά που δέχονταν άδικη μεταχείριση εμφάνισαν περισσότερα προβλήματα προσοχής και συναισθηματικής ικανοποίησης από τα ευνοημένα αδέρφια τους. Ωστόσο το πρόβλημα δεν έμεινε εκεί. Όλα τα παιδιά εμφάνισαν περισσότερα προβλήματα από τη στιγμή που άρχισαν οι «αδυναμίες», σύμφωνα με την τετραετή έρευνα.
«Θα φανταζόμασταν, με βάση τις προηγούμενες έρευνες, ότι μόνο το αδικημένο παιδί θα είχε προβλήματα αλλά δεν συνέβη κάτι τέτοιο», επισημαίνει η Τζένκινς. «Κάποιες φορές οι μητέρες αντιμετωπίζουν με ίσο τρόπο τα παιδιά τους και άλλες φορές πολύ διαφορετικά. Το να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους διαφορετικά, δημιουργεί πρόβλημα στην ψυχική υγεία όλων των παιδιών της οικογένειας».
Γιατί οι γονείς έχουν «αδυναμίες»Δεδομένου ότι οι γονείς σπάνια έχουν ως σκοπό τους τη διαφορετική αντιμετώπιση του κάθε παιδιού, οι επιστήμονες αποφάσισαν να προχωρήσουν την έρευνά τους ένα βήμα παραπέρα και να μελετήσουν ποιοι παράγοντες ωθούν τους γονείς σε τέτοιου είδους συμπεριφορές.
Ανακάλυψαν ότι οι προσωπικές εμπειρίες των μαμάδων και τα άγχη τους λόγω οικονομικών προβλημάτων αποτελούν τους κύριες αιτίες τέτοιων συμπεριφορών. Έτσι, συγκέντρωσαν πληροφορίες για την εκπαίδευση, την ψυχολογική κατάσταση και τα ιστορικά σεξουαλικής ή σωματικής βίας των μαμάδων. Έλαβαν επίσης υπόψιν το αν η μητέρα μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά και την ασφάλεια του οικιακού περιβάλλοντος.
Οι μητέρες που είχαν μεγαλώσει, οι ίδιες, σε ασταθές οικογενειακό περιβάλλον είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να συμπεριφέρονται διαφορετικά στο κάθε τους παιδί από ό,τι οι μητέρες με καλή ανατροφή. Σε γενικές γραμμές, όσο περισσότερα προβλήματα έχει να αντιμετωπίσει μια μητέρα (όπως κατάθλιψη ή να πρέπει να μεγαλώσει μόνη της τα παιδιά) τόσο πιο δύσκολο της είναι να αντιμετωπίσει με ίσιο τρόπο τα παιδιά της.
Σύμφωνα με την Τζένκινς, η εξήγηση είναι απλή: Μια μητέρα που έχει περισσότερα άγχη, έχει μικρότερη υπομονή με το παιδί που αντιμετωπίζει τα περισσότερα προβλήματα. Το αποτέλεσμα, όμως είναι συνολικό. Όλα της τα παιδιά θα εμφανίσουν προβλήματα συμπεριφοράς, καθώς τα παιδιά τείνουν να εσωτερικεύουν τις αντιδράσεις των γονέων τους.
Γιατί επηρεάζεται όλη η οικογένειαΤα παιδιά που αντιλαμβάνονται τη διαφορετική μεταχείριση ως άδικη, ακόμη και αν αντιμετωπίζονται πιο θετικά από τα άλλα παιδιά, μπορεί επίσης να αναπτύξουν προβλήματα προσοχής και συναισθηματικής ανασφάλειας όσο μεγαλώνουν, καθώς είναι ο τρόπος τους για να δείξουν τη συμπαράστασή τους στα αδέρφια τους ή τη διαμαρτυρία τους για τη γενικότερη ευνοιοκρατία.
«Κάνει τα παιδιά να αισθάνονται άβολα ή τους δίνει την αίσθηση της αδικίας», λέει η Τζένκινς. «Σε άλλες μελέτες, δείξαμε ότι το ποσοστό της ευνοιοκρατίας, συνδέεται με τη σχέση που έχουν μεταξύ τους τα αδέρφια. Έτσι όταν ένα παιδί δέχεται διαφορετική αντιμετώπιση από τους γονείς του (είτε θετικότερη είτε αρνητικότερη) τότε τείνει να μην έχει τόσο καλές σχέσεις με τα αδέρφια του, κάτι που έχει επιπτώσεις στη γενικότερη δυναμική της οικογένειας».
Το κοινωνικό μήνυμαΤο γεγονός ότι παράγοντες όπως η οικονομική κατάσταση, μπορούν να επηρεάσουν τόσο πολύ μια οικογένεια, είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει την κοινωνία, εν γένει.
«Πρέπει να αρχίσουμε να υποστηρίζουμε τους γονείς που είναι κοινωνικά αδικημένοι, ώστε να μην ανησυχούν για τα παιδιά τους όλη την ώρα», επεσήμανε η Τζένκινς. «Τέτοιου είδους ζητήματα προκαλούν προβλήματα στον τρόπο με τον οποίο ανατρέφουν οι γονείς τα παιδιά τους», κατέληξε.
Η αντιμετώπισηΑκόμα και στις πιο ακραίες περιπτώσεις, η καλή επικοινωνία μπορεί να μειώσει τις αρνητικές συνέπειες. Οι γονείς θα πρέπει να ακούνε τα παιδιά τους όταν επικοινωνούν μαζί τους. Πολλά παιδιά χρειάζονται περισσότερη φροντίδα και προσοχή και οι γονείς, από τη μεριά τους, θα πρέπει να εξηγούν στα παιδιά γιατί προσεγγίζουν διαφορετικά το ένα παιδί από το άλλο, ώστε να μην δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις.
Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται για το αν οι γονείς συμπεριφέρονται διαφορετικά στο κάθε παιδί. Ενδιαφέρονται όταν οι γονείς συμπεριφέρονται άδικα σε κάποιο παιδί. Και συνήθως αυτό συμβαίνει χωρίς να δοθεί καμία εξήγηση στα παιδιά.
ΠΗΓΗ: mama365.gr


Όταν οι γονείς δείχνουν «αδυναμία» στο ένα παιδί...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι γονείς αγαπούν όλα τους τα παιδιά το ίδιο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφορές στον τρόπο με τον οποίο τα αντιμετωπίζουν. Δείτε πώς οι «αδυναμίες», οι διακρίσεις και οι προτιμήσεις των γονιών στο ένα παιδί επηρεάζουν όχι μόνο εκείνο αλλά και όλη την οικογένεια.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι γονείς αγαπούν όλα τους τα παιδιά το ίδιο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφορές στον τρόπο που τα αντιμετωπίζουν. Δείτε πώς οι «αδυναμίες» που δείχνουν οι γονείς σε κάποιο από τα παιδιά τους, επηρεάζουν όχι μόνο το παιδί αλλά και όλη την οικογένεια.
Σε μελέτη που πραγματοποίησε το περιοδικό Child Development, οι ερευνητές με επικεφαλής την Τζένιφερ Τζένκινς, επισημαίνουν τις συνέπειες που έχει η «ευνοιοκρατία», όπως αποκαλείται, όχι μόνο στο παιδί που δέχεται ευνοϊκή μεταχείριση αλλά και στη συμπεριφορά και πνευματική υγεία όλων των μελών της οικογένειας.Όταν οι γονείς ενθαρρύνουν ένα παιδί και παράλληλα στέλνουν αρνητικά μηνύματα σε ένα άλλο, δεν αποτελεί έκπληξη ότι το αδικημένο παιδί ενδέχεται να αναπτύξει περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς και να έχει μια πιο δύσκολη σχέση με τους γονείς του.
Η Τζένκινς και οι συνάδελφοί της, ωστόσο, εστίασαν στο πώς και κατά πόσο με μια τέτοια συμπεριφορά επηρεάζει όλα τα αδέρφια της οικογένειας και στην κατανόηση των παραγόντων που θα μπορούσαν να κάνουν πιθανή την ευνοιοκρατία.
Η μελέτη εστίασε σε περίπου 400 καναδικές οικογένειες, κάθε μία από τις οποίες είχε έως τέσσερα παιδιά. Οι ερευνητές ρώτησαν τις μητέρες σχετικά με τις θετικές και αρνητικές συμπεριφορές των παιδιών τους και επισκέφτηκαν τα σπίτια ορισμένων οικογενειών για να παρατηρήσουν τις αντιδράσεις των μελών της οικογένειας: πώς για παράδειγμα έπαιζαν τα παιδιά χωρίς παιχνίδια και πώς οι μητέρες έλεγαν μια ιστορία στα παιδιά τους. Μελέτησαν επίσης τα προβλήματα επιθετικότητας, προσοχής και τα συναισθηματικής κατάστασης του μικρότερου παιδιού της οικογένειας.
Σίγουρα, τα παιδιά που δέχονταν άδικη μεταχείριση εμφάνισαν περισσότερα προβλήματα προσοχής και συναισθηματικής ικανοποίησης από τα ευνοημένα αδέρφια τους. Ωστόσο το πρόβλημα δεν έμεινε εκεί. Όλα τα παιδιά εμφάνισαν περισσότερα προβλήματα από τη στιγμή που άρχισαν οι «αδυναμίες», σύμφωνα με την τετραετή έρευνα.
«Θα φανταζόμασταν, με βάση τις προηγούμενες έρευνες, ότι μόνο το αδικημένο παιδί θα είχε προβλήματα αλλά δεν συνέβη κάτι τέτοιο», επισημαίνει η Τζένκινς. «Κάποιες φορές οι μητέρες αντιμετωπίζουν με ίσο τρόπο τα παιδιά τους και άλλες φορές πολύ διαφορετικά. Το να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους διαφορετικά, δημιουργεί πρόβλημα στην ψυχική υγεία όλων των παιδιών της οικογένειας».
Γιατί οι γονείς έχουν «αδυναμίες»Δεδομένου ότι οι γονείς σπάνια έχουν ως σκοπό τους τη διαφορετική αντιμετώπιση του κάθε παιδιού, οι επιστήμονες αποφάσισαν να προχωρήσουν την έρευνά τους ένα βήμα παραπέρα και να μελετήσουν ποιοι παράγοντες ωθούν τους γονείς σε τέτοιου είδους συμπεριφορές.
Ανακάλυψαν ότι οι προσωπικές εμπειρίες των μαμάδων και τα άγχη τους λόγω οικονομικών προβλημάτων αποτελούν τους κύριες αιτίες τέτοιων συμπεριφορών. Έτσι, συγκέντρωσαν πληροφορίες για την εκπαίδευση, την ψυχολογική κατάσταση και τα ιστορικά σεξουαλικής ή σωματικής βίας των μαμάδων. Έλαβαν επίσης υπόψιν το αν η μητέρα μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά και την ασφάλεια του οικιακού περιβάλλοντος.
Οι μητέρες που είχαν μεγαλώσει, οι ίδιες, σε ασταθές οικογενειακό περιβάλλον είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να συμπεριφέρονται διαφορετικά στο κάθε τους παιδί από ό,τι οι μητέρες με καλή ανατροφή. Σε γενικές γραμμές, όσο περισσότερα προβλήματα έχει να αντιμετωπίσει μια μητέρα (όπως κατάθλιψη ή να πρέπει να μεγαλώσει μόνη της τα παιδιά) τόσο πιο δύσκολο της είναι να αντιμετωπίσει με ίσιο τρόπο τα παιδιά της.
Σύμφωνα με την Τζένκινς, η εξήγηση είναι απλή: Μια μητέρα που έχει περισσότερα άγχη, έχει μικρότερη υπομονή με το παιδί που αντιμετωπίζει τα περισσότερα προβλήματα. Το αποτέλεσμα, όμως είναι συνολικό. Όλα της τα παιδιά θα εμφανίσουν προβλήματα συμπεριφοράς, καθώς τα παιδιά τείνουν να εσωτερικεύουν τις αντιδράσεις των γονέων τους.
Γιατί επηρεάζεται όλη η οικογένειαΤα παιδιά που αντιλαμβάνονται τη διαφορετική μεταχείριση ως άδικη, ακόμη και αν αντιμετωπίζονται πιο θετικά από τα άλλα παιδιά, μπορεί επίσης να αναπτύξουν προβλήματα προσοχής και συναισθηματικής ανασφάλειας όσο μεγαλώνουν, καθώς είναι ο τρόπος τους για να δείξουν τη συμπαράστασή τους στα αδέρφια τους ή τη διαμαρτυρία τους για τη γενικότερη ευνοιοκρατία.
«Κάνει τα παιδιά να αισθάνονται άβολα ή τους δίνει την αίσθηση της αδικίας», λέει η Τζένκινς. «Σε άλλες μελέτες, δείξαμε ότι το ποσοστό της ευνοιοκρατίας, συνδέεται με τη σχέση που έχουν μεταξύ τους τα αδέρφια. Έτσι όταν ένα παιδί δέχεται διαφορετική αντιμετώπιση από τους γονείς του (είτε θετικότερη είτε αρνητικότερη) τότε τείνει να μην έχει τόσο καλές σχέσεις με τα αδέρφια του, κάτι που έχει επιπτώσεις στη γενικότερη δυναμική της οικογένειας».
Το κοινωνικό μήνυμαΤο γεγονός ότι παράγοντες όπως η οικονομική κατάσταση, μπορούν να επηρεάσουν τόσο πολύ μια οικογένεια, είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει την κοινωνία, εν γένει.
«Πρέπει να αρχίσουμε να υποστηρίζουμε τους γονείς που είναι κοινωνικά αδικημένοι, ώστε να μην ανησυχούν για τα παιδιά τους όλη την ώρα», επεσήμανε η Τζένκινς. «Τέτοιου είδους ζητήματα προκαλούν προβλήματα στον τρόπο με τον οποίο ανατρέφουν οι γονείς τα παιδιά τους», κατέληξε.
Η αντιμετώπισηΑκόμα και στις πιο ακραίες περιπτώσεις, η καλή επικοινωνία μπορεί να μειώσει τις αρνητικές συνέπειες. Οι γονείς θα πρέπει να ακούνε τα παιδιά τους όταν επικοινωνούν μαζί τους. Πολλά παιδιά χρειάζονται περισσότερη φροντίδα και προσοχή και οι γονείς, από τη μεριά τους, θα πρέπει να εξηγούν στα παιδιά γιατί προσεγγίζουν διαφορετικά το ένα παιδί από το άλλο, ώστε να μην δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις.
Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται για το αν οι γονείς συμπεριφέρονται διαφορετικά στο κάθε παιδί. Ενδιαφέρονται όταν οι γονείς συμπεριφέρονται άδικα σε κάποιο παιδί. Και συνήθως αυτό συμβαίνει χωρίς να δοθεί καμία εξήγηση στα παιδιά.
ΠΗΓΗ: mama365.gr


Κανείς δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για τη ζωή σου από τη στιγμή που θα γίνεις γονιός. Μερικά από τα πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζεις, τα μαθαίνεις μόνο μέσα από την εμπειρία.
Η Αυστραλή μπλόγκερ, μητέρα και συγγραφέας Michaela Fox κατέγραψε 16 από τις πιο σημαντικές αλήθειες που όλες οι μαμάδες θα συμφωνήσουν ότι ενώ ισχύουν 100%, κανείς δεν τους είχε μιλήσει γι’ αυτές πριν αποκτήσουν παιδιά.
1. Όταν γίνεσαι γονιός εξοικειώνεσαι απόλυτα με το νόμο του Μέρφι. Ένας έμπειρος γονιός μπορεί να προβλέψει με εντυπωσιακή ακρίβεια πότε θα «χτυπήσει» ο νόμος αυτός.
Το μωρό σου που κοιμάται ήσυχα κάθε βράδυ, είναι βέβαιο ότι δεν θα θέλει να πάει με τίποτα στην κούνια του τη μία ημέρα του χρόνου που υποφέρεις από χανγκόβερ. Το παιδί σου που δεν αρρωσταίνει ποτέ θα κάνει εμετό λίγο πριν βγείτε για τη βραδινή έξοδο που κανονίζατε με το σύντροφό σας εδώ και έξι μήνες.
2. Ένας κανόνας γνωστός σε όλους τους γονείς είναι πως όταν τα παιδιά είναι ήσυχα, κάτι σκαρώνουν. Οι πιο έμπειροι ωστόσο είναι πιθανό να ανταλλάξουν την πρωτοβουλία τους να ζωγραφίσουν με μαρκαδόρους τον τοίχο του σαλονιού με ένα τέταρτο επιπλέον ύπνου. 
3. Ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει ένας γονιός να χρησιμοποιήσει φράση που ξεκινάει με «το παιδί μου ποτέ δεν…» (έχει κάνει εμετό στο αυτοκίνητο/έχει κολλήσει ψείρες/έχεις σπάσει κάτι κ.λπ.). Για την ακρίβεια, δεν πρέπει ούτε να το σκεφτεί.
Γιατί είναι μαθηματικά βέβαιο ότι την ίδια στιγμή (ή λίγο πιο μετά) το παιδί θα τον διαψεύσει. Με τον ίδιο τρόπο, παραμένει ένα παράδοξο το γεγονός ότι τα παιδιά δεν μοιάζουν ποτέ άρρωστα όταν περιμένετε στον προθάλαμο του παιδίατρου. Αντίθετα, χοροπηδάνε και τρέχουν σαν να είναι τα πιο ευδιάθετα και υγιή παιδιά του κόσμου, κάνοντάς σας να δείχνετε υπερβολικά υστερική που περιμένετε να τα δει ο γιατρός.
4. Ανάμεσα στις πισίνες και τα παιδικά πάρτι γενεθλίων, τα πιο πιθανά σημεία που μπορεί να βρεθεί ένας γονιός είναι τα εμπορικά κέντρα, το ΙΚΕΑ και το φαρμακείο της γειτονιάς, όπου ο φαρμακοποιός γνωρίζει εσάς και το παιδί με τα μικρά σας ονόματα.
5. Η καθημερινότητα ενός γονιού είναι γεμάτη υποκρισία. Σας έχει τύχει ποτέ να ουρλιάξετε στα παιδιά σας «ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΠΕΣ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΗΡΕΜΑ!!!!»; Κι εμένα…
6. Η ζωή ενός γονιού ως ενήλικα περιορίζεται στο διάστημα ανάμεσα στην ώρα που θα κοιμηθεί το παιδί και την ώρα που θα πέσει ο ίδιος για ύπνο. Ωστόσο, είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο πολλά πράγματα μπορεί να κάνει κανείς μέσα σ’ αυτή τη μιάμιση ώρα.
7. Η ζωή με τα παιδιά είναι μια αληθινή αποκάλυψη. Θα δείτε τα ελαττώματά σας να αντανακλώνται σαν να κοιτάζετε στον καθρέφτη.
8. Η προσπάθεια να διατηρήσετε στο σπίτι μια στοιχειώδη τάξη απλά θα προσθέσει κι άλλο στρες. Μάθετε να ζείτε με την ακαταστασία, το χάος, τις κατασκευές και τα ζωηρά χρώματα που έχουν εποικίσει το σπίτι σας. Ακόμα κι αν τους αγοράζετε υπέροχα ξύλινα βίντατζ παιχνίδια-έργα τέχνης ή άλλα που δεν κάνουν θόρυβο, τα παιδιά πάντα θα προτιμούν τα πλαστικά από τα ξύλινα και τα πολύχρωμα από τα ουδέτερα.
9. Η καθημερινότητα ενός γονιού είναι γεμάτη αθώα ψέματα. Για παράδειγμα, το παιδί σας ξαφνιάζεται όταν διαπιστώνει ότι δεν έχετε τοποθετήσει την καινούρια του τερατόμορφη κατασκευή σε περίοπτη θέση στο σαλόνι. Αμέσως λέτε «ο πατέρας σου την πήρε να τη βάλει στο γραφείο γιατί του άρεσε πάρα πολύ».
Προειδοποίηση: εάν το παιδί σας είναι ιδιαίτερα πονηρό, δεν αποκλείεται να προχωρήσει σε ανάκριση και του άλλου γονιού για το ίδιο θέμα ή να αναζητήσει το έργο του στον κάδο της ανακύκλωσης.
10. Όσο πιο πολύ αντιστέκεσαι τόσο περισσότερο επιμένει. Ένα πράγμα που κάνουν συνέχεια οι γονείς είναι να παραδίνονται. Όσο πιο εύκολα το κάνεις τόσο πιο εύκολη θα είναι και η ζωή σου ως γονιός. Παραδοθείτε στο γεγονός ότι δεν θα κοιμηθείτε, δεν θα ξεκουραστείτε, δεν θα έχετε την ησυχία σας και θα φάτε κάτι με αληθινή γεύση για μερικά χρόνια.
11. Οι «διακοπές με τα παιδιά» είναι σχήμα οξύμωρο. Στην πραγματικότητα χρησιμεύουν περισσότερο σαν μια άσκηση του πόσο καλά μπορεί να μετακινηθεί το οικιακό φρενοκομείο σε άλλους χώρους και πώς μπορείτε να διασκεδάσετε τα παιδιά χωρίς τις ευκολίες που διαθέτετε στο σπίτι σας.
12. Το να είσαι γονιός σε εκπαιδεύει για πάντα στην αυτοπειθαρχία. Σκεφτείτε: πότε είπατε μια βρισιά, χωρίς να νιώσετε την ανάγκη να απολογηθείτε;
13. Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Το χαρούμενο πιτσιρίκι που γελάει και διασκεδάζει στο πάρτι μπορεί να έχει ένα ξέσπασμα υστερίας την πιο ακατάλληλη ώρα. Η εξίσωση είναι απλά: πάρτι + ζάχαρη + ενθουσιασμός = ένα υπερβολικά κουρασμένο παιδί με υπερένταση την οποία κάπου θα ξεσπάσει περίπου 45 λεπτά αφότου φύγετε από το πάρτι.
14. Ο γονιός πρέπει να έχει υπομονή και την ικανότητα να εξαφανίζεται. Όλοι έχουμε προσπαθήσει να διαφύγουμε στις μύτες από το δωμάτιο του μωρού μόλις το πήρε ο ύπνος, αποφεύγοντας έξυπνα να πατήσουμε στον διάδρομο που έχει ξύλινο πάτωμα, κατεβάζοντας το πόμολο της πόρτας με χειρουργική ακρίβεια και εκλιπαρώντας μια κάποια ανώτερη δύναμη να μην ακουστεί κανένας θόρυβος και ξυπνήσει το μωρό.
15. Το να είσαι καλός γονιός είναι δύσκολο. Θα έπρεπε όλα τα βιβλία για γονείς να ξεκινούν με αυτή τη φράση μέχρι να καταφέρουμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι είναι αναπόφευκτο να κάνουμε λάθη.
16. Τα μικρά παιδιά έχουν αστείρευτη ενέργεια, αποφασιστικότητα και εγωισμό. Ευτυχώς, έχουν επίσης αστείρευτες ποσότητες γλύκας, χαράς και αγάπης.

Η ζωή με παιδιά, 16 αλήθειες που δεν θα βρείτε σε κανένα βιβλίο

Κανείς δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για τη ζωή σου από τη στιγμή που θα γίνεις γονιός. Μερικά από τα πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζεις, τα μαθαίνεις μόνο μέσα από την εμπειρία.
Η Αυστραλή μπλόγκερ, μητέρα και συγγραφέας Michaela Fox κατέγραψε 16 από τις πιο σημαντικές αλήθειες που όλες οι μαμάδες θα συμφωνήσουν ότι ενώ ισχύουν 100%, κανείς δεν τους είχε μιλήσει γι’ αυτές πριν αποκτήσουν παιδιά.
1. Όταν γίνεσαι γονιός εξοικειώνεσαι απόλυτα με το νόμο του Μέρφι. Ένας έμπειρος γονιός μπορεί να προβλέψει με εντυπωσιακή ακρίβεια πότε θα «χτυπήσει» ο νόμος αυτός.
Το μωρό σου που κοιμάται ήσυχα κάθε βράδυ, είναι βέβαιο ότι δεν θα θέλει να πάει με τίποτα στην κούνια του τη μία ημέρα του χρόνου που υποφέρεις από χανγκόβερ. Το παιδί σου που δεν αρρωσταίνει ποτέ θα κάνει εμετό λίγο πριν βγείτε για τη βραδινή έξοδο που κανονίζατε με το σύντροφό σας εδώ και έξι μήνες.
2. Ένας κανόνας γνωστός σε όλους τους γονείς είναι πως όταν τα παιδιά είναι ήσυχα, κάτι σκαρώνουν. Οι πιο έμπειροι ωστόσο είναι πιθανό να ανταλλάξουν την πρωτοβουλία τους να ζωγραφίσουν με μαρκαδόρους τον τοίχο του σαλονιού με ένα τέταρτο επιπλέον ύπνου. 
3. Ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει ένας γονιός να χρησιμοποιήσει φράση που ξεκινάει με «το παιδί μου ποτέ δεν…» (έχει κάνει εμετό στο αυτοκίνητο/έχει κολλήσει ψείρες/έχεις σπάσει κάτι κ.λπ.). Για την ακρίβεια, δεν πρέπει ούτε να το σκεφτεί.
Γιατί είναι μαθηματικά βέβαιο ότι την ίδια στιγμή (ή λίγο πιο μετά) το παιδί θα τον διαψεύσει. Με τον ίδιο τρόπο, παραμένει ένα παράδοξο το γεγονός ότι τα παιδιά δεν μοιάζουν ποτέ άρρωστα όταν περιμένετε στον προθάλαμο του παιδίατρου. Αντίθετα, χοροπηδάνε και τρέχουν σαν να είναι τα πιο ευδιάθετα και υγιή παιδιά του κόσμου, κάνοντάς σας να δείχνετε υπερβολικά υστερική που περιμένετε να τα δει ο γιατρός.
4. Ανάμεσα στις πισίνες και τα παιδικά πάρτι γενεθλίων, τα πιο πιθανά σημεία που μπορεί να βρεθεί ένας γονιός είναι τα εμπορικά κέντρα, το ΙΚΕΑ και το φαρμακείο της γειτονιάς, όπου ο φαρμακοποιός γνωρίζει εσάς και το παιδί με τα μικρά σας ονόματα.
5. Η καθημερινότητα ενός γονιού είναι γεμάτη υποκρισία. Σας έχει τύχει ποτέ να ουρλιάξετε στα παιδιά σας «ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΠΕΣ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΗΡΕΜΑ!!!!»; Κι εμένα…
6. Η ζωή ενός γονιού ως ενήλικα περιορίζεται στο διάστημα ανάμεσα στην ώρα που θα κοιμηθεί το παιδί και την ώρα που θα πέσει ο ίδιος για ύπνο. Ωστόσο, είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο πολλά πράγματα μπορεί να κάνει κανείς μέσα σ’ αυτή τη μιάμιση ώρα.
7. Η ζωή με τα παιδιά είναι μια αληθινή αποκάλυψη. Θα δείτε τα ελαττώματά σας να αντανακλώνται σαν να κοιτάζετε στον καθρέφτη.
8. Η προσπάθεια να διατηρήσετε στο σπίτι μια στοιχειώδη τάξη απλά θα προσθέσει κι άλλο στρες. Μάθετε να ζείτε με την ακαταστασία, το χάος, τις κατασκευές και τα ζωηρά χρώματα που έχουν εποικίσει το σπίτι σας. Ακόμα κι αν τους αγοράζετε υπέροχα ξύλινα βίντατζ παιχνίδια-έργα τέχνης ή άλλα που δεν κάνουν θόρυβο, τα παιδιά πάντα θα προτιμούν τα πλαστικά από τα ξύλινα και τα πολύχρωμα από τα ουδέτερα.
9. Η καθημερινότητα ενός γονιού είναι γεμάτη αθώα ψέματα. Για παράδειγμα, το παιδί σας ξαφνιάζεται όταν διαπιστώνει ότι δεν έχετε τοποθετήσει την καινούρια του τερατόμορφη κατασκευή σε περίοπτη θέση στο σαλόνι. Αμέσως λέτε «ο πατέρας σου την πήρε να τη βάλει στο γραφείο γιατί του άρεσε πάρα πολύ».
Προειδοποίηση: εάν το παιδί σας είναι ιδιαίτερα πονηρό, δεν αποκλείεται να προχωρήσει σε ανάκριση και του άλλου γονιού για το ίδιο θέμα ή να αναζητήσει το έργο του στον κάδο της ανακύκλωσης.
10. Όσο πιο πολύ αντιστέκεσαι τόσο περισσότερο επιμένει. Ένα πράγμα που κάνουν συνέχεια οι γονείς είναι να παραδίνονται. Όσο πιο εύκολα το κάνεις τόσο πιο εύκολη θα είναι και η ζωή σου ως γονιός. Παραδοθείτε στο γεγονός ότι δεν θα κοιμηθείτε, δεν θα ξεκουραστείτε, δεν θα έχετε την ησυχία σας και θα φάτε κάτι με αληθινή γεύση για μερικά χρόνια.
11. Οι «διακοπές με τα παιδιά» είναι σχήμα οξύμωρο. Στην πραγματικότητα χρησιμεύουν περισσότερο σαν μια άσκηση του πόσο καλά μπορεί να μετακινηθεί το οικιακό φρενοκομείο σε άλλους χώρους και πώς μπορείτε να διασκεδάσετε τα παιδιά χωρίς τις ευκολίες που διαθέτετε στο σπίτι σας.
12. Το να είσαι γονιός σε εκπαιδεύει για πάντα στην αυτοπειθαρχία. Σκεφτείτε: πότε είπατε μια βρισιά, χωρίς να νιώσετε την ανάγκη να απολογηθείτε;
13. Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Το χαρούμενο πιτσιρίκι που γελάει και διασκεδάζει στο πάρτι μπορεί να έχει ένα ξέσπασμα υστερίας την πιο ακατάλληλη ώρα. Η εξίσωση είναι απλά: πάρτι + ζάχαρη + ενθουσιασμός = ένα υπερβολικά κουρασμένο παιδί με υπερένταση την οποία κάπου θα ξεσπάσει περίπου 45 λεπτά αφότου φύγετε από το πάρτι.
14. Ο γονιός πρέπει να έχει υπομονή και την ικανότητα να εξαφανίζεται. Όλοι έχουμε προσπαθήσει να διαφύγουμε στις μύτες από το δωμάτιο του μωρού μόλις το πήρε ο ύπνος, αποφεύγοντας έξυπνα να πατήσουμε στον διάδρομο που έχει ξύλινο πάτωμα, κατεβάζοντας το πόμολο της πόρτας με χειρουργική ακρίβεια και εκλιπαρώντας μια κάποια ανώτερη δύναμη να μην ακουστεί κανένας θόρυβος και ξυπνήσει το μωρό.
15. Το να είσαι καλός γονιός είναι δύσκολο. Θα έπρεπε όλα τα βιβλία για γονείς να ξεκινούν με αυτή τη φράση μέχρι να καταφέρουμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι είναι αναπόφευκτο να κάνουμε λάθη.
16. Τα μικρά παιδιά έχουν αστείρευτη ενέργεια, αποφασιστικότητα και εγωισμό. Ευτυχώς, έχουν επίσης αστείρευτες ποσότητες γλύκας, χαράς και αγάπης.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Γιατί, άραγε, όλοι οι ενήλικοι απολαμβάνουμε το σεξ, αλλά όταν μας ρωτούν τα παιδιά μας γι’ αυτό, νιώθουμε άβολα και ενοχικά; Και πώς θα τους μιλήσουμε γι’ αυτό χωρίς να το αντιμετωπίσουμε ως ταμπού;
Ποια από εμάς δεν έχει σταθεί αμήχανα μπροστά στα απορημένα μάτια του παιδιού της όταν, με εντελώς φυσικό τρόπο, εκείνο μας βομβαρδίζει με ερωτήσεις: «μαμά, τι είναι το σεξ;», «από πού βγήκα;», «γιατί η αδερφή μου δεν έχει πουλάκι;», «γιατί φιλιέστε με τον μπαμπά;»;
Οι περισσότερες απαντήσεις μας συνήθως αποτελούν επίσης αμήχανα και κοινότυπα κλισέ, που αποδεικνύουν πόσο τεράστιο ταμπού είναι ακόμη το σεξ για εμάς.
Γιατί δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε για το σεξ στα παιδιά;
«Συνηθίζουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας σαν την προσωποποίηση της αθωότητας», λέει η ειδικός Ψυχικής Υγείας-σεξολόγος Ελεάνα Ελευθερίου. «Κι όμως, από πολύ νωρίς τα νήπια απολαμβάνουν το άγγιγμά μας και είναι καθήκον μας να τα βοηθήσουμε να νιώσουν άνετα με το σώμα τους και να κρατήσουμε ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας στην πορεία τους προς τη σεξουαλική ωριμότητα».
Συχνά στα αγόρια παρατηρείται στύση του πέους, είτε είναι αποτέλεσμα ευχαρίστησης, ευδαιμονίας -κάτι που φυσικά δεν είναι συνειδητό- είτε αντανακλαστική και αυτόματη. Περίπου στο δεύτερο έτος της ζωής του το παιδί ενδιαφέρεται να γνωρίσει το σώμα του.
Τότε είναι που περνάει στο στάδιο του καθρέφτη, εξερευνά το σώμα του και το ψάξιμο αυτό το οδηγεί στα γεννητικά όργανα. Τα περιεργάζεται και με αυτόν τον τρόπο ανακαλύπτει τον αυνανισμό και την ευχαρίστηση, που έχει ένα καταπραϋντικό και ηρεμιστικό αποτέλεσμα.
Τις περισσότερες φορές οι γονείς ανησυχούν όταν έκπληκτοι διαπιστώνουν τη σεξουαλικότητα του παιδιού σε αυτήν την πρώιμη ηλικία. Ωστόσο, αυτή τους η ανησυχία και οι ενοχές οφείλονται στις δικές τους αναστολές και στα προσωπικά τους ταμπού.
Αυτό που θα πρέπει να θυμόμαστε είναι πως ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπίσει ένα άτομο στην ενήλικη ζωή του τη σεξουαλικότητα του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση που πήρε στα πρώτα του χρόνια.
Τα παιδιά από πολύ νωρίς δείχνουν περιέργεια για το στήθος, τα οπίσθια και τα γεννητικά τους όργανα. Οι ερωτήσεις που εκφράζουν περιέργεια αρχίζουν συνήθως στην προσχολική ηλικία, και αρχικά αναφέρονται στην ανατομία του ανθρώπινου σώματος: «Γιατί η μαμά έχει στήθος κι εγώ όχι;». Στη συνέχεια έρχονται οι ερωτήσεις σχετικά με την τεκνοποίηση: «Από πού βγαίνουν τα μωρά;»
Πότε να του μιλήσω για το σεξ;
Το ερώτημα που θέτουν οι γονείς είναι πότε πρέπει να αρχίσει η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Αυτό βέβαια είναι κάπως σχετικό, γιατί σε άλλα παιδιά κινητοποιείται η περιέργεια νωρίτερα, ενώ σε άλλα αργότερα. Η καταλληλότερη στιγμή, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι όταν ρωτήσει το ίδιο το παιδί.
Οι απαντήσεις μας θα πρέπει να είναι ξεκάθαρες και ακριβείς σε γλώσσα που αντιστοιχεί στην ηλικία του παιδιού. Ψέματα και απλοϊκές θεωρίες καλό είναι να αποφεύγονται. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ξεκινά από την πρώιμη παιδική ηλικία και διαρκεί όλη τη ζωή και είναι δόκιμο και θεμιτό να γίνεται με την καθοδήγηση των γονιών.
Αν το παιδί αφεθεί μόνο του θα διαμορφώσει άποψη με βάση τις πληροφορίες που παίρνει από τους φίλους του ή την τηλεόραση. Έτσι όμως υπάρχει ο κίνδυνος να λάβει λανθασμένες πληροφορίες και να κατασκευάσει θεωρίες αβάσιμες ή τρομακτικές, που θα επηρεάσουν τη μετέπειτα σεξουαλική συμπεριφορά του, αφού είναι πιθανό να επηρεαστεί η ψυχοσεξουαλική του ανάπτυξη.
Αντίθετα, η συνεπής και απαλλαγμένη από προκαταλήψεις συμμετοχή των γονιών θα του επιτρέψει να αντιμετωπίσει υγιώς τη σεξουαλικότητά του.0-3 ετών
Περίπου από 19 μηνών ξεκινά η ενασχόληση των παιδιών με τα γεννητικά τους όργανα, και αναφερόμαστε στον παιδικό αυνανισμό. Με την ευκαιρία, λοιπόν, του μπάνιου, του δίνουμε τις πρώτες πληροφορίες για τα όργανά του.
3-6 ετών
Επειδή ο λόγος του γίνεται πιο παραγωγικός, οι ερωτήσεις είναι αμέτρητες και αρκετές σχετίζονται με την αναπαραγωγή.
6-9 ετών
Αυτή είναι και η ηλικία που θα πρέπει να προσέξουμε να το πείσουμε να μοιραστεί μαζί μας τις γνώσεις του, να προσπαθούμε να μη σοκαριζόμαστε με τις πονηρές λέξεις και να μιλήσουμε μαζί του ανοιχτά για το σεξ, πάντα απαντώντας σε ερωτήσεις δικές του και όχι πιέζοντας το παιδί να μάθει και να ακούσει περισσότερα από αυτά που θέλει.
«Η καλύτερη ώρα για να μιλήσετε για τα σημαντικά γεγονότα της ζωής είναι η στιγμή που το παιδί ρωτά. Αν είναι αδύνατον να απαντήσουμε εκείνη την ώρα, επιλέγουμε σε άμεσο χρονικό διάστημα μια χαλαρή οικογενειακή στιγμή, χρησιμοποιώντας την κατάλληλη γλώσσα για την ηλικία του», μας λέει η κ. Ελευθερίου.
 Αν οι γονείς νιώθουν άνετα να μιλήσουν για το σεξ, έτσι θα νιώσουν και τα παιδιά. Και να εξηγείτε πάντα ότι όλα αυτά γίνονται μέσα στο πλαίσιο της αγάπης, όταν οι μαμάδες και οι μπαμπάδες έρχονται κοντά και δείχνουν ο ένας τον άλλο πόσο πολύ αγαπιούνται».
Η αλήθεια είναι πως κάποιες φορές οι λέξεις που ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα μας μοιάζουν κάπως άκομψες ή βαριές. Μπορεί να λέμε τον αγκώνα μας αγκώνα, αλλά δυσκολευόμαστε να πούμε τη λέξη πέος ή αιδοίο. Πόσο μάλλον σε ένα παιδάκι ενός ή δύο ετών.
Από την άλλη, κάποιοι ειδικοί υποστηρίζουν πως όλα αυτά τα «χαριτωμένα» ονόματα που βρίσκουμε συνήθως δεν σημαίνουν τίποτα και το παιδί μας μπορεί να μπερδευτεί καθώς μεγαλώνει. Η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση. Χρησιμοποιήστε τις σωστές λέξεις συνοδεύοντάς τις με απλές επεξηγήσεις.
Γιατί είσαι γυμνός;
Το θέμα της γύμνιας είναι ένα ακόμη θέμα για τους γονείς. Κάποιοι ντρέπονται να αποκαλύπτονται στα παιδιά τους, ενώ κάποιοι άλλοι είναι υπερβολικά άνετοι. Και πάλι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Μέχρι τα τέσσερα, όπως λένε οι ειδικοί, το παιδί μπορεί να βλέπει τους γονείς του γυμνούς, φτάνει εκείνοι να μη δείχνουν ότι ντρέπονται αλλά και να είναι σε θέση να εξηγήσουν στο παιδί τι βλέπει.
Μετά τα τέσσερα, καλό θα είναι να του δείξουν πως η γύμνια αποτελεί μια ιδιωτική στιγμή, και πάλι όμως δεν χρειάζεται να κρύβονται.
Οι «δύσκολες» ερωτήσεις
«Ναι, σίγουρα το θέμα του σεξ είναι ένα σοβαρό θέμα», μας λέει η ειδικός Ψυχικής Υγείας Ελεάνα Ελευθερίου. «Από την άλλη, δεν γίνεται πάντα μια τυπική συζήτηση γι’ αυτό. Μερικές φορές η σοβαρή συζήτηση γίνεται πολύ σοβαρή και τότε θα ντραπείτε και δεν θα τους μιλήσετε ανοιχτά.
Επιπλέον, η σοβαρή συζήτηση μπορεί μερικές φορές να καταλήξει στην άρνηση, καθώς τα παιδιά δεν μπορούν να φανταστούν τι ακριβώς γίνεται κατά τη διάρκεια του σεξ». Αν οι ερωτήσεις τους είναι αδιάκριτες και νιώθετε πως δεν μπορείτε να ανταποκριθείτε, παραμείνετε ψύχραιμοι, πείτε τους τα βασικά, δείτε πώς θα αντιδράσουν και θυμηθείτε, αν το παιδί σας κάνει την ερώτηση, θέλει να ακούσει και την απάντηση.
«Ας την ακούσει από εσάς, γιατί να είστε σίγουροι ότι θα την αναζητήσει αλλού», συμβουλεύει η κ. Ελευθερίου «Αν το παιδί σας μοιάζει ικανοποιημένο με την απάντηση που του δώσατε, επιβραβεύστε το για την ερώτηση που σας έκανε και αφήστε ανοιχτό το ενδεχόμενο να το ξανασυζητήσετε.
Αν νιώθετε περίεργα, θα νομίσει ότι έκανε κάτι κακό ή ότι το σεξ είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεται. Αν πάλι ντρέπεστε, ζητήστε υποστήριξη από το σύντροφό σας και εξασκηθείτε από πριν για την κουβέντα που θα κάνετε με το παιδί. Επιτρέψτε του να σας ρωτήσει ό,τι θέλει, ώστε να καταλάβει ότι μπορεί να σας εμπιστευτεί και να σας μιλήσει πάλι».
Θυμηθείτε ότι οι απαντήσεις σας πρέπει να είναι απλές και ξεκάθαρες, ώστε να μπορεί να τις καταλάβει ανάλογα πάντα με το στάδιο της ανάπτυξης στο οποίο βρίσκεται. Τα παιδιά γύρω στα τρία συνηθίζουν να κάνουν ερωτήσεις για τις ορατές φυσικές διαφορές που βλέπουν ανάμεσα σε αυτά και στα άτομα του αντίθετου φύλου και σε αυτό το στάδιο της ζωής τους συνήθως το μόνο που θέλουν είναι να δώσουν ένα όνομα στο μέρος του σώματός τους που τα προβληματίζει.
Αν το παιδί σάς ρωτήσει κάτι και δεν ξέρετε την απάντηση, προσπαθήστε να είστε ειλικρινείς και απαντήστε: «Θα φροντίσω άμεσα να το μάθω και θα σου απαντήσω». Και κάντε το. 
Με τη συνεργασία της Ελεάνας Ελευθερίου (ειδικός Ψυχικής Υγείας-σεξολόγος).
Χαδιαράκου Ελένη.

Μαμά, τι είναι το σεξ

Γιατί, άραγε, όλοι οι ενήλικοι απολαμβάνουμε το σεξ, αλλά όταν μας ρωτούν τα παιδιά μας γι’ αυτό, νιώθουμε άβολα και ενοχικά; Και πώς θα τους μιλήσουμε γι’ αυτό χωρίς να το αντιμετωπίσουμε ως ταμπού;
Ποια από εμάς δεν έχει σταθεί αμήχανα μπροστά στα απορημένα μάτια του παιδιού της όταν, με εντελώς φυσικό τρόπο, εκείνο μας βομβαρδίζει με ερωτήσεις: «μαμά, τι είναι το σεξ;», «από πού βγήκα;», «γιατί η αδερφή μου δεν έχει πουλάκι;», «γιατί φιλιέστε με τον μπαμπά;»;
Οι περισσότερες απαντήσεις μας συνήθως αποτελούν επίσης αμήχανα και κοινότυπα κλισέ, που αποδεικνύουν πόσο τεράστιο ταμπού είναι ακόμη το σεξ για εμάς.
Γιατί δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε για το σεξ στα παιδιά;
«Συνηθίζουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας σαν την προσωποποίηση της αθωότητας», λέει η ειδικός Ψυχικής Υγείας-σεξολόγος Ελεάνα Ελευθερίου. «Κι όμως, από πολύ νωρίς τα νήπια απολαμβάνουν το άγγιγμά μας και είναι καθήκον μας να τα βοηθήσουμε να νιώσουν άνετα με το σώμα τους και να κρατήσουμε ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας στην πορεία τους προς τη σεξουαλική ωριμότητα».
Συχνά στα αγόρια παρατηρείται στύση του πέους, είτε είναι αποτέλεσμα ευχαρίστησης, ευδαιμονίας -κάτι που φυσικά δεν είναι συνειδητό- είτε αντανακλαστική και αυτόματη. Περίπου στο δεύτερο έτος της ζωής του το παιδί ενδιαφέρεται να γνωρίσει το σώμα του.
Τότε είναι που περνάει στο στάδιο του καθρέφτη, εξερευνά το σώμα του και το ψάξιμο αυτό το οδηγεί στα γεννητικά όργανα. Τα περιεργάζεται και με αυτόν τον τρόπο ανακαλύπτει τον αυνανισμό και την ευχαρίστηση, που έχει ένα καταπραϋντικό και ηρεμιστικό αποτέλεσμα.
Τις περισσότερες φορές οι γονείς ανησυχούν όταν έκπληκτοι διαπιστώνουν τη σεξουαλικότητα του παιδιού σε αυτήν την πρώιμη ηλικία. Ωστόσο, αυτή τους η ανησυχία και οι ενοχές οφείλονται στις δικές τους αναστολές και στα προσωπικά τους ταμπού.
Αυτό που θα πρέπει να θυμόμαστε είναι πως ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπίσει ένα άτομο στην ενήλικη ζωή του τη σεξουαλικότητα του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση που πήρε στα πρώτα του χρόνια.
Τα παιδιά από πολύ νωρίς δείχνουν περιέργεια για το στήθος, τα οπίσθια και τα γεννητικά τους όργανα. Οι ερωτήσεις που εκφράζουν περιέργεια αρχίζουν συνήθως στην προσχολική ηλικία, και αρχικά αναφέρονται στην ανατομία του ανθρώπινου σώματος: «Γιατί η μαμά έχει στήθος κι εγώ όχι;». Στη συνέχεια έρχονται οι ερωτήσεις σχετικά με την τεκνοποίηση: «Από πού βγαίνουν τα μωρά;»
Πότε να του μιλήσω για το σεξ;
Το ερώτημα που θέτουν οι γονείς είναι πότε πρέπει να αρχίσει η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Αυτό βέβαια είναι κάπως σχετικό, γιατί σε άλλα παιδιά κινητοποιείται η περιέργεια νωρίτερα, ενώ σε άλλα αργότερα. Η καταλληλότερη στιγμή, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι όταν ρωτήσει το ίδιο το παιδί.
Οι απαντήσεις μας θα πρέπει να είναι ξεκάθαρες και ακριβείς σε γλώσσα που αντιστοιχεί στην ηλικία του παιδιού. Ψέματα και απλοϊκές θεωρίες καλό είναι να αποφεύγονται. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ξεκινά από την πρώιμη παιδική ηλικία και διαρκεί όλη τη ζωή και είναι δόκιμο και θεμιτό να γίνεται με την καθοδήγηση των γονιών.
Αν το παιδί αφεθεί μόνο του θα διαμορφώσει άποψη με βάση τις πληροφορίες που παίρνει από τους φίλους του ή την τηλεόραση. Έτσι όμως υπάρχει ο κίνδυνος να λάβει λανθασμένες πληροφορίες και να κατασκευάσει θεωρίες αβάσιμες ή τρομακτικές, που θα επηρεάσουν τη μετέπειτα σεξουαλική συμπεριφορά του, αφού είναι πιθανό να επηρεαστεί η ψυχοσεξουαλική του ανάπτυξη.
Αντίθετα, η συνεπής και απαλλαγμένη από προκαταλήψεις συμμετοχή των γονιών θα του επιτρέψει να αντιμετωπίσει υγιώς τη σεξουαλικότητά του.0-3 ετών
Περίπου από 19 μηνών ξεκινά η ενασχόληση των παιδιών με τα γεννητικά τους όργανα, και αναφερόμαστε στον παιδικό αυνανισμό. Με την ευκαιρία, λοιπόν, του μπάνιου, του δίνουμε τις πρώτες πληροφορίες για τα όργανά του.
3-6 ετών
Επειδή ο λόγος του γίνεται πιο παραγωγικός, οι ερωτήσεις είναι αμέτρητες και αρκετές σχετίζονται με την αναπαραγωγή.
6-9 ετών
Αυτή είναι και η ηλικία που θα πρέπει να προσέξουμε να το πείσουμε να μοιραστεί μαζί μας τις γνώσεις του, να προσπαθούμε να μη σοκαριζόμαστε με τις πονηρές λέξεις και να μιλήσουμε μαζί του ανοιχτά για το σεξ, πάντα απαντώντας σε ερωτήσεις δικές του και όχι πιέζοντας το παιδί να μάθει και να ακούσει περισσότερα από αυτά που θέλει.
«Η καλύτερη ώρα για να μιλήσετε για τα σημαντικά γεγονότα της ζωής είναι η στιγμή που το παιδί ρωτά. Αν είναι αδύνατον να απαντήσουμε εκείνη την ώρα, επιλέγουμε σε άμεσο χρονικό διάστημα μια χαλαρή οικογενειακή στιγμή, χρησιμοποιώντας την κατάλληλη γλώσσα για την ηλικία του», μας λέει η κ. Ελευθερίου.
 Αν οι γονείς νιώθουν άνετα να μιλήσουν για το σεξ, έτσι θα νιώσουν και τα παιδιά. Και να εξηγείτε πάντα ότι όλα αυτά γίνονται μέσα στο πλαίσιο της αγάπης, όταν οι μαμάδες και οι μπαμπάδες έρχονται κοντά και δείχνουν ο ένας τον άλλο πόσο πολύ αγαπιούνται».
Η αλήθεια είναι πως κάποιες φορές οι λέξεις που ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα μας μοιάζουν κάπως άκομψες ή βαριές. Μπορεί να λέμε τον αγκώνα μας αγκώνα, αλλά δυσκολευόμαστε να πούμε τη λέξη πέος ή αιδοίο. Πόσο μάλλον σε ένα παιδάκι ενός ή δύο ετών.
Από την άλλη, κάποιοι ειδικοί υποστηρίζουν πως όλα αυτά τα «χαριτωμένα» ονόματα που βρίσκουμε συνήθως δεν σημαίνουν τίποτα και το παιδί μας μπορεί να μπερδευτεί καθώς μεγαλώνει. Η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση. Χρησιμοποιήστε τις σωστές λέξεις συνοδεύοντάς τις με απλές επεξηγήσεις.
Γιατί είσαι γυμνός;
Το θέμα της γύμνιας είναι ένα ακόμη θέμα για τους γονείς. Κάποιοι ντρέπονται να αποκαλύπτονται στα παιδιά τους, ενώ κάποιοι άλλοι είναι υπερβολικά άνετοι. Και πάλι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Μέχρι τα τέσσερα, όπως λένε οι ειδικοί, το παιδί μπορεί να βλέπει τους γονείς του γυμνούς, φτάνει εκείνοι να μη δείχνουν ότι ντρέπονται αλλά και να είναι σε θέση να εξηγήσουν στο παιδί τι βλέπει.
Μετά τα τέσσερα, καλό θα είναι να του δείξουν πως η γύμνια αποτελεί μια ιδιωτική στιγμή, και πάλι όμως δεν χρειάζεται να κρύβονται.
Οι «δύσκολες» ερωτήσεις
«Ναι, σίγουρα το θέμα του σεξ είναι ένα σοβαρό θέμα», μας λέει η ειδικός Ψυχικής Υγείας Ελεάνα Ελευθερίου. «Από την άλλη, δεν γίνεται πάντα μια τυπική συζήτηση γι’ αυτό. Μερικές φορές η σοβαρή συζήτηση γίνεται πολύ σοβαρή και τότε θα ντραπείτε και δεν θα τους μιλήσετε ανοιχτά.
Επιπλέον, η σοβαρή συζήτηση μπορεί μερικές φορές να καταλήξει στην άρνηση, καθώς τα παιδιά δεν μπορούν να φανταστούν τι ακριβώς γίνεται κατά τη διάρκεια του σεξ». Αν οι ερωτήσεις τους είναι αδιάκριτες και νιώθετε πως δεν μπορείτε να ανταποκριθείτε, παραμείνετε ψύχραιμοι, πείτε τους τα βασικά, δείτε πώς θα αντιδράσουν και θυμηθείτε, αν το παιδί σας κάνει την ερώτηση, θέλει να ακούσει και την απάντηση.
«Ας την ακούσει από εσάς, γιατί να είστε σίγουροι ότι θα την αναζητήσει αλλού», συμβουλεύει η κ. Ελευθερίου «Αν το παιδί σας μοιάζει ικανοποιημένο με την απάντηση που του δώσατε, επιβραβεύστε το για την ερώτηση που σας έκανε και αφήστε ανοιχτό το ενδεχόμενο να το ξανασυζητήσετε.
Αν νιώθετε περίεργα, θα νομίσει ότι έκανε κάτι κακό ή ότι το σεξ είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεται. Αν πάλι ντρέπεστε, ζητήστε υποστήριξη από το σύντροφό σας και εξασκηθείτε από πριν για την κουβέντα που θα κάνετε με το παιδί. Επιτρέψτε του να σας ρωτήσει ό,τι θέλει, ώστε να καταλάβει ότι μπορεί να σας εμπιστευτεί και να σας μιλήσει πάλι».
Θυμηθείτε ότι οι απαντήσεις σας πρέπει να είναι απλές και ξεκάθαρες, ώστε να μπορεί να τις καταλάβει ανάλογα πάντα με το στάδιο της ανάπτυξης στο οποίο βρίσκεται. Τα παιδιά γύρω στα τρία συνηθίζουν να κάνουν ερωτήσεις για τις ορατές φυσικές διαφορές που βλέπουν ανάμεσα σε αυτά και στα άτομα του αντίθετου φύλου και σε αυτό το στάδιο της ζωής τους συνήθως το μόνο που θέλουν είναι να δώσουν ένα όνομα στο μέρος του σώματός τους που τα προβληματίζει.
Αν το παιδί σάς ρωτήσει κάτι και δεν ξέρετε την απάντηση, προσπαθήστε να είστε ειλικρινείς και απαντήστε: «Θα φροντίσω άμεσα να το μάθω και θα σου απαντήσω». Και κάντε το. 
Με τη συνεργασία της Ελεάνας Ελευθερίου (ειδικός Ψυχικής Υγείας-σεξολόγος).
Χαδιαράκου Ελένη.

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Το φυσικό άγγιγμα και οι αγκαλιές είναι από τα ομορφότερα πράγματα που μπορεί να συμβούν σε έναν άνθρωπο, σε κάθε ηλικία και επηρεάζουν τη διάθεση, την ψυχική αλλά και τη σωματική του υγεία. 
Τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν έχει αρκετές αγκαλιές στη ζωή του; Επιστημονικές έρευνες σχετικά με τη σημασία της αγκαλιάς έχουν δείξει ότι τα ζώα που δεν είχαν αρκετή φυσική επαφή και ‘αγκάλιασμα’ με το είδος τους επιδείκνυαν επιθετική συμπεριφορά.
Αλλά και τα παιδιά που έχουν στερηθεί τη μητρική αγκαλιά –και όχι μόνο- κινδυνεύουν να έχουν περισσότερα προβλήματα στη συμπεριφορά, το συναίσθημα και την κοινωνική ζωή καθώς μεγαλώνουν. Παιδιά που μεγάλωσαν σε ορφανοτροφεία με καλές συνθήκες (καθαριότητα, φαγητό, και καλυμμένες βασικές ανάγκες), είχαν ψυχοκινητική καθυστέρηση, επειδή δεν είχαν αγκαλιές και συναισθηματικό δέσιμο με τα άτομα που τα φρόντιζαν.
Οι λόγοι που χρειαζόμαστε μια καλή αγκαλιά
Καταρχήν, το αγκάλιασμα δείχνει συναισθηματικό δέσιμο, νοιάξιμο, ψυχική εγγύτητα και ζεστασιά. Ποιος δε θέλει μια τέτοια θετική νότα στην καθημερινότητά του; Τώρα τα επιστημονικά ερευνητικά δεδομένα μας δείχνουν ότι οι αγκαλιές κάνουν καλό στην ψυχική και τη σωματική υγεία μας!
Το αγκάλιασμα μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα
Το θετικό συναίσθημα που συνοδεύει το αγκάλιασμα έρχεται από βαθιά μέσα μας, επειδή με την αγκαλιά εκκρίνονται ωκυτοκίνες, μια φυσική ορμόνη του οργανισμού που συνδέεται με το συναισθηματικό δέσιμο, τη σιγουριά και την ασφάλεια σε μια σχέση.
Αυτό σημαίνει ότι ο ανθρώπινος οργανισμός βιολογικά είναι φτιαγμένος να ‘δένεται’ με άλλους ανθρώπους.  
Τα μωρά που έχουν πάρει πολλές αγκαλιές μεγαλώνοντας γίνονται λιγότερο στρεσαρισμένοι ενήλικες
«Μην πάρεις αγκαλιά το μωρό που κλαίει, θα το κακομάθεις!» είναι μια συχνή παραίνεση προς νέους γονείς. ΛΑΘΟΣ!!! Τα μωρά χρειάζονται την αγκαλιά του γονιού για να ηρεμήσουν, να αισθανθούν σιγουριά και ασφάλεια και να μεγαλώσουν και να γίνουν γερά παιδιά και ενήλικες.
Πρόσφατη έρευνα στο πανεπιστήμιο των ΗΠΑ Emory έδειξε ότι τόσο στα ποντικάκια όσο και στους ανθρώπους, η αφή και το αγκάλιασμα ήδη από τη μικρή ηλικία είναι πολύ σημαντικά για τη μείωση του στρες. Έτσι, τα μωρά που οι γονείς τους τα παρηγορούν με αγκαλίτσα, μεγαλώνοντας γίνονται ενήλικες που στρεσάρονται και αγχώνονται λιγότερο.
Το αγκάλιασμα μειώνει το στρες
Μια ζεστή αγκαλιά μπορεί να μειώσει την κορτιζόλη, την ορμόνη του στρες που παράγεται στο σώμα όταν το άτομο αισθάνεται πιεσμένο και στρεσαρισμένο.
Το αγκάλιασμα προκαλεί χαλάρωση στο σώμα και στέλνει μηνύματα ηρεμίας στον εγκέφαλο, που με τη σειρά του τα μεταδίδει σε άλλα σημεία του σώματος, με αποτέλεσμα να μειώνεται το στρες, το άγχος, η αίσθηση της πίεσης και να αυξάνεται η ηρεμία του ατόμου.
Το αγκάλιασμα μειώνει την αρτηριακή πίεση
Το έντονο στρες συνδέεται και με υψηλή αρτηριακή πίεση. Όταν κανείς μειώνει το στρες του, στέλνει μήνυμα χαλάρωσης στο νευρικό του σύστημα και ταυτόχρονα μειώνει και την αρτηριακή του πίεση.
Επίσης, η αίσθηση της αφής στο δέρμα ενεργοποιεί τα κύτταρα της πίεσης, που στέλνουν μήνυμα χαλάρωσης στην περιοχή του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για τη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης.
Το αγκάλιασμα κάνει καλό στην καρδιά
Εκτός που το αγκάλιασμα κάνει ψυχολογικά καλό στην καρδιά και τα συναισθήματα, αποτελεί επίσης και καλό γιατρικό! Σε πανεπιστημιακή έρευνα στις ΗΠΑ βρέθηκε ότι ζευγάρια που δεν αγκαλιάζονταν είχαν αυξημένο καρδιακό παλμό (ελαφριά ταχυκαρδία) σε σχέση με ζευγάρια που αγκαλιάζονταν συχνά.
Το αγκάλιασμα βοηθάει στην καλύτερη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος
Στο επιστημονικό περιοδικό Psychological Science δημοσιεύτηκε πρόσφατα έρευνα που δείχνει ότι το αγκάλιασμα τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα.
Έτσι, κάποιος που έχει συχνές αγκαλιές από αγαπημένα του πρόσωπα, έχει ζεστές σχέσεις και κοινωνική υποστήριξη, όταν αρρωστήσει έχει λιγότερα και μικρότερης έντασης συμπτώματα σε σχέση με κάποιον άλλον που δεν έχει συχνές αγκαλιές και κοντινές σχέσεις στη ζωή του.
Το αγκάλιασμα μειώνει τους φόβους
Αγκαλιάζοντας ένα αγαπημένο πρόσωπο ή και ένα αγαπητό άψυχο αντικείμενο –όπως ένα αρκουδάκι- είναι αρκετό για να καταλαγιάσει τον φόβο των συμμετεχόντων σε πολλές έρευνες. Ακόμα και ένα απλό άγγιγμα στο χέρι μεταξύ συζύγων έχει βρεθεί ότι μειώνει το φόβο των ιατρικών εξετάσεων.
Το αγκάλιασμα μειώνει το συναίσθημα της μοναξιάς   
Το αγκάλιασμα και η φυσική επαφή με έναν άλλο άνθρωπο είναι σημαντικά για μικρούς και μεγάλους. 
Πανεπιστημιακή έρευνα του Ohio State University έδειξε ότι όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο περισσότερο χρειάζεται αγκάλιασμα και φυσικό άγγιγμα από άλλους ανθρώπους, γιατί έτσι μειώνεται το συναίσθημα της μοναξιάς, αυξάνεται το συναίσθημα της συναισθηματικής ζεστασιάς και ‘δεσίματος’ και τα ψυχολογικά αυτά οφέλη συμβάλλουν στην ευεξία αλλά και την καλύτερη υγεία του ηλικιωμένου ατόμου.
Τα 7 είδη αγκαλιάς και η σημασία τους σε μια σχέση
Ανάλογα με το είδος του αγκαλιάσματος μεταξύ δύο ενηλίκων σε μια σχέση, μπορεί κανείς να συμπεράνει διάφορα πράγματα για το είδος της σχέσης που έχει και για το πώς ο/η σύντροφος βλέπει τη σχέση αυτή.
Το φιλικό αγκάλιασμα
Όταν ο φίλος ή η φίλη σας έρχεται από δίπλα σας και σας αγκαλιάζει με το ένα χέρι ενώ με το άλλο σας δίνει ένα ελαφρύ χτύπημα στην πλάτη, το νόημα είναι «είμαστε φιλαράκια». Τέτοιου είδους αγκάλιασμα δεν έχει ερωτική σημασία, αλλά δηλώνει ζεστά συναισθήματα, νοιάξιμο, και μια όμορφη σχέση, που όμως δεν πρόκειται απαραιτήτως να γίνει ερωτική.
Το νυσταγμένο αγκάλιασμα
Αυτή η μαγική στιγμή, όταν δυο άνθρωποι είναι δίπλα-δίπλα και ο ένας γέρνει και αφήνει το κεφάλι του να ξεκουραστεί στον ώμο του άλλου, ενώ τα σώματα είναι αγκαλιασμένα… Όταν συμβαίνει αυτό το αγκάλιασμα σημαίνει ότι τα άτομα νιώθουν ασφάλεια μεταξύ τους, χαλαρώνουν και αφήνονται.
 Το ευγενικό αγκάλιασμα
Ή αλλιώς, το τυπικό αγκάλιασμα, όπως όταν χαιρετάμε μια ηλικιωμένη θεία και δε βλέπουμε την ώρα να αποτραβηχτούμε! Τέτοιου είδους αγκάλιασμα γίνεται όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν και συνήθως οι συμμετέχοντες προσπαθούν να μην αγγίξουν ο ένας τον άλλον, ενώ διατηρούν ένα παγωμένο χαμόγελο στο πρόσωπό τους.
Τέτοιου είδους αγκάλιασμα μπορεί να συμβεί σε τυπικές σχέσεις ή σε πρώτο ραντεβού μεταξύ ντροπαλών ατόμων.
Το σφιχτό αγκάλιασμα της αρκούδας
Να ένα αυθεντικό, ζεστό, σφιχτό, γεμάτο νόημα αγκάλιασμα! Όταν δυο άνθρωποι που έχουν αισθήματα ο ένας για τον άλλον και έχουν καιρό να βρεθούν ή έχουν επιθυμήσει ο ένας τον άλλον και τελικά βρίσκονται, δε θέλουν να αφήσουν ο ένας τον άλλον!
Ανοίγει καθένας την αγκαλιά του και περικλείει μέσα της το άλλο άτομο, σφίγγοντας! Τα χαμόγελα και των δύο συμμετεχόντων είναι λαμπερά, ζωντανά και φωτίζουν τα πρόσωπά τους!
Το γρήγορο αγκάλιασμα
Ξέρετε το γρήγορο αγκάλιασμα με πεταχτά φιλιά στον αέρα, σταυρωτά στα μάγουλα, που την επόμενη στιγμή τελειώνει και καθένας στρέφεται στη μεριά του;
Αυτό το είδος αγκαλιάσματος δείχνει τη χαρά των ανθρώπων που συναντιούνται, διασταυρώνονται τα μονοπάτια τους, αλλά δείχνει επίσης και ότι καθένας είναι απασχολημένος με τα δικά του και θέλει να επιστρέψει σε αυτά.
Το παγωμένο αγκάλιασμα
Το χειρότερο είδος αγκαλιάσματος: όταν αγκαλιάζουμε κάποιον και ο άλλος παραμένει παγωμένος και σαν άγαλμα, οπότε ούτε δεν το ανταποδίδει ούτε και το ευχαριστιέται. Σε αυτή την περίπτωση αναρωτηθείτε τι πάει στραβά με το κρύο αυτό άτομο.
Το αγαπησιάρικο αγκάλιασμα
Αγκαλίτσα στον καναπέ, στο σινεμά, σε ένα παγκάκι, ένα ζευγάρι αγαπημένο που χάνεται ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και νιώθει όοοομορφα… Ένα συναισθηματικό αγκάλιασμα που στέλνει το μήνυμα «σε αγαπώ, σε νοιάζομαι, νιώθω υπέροχα μαζί σου!».
Εσείς, πόσες αγκαλιές κάνατε σήμερα;
Dr. Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια


Η σημασία της ζεστής αγκαλιάς για τον καθένα

Το φυσικό άγγιγμα και οι αγκαλιές είναι από τα ομορφότερα πράγματα που μπορεί να συμβούν σε έναν άνθρωπο, σε κάθε ηλικία και επηρεάζουν τη διάθεση, την ψυχική αλλά και τη σωματική του υγεία. 
Τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν έχει αρκετές αγκαλιές στη ζωή του; Επιστημονικές έρευνες σχετικά με τη σημασία της αγκαλιάς έχουν δείξει ότι τα ζώα που δεν είχαν αρκετή φυσική επαφή και ‘αγκάλιασμα’ με το είδος τους επιδείκνυαν επιθετική συμπεριφορά.
Αλλά και τα παιδιά που έχουν στερηθεί τη μητρική αγκαλιά –και όχι μόνο- κινδυνεύουν να έχουν περισσότερα προβλήματα στη συμπεριφορά, το συναίσθημα και την κοινωνική ζωή καθώς μεγαλώνουν. Παιδιά που μεγάλωσαν σε ορφανοτροφεία με καλές συνθήκες (καθαριότητα, φαγητό, και καλυμμένες βασικές ανάγκες), είχαν ψυχοκινητική καθυστέρηση, επειδή δεν είχαν αγκαλιές και συναισθηματικό δέσιμο με τα άτομα που τα φρόντιζαν.
Οι λόγοι που χρειαζόμαστε μια καλή αγκαλιά
Καταρχήν, το αγκάλιασμα δείχνει συναισθηματικό δέσιμο, νοιάξιμο, ψυχική εγγύτητα και ζεστασιά. Ποιος δε θέλει μια τέτοια θετική νότα στην καθημερινότητά του; Τώρα τα επιστημονικά ερευνητικά δεδομένα μας δείχνουν ότι οι αγκαλιές κάνουν καλό στην ψυχική και τη σωματική υγεία μας!
Το αγκάλιασμα μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα
Το θετικό συναίσθημα που συνοδεύει το αγκάλιασμα έρχεται από βαθιά μέσα μας, επειδή με την αγκαλιά εκκρίνονται ωκυτοκίνες, μια φυσική ορμόνη του οργανισμού που συνδέεται με το συναισθηματικό δέσιμο, τη σιγουριά και την ασφάλεια σε μια σχέση.
Αυτό σημαίνει ότι ο ανθρώπινος οργανισμός βιολογικά είναι φτιαγμένος να ‘δένεται’ με άλλους ανθρώπους.  
Τα μωρά που έχουν πάρει πολλές αγκαλιές μεγαλώνοντας γίνονται λιγότερο στρεσαρισμένοι ενήλικες
«Μην πάρεις αγκαλιά το μωρό που κλαίει, θα το κακομάθεις!» είναι μια συχνή παραίνεση προς νέους γονείς. ΛΑΘΟΣ!!! Τα μωρά χρειάζονται την αγκαλιά του γονιού για να ηρεμήσουν, να αισθανθούν σιγουριά και ασφάλεια και να μεγαλώσουν και να γίνουν γερά παιδιά και ενήλικες.
Πρόσφατη έρευνα στο πανεπιστήμιο των ΗΠΑ Emory έδειξε ότι τόσο στα ποντικάκια όσο και στους ανθρώπους, η αφή και το αγκάλιασμα ήδη από τη μικρή ηλικία είναι πολύ σημαντικά για τη μείωση του στρες. Έτσι, τα μωρά που οι γονείς τους τα παρηγορούν με αγκαλίτσα, μεγαλώνοντας γίνονται ενήλικες που στρεσάρονται και αγχώνονται λιγότερο.
Το αγκάλιασμα μειώνει το στρες
Μια ζεστή αγκαλιά μπορεί να μειώσει την κορτιζόλη, την ορμόνη του στρες που παράγεται στο σώμα όταν το άτομο αισθάνεται πιεσμένο και στρεσαρισμένο.
Το αγκάλιασμα προκαλεί χαλάρωση στο σώμα και στέλνει μηνύματα ηρεμίας στον εγκέφαλο, που με τη σειρά του τα μεταδίδει σε άλλα σημεία του σώματος, με αποτέλεσμα να μειώνεται το στρες, το άγχος, η αίσθηση της πίεσης και να αυξάνεται η ηρεμία του ατόμου.
Το αγκάλιασμα μειώνει την αρτηριακή πίεση
Το έντονο στρες συνδέεται και με υψηλή αρτηριακή πίεση. Όταν κανείς μειώνει το στρες του, στέλνει μήνυμα χαλάρωσης στο νευρικό του σύστημα και ταυτόχρονα μειώνει και την αρτηριακή του πίεση.
Επίσης, η αίσθηση της αφής στο δέρμα ενεργοποιεί τα κύτταρα της πίεσης, που στέλνουν μήνυμα χαλάρωσης στην περιοχή του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για τη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης.
Το αγκάλιασμα κάνει καλό στην καρδιά
Εκτός που το αγκάλιασμα κάνει ψυχολογικά καλό στην καρδιά και τα συναισθήματα, αποτελεί επίσης και καλό γιατρικό! Σε πανεπιστημιακή έρευνα στις ΗΠΑ βρέθηκε ότι ζευγάρια που δεν αγκαλιάζονταν είχαν αυξημένο καρδιακό παλμό (ελαφριά ταχυκαρδία) σε σχέση με ζευγάρια που αγκαλιάζονταν συχνά.
Το αγκάλιασμα βοηθάει στην καλύτερη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος
Στο επιστημονικό περιοδικό Psychological Science δημοσιεύτηκε πρόσφατα έρευνα που δείχνει ότι το αγκάλιασμα τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα.
Έτσι, κάποιος που έχει συχνές αγκαλιές από αγαπημένα του πρόσωπα, έχει ζεστές σχέσεις και κοινωνική υποστήριξη, όταν αρρωστήσει έχει λιγότερα και μικρότερης έντασης συμπτώματα σε σχέση με κάποιον άλλον που δεν έχει συχνές αγκαλιές και κοντινές σχέσεις στη ζωή του.
Το αγκάλιασμα μειώνει τους φόβους
Αγκαλιάζοντας ένα αγαπημένο πρόσωπο ή και ένα αγαπητό άψυχο αντικείμενο –όπως ένα αρκουδάκι- είναι αρκετό για να καταλαγιάσει τον φόβο των συμμετεχόντων σε πολλές έρευνες. Ακόμα και ένα απλό άγγιγμα στο χέρι μεταξύ συζύγων έχει βρεθεί ότι μειώνει το φόβο των ιατρικών εξετάσεων.
Το αγκάλιασμα μειώνει το συναίσθημα της μοναξιάς   
Το αγκάλιασμα και η φυσική επαφή με έναν άλλο άνθρωπο είναι σημαντικά για μικρούς και μεγάλους. 
Πανεπιστημιακή έρευνα του Ohio State University έδειξε ότι όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο περισσότερο χρειάζεται αγκάλιασμα και φυσικό άγγιγμα από άλλους ανθρώπους, γιατί έτσι μειώνεται το συναίσθημα της μοναξιάς, αυξάνεται το συναίσθημα της συναισθηματικής ζεστασιάς και ‘δεσίματος’ και τα ψυχολογικά αυτά οφέλη συμβάλλουν στην ευεξία αλλά και την καλύτερη υγεία του ηλικιωμένου ατόμου.
Τα 7 είδη αγκαλιάς και η σημασία τους σε μια σχέση
Ανάλογα με το είδος του αγκαλιάσματος μεταξύ δύο ενηλίκων σε μια σχέση, μπορεί κανείς να συμπεράνει διάφορα πράγματα για το είδος της σχέσης που έχει και για το πώς ο/η σύντροφος βλέπει τη σχέση αυτή.
Το φιλικό αγκάλιασμα
Όταν ο φίλος ή η φίλη σας έρχεται από δίπλα σας και σας αγκαλιάζει με το ένα χέρι ενώ με το άλλο σας δίνει ένα ελαφρύ χτύπημα στην πλάτη, το νόημα είναι «είμαστε φιλαράκια». Τέτοιου είδους αγκάλιασμα δεν έχει ερωτική σημασία, αλλά δηλώνει ζεστά συναισθήματα, νοιάξιμο, και μια όμορφη σχέση, που όμως δεν πρόκειται απαραιτήτως να γίνει ερωτική.
Το νυσταγμένο αγκάλιασμα
Αυτή η μαγική στιγμή, όταν δυο άνθρωποι είναι δίπλα-δίπλα και ο ένας γέρνει και αφήνει το κεφάλι του να ξεκουραστεί στον ώμο του άλλου, ενώ τα σώματα είναι αγκαλιασμένα… Όταν συμβαίνει αυτό το αγκάλιασμα σημαίνει ότι τα άτομα νιώθουν ασφάλεια μεταξύ τους, χαλαρώνουν και αφήνονται.
 Το ευγενικό αγκάλιασμα
Ή αλλιώς, το τυπικό αγκάλιασμα, όπως όταν χαιρετάμε μια ηλικιωμένη θεία και δε βλέπουμε την ώρα να αποτραβηχτούμε! Τέτοιου είδους αγκάλιασμα γίνεται όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν και συνήθως οι συμμετέχοντες προσπαθούν να μην αγγίξουν ο ένας τον άλλον, ενώ διατηρούν ένα παγωμένο χαμόγελο στο πρόσωπό τους.
Τέτοιου είδους αγκάλιασμα μπορεί να συμβεί σε τυπικές σχέσεις ή σε πρώτο ραντεβού μεταξύ ντροπαλών ατόμων.
Το σφιχτό αγκάλιασμα της αρκούδας
Να ένα αυθεντικό, ζεστό, σφιχτό, γεμάτο νόημα αγκάλιασμα! Όταν δυο άνθρωποι που έχουν αισθήματα ο ένας για τον άλλον και έχουν καιρό να βρεθούν ή έχουν επιθυμήσει ο ένας τον άλλον και τελικά βρίσκονται, δε θέλουν να αφήσουν ο ένας τον άλλον!
Ανοίγει καθένας την αγκαλιά του και περικλείει μέσα της το άλλο άτομο, σφίγγοντας! Τα χαμόγελα και των δύο συμμετεχόντων είναι λαμπερά, ζωντανά και φωτίζουν τα πρόσωπά τους!
Το γρήγορο αγκάλιασμα
Ξέρετε το γρήγορο αγκάλιασμα με πεταχτά φιλιά στον αέρα, σταυρωτά στα μάγουλα, που την επόμενη στιγμή τελειώνει και καθένας στρέφεται στη μεριά του;
Αυτό το είδος αγκαλιάσματος δείχνει τη χαρά των ανθρώπων που συναντιούνται, διασταυρώνονται τα μονοπάτια τους, αλλά δείχνει επίσης και ότι καθένας είναι απασχολημένος με τα δικά του και θέλει να επιστρέψει σε αυτά.
Το παγωμένο αγκάλιασμα
Το χειρότερο είδος αγκαλιάσματος: όταν αγκαλιάζουμε κάποιον και ο άλλος παραμένει παγωμένος και σαν άγαλμα, οπότε ούτε δεν το ανταποδίδει ούτε και το ευχαριστιέται. Σε αυτή την περίπτωση αναρωτηθείτε τι πάει στραβά με το κρύο αυτό άτομο.
Το αγαπησιάρικο αγκάλιασμα
Αγκαλίτσα στον καναπέ, στο σινεμά, σε ένα παγκάκι, ένα ζευγάρι αγαπημένο που χάνεται ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και νιώθει όοοομορφα… Ένα συναισθηματικό αγκάλιασμα που στέλνει το μήνυμα «σε αγαπώ, σε νοιάζομαι, νιώθω υπέροχα μαζί σου!».
Εσείς, πόσες αγκαλιές κάνατε σήμερα;
Dr. Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια


Πολύ συχνά οι γονείς έρχονται στο γραφείο ζητώντας βοήθεια και θέτουν ερωτήματα για το τι πρέπει να κάνουν για να δείξουν την αγάπη, την φροντίδα και το νoιάξιμο τους, για το πώς μπορεί να είναι αποτελεσματική η επικοινωνία και η επαφή, για το πώς μπορούν να χτίσουν πραγματικές γέφυρες επικοινωνίας με τα παιδιά τους, για το πώς μπορούν να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση και τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών τους. Eρωτήματα που γεννιούνται από την στιγμή που κάποιος γίνεται γονιός, που ξεκινά το «ταξίδι» διερεύνησης του για το πώς είναι ο «τέλειος» ή «ιδανικός γονιός» αφού καλείται να αποφασίζει, να επιλέγει και να πράττει ό,τι κάθε φορά κρίνει απαραίτητο για την ανατροφή του παιδιού του.
Ο ψυχολόγος όταν καλείται να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, που έρχονται με πραγματική αγωνία έχει να στρέψει το ερώτημα στους ίδιους τους γονείς: Η επικοινωνία και η επαφή δεν αφορά μόνο τα παιδιά τους, αλλά και το πώς επικοινωνούν, πώς αντιλαμβάνονται, πώς κατανοούν και εκφράζουν τα συναισθήματα τους και πώς υπερασπίζονται τη δική τους ζωή. Ο ψυχολόγος οφείλει να αναδείξει το πώς η προσωπική ανάπτυξη του ίδιου του γονιού και η ενδυνάμωση της συναισθηματικής νοημοσύνης του, επιτρέπει την απόκτηση ενός ικανοποιητικού επιπέδου αυτογνωσίας, της ικανότητας δηλαδή να παρατηρεί και να αναγνωρίζει τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τον εαυτό, να τα διαχειρίζεται, να συνειδητοποιεί τα “κρυφά δεδομένα” πίσω από το κάθε συναίσθημα και να βρίσκει τρόπο για τον έλεγχο των φόβων, του θυμού και της θλίψης του. Όλη αυτή η γνώση, η ενσυναίσθηση, η έκφραση, η προσωπική ανάπτυξη, ισχυροποιεί και εξελίσσει τις ικανότητες και δεξιότητες αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας.
Κατ΄επέκταση ένας γονιός φροντίζοντας για την προσωπική του ανάπτυξη ουσιαστικά αποκωδικοποιεί έννοιες όπως αγάπη, φροντίδα, ενδιαφέρον, επικοινωνία, ασφάλεια, υποστήριξη κ.α. Ανακαλύπτει και εδραιώνει τους δικούς του προσωπικούς τρόπους έκφρασης και συμπεριφοράς που χαρακτηρίζουν τις παραπάνω έννοιες. Όταν ένας γονιός αναπτύσσει την συναισθηματική του νοημοσύνη προς όφελος δικό του στον ρόλο του ως γονιός αλλά μακροπρόθεσμα και προς όφελος του παιδιού του στην δική του εξελικτική διαδικασία ανάπτυξης της συναισθηματικής νοημοσύνης.
Ο κάθε άνθρωπος για να μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του ως γονέας θα πρέπει να φροντίζει τον εαυτό του καλά, γιατί γνωρίζει ότι αυτό είναι το μόνο που ουσιαστικά έχει να προσφέρει στο παιδί του και στην ανατροφή του. Ο ίδιος να αποτελεί το πρότυπο για το παιδί του, το ζωντανό παράδειγμα. Να είναι ανθρώπινος, καθημερινός, απλός και αληθινός. Να είναι σε επαφή με το δικό του συναίσθημα: να θυμώνει, να φωνάζει, να γελάει, να βαριέται, να έχει όρεξη, να συγκινείται, να μαλώνει, να αγκαλιάζει, να κάνει λάθη, να ακούει, να συγχωρεί, να λυπάται, να μιλάει γι’ αυτά που νιώθει και σκέφτεται, να αγαπάει, να κατανοεί…
Μόνο όταν φροντίζει να μαθαίνει, και να εξελίσσεται ως άτομο, μπορεί να είναι λειτουργικός και ως γονιός. Αν λοιπόν πρέπει να αναρωτηθεί κανείς για το τι πρέπει να κάνει για να είναι καλός γονιός, όποια απάντηση και να δώσει θα είναι ανεπαρκής αν δεν αναρωτηθεί ταυτόχρονα πως θέλει να είναι ως άνθρωπος για να είναι και καλός γονιός.
Η πρόκληση του να μεγαλώνει κανείς παιδιά είναι να μπορεί να ταπεινώνεται και να γίνεται καλύτερος άνθρωπος!
Χαρακτηριστικά του γονέα με συναισθηματική νοημοσύνη :
1. Έχει πολύ καλό επίπεδο αυτογνωσίας και είναι ο ίδιος σε μια διαρκή εξελικτική πορεία. Γνωρίζει τον εαυτό του, δεν έχει παραιτηθεί, ασχολείται την προσωπική του εξέλιξη και ανάπτυξη, έχει συμφιλιωθεί με τα προτερήματα και τα ελαττώματα του.
2. Έχει καλύψει τις βασικές ανάγκες και φιλοδοξίες του και είναι συμφιλιωμένος με τις επιλογές και την ζωή του. Ο γονιός που νιώθει ικανοποιημένος και γεμάτος από τη δική του ζωή δεν κινδυνεύει να επιδιώκει την αυτοεκπλήρωση μέσω του παιδιού του.
3. Έχει ανεπτυγμένους τους ρόλους της ζωής του με μια ισορροπία και δεν μονοπωλεί τη ζωή του μόνο ένας ρόλος, αυτός του γονιού. Για να μπορεί να ισορροπεί και να ανατροφοδοτείται επαρκώς είναι απαραίτητο να διατηρεί ένα δίκτυο σχέσεων και να μην εγκλωβίζει αλλά και ταυτόχρονα εγκλωβίζεται σε μία σχέση.
4. Αναγνωρίζει και αποδέχεται τις ικανότητες, τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες του παιδιού, χωρίς να το ωθεί σε κατευθύνσεις που δεν του ταιριάζουν για να ικανοποιήσει δικές του επιθυμίες. Ξέρει το παιδί του και το αγαπά γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελε ο ίδιος (η κοινωνία) να είναι!
5. Υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια που λέει ένας γονιός και στις πράξεις του, γεγονός που συντελεί στην αξιοπιστία του. Ο συνεπής γονιός φροντίζει να μην ζητά από το παιδί του να κάνει πράγματα που ο ίδιος δεν τηρεί, κρατάει τον λόγο του με αποτέλεσμα το να αισθάνεται εμπιστοσύνη και σιγουριά.
6. Ξέρει να οριοθετεί. Το παιδί μαθαίνει τα όρια από τους γονείς. Όσο πιο ασφαλής ως προς το ρόλο του είναι ένας γονιός τόσο πιο ξεκάθαρα και σαφή είναι τα όρια που βάζει.
7. Ξέρει να συγχωρεί και να αναγνωρίζει πως τα λάθη που κάνουν τα παιδιά αποτελούν μέρος της ζωής, που σε καμία περίπτωση δεν γίνονται για να «σκάσουν ή να ματαιώσουν τους γονείς». Ξέρει να χρησιμοποιήσει το λάθος του παιδιού του για να το εκπαιδεύσει και να του διδάξει κάτι.
8. Ξέρει να χρησιμοποιεί την ενεργητική ακρόαση, δηλαδή να ακούει αυτό που θέλει το παιδί και να μπορεί να μπαίνει στη θέση του, χωρίς να δίνει γρήγορες απαντήσεις.
9. Ξέρει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να αναγνωρίζει τα λάθη του ζητώντας συγνώμη όποτε και όπου νομίζει ότι χρειάζεται. Με τον τρόπο αυτό χτίζει γέφυρες επικοινωνίας και μαθαίνει στο παιδί να είναι ειλικρινές.

Η σχέση της συναισθηματικής νοημοσύνης του γονιού με την ανάπτυξη των παιδιών

Πολύ συχνά οι γονείς έρχονται στο γραφείο ζητώντας βοήθεια και θέτουν ερωτήματα για το τι πρέπει να κάνουν για να δείξουν την αγάπη, την φροντίδα και το νoιάξιμο τους, για το πώς μπορεί να είναι αποτελεσματική η επικοινωνία και η επαφή, για το πώς μπορούν να χτίσουν πραγματικές γέφυρες επικοινωνίας με τα παιδιά τους, για το πώς μπορούν να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση και τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών τους. Eρωτήματα που γεννιούνται από την στιγμή που κάποιος γίνεται γονιός, που ξεκινά το «ταξίδι» διερεύνησης του για το πώς είναι ο «τέλειος» ή «ιδανικός γονιός» αφού καλείται να αποφασίζει, να επιλέγει και να πράττει ό,τι κάθε φορά κρίνει απαραίτητο για την ανατροφή του παιδιού του.
Ο ψυχολόγος όταν καλείται να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, που έρχονται με πραγματική αγωνία έχει να στρέψει το ερώτημα στους ίδιους τους γονείς: Η επικοινωνία και η επαφή δεν αφορά μόνο τα παιδιά τους, αλλά και το πώς επικοινωνούν, πώς αντιλαμβάνονται, πώς κατανοούν και εκφράζουν τα συναισθήματα τους και πώς υπερασπίζονται τη δική τους ζωή. Ο ψυχολόγος οφείλει να αναδείξει το πώς η προσωπική ανάπτυξη του ίδιου του γονιού και η ενδυνάμωση της συναισθηματικής νοημοσύνης του, επιτρέπει την απόκτηση ενός ικανοποιητικού επιπέδου αυτογνωσίας, της ικανότητας δηλαδή να παρατηρεί και να αναγνωρίζει τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τον εαυτό, να τα διαχειρίζεται, να συνειδητοποιεί τα “κρυφά δεδομένα” πίσω από το κάθε συναίσθημα και να βρίσκει τρόπο για τον έλεγχο των φόβων, του θυμού και της θλίψης του. Όλη αυτή η γνώση, η ενσυναίσθηση, η έκφραση, η προσωπική ανάπτυξη, ισχυροποιεί και εξελίσσει τις ικανότητες και δεξιότητες αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας.
Κατ΄επέκταση ένας γονιός φροντίζοντας για την προσωπική του ανάπτυξη ουσιαστικά αποκωδικοποιεί έννοιες όπως αγάπη, φροντίδα, ενδιαφέρον, επικοινωνία, ασφάλεια, υποστήριξη κ.α. Ανακαλύπτει και εδραιώνει τους δικούς του προσωπικούς τρόπους έκφρασης και συμπεριφοράς που χαρακτηρίζουν τις παραπάνω έννοιες. Όταν ένας γονιός αναπτύσσει την συναισθηματική του νοημοσύνη προς όφελος δικό του στον ρόλο του ως γονιός αλλά μακροπρόθεσμα και προς όφελος του παιδιού του στην δική του εξελικτική διαδικασία ανάπτυξης της συναισθηματικής νοημοσύνης.
Ο κάθε άνθρωπος για να μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του ως γονέας θα πρέπει να φροντίζει τον εαυτό του καλά, γιατί γνωρίζει ότι αυτό είναι το μόνο που ουσιαστικά έχει να προσφέρει στο παιδί του και στην ανατροφή του. Ο ίδιος να αποτελεί το πρότυπο για το παιδί του, το ζωντανό παράδειγμα. Να είναι ανθρώπινος, καθημερινός, απλός και αληθινός. Να είναι σε επαφή με το δικό του συναίσθημα: να θυμώνει, να φωνάζει, να γελάει, να βαριέται, να έχει όρεξη, να συγκινείται, να μαλώνει, να αγκαλιάζει, να κάνει λάθη, να ακούει, να συγχωρεί, να λυπάται, να μιλάει γι’ αυτά που νιώθει και σκέφτεται, να αγαπάει, να κατανοεί…
Μόνο όταν φροντίζει να μαθαίνει, και να εξελίσσεται ως άτομο, μπορεί να είναι λειτουργικός και ως γονιός. Αν λοιπόν πρέπει να αναρωτηθεί κανείς για το τι πρέπει να κάνει για να είναι καλός γονιός, όποια απάντηση και να δώσει θα είναι ανεπαρκής αν δεν αναρωτηθεί ταυτόχρονα πως θέλει να είναι ως άνθρωπος για να είναι και καλός γονιός.
Η πρόκληση του να μεγαλώνει κανείς παιδιά είναι να μπορεί να ταπεινώνεται και να γίνεται καλύτερος άνθρωπος!
Χαρακτηριστικά του γονέα με συναισθηματική νοημοσύνη :
1. Έχει πολύ καλό επίπεδο αυτογνωσίας και είναι ο ίδιος σε μια διαρκή εξελικτική πορεία. Γνωρίζει τον εαυτό του, δεν έχει παραιτηθεί, ασχολείται την προσωπική του εξέλιξη και ανάπτυξη, έχει συμφιλιωθεί με τα προτερήματα και τα ελαττώματα του.
2. Έχει καλύψει τις βασικές ανάγκες και φιλοδοξίες του και είναι συμφιλιωμένος με τις επιλογές και την ζωή του. Ο γονιός που νιώθει ικανοποιημένος και γεμάτος από τη δική του ζωή δεν κινδυνεύει να επιδιώκει την αυτοεκπλήρωση μέσω του παιδιού του.
3. Έχει ανεπτυγμένους τους ρόλους της ζωής του με μια ισορροπία και δεν μονοπωλεί τη ζωή του μόνο ένας ρόλος, αυτός του γονιού. Για να μπορεί να ισορροπεί και να ανατροφοδοτείται επαρκώς είναι απαραίτητο να διατηρεί ένα δίκτυο σχέσεων και να μην εγκλωβίζει αλλά και ταυτόχρονα εγκλωβίζεται σε μία σχέση.
4. Αναγνωρίζει και αποδέχεται τις ικανότητες, τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες του παιδιού, χωρίς να το ωθεί σε κατευθύνσεις που δεν του ταιριάζουν για να ικανοποιήσει δικές του επιθυμίες. Ξέρει το παιδί του και το αγαπά γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελε ο ίδιος (η κοινωνία) να είναι!
5. Υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια που λέει ένας γονιός και στις πράξεις του, γεγονός που συντελεί στην αξιοπιστία του. Ο συνεπής γονιός φροντίζει να μην ζητά από το παιδί του να κάνει πράγματα που ο ίδιος δεν τηρεί, κρατάει τον λόγο του με αποτέλεσμα το να αισθάνεται εμπιστοσύνη και σιγουριά.
6. Ξέρει να οριοθετεί. Το παιδί μαθαίνει τα όρια από τους γονείς. Όσο πιο ασφαλής ως προς το ρόλο του είναι ένας γονιός τόσο πιο ξεκάθαρα και σαφή είναι τα όρια που βάζει.
7. Ξέρει να συγχωρεί και να αναγνωρίζει πως τα λάθη που κάνουν τα παιδιά αποτελούν μέρος της ζωής, που σε καμία περίπτωση δεν γίνονται για να «σκάσουν ή να ματαιώσουν τους γονείς». Ξέρει να χρησιμοποιήσει το λάθος του παιδιού του για να το εκπαιδεύσει και να του διδάξει κάτι.
8. Ξέρει να χρησιμοποιεί την ενεργητική ακρόαση, δηλαδή να ακούει αυτό που θέλει το παιδί και να μπορεί να μπαίνει στη θέση του, χωρίς να δίνει γρήγορες απαντήσεις.
9. Ξέρει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να αναγνωρίζει τα λάθη του ζητώντας συγνώμη όποτε και όπου νομίζει ότι χρειάζεται. Με τον τρόπο αυτό χτίζει γέφυρες επικοινωνίας και μαθαίνει στο παιδί να είναι ειλικρινές.
Γράφει: Μαρία Καραμέτου.
Εν αντιθέσει με τα φρούτα και τα λαχανικά, τα δημητριακά ολικής αλέσεως αρέσουν στα παιδιά και δεν χρειάζεται να τα ξεγελάσετε με διάφορα κόλπα για να τα πείσετε να τα καταναλώνουν σε καθημερινή βάση.
Το πρόβλημα είναι όμως ότι συνήθως τα παιδιά δεν τρώνε αρκετά δημητριακά ολικής αλέσεως και προτιμούν τα επεξεργασμένα δημητριακά, το άσπρο ψωμί, το λευκό ρύζι κ.α. Αλλά αυτό γιατί να αποτελεί πρόβλημα; Είναι καλύτερα τα δημητριακά ολικής αλέσεως από τα επεξεργασμένα; Και τι προσφέρουν άραγε στο παιδί;
Τα δημητριακά ολικής αλέσεως έχουν θρεπτικά οφέλη στη διατροφή των παιδιών. Διατηρούν το περίβλημα και το φύτρο του σπόρου, σε αντίθεση με τα επεξεργασμένα δημητριακά. Είναι πλούσια σε ίνες και το φύτρο περιέχει ουσιώδη λιπαρά οξέα, βιταμίνες και μέταλλα και ως εκ τούτου έχουν υψηλότερη θρεπτική αξία απ’ ό, τι τα επεξεργασμένα δημητριακά.
Τα δημητριακά ολικής αλέσεως έχουν επίσης πολλά θρεπτικά συστατικά που λείπουν από τα επεξεργασμένα δημητριακά, όπως τα φυτοοιστρογόνα και πολλά άλλα αντιοξειδωτικά.
Συνεπώς, οι γονείς καλό θα ήταν να προσπαθήσουν να εισάγουν διάφορα προϊόντα ολικής αλέσεως, πέρα από τα δημητριακά στο καθημερινό διαιτολόγιο των παιδιών.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το About Health μπορείτε να χρησιμοποιήσετε:
- Για πρωινό, δημητριακά ολικής αλέσεως
- Για μεσημεριανό, ζυμαρικά ολικής αλέσεως, αναποφλοίωτο ρύζι, καλαμπόκι ή ψωμί ολικής άλεσης.
- Για κολατσιό, μια μπάρα δημητριακών ολικής αλέσεως
- Για βραδινό, μια φέτα ψωμί ολικής αλέσεως


Τα δημητριακά ολικής αλέσεως είναι καλά για τα παιδιά;

Γράφει: Μαρία Καραμέτου.
Εν αντιθέσει με τα φρούτα και τα λαχανικά, τα δημητριακά ολικής αλέσεως αρέσουν στα παιδιά και δεν χρειάζεται να τα ξεγελάσετε με διάφορα κόλπα για να τα πείσετε να τα καταναλώνουν σε καθημερινή βάση.
Το πρόβλημα είναι όμως ότι συνήθως τα παιδιά δεν τρώνε αρκετά δημητριακά ολικής αλέσεως και προτιμούν τα επεξεργασμένα δημητριακά, το άσπρο ψωμί, το λευκό ρύζι κ.α. Αλλά αυτό γιατί να αποτελεί πρόβλημα; Είναι καλύτερα τα δημητριακά ολικής αλέσεως από τα επεξεργασμένα; Και τι προσφέρουν άραγε στο παιδί;
Τα δημητριακά ολικής αλέσεως έχουν θρεπτικά οφέλη στη διατροφή των παιδιών. Διατηρούν το περίβλημα και το φύτρο του σπόρου, σε αντίθεση με τα επεξεργασμένα δημητριακά. Είναι πλούσια σε ίνες και το φύτρο περιέχει ουσιώδη λιπαρά οξέα, βιταμίνες και μέταλλα και ως εκ τούτου έχουν υψηλότερη θρεπτική αξία απ’ ό, τι τα επεξεργασμένα δημητριακά.
Τα δημητριακά ολικής αλέσεως έχουν επίσης πολλά θρεπτικά συστατικά που λείπουν από τα επεξεργασμένα δημητριακά, όπως τα φυτοοιστρογόνα και πολλά άλλα αντιοξειδωτικά.
Συνεπώς, οι γονείς καλό θα ήταν να προσπαθήσουν να εισάγουν διάφορα προϊόντα ολικής αλέσεως, πέρα από τα δημητριακά στο καθημερινό διαιτολόγιο των παιδιών.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το About Health μπορείτε να χρησιμοποιήσετε:
- Για πρωινό, δημητριακά ολικής αλέσεως
- Για μεσημεριανό, ζυμαρικά ολικής αλέσεως, αναποφλοίωτο ρύζι, καλαμπόκι ή ψωμί ολικής άλεσης.
- Για κολατσιό, μια μπάρα δημητριακών ολικής αλέσεως
- Για βραδινό, μια φέτα ψωμί ολικής αλέσεως